Będziemy harmonizować. Gotowi?
- Całkiem niezłe vibrato, Karamo. - Dzięki.
Wiesz, co mówią o ludziach z dobrym vibrato?
Co?
Bobby, wyglądasz dziś tak ładnie, nawet z taką miną.
Twoja cera wygląda super. Naprawdę. Wyglądasz świetnie.
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
W tym tygodniu nasza bohaterka to Mary Henderson-Uloho.
Ma 65 lat i jest właścicielką sklepu z używanymi rzeczami Sister Hearts.
- Kocham lumpeksy! - Ja też.
Nikt mi tego nie odbierze. Nikt.
Ja to zrobiłam.
Sister Hearts to też program pomocowy,
którego ideą jest zatrudnianie byłych więźniów.
Zrobiłam to mimo więzienia.
Ładne.
Ponad 20 lat temu podczas wakacji w Nowym Orleanie
została aresztowana i nigdy nie wróciła do domu w Dayton, Ohio.
Byłam w więzieniu 12 i pół roku
i 12 i pół roku na zwolnieniu warunkowym
za utrudnianie pracy wymiaru sprawiedliwości.
Poznałam faceta. Byliśmy razem i zatrzymała nas policja.
Chcieli, żebym kłamała w jego sprawie.
Odmówiłam zeznań.
Mary została skazana i odbyła karę w Nowym Orleanie.
Spędziła tu większość dorosłego życia
i zostawiła siedmioro dzieci.
Musiałam wyciąć tę część mózgu
i zamknąć ją w pudełku,
żebym mogła się skupić na przetrwaniu w więzieniu.
W więzieniu Mary straciła nie tylko poczucie tożsamości.
Nie widziała, jak jej dzieci dorastają, co odbiło się na jej psychice.
Na pewno.
Więzienie mnie odczłowieczyło, znieczuliło i zdemoralizowało.
Coś się dzieje z mózgiem w więzieniu.
Nie da się odbyć kary w środku, jeśli twoje myśli są na zewnątrz.
Dlaczego jest mi tak ciężko
być matką dla moich dzieci,
skoro są dla mnie wszystkim i kocham je nad życie?
Dzieci Mary wciąż ją uwielbiają i jest dla nich bohaterką.
Ale Mary nie czuje się dobrą osobą, a przede wszystkim dobrą matką.
Nie!
- Podniosę. - Dziękuję.
Mary nominował jej partner, Anthony, który poznał ją przez Sister Hearts.
Spędza dużo czasu, pomagając ludziom poradzić sobie z traumami z więzienia,
ale nikt nie pomaga jej.
Pracuje bez przerwy.
Spędza cały swój czas,
pomagając innym poprawić jakość życia.
Dzięki temu nie musi się skupiać
na poprawie jakości własnego życia.
Mary nie wie, kim jest poza swoim programem pomocowym.
Bardzo się zaniedbuje.
Ma dorosłe dzieci, których unika.
Myślę, że musi być przy nich, zanim stracą więcej czasu.
Jest oficjalnie wolną kobietą,
ale choć jej ciało jest wolne, jej serce i umysł nadal są uwięzione.
To takie smutne.
Nadal reprezentuję więzienie.
I nie chcę już reprezentować więzienia.
Nie jestem już na zwolnieniu.
Jestem wolna.
Chcę się zmienić.
Ale nie wiem jak.
Naszą misją w tym tygodniu jest pomóc Mary uwolnić swoją duszę!
Tak!
DZIEŃ PIERWSZY
TYLE WOLNOŚCI, ALE WCIĄŻ CZUJĘ SIĘ UWIĘZIONY.
O kurczę, jaki uroczy!
Jest różowy!
Tanny, masz kartę kredytową?
Tak, zawsze.
- Halo? - Ale tu jest super.
- Mary! - Cześć, Mary.
No proszę!
Jak się masz, piękna damo?
Mary przypomina mi ciocię. Aż chce się do niej przytulić.
Ale wspaniałe. A te!
- O Boże! - Przymierzysz je później.
Czuć miłość.
- To jest Anthony. - Cześć.
- Miło cię poznać. - Nominujący.
Opowiedz nam, co robicie dla lokalnej społeczności.
Gdy ludzie wyjdą z więzienia i nie mogą znaleźć pracy,
wiedzą, że tu ją znajdą,
bo stworzyłam to miejsce specjalnie dla takich osób.
Anthony był bezdomny, tak jak ja wcześniej.
Odsiedział 18 lat.
Był zagubiony.
W ciągu roku zaczął kierować tym przedsięwzięciem.
Wspierać mnie.
Wszystko w moim życiu się zmieniło.
Mam nadzieję i pewność siebie.
Robię coś rewolucyjnego.
Nazywamy to „dekarceracją”.
- Pokażesz nam? - Proszę.
Jeśli postawię to tutaj...
W więzieniu wiem, że ten but tu nie pasuje,
ale jeśli go przestawię, mogę trafić do izolatki.
Nie wiem, że można inaczej.
Gdy przyjdziesz do Sister Hearts, powiem ci: „Uporządkuj to”.
Jonathan zrobi tak.
Powie: „Chcę, żeby to stało tutaj”.
Tak prosta jest dekarceracja.
Pozwolenie na samodzielne myślenie.
Wszystko, co tu widzicie, zostało ustawione przez cierpiącą osobę,
dla której to była forma terapii.
I sklep wygląda świetnie!
O rety.
Kocham używane rzeczy.
Nawet te absurdalne. Ktoś kiedyś postanowił to kupić.
- Podoba ci się? - Patrz.
Są tu nerki.
Są czapki. Są szaliki.
Są buty. Są pierdoły.
- Jestem w lumpeksie. - Ale stylowe.
Jest tu coś dla każdego.
Pomagasz innym, a teraz my pomożemy tobie.
- Chodźmy do twojego domu. - Chcemy go zobaczyć.
Zaopiekujemy się tobą.
Będę musiał wrócić po tę nerkę.
- Pa! - Pa!
- Cieszymy się, że zobaczymy twój dom. - Dom jest gotowy.
To twój dom.
Bardzo duża kuchnia.
Dużo garnków. Ekscytujące.
- To moja sypialnia. - Podoba mi się łóżko.
To łóżko wibruje.
Zapraszam do Motelu Miłości, złotko.
- Połóż się. Zobaczymy, jak wibrujesz. - Nie.
- Ustaw na największe. Tanny spróbuje. - Przyjemnie.
- Podoba mi się. - Tak.
- Idźcie zobaczyć resztę. Ja zostaję. - Łap mnie, idę do ciebie.
Pokażę wam łazienkę.
- Jest dobrej wielkości. - Tak.
- Ale... - Ale tu też masz dużo rzeczy.
Wszystkie rzeczy są z mojego sklepu.
W domu jest ciemno. Wszystkie okna są zasłonięte.
Dom jest zagracony.
Mary, masz dużo rzeczy.
Bardzo dużo.
Gdy wyszłam z więzienia, chciałam mieć rzeczy,
bo tam nie mogłam ich mieć.
Może popracujemy nad tym, jak wybierać rzeczy, na których ci zależy.
Prostsze określenie to „porządki”.
Dobrze.
Jeśli miałabyś mi pokazać jedno miejsce w domu, które byś wybrała?
To moje ulubione miejsce w domu.
To może wydawać się szalone,
ale czasem przychodzę tu, siadam na kanapie
i patrzę za okno i na moje rośliny.
Czuję się wtedy blisko natury,
jakbym była blisko swojego stwórcy.
Ten sam stwórca, który stworzył mnie, stworzył te rośliny.
To sprawia, że czuję się człowiekiem.
- To piękne. - Prawda?
- Karamo umie dbać o rośliny. - Naprawdę?
Nie.
Odpadasz. Ty też.
Nie wiem, kim ona jest.
Nie.
Chcę wiedzieć coś o twoim życiu przed więzieniem.
Przed?
Mam dyplom z zarządzania nieruchomościami.
Kupowałam domy z licytacji komorniczych
i sprzedawałam je samotnym matkom i seniorom.
Mam siedmioro dzieci.
Sześciu synów i jedną córkę.
- Opowiedz mi o nich. - Miałam 16 lat.
Zaszłam w ciążę i matka kazała mi wziąć ślub.
Oddała mu mnie. Praktycznie zmusiła mnie do ślubu.
Nie chciałam tego robić.
Dorastałam z moimi dziećmi.
To mój pierworodny.
Moje najlepsze dziecko.
Widzę, że zmarł.
Byłaś na wolności, gdy to się stało?
Nie.
Zginął w wypadku samochodowym.
Nie mogłam iść na jego pogrzeb.
- Nie mogłam się z nim pożegnać. - Tak mi przykro.
To mnie załamało.
Był pierwszą osobą na świecie, która mnie naprawdę kochała.
Jaką masz relację z resztą dzieci?
Są rozproszone. Są wszędzie.
- Rozumiem. - Nie wiem, co do mnie czują.
Prawie czuję się winna.
Wyobrażasz sobie być w jakimś miejscu prawie 13 lat
i nie móc nikogo dotknąć?
Wychodzę z więzienia
i mój prawie dwumetrowy syn chce mnie przytulić.
To za dużo.
Spędziłaś 12 lat w oderwaniu.
Niektóre z moich dzieci nawet nie wiedzą, co osiągnęłam.
- To cię boli. - Tak.
Tak.
NAUCZ SIĘ KOCHAĆ SWÓJ DOM
- Kiedy ostatnio dla kogoś gotowałaś? - Przed covidem.
Pytam, bo zajrzałem do zamrażarki i zobaczyłem duże ilości białka.
Mam siedmioro dzieci, więc zwykle gotowałam duże porcje.
- Jak często dla nich gotujesz? - Teraz wcale. To przyzwyczajenie.
Wszystko robiłam w jednym garnku.
Wrzucałam mięso, ziemniaki, ryż, warzywa.
Jednogarnkowe dania.
Tak. Ale nie robię tego często.
Lubię gotować.
Ale kiedy wracam do domu po 12-14 godzinach pracy,
zjadam kanapkę z masłem orzechowym, idę do pokoju i otwieram laptopa.
Kanapka z masłem orzechowym to nic złego,
ale co, jeśli masz ochotę na domowy posiłek?
- Wiesz, czym jest meal prep? - Nie.
Przygotowujesz dużą porcję czegoś,
wkładasz do pudełek, podpisujesz i mrozisz.
- Można w tym mrozić? - Oczywiście.
Mieszkasz w Nowym Orleanie. Próbowałaś lokalnych potraw?
Nie jem nawet gumbo. Nie próbuję nowych rzeczy.
Nosiłbym je. Są piękne.
- Zobacz, jakie ładne. - Ma trochę fajnych rzeczy.
- Widzisz to? - Cudne.
- Sama to zrobiłam. - Tak? Uszyłaś to?
- Pokażę ci, jak ślicznie... - Pasuje mi do ubrania!
Tak.
No proszę.
- Ślicznie, prawda? - Mary!
Wyglądasz ślicznie.
Ale oldskul.
Kocham orbitreki.
Szybciej.
To zebra, ale do łazienki.
Od jak dawna zapuszczasz dredy?
Od 12 lat.
Dwanaście lat.
Pokaż, jakie są długie, bo jeszcze nie widziałem.
Masz bardzo dużo włosów.
- Tak. - Sięgają do kolan.
Tak.
Mogłaby wrzucić je do rzeki i ktoś mógłby się po nich wspiąć.
To są długie dredy.
Taką miałaś fryzurę w więzieniu.
Taką miałaś fryzurę po wyjściu.
Te dredy już dawno zakończyły swój żywot.
Jest coś, co chciałaś zrobić z włosami, ale nie miałaś możliwości?
Miałam dredy ze względów bezpieczeństwa.
Dzięki nim byłam bezpieczna.
W więzieniu łapią cię za włosy
i wykorzystują włosy, żeby kontrolować twoje ciało.
Plotłam sobie warkoczyki,
żeby nie mieć długich włosów i żeby utrudnić do nich dostęp.
- Rozumiem. - Moje dredy rosły.
- To była fryzura obronna. - Tak.
Nie chodziło o wygląd. Nie wiem, co się z nimi robi.
- A teraz... - Chcesz coś zmienić?
Może trochę.
Tu jest myszka.
Dawno nie widziałem myszki.
- Co to? - To do krojenia...
To Fleshlight.
Nie wiem, co to znaczy.
W czym czujesz się dobrze?
- Mam tu sukienkę. - Pokaż.
Nosiłam tego typu rzeczy przed więzieniem.
- Okej. - Czułam się w nich kobieco.
Czułam się dziewczęco.
Jestem poważną osobą. Nie lubię żartować.
Nie? Wyglądasz na rozrywkową babkę.
- Nie. - Nie?
Miałaś ją na sobie? Widzę metkę.
Myślę, że muszę troszkę schudnąć.
Rozejrzałem się.
Kim ona jest?
- To nie może być Mary. - Nie.
W tej szafie jest wszystko.
Jest tu tysiąc różnych osobowości.
Może jedna albo dwie to Mary.
Pozostałe to jakaś obca kobieta.
Zastanawiałbym się codziennie:
„Tyle tu się dzieje. Jak mam wybrać, kim chcę dziś być?”.
Nie potrzebujesz tylu ubrań nawet na kolejne 100 lat.
Jestem tym przytłoczona.
Dlatego łatwiej mi ubrać się w strój pracowniczy.
W takim razie po co masz to wszystko?
Chcę znów poczuć się piękna.
Kiedy ostatni raz czułaś się piękna?
Wzięłam ślub w wieku 16 lat.
Któregoś razu zabrał mnie na imprezę.
Matka uszyła mi piękną, długą sukienkę.
Dopasowaną w pasie, z rozszerzanym dołem.
Jakiego była koloru?
Czerwonego. Czerwień to mój ulubiony kolor.
Czułam się jak najpiękniejsza kobieta na świecie.
Chcę, żebyś znów mogła się tak poczuć.
Ale musimy zrobić tu porządki.
Pozbyć się rzeczy, które ci nie pasują, i zostawić te, które pasują.
Poradzimy sobie.
To śniadanie?
Czy lunch sprzed kilku dni? Ogórki są wyschnięte.
- Tak. - Okej.
W więzieniu mogli mnie nie nakarmić.
Musiałam mieć na taki wypadek zachomikowane jedzenie.
- Zrozumiałe. - Ciężko mi coś wyrzucić.
Mam pytanie, które wynika z czystej ciekawości. Nie oceniam cię.
Dlaczego chcesz zostać w Nowym Orleanie?
Allah nie postawiłby mnie na tej górze,
gdyby nie chciał, bym pokazała ludziom, że można ją ruszyć,
że można coś zmienić.
Dlatego zostałam, bo tu zostałam posadzona.
Byłam w więzieniu, widziałam dużo cierpienia.
Obiecałam ludziom: „Jeśli do mnie dotrzecie,
gdy wyjdziecie, znajdę dla was miejsce.
Pomogę wam zdobyć ubrania i jedzenie. Tylko do mnie dotrzyjcie”.
Czuję smutek, który nosi w sercu.
Stara się pomóc innym i wykorzystać swój czas jak najlepiej.
Ale to jasne,
że nie była w stanie ruszyć z miejsca.
Pomożemy jej w tym.
Dajesz od siebie tak wiele. W tym tygodniu my damy coś tobie.
Tobie.
Uczysz innych, jak odnaleźć najlepszą wersję siebie
i zacząć nowe życie.
Teraz my ci pomożemy odnaleźć najlepszą wersję ciebie.
Twoja kolej, Mary.
Co ty na to? To coś nowego.
To wspaniałe.
- Zaczynajmy. - Zaczynamy za trzy, dwa...
Żartuję. Pójdziemy sobie.
Cieszę się, że Mary się otwiera. Chce odnowić więzi z rodziną.
Muszę dowiedzieć się, co wydarzyło się w jej przeszłości,
żeby wiedzieć, jak dać jej lepszą przyszłość.
Miała dredy, żeby się chronić, a nie wyrazić siebie.
Dam jej narzędzia, których potrzebuje,
żeby reprezentować to, co chce sobą reprezentować.
Mary jest gotowa na co?
Na nowy rozdział.
Chcę tchnąć w tę przestrzeń życie.
Teraz przypomina ciemną, stęchłą celę.
Chcę, żeby była tego przeciwieństwem.
Wszystko to, czego uczy swoich pracowników,
chcę, żeby zastosowała do siebie.
Zaczniemy od małych rzeczy. Chcę, by odzyskała radość z gotowania.
Utknęła w swoim stroju pracowniczym. Wcześniej był to strój więzienny.
Chcę jej przypomnieć,
że nadal jest osobą, kobietą i człowiekiem.
Ma prawo czuć się piękna.
DZIEŃ DRUGI
WPUŚĆ DO ŚRODKA DESZCZ. ZAMIENI TWOJE SERCE W OGRÓD.
Masz na sobie swój ulubiony kolor, co mnie cieszy.
- Dziękuję. - To radosny kolor.
To będzie dobra zabawa.
Tak, to będzie dobra zabawa.
- Jakie masz nastawienie? - Jestem podekscytowana.
- Chciałaś kolorów. Tu jest kolorowo. - Tak.
Przez ponad dziesięć lat nie mogła bawić się kolorami.
West London Boutique jest pełen kolorowych, radosnych ubrań.
Chcę jej pokazać, co może osiągnąć.
Jesteś zbieraczką.
Na pewno o tym wiesz. To nie jest niespodzianka.
Zbierasz głównie ubrania.
Chcę ci pokazać, że możesz się ograniczyć do kilku rzeczy,
w których wyglądasz pięknie.
Teraz masz tysiąc rzeczy i nie wiesz, co z nimi zrobić.
Mówiłaś, że lubisz sukienki wąskie w pasie z rozszerzanym dołem.
Chcę ci pokazać różne wersje. Nie chcę, żeby to było...
- Jak księżniczka. - Tak.
- A ty jesteś damą. - Tak.
Chcę, żebyś miała coś lekkiego, zwiewnego.
Tu jest gorąco.
- Pewnie przywykłaś. - Nie.
Bo kto mógłby przywyknąć? Jest okropnie gorąco.
- Ładne? - Bardzo ładne.
Królewskie.
W takich zwiewnych ubraniach widać ruch podczas poruszania się.
Wyglądają eterycznie.
Dodamy do tego sukienki, żeby mieć kilka warstw.
- O rety! - Będziesz zachwycona.
- Mam to przymierzyć? - Tak.
Daj znać, jeśli czegoś potrzebujesz.
Dobrze.
Mary?
- Jesteś gotowa? - Tak.
O rany.
Wyglądam królewsko.
To w moim stylu.
- Naprawdę? - To bardzo w moim stylu.
Brakuje jednej rzeczy. Nowych okularów.
Chciałem, żebyś miała coś bardziej stylowego.
Od razu lepiej.
- O rany. - Wyglądasz znacznie lepiej.
Ścisnęliśmy talię paskiem.
Dzięki temu podkreśliliśmy twoje najpiękniejsze części ciała.
Czuję się seksownie.
- Tak! - Naprawdę.
Wyglądasz seksownie, Mary!
Widać, że dawno nie wyglądała tak, żeby się sobie podobać.
Czujesz, że to jest wersja ciebie, którą chcesz być?
- Tak. - Super.
Chciałem zachować tożsamość Mary.
Ten strój to wyrafinowana wersja Mary.
Mary!
Wiem, że to duży obcas.
Nigdy nie wybrałabym czerwonych butów.
Dżinsy i T-shirty nadają się do pracy, ale to jesteś prawdziwa ty.
Czuję się w tym silna.
Jest dopasowana tam, gdzie trzeba.
- Nie jest wyzywająca. - Nie.
To bardziej wyszukany styl.
- Wytworny. - Tak.
Super, że kupujesz używane rzeczy.
Ale raz na jakiś czas
warto pójść do takiego butiku, żeby poczuć się naprawdę wyjątkowo.
Będę się starać to robić.
Dobrze.
Pani przodem.
- To restauracja. - Tak.
Specjalizują się w kuchni kreolskiej.
Kuchnia cajun jest wiejska.
Kuchnia kreolska jest miejska.
Mieszkańcy miast zwykle mają dostęp do owoców morza.
- Cajun to kuchnia wiejska. - Tak.
- Kreolska? - Miejska.
- Tak. - Zapamiętam.
- Luizjana jest teraz twoim domem. - Tak.
Jesteś królową jednogarnkowych dań.
Chciałem to wykorzystać. Zrobimy danie, które nazywa się étouffée.
- Zrobię étouffée? - Tak, zrobisz étouffée.
- Zróbmy étouffée. - Zrobimy je razem.
- Jadłaś to kiedyś? - Nie.
Nigdy?
Jeśli masz czas przyrządzić większą ilość jedzenia,
zapakuj kilka porcji do pudełek i schowaj do zamrażarki.
Po powrocie z pracy będziesz miała gotowy domowy posiłek.
Tutaj wszystko podają z ryżem.
- To też? - Nie martw się. Będzie ryż.
- Uprzedzasz fakty. - Okej.
- Gotowa? - Jak najbardziej.
Zaczniemy od przygotowania warzyw.
Kroimy cebulę, paprykę i selera naciowego w proporcjach 4:1:1.
Pięknie.
Świetnie. Ja teraz przygotuję czosnek.
Przygniotę go nożem.
Układam tak palce i...
Dzięki.
Masz instynkt macierzyński.
Co lubiłaś gotować dla swoich dzieci?
- Chili. - Co w nim było?
Same ostre rzeczy. W Ohio jest bardzo zimno.
Dawałam ostrą paprykę na odporność, żeby moje dzieci nie chorowały.
Tutaj mamy podobne składniki. Papryka dla wędzonego posmaku.
Oregano, tymianek, czosnek, cebula, biały i czarny pieprz.
Sami to robimy?
Możesz kupić gotową mieszankę albo zrobić ją sama.
- Wolę sama. - To kreolska mieszanka.
Dodamy trochę masła do środka.
Wrzucimy przyprawy.
Idealnie.
- Zaczęło pachnieć. - Tak.
Dodam teraz czosnek.
Potem dodam też sos chili.
Trochę białego wina.
- Ale aromat! - Tak.
Teraz pomidory.
Ale ładnie pachnie.
Okej.
Pokażę ci, jak zrobić zagęszczacz.
Dodamy go, żeby zagęścić danie. Mam tutaj bulion krewetkowy.
Wleję go do dzbanka.
Dodam do tego mąkę.
Tak to robiła moja polska mama.
Teraz to wlejemy.
- Pięknie pachnie. I ładnie wygląda. - Tak.
- I nie zajmuje dużo czasu. - Nie.
Bulion zgęstnieje po zredukowaniu.
Dodam trochę natki pietruszki.
Lubisz ostre dania. Chcesz dodać cayenne?
- Tak. - Ekstra.
Ty decydujesz. Jesteś szefową.
Co?
- Może być? - Jestem Polakiem. To dla mnie dużo!
Gotowanie jest wspaniałe.
- To terapia. - Zgadzam się.
To étouffée nie sprawi, że twoje okropne przeżycia znikną,
ale jest narzędziem.
Gdy czujesz się przytłoczona,
możesz skupić się na gotowaniu i przyrządzić coś dla siebie.
Dla mnie to forma dekarceracji.
Odwrócenie sposobu myślenia, którego nie byłam świadoma.
Patrzę na ten garnek...
- To coś we mnie obudziło. - Super.
Robisz tyle dla innych,
ale równie ważne jest zrobienie czegoś dla siebie.
Nie pomyślałabym tak o tym, bo to dotyczy mnie.
- To nie jest dla ciebie naturalne. - Zdecydowanie nie.
Jest różnica między otwarciem paczki krakersów
i zjedzeniem ich, żeby wrzucić w siebie kalorie,
a odżywieniem się i przyrządzeniem czegoś.
Mówisz sobie: „Zasługuję na poświęcenie czasu i energii,
żeby nakarmić siebie czymś pysznym”.
Myślę, że ważnym elementem dochodzenia do siebie
jest dbanie o siebie.
Kto mi to pokazał przed tobą?
- Nie wiem. - Nikt!
Teraz umiem to zrobić sama
i będę robić najlepsze étouffée w Nowym Orleanie.
Tak jest.
Obrałem piękne krewetki.
Można je wrzucić do garnka.
Étouffée pochodzi od francuskiego słowa znaczącego „dusić”.
Uduśmy te krewetki.
Na małym ogniu.
Jak zrobią się różowe, będą gotowe.
Ale piękne étouffée.
Ugotowałem ryż średnioziarnisty.
Będzie bardziej puszysty dzięki masłu. Nałóż wokół ryżu.
Żeby pośrodku była wyspa z ryżu, a reszta ją otaczała.
Właśnie tak.
- Czuję się jak szefowa kuchni. - Bo nią jesteś.
- Spójrz na nasze danie. - Piękne.
- Tak. - Bardzo ładne.
- Skropić cytryną? - Tak.
Cytryna dodaje przyjemnej świeżości.
Dobierz sobie garnirunek.
- Próbujemy? - Tak.
Ale dobre.
- Ostre! - Tak.
- Pyszne. - Tak.
Jesteś dobry.
Zrobię to w try miga.
- Wiesz, co to znaczy? - Tak. Szybko.
Powiem ci, jak szybko to zrobię. W try miga.
Ekstra. Kuchnia kreolska.
DZIEŃ TRZECI
WSTYD HAMUJE NASZĄ ODWAGĘ I NAPĘDZA WYCOFANIE.
Pokazałem Mary jej zdjęcia,
żeby przypomnieć jej, kim była przed pójściem do więzienia.
Jeśli mam jej naprawdę pomóc, muszę dowiedzieć się, co to znaczy.
Cieszę się, że spędzamy razem czas.
Miło było móc cię bliżej poznać.
Wzajemnie.
Mówisz o przeszłości w więzieniu i pomocy ludziom na wolności.
To ważne sprawy.
Coś zwróciło moją uwagę. Powiedziałaś, że straciłaś instynkt macierzyński.
To zrozumiałe, ale opowiedz mi coś o Mary sprzed więzienia.
Wzięłaś ślub w wieku 16 lat. Chcę, żebyś powiedziała o tym coś więcej.
Zaszłam w ciążę, jak miałam 16 lat.
Czułam wstyd, wyrzuty sumienia
i wszystko, co czułaby każda 16-latka w takiej sytuacji.
Byłam zła na ojca dziecka.
Nie kochałam go.
Nauczyłam się go szanować, bo był ode mnie starszy.
Ale praktycznie go nie znałam i nie wiedziałam...
Był moim pierwszym partnerem w życiu.
Pochodził z bardzo bogatej rodziny.
Gdy teraz o tym myślę,
czuję, że potraktowali mnie jak towar.
Moja rodzina dostała prezenty i pieniądze.
A kto chronił ciebie?
Nikt.
Jak o tym słucham,
rozumiem, skąd się wziął twój wstyd.
Ta mała dziewczynka nie otrzymała miłości, na którą zasługiwała.
W moim domu nie było miłości i troski.
Nie umiałam tego komuś dać.
Myślę, że to warte podkreślenia.
Gdy rozmawiamy o tym, jak zostaliśmy rodzicami,
musimy pamiętać, kim jesteśmy jako ludzie.
Nie umniejszam twoich przeżyć z więzienia,
ale to nie była pierwsza trauma w twoim życiu.
Pewne rzeczy wpłynęły na twoje decyzje.
Tak.
Gdy rozglądałem się w twoim domu, znalazłem to.
Dostałaś ten list, gdy byłaś w więzieniu.
To ostatni list od mojego syna.
Rozumiem.
Możesz go przeczytać?
Napisał: „Cześć, to ja.
To ja.
Twoje pierwsze dziecko.
Dostałem Koran, który mi wysłałaś.
Gdy byłem młodszy,
ludzie pytali mnie, w co wierzę.
Mówiłem, że w moją mamę.
Czasem zastanawiam się, jak sobie radziłaś z wychowywaniem nas.
Nie mogło być ci łatwo. Prawda?
W jednym z listów napisałaś, że jedyne, co zrobiłaś,
to nauczyłaś nas walczyć.
A kochać?
Tej jednej rzeczy nigdy nie rozumiałem:
miłości i emocji.
Wychowałaś nas najlepiej, jak mogłaś.
To zawsze mi wystarczało”.
Pięć dni przed jego śmiercią.
Przyznał, że nauczyłaś go, jak walczyć i przetrwać.
Bo sama musiałaś to zrobić.
Ale napisał, że nie umie kochać.
Umiałaś kochać swoje dzieci?
Nie.
Nie otrzymałaś miłości,
a potem ktoś dał ci siedmioro dzieci
i powiedział: „Kochaj je”.
Jak masz nauczyć czegoś, czego nie umiesz?
Myślę, że teraz jeszcze bardziej nie umiem ich kochać.
Może dlatego nie chciałam wracać.
Nigdy nie umiałam być matką.
Pierwszy raz mówisz szczerze o tym, że unikasz tych relacji.
Im bardziej unikasz czegoś, z czym musisz się zmierzyć,
tym większy czujesz wstyd.
To wstyd powstrzymuje cię przed byciem z dziećmi.
To przez wstyd nie powiesz: „Chcę po prostu być przy was”.
Co teraz myślisz?
Myślę, że chciałabym się do niego odezwać.
Do syna.
Cały czas próbuje nawiązać kontakt.
Szuka mojej miłości.
No właśnie.
Nie lubię wymówek i nie chcę się usprawiedliwiać.
- Po prostu nie umiałam inaczej. - Tak. To nie jest wymówka.
Muszę im to wyjaśnić i ich przeprosić.
Kiedy się do tego przyznasz,
wybaczysz sobie i poprosisz o wybaczenie,
wstyd zniknie.
Bo zasługujesz na to.
- Tak. - Twoje dzieci na to zasługują.
- I moje wnuki. - I twoje wnuki.
Codziennie rano powiesz:
„Przyznaję, że nie wiedziałam, co robiłam, ale wiem, co robię dziś.
Powiem im, że ich kocham.
Zrobię dla nich wszystko, czego nikt nie zrobił dla Mary”.
Możesz przerwać błędne koło.
Wiesz, że to zrobię.
- Wiem. Taką masz osobowość. - Zrobię to.
Karamo, bardzo ci dziękuję.
- Tak. - Słuchałem cię.
Chcę pokazać Mary, jak świadomie wybierać rzeczy,
którymi się otacza.
Rośliny są ważnym elementem domu,
bo mogą dosłownie tchnąć życie w naszą przestrzeń,
ale też możemy o nie dbać.
Piękne.
- Jakie śliczne miejsce. - Bardzo ładne!
Zieleń jest taka uspokajająca.
Mary jest piękna na zewnątrz.
I jest piękna wewnątrz.
Ale nie czuje się piękna.
- Poznaj Mary. - Cześć. Jesteś właścicielką?
- Dzieli się z nami swoją przestrzenią. - Miło cię poznać.
Czekałam na to.
- Wszyscy na to czekaliśmy, królowo. - Tak.
Chcę być cheerleaderką Mary.
Masz te piękne dredy od...
Dwunastu lat. Bardzo długo.
Mówiłaś, że jesteś gotowa na nową Mary.
- To prawda? - Tak.
To reprezentuje starą Mary,
silną Mary.
Ale teraz Mary jest lekka i zwiewna
i może po prostu być.
Odebrano ci możliwość zabawy z włosami.
Tak.
Daj mi ręce.
Jestem z ciebie taki dumny.
Wszystko, przez co przeszłaś, wszystko, co już ci nie służy...
Chcę, żebyś się z tym pożegnała.
Dziś wyrzucasz to z siebie, bo wyjdziesz stąd jako inna kobieta.
Akceptuję to.
Kręcimy dokument o supermodelce!
- Ekstra. - Robimy to, królowo.
- Nazywam się Quentin. - Quentin jest utalentowanym fryzjerem.
- Cieszę się, że mogę w tym uczestniczyć. - Dziękuję. Nie muszę się już ukrywać.
- Gotowa? - Tak.
- Zaczynamy. - Jestem wolna.
Jestem wolna.
- Czuję miłość w tych włosach. - Tak.
Czuję od nich energię.
Ruszamy w zupełnie nową podróż.
Żegnamy się ze złą wersją siebie.
- Rozplątujemy. - Zapraszam ekipę.
Ruszamy do roboty.
O kurde.
Grzebień był zły.
- Chcesz coś przeciwbólowego? - Nie.
Dajcie jej coś przeciwbólowego.
O Boże, moje ręce.
Próbowałem nimi ruszyć, ale...
Fascynuje mnie kolor włosów.
Myślę, że zostawimy naturalny.
Ta siwizna dojrzewała 65 lat.
Powinniśmy ją docenić.
- Też tak myślę. - Doceńmy ją.
- Tak. - Wspaniale. Zróbmy to.
Kurde, kochanieńka.
- Już! - To ostatni.
Dobra robota, drużyno.
- Rekordowy czas! - O mój Boże!
Nieźle! Mary, to niesamowite!
- Grupowy przytulas. Udało się. Chodźcie! - Mam mokre włosy.
Udało się. To nic. Jest super.
Udało się.
O tak.
Są grube.
Są śliczne!
Naprawdę.
Nie wiem, co bierzesz, ale też chcę.
- Zacznijmy kręcić. - Zaczynamy.
Promieniejesz.
Widzę prawdziwą ciebie.
Widzę ciebie.
- Gotowa zobaczyć nową Mary? - Bardzo gotowa.
O rety.
Patrzcie na nią.
- Czyż nie jest piękna? - Jest.
Czyż nie jest ładna?
- Jest ładna. - Jest piękna. Jest śliczna.
To...
Ale połysk.
Tak!
- Ślicznie! - Podoba ci się?
Tak.
Ale ładnie.
Jak się czujesz?
Wspaniale.
- Emanuję mądrością. - Zasłużyłaś na to.
- Zasłużyłam na to. - Tak.
- Wyglądasz pięknie. - Dziękuję.
DZIEŃ CZWARTY
POZNAŁAM SIEBIE I BĘDĘ SIĘ NIĄ ZAGORZALE OPIEKOWAĆ.
Już są.
- Przyjechali! - Przyjechali!
Nie mogę się doczekać.
O kurczę!
- O mój Boże!
- Co? - Nie wierzę!
Wygląda świetnie.
Wyglądasz ślicznie! Cześć.
- Cześć! - Super, co?
Wiesz, kogo mi przypominasz? Dianę Ross. Masz takie ruchy.
- Tak.
- Tak! - O rety!
- Zaczynamy! - Tak. Jesteś gotowa?
- Ktoś musi mnie trzymać za rękę. - Dobrze.
Jestem gotowa.
O rety.
- Kto tu mieszka? Ty! - Nie, to nie mój dom.
- To twój dom! - To nie mój dom.
To coś nowego, odświeżającego, relaksującego.
Jest spokojnie i sielsko.
Bobby.
Kolory, które wybierała wcześniej, były instynktowną reakcją
na to, że w więzieniu nie było żadnych kolorów.
Ale zamiast malować ściany ciemnymi, dołującymi kolorami,
rozjaśniłem wszystko
i wprowadziłem kolor w postaci dodatków.
- Wszystkie ściany są pomalowane. - Tak.
- Jest jasno i radośnie. - Patrzcie na to!
Synek mamusi.
To niewiarygodne.
- O rety. Ameryka nie jest na to gotowa. - Nie.
Ameryka musi zobaczyć rozetę przy lampie. Wygląda ekstra.
Jest piękna.
O mój Boże.
Jaka wspaniała łazienka.
Ładna, uporządkowana, czysta. Wszystko było świadomie wybrane.
- Nowa podłoga! - Tak.
- Piękna. - Tak.
Nigdy tyle nie miałam w życiu.
Nie jest minimalistycznie, bo kochasz rzeczy.
Dałem ci dużo rzeczy, ale wybrałem je świadomie.
Jest pięknie. Bardzo ci dziękuję.
Patrzcie! Zmywarka!
Uspokój się.
- Nie musisz się uspokajać. - Zmywarka!
Nie musisz być spokojna. Krzycz na zmywarkę!
- Tak! - O rety!
- Składniki na étouffée. - Kocham przechowywać jedzenie.
Po męczącym dniu masz wybór:
kanapka z masłem orzechowym czy étouffée?
Jak już sobie pójdziemy i zostaniesz sama ze swoimi uczuciami,
możesz zrobić dla siebie coś miłego i rozluźniającego.
Możesz zrobić étouffée, pomyśleć o tym tygodniu
i mieć chwilę dla siebie.
Wiem, jak się czułam, gdy gotowaliśmy to po raz pierwszy.
Wiem, co mi to dało.
- Gotując, czuję, że wychodzę z traumy. - To nie naprawi wszystkiego.
- Wiem. - Ale to narzędzie.
- Gotując, wychodzę z traumy. - Tak.
Jest tu tyle pięknych rzeczy, które chcę ci pokazać.
Biżuteria jest głównie twoja.
Nawet jeśli tylko założysz kilka bransolet,
to piękne uzupełnienie każdego stroju.
Najważniejsza część garderoby to ta sukienka.
Wspominałaś czerwoną sukienkę z młodości.
- To jej współczesna wersja. - Tak.
Liczę, że poczujesz się w niej piękna.
Tak.
Miałaś w swojej szafie dużo ubrań inspirowanych kulturą Afryki.
Wybrałem ubrania ze wzorami w podobnym stylu.
Jesteś gotowa się przebrać?
- Tak. - Świetnie.
Jesteście gotowi?
- Tak. - Tak.
Mary, dołączysz do mnie?
Wspaniałe.
Mary!
- O mój Boże. - Mary!
Podoba się sobie.
To maksymalistyczna stylówka.
Tak!
Miała śliczne wzory w szafie.
To ich współczesna wersja.
Jako że wygląda królewsko, chciałem dać jej królewski strój.
- Ale postawa. - Wiem.
Choć to bardzo stylowe, kobiece i królewskie ubranie,
czuję się silna.
Tak.
Przez ostatnie 12 i pół roku
czułam, że muszę trzymać głowę nisko.
- Byłaś stłamszona. - Tak.
„Na co się gapisz, więźniu?”. Chodziłam z pochyloną głową.
- A teraz mam tak: „Patrzę na ciebie”. - Tak!
Jestem gorąca.
Tak, Mary.
- Następny strój. - Zaraz wracam.
Bądź cicho, jak wejdziesz.
- Nie chcemy, żeby cię usłyszała. - Cześć!
- Cześć. - Cześć, Anthony.
Siadaj.
To było do przewidzenia.
Dzieciaki, oto nasza śliczna Mary.
Tak!
Pięknie.
Ale ślicznie wygląda.
- Wygląda pięknie. - Prawda?
- Jest boska. - Co ty...
Wyglądasz doskonale.
Pięknie.
- Przepraszam. - Ten uśmiech.
- Oczy ci się śmieją. - Prawda?
- Czuję się taka piękna. - Oczy ci błyszczą.
- Odjęło ci to wiele lat. - Tak.
Nigdy nie widziałem cię takiej nieśmiałej. Kim jest ta osoba?
Wiem.
Jak się macie? Nazywam się Karamo. Miło was poznać.
- Kochamy Mary. - Jest prześliczna.
- Prawda? - Tak.
Idę po waszą mamę, żeby zrobić jej niespodziankę.
Zaraz wracam.
Serce mi wali.
- Dlaczego? - Denerwuję się.
- Mamy niespodziankę. Chodźcie. - Dobrze.
Na dwór?
Idzie.
Jest na obcasach?
- O rety! - Nie wierzę!
- Zobaczcie, kto przyszedł! - Kto to jest?
Idę pierwszy. Przepraszam.
SYN MARY
- Cześć. - Ale buty!
Wyglądasz bardzo ładnie.
Masz ładne buty, babciu.
Dziękuję.
To twój syn? I twoja córka!
- Tak. - O Boże, ale są duzi!
Mary w końcu jest w stanie sobie wybaczyć
i poprosić dzieci o wybaczenie.
To pierwszy grupowy przytulas z mamą.
Musi zacząć działać, żeby naprawić swoją rodzinę
i zbudować silne dziedzictwo.
W tym tygodniu narodziłam się na nowo.
Nie powiem, że stara Mary umarła, bo wciąż żyje we mnie,
ale przytulałam się w tym tygodniu
więcej niż przez ostatnie 20 lat.
- Tak. - Otworzyliście moją duszę.
Moją duszę.
Daliście mnie i wszystkim tym ludziom za mną
kolejną szansę.
Zmieniliście moje życie.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Moje étouffée.
- Na tym skończymy. - Kochamy cię.
- Bawcie się dobrze. - Pa.
- Dziękuję. - Pa.
Pa.
Różowa Brygada.
Chcecie wejść do środka?
Witajcie w moim domu.
O rety!
Ale pięknie.
To nie do pomyślenia. Ale tu pięknie.
- Ale buty. - Nie wierzę. Te buty!
Usiądźcie na chwilę. Mama musi wam coś powiedzieć.
Wiele się o sobie nauczyłam przez ten tydzień.
Czytałam ostatni list od Juniora.
Napisał, że nie nauczyłam go miłości i emocji.
Wiem, że potrzebowaliście tego ode mnie.
Nie wiedziałam, jak wam to dać. Nie umiałam kochać.
- Nie umiałam. - To wszystko zmienia.
Byłam oderwana od ludzi.
Gdy wyszłam z więzienia,
myślałam, że będziecie się mnie wstydzić, bo byłam w więzieniu,
więc trzymałam się z dala.
Przepraszam, że nie byłam w stanie dać wam miłości
i pokazać wam, czym jest miłość.
- Rozumiem. - Musimy przerwać błędne koło.
Musimy to przełamać.
Doceniam to, że nam o tym mówisz.
To świetny pierwszy krok.
Zbierzemy wszystkich,
zamkniemy ten rozdział i zaczniemy budować coś pozytywnego.
Cały czas byłem z ciebie dumny.
- Dziękuję. - Patrzyłem na pracę, którą wykonujesz.
Wiem, że to dopiero początek.
Dziękuję.
- Kocham was. - Ja ciebie też.
Jestem taki dumny.
Ja też jestem dumna.
Mam nadzieję, że to nie wasza ostatnia wizyta.
Zdecydowanie nie.
- Cieszę się, że zobaczyłam małą. - Później popracuję nad emocjami.
- Jedliście étouffée? - Nie.
Chodźcie, nakarmię was.
Tak ładnie pachnie. Chętnie.
Dobrze poszło.
Zjemy teraz étouffée.
To jest naprawdę pyszne.
Smaczne.
Stracili tyle czasu. Łatwo jest utknąć w przeszłości.
Ale Mary nie czuje żalu, nie chowa urazy.
Cieszy się chwilą obecną i patrzy z nadzieją w przyszłość.
Uczmy się od niej.
Nie czujesz rytmu!
Mary pokazuje, że traumy nas nie definiują.
Bez względu na przeżycia nasze rany mogą się zagoić,
możemy kochać, cieszyć się i być razem.
O to w życiu chodzi.
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
SPOSÓB NA SKRZYP
Słyszysz skrzyp i czujesz zgrzyt?
Nie bądź lękliwy. Weź trochę oliwy.
Widzisz? Już nie skrzypi.
Napisy: Sylwia Szymańska