‪เรามาร้องประสานเสียงกันเถอะ พร้อมนะ
‪- ลูกคอปังอะไรเบอร์นั้นน่ะ คาราโม ‪- ขอบใจ
‪รู้ใช่มั้ยว่าคนที่เสียงลูกคอดีเป็นยังไง
‪ยังไงล่ะ
‪บ๊อบบี้ วันนี้เธอน่ารักมากนะ ‪ถึงจะทําหน้าอย่างนั้นก็เถอะ
‪ผิวเธอเปล่งปลั่ง
‪จริงๆ นะ เธอดูดีมาก
‪(เควียร์ อาย)
‪ใช่เลย
‪ฮีโร่ของเราสัปดาห์นี้ ‪คือแมรี่ เฮนเดอร์สัน-อูโลโฮ
‪เธออายุ 65 ปี
‪และเป็นเจ้าของร้านขายของมือสอง ‪ชื่อซิสเตอร์ฮาร์ตส์ในอาราบี
‪- ฉันชอบร้านขายของมือสอง ‪- ใช่
‪ไม่มีใครว่าฉันได้
‪ว่าไม่ได้
‪เพราะฉันทําเองหมด
‪ซิสเตอร์ฮาร์ตส์ยังเป็นโครงการทํางาน ‪ที่คุณแมรี่จัดตั้งขึ้นมา
‪เพื่อว่าจ้างคนที่เคยจําคุก
‪ถึงจะติดคุก ฉันก็ทําสําเร็จ
‪สวยจังเลย
‪ระหว่างที่มาเที่ยวนิวออร์ลีนส์กว่า 20 ปีที่แล้ว
‪แมรี่ถูกจับกุมและไม่เคยกลับไปบ้านเกิด ‪ที่เดย์ตัน โอไฮโอเลย
‪ติดคุก 12 ปีครึ่ง
‪และต้องทัณฑ์บนอีก 12 ปีครึ่ง
‪ข้อหาขัดขวางกระบวนการยุติธรรม
‪ฉันเจอผู้ชายคนนึง
‪เรากําลังสนุกกันตอนที่ตํารวจหยุดเรา
‪พวกเขาอยากให้ฉันโกหกเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้
‪ฉันไม่ยอมทํา ฉันปฏิเสธ
‪แมรี่ถูกตัดสินว่ามีความผิด ‪และต้องโทษจําคุกในนิวออร์ลีนส์
‪เธอต้องใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่นี่
‪และทิ้งลูกทั้งเจ็ดคนไว้ข้างหลัง
‪ฉันต้องตัดส่วนนั้นออกจากหัว
‪เก็บใส่ไว้ในกล่อง ปิดให้สนิท
‪ฉันจึงจะตั้งใจเอาตัวรอดอยู่ในคุกได้
‪ตลอดระยะเวลาที่ถูกจําคุก ‪แมรี่ทั้งสูญเสียตัวตนของตัวเองไป
‪และอดเห็นลูกๆ ทั้งเจ็ดคนเติบโต
‪ซึ่งส่งผลกระทบร้ายแรงต่อจิตใจของแมรี่
‪นั่นสินะ
‪คุกทําให้ฉันสูญเสียความเป็นมนุษย์ ‪ทําให้ฉันรู้สึกเฉยชา และเสียความมั่นใจ
‪เวลาติดคุก มีบางอย่างเกิดขึ้นกับสมองเรา
‪เราจะทนอยู่ในคุกไม่ได้ถ้าจิตใจยังอยู่ข้างนอก
‪ทําไมมันถึง... ยากนักสําหรับฉัน
‪แค่ทําตัวเป็นแม่ให้กับลูกๆ
‪ในเมื่อลูกๆ เป็นโลกทั้งใบของฉัน ‪และฉันรักลูกๆ มากเหลือเกิน
‪ไม่ว่ายังไง ลูกๆ ของแมรี่ก็ยังชื่นชมเธอ ‪และมองว่าเธอเป็นฮีโร่
‪แต่ว่าแมรี่เองกลับมองไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง
‪โดยเฉพาะในฐานะแม่คน
‪ไม่นะ
‪ผมหยิบเอง
‪ขอบใจ
‪แมรี่ได้รับการเสนอชื่อ ‪โดยแอนโทนี่ เพื่อนคู่ใจของเธอ
‪ที่รู้จักกับแมรี่ผ่านโครงการซิสเตอร์ฮาร์ตส์
‪เธอใช้เวลามากมายช่วยเหลือผู้คน ‪ให้จัดการกับบาดแผลทางใจจากคุก
‪แต่ไม่มีใครช่วยเธอกับการต่อสู้ของเธอเลย
‪เธอทํางานไม่หยุดหย่อน
‪และเธอใช้เวลาทั้งหมด
‪ช่วยปรับปรุงคุณภาพชีวิตของคนอื่น
‪มันเลยเป็นโอกาสให้เธอ
‪เลี่ยงการปรับปรุงคุณภาพชีวิตของตัวเอง
‪แมรี่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ‪ถ้าไม่ได้บริหารโครงการของเธอ
‪เธอละเลยตัวเองไปมาก
‪เธอมีลูกๆ ที่เป็นผู้ใหญ่ที่เธอไม่ยอมเจอ
‪ผมคิดว่าเธอต้องสานสัมพันธ์กับลูกๆ ‪ก่อนที่จะเสียเวลาไปมากกว่านี้
‪ตอนนี้แมรี่เป็นอิสระอย่างเป็นทางการแล้ว
‪แต่เธอกลับติดอยู่ในจุดที่ร่างกายเธอเป็นอิสระ
‪แต่จิตใจของเธอยังรู้สึกเหมือนถูกจองจําอยู่
‪น่าเศร้าจริงๆ
‪ฉันยังเป็นตัวแทนของเรือนจํา
‪และฉันไม่อยากเป็นตัวแทนของเรือนจําแล้ว
‪ฉันไม่ได้ถูกทัณฑ์บนแล้ว
‪ฉันเป็นอิสระเต็มที่
‪ฉันอยากเปลี่ยนแปลง
‪ฉันแค่ไม่รู้จะทํายังไง
‪ภารกิจของเราสัปดาห์นี้คือช่วยซิสเตอร์ฮาร์ตคนนี้ ‪ปลดปล่อยจิตวิญญาณของตัวเอง
‪เยส!
‪เยสแมรี่!
‪(วันที่หนึ่ง)
‪(แม้ว่าจะมีอิสระ)
‪(ฉันยังรู้สึกเหมือนติดคุกอยู่ ‪- ไพเพอร์ เคอร์แมน)
‪- ตายแล้ว น่ารักนะนี่ ‪- จริง
‪ชมพูจ๋าเลย
‪แทน เอาบัตรเครดิตมาใช่มั้ย
‪- ใช่ ตลอด ‪- โอเค
‪- หวัดดีครับ ‪- โห ฉันชอบที่นี่
‪- แมรี่ ‪- หวัดดีครับแมรี่
‪ดูคุณสิ ทุกคนเลย
‪สบายดีมั้ยครับคนสวย
‪แมรี่ทําให้ผมคิดถึงป้าของผมคนนึง ‪เห็นแล้วอยากกอดเลย
‪- รองเท้าสวยมาก ‪- ดูนั่นสิ พระเจ้า
‪- ไว้ให้คุณลองทีหลัง ผมรู้ ‪- โอเค
‪รู้สึกถึงความรักได้เลย
‪- นี่แอนโทนี่ค่ะ ‪- หวัดดีครับ
‪- ยินดีที่รู้จัก ‪- คนเสนอชื่อ
‪เล่าให้ฟังหน่อยสิครับว่าธุรกิจนี้ทําอะไรเพื่อชุมชน
‪พอคนออกจากคุก กลับบ้านมาแล้วหางานทําไม่ได้
‪พวกเขารู้ว่าจะมีงานทําที่นี่
‪เพราะที่นี่สร้างมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ
‪แอนโทนี่ก็เคยเป็นคนไร้บ้านเหมือนกัน
‪เขาเคยติดคุกทั้งหมด 18 ปี
‪เขากําลังเสียศูนย์
‪ภายในปีเดียว เขาได้บริหารที่นี่เอง
‪เขาคอยช่วยงานฉัน
‪ทุกอย่างในชีวิตผมแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
‪ผมมีความหวัง มีความมั่นใจ
‪ฉันทําสิ่งที่เป็นการปฏิวัติ
‪เรียกว่าการละทิ้งพฤติกรรมในคุก
‪- ทําให้ดูได้มั้ยครับ ‪- เชิญเลย
‪ขอดูหน่อย
‪โอเค ถ้าฉันวางรองเท้าไว้ตรงนี้
‪ตอนอยู่ในคุก ฉันรู้ว่ารองเท้าไม่ควรอยู่ตรงนี้
‪แต่ถ้าฉันย้ายรองเท้าข้างนั้น ‪ฉันอาจจะโดนจับขังเดี่ยว
‪ฉันไม่รู้หรอกว่าต้องทํายังไง
‪พอพวกเขามาที่ซิสเตอร์ฮาร์ตส์ ‪ฉันบอกว่า "เอาละโจนาธาน จัดระเบียบซิ"
‪โจนาธานก็ต้องทําแบบนี้
‪เขาบอกว่า "ไม่อยากวางตรงนั้น ‪อยากวางไว้ตรงนี้"
‪การละทิ้งพฤติกรรมในคุกง่ายแค่นี้เอง
‪อนุญาตให้พวกเขาคิดด้วยตัวเองอีกครั้ง
‪ทุกอย่างที่คุณเห็นตั้งวางไว้ในนี้
‪จัดโดยคนที่สิ้นหวัง
‪ที่กําลังเข้ารับการบําบัดจากระบบ
‪ในนี้สวยจะตาย
‪พระเจ้า
‪ผมชอบร้านขายของมือสอง
‪แม้แต่ของไร้สาระ
‪วันนึงมีคนตัดสินใจซื้อสิ่งนั้นไป
‪- ชอบมั้ย ‪- ดูนี่สิ
‪มีกระเป๋าคาดเอวด้วย
‪มีทั้งหมวก ผ้าพันคอ
‪มีรองเท้า ของกระจุกกระจิก
‪ฉันอยู่ในร้านขายของมือสอง
‪- ฉันซื้อของอยู่ ‪- เก๋จัง
‪ที่นี่มีของสําหรับทุกคน
‪คุณกําลังช่วยคนแถวนี้อยู่ ‪ตอนนี้เราเลยจะช่วยคุณบ้าง
‪- ไปบ้านคุณกันดีมั้ย ‪- เราอยากเห็นบ้านคุณ
‪เราจะดูแลคุณเป็นอย่างดี
‪ผมจะกลับมาซื้อกระเป๋าคาดเอวใบนี้
‪- บายทุกคน ‪- ครับ บ๊ายบายทุกคน
‪เราตื่นเต้นมากที่จะได้เห็นบ้านคุณ แมรี่
‪บ้านคุณสวยนะ
‪นี่สินะบ้าน
‪ห้องครัวใหญ่มาก
‪- ใช่ ‪- มีหม้อเพียบเลย น่าตื่นเต้น
‪นี่ห้องนอน
‪ผมชอบเตียงสูงๆ สวยๆ
‪เตียงสั่นได้ด้วยนะ
‪มาโรงแรมม่านรูดแมรี่เลยจ้ะที่รัก
‪นอนลงสิแมรี่ ขอดูคุณสั่นหน่อย
‪ไม่เอาด้วยละ
‪ปรับระดับสูงๆ เลย แทนนี่มาแล้ว
‪สบายจัง
‪- ผมชอบนะแมรี่ ‪- ค่ะ
‪พวกเธอไปดูส่วนอื่นกันนะ
‪- ฉันจะอยู่ตรงนี้แหละ ‪- รับฉันทีแทนนี่ ขอนอนด้วย
‪ฉันจะพาไปดูห้องน้ํา
‪- ทีนี้... ‪- ขนาดกําลังดี
‪- ขนาดกําลังดีค่ะ ‪- แต่มี...
‪- แต่... ‪- แต่มีข้าวของในนี้เพียบเลย
‪ทุกอย่างในบ้านหลังนี้มาจากร้านขายของมือสอง
‪- ครับ ‪- ทุกอย่างเลย
‪บ้านหลังนี้มืด ปิดม่านมืดทั้งหลัง
‪เธอมีข้าวของรกเต็มไปหมด
‪แมรี่ คุณมีของเพียบเลยนะ
‪จริง ข้าวของเพียบเลย
‪ตอนที่ออกจากคุก ฉันแค่อยากมีข้าวของต่างๆ
‪เพราะฉันไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีอะไรเลย
‪เราอาจจะช่วยคุณคัดเลือก ‪แต่สิ่งที่คุณแคร์จริงๆ ได้
‪คําที่โรแมนติกน้อยกว่านั้นคือตัดต่อ
‪โอเค
‪ถ้าคุณจะพาผมไปจุดหนึ่งในบ้าน
‪ที่ไหนในบ้านที่คุณชอบที่สุด
‪ตรงนี้เป็นจุดที่ฉันชอบที่สุดในบ้านเลย
‪อาจจะฟังดูบ้าสําหรับบางคน
‪บางครั้งฉันเข้ามานั่งบนโซฟา
‪แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูต้นไม้ที่ปลูกไว้
‪แล้วรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ
‪เหมือนกับว่าฉันเป็นหนึ่งเดียวกับพระเป็นเจ้า
‪เพราะพระเจ้าองค์เดียวกันที่สร้างฉัน ‪สร้างต้นไม้พวกนี้
‪มันทําให้ฉันรู้สึกเป็นมนุษย์
‪- เป็นสิ่งที่งดงามมากครับ ‪- เนอะ
‪- คาราโมปลูกต้นไม้เก่งนะครับ ‪- เหรอคะ
‪ไม่เลยครับ
‪ทิ้งๆ
‪ผมดูไม่ออกเลยว่าเธอเป็นใคร
‪ไม่เอา
‪ผมอยากรู้เรื่องชีวิตของคุณก่อนคุณติดคุก
‪ก่อนคุกเหรอ
‪ฉันจบปริญญาด้านการบริหารจัดการทรัพย์สิน ‪และอสังหาริมทรัพย์
‪ฉันจะซื้อบ้านหลุดจํานอง บ้านหนีภาษีที่ดิน
‪แล้วก็ขายต่อให้แม่เลี้ยงเดี่ยว ผู้สูงอายุ
‪ฉันเป็นแม่ของลูกเจ็ดคน ‪ลูกชายหกคนกับลูกสาวคนเล็กหนึ่งคน
‪- เล่าเรื่องลูกๆ ให้ฟังหน่อยสิครับ ‪- ฉันตั้งท้องตอนอายุ 16
‪แม่ฉันบอกว่า "แกท้องแล้ว แกต้องแต่งงาน"
‪แม่ยกฉันให้เขาเลย บังคับให้ฉันไปกับเขา
‪ฉันไม่อยากไปเลย
‪ฉันโตมากับลูกๆ
‪นั่นลูกชายคนแรกของฉัน
‪ลูกคนนี้เป็นคนดีที่สุดของฉัน
‪เขาเสียแล้วสินะครับ
‪คุณออกจากคุกรึยังตอนที่เขาเสียชีวิต
‪ยังค่ะ
‪เขาตายจากอุบัติเหตุรถยนต์
‪ฉันไปงานศพของเขาไม่ได้
‪ฉันไม่เคยมีโอกาสบอกลาเลย
‪ผมเสียใจด้วยจริงๆ ครับ
‪นั่นเป็นจุดแตกหักของฉัน
‪เขาเป็นคนแรกในโลกนี้ที่ฉันรู้สึกว่ารักฉันจริงๆ
‪ความสัมพันธ์ของคุณกับลูกๆ คนอื่นเป็นไงบ้าง
‪- กระจัดกระจายแยกไปอยู่ทุกที่เลย ‪- เข้าใจละ
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าลูกๆ รู้สึกยังไงกับฉัน
‪ฉันเกือบรู้สึกผิด
‪มันเหมือนว่า
‪ลองนึกดูสิว่า ‪ต้องอยู่ในที่ที่นึงตั้ง 12 ปีครึ่ง เกือบ 13 ปี
‪และไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องมนุษย์คนอื่นเลย
‪พอฉันออกมา
‪ก็มีลูกชายสูงสองเมตรที่อยากกอดฉัน
‪มันไม่ไหว
‪คุณตัดขาดจากคนอื่นมาตั้ง 12 ปี
‪ลูกบางคนไม่รู้ด้วยซ้ําว่าฉันทําอะไรสําเร็จมาบ้าง
‪- มันทําให้คุณเสียใจ ‪- ใช่ค่ะ
‪- ครับ ‪- จริงๆ
‪(สุขภาพคือทรัพย์สมบัติ ‪เรียนรู้ที่จะรักบ้านตัวเอง)
‪ครั้งสุดท้ายที่คุณทําอาหารให้คนอื่นกินคือเมื่อไหร่
‪ก่อนโควิดค่ะ
‪เพราะพอผมเปิดช่องแช่แข็งดู
‪คุณมีโปรตีนหลากหลายเยอะทีเดียว
‪ฉันมีลูกเจ็ดคน เลยชินกับการทําอาหารเยอะๆ
‪- คุณทําอาหารให้ลูกๆ กินบ่อยมั้ย ‪- เคยทํานะ ฉันยังมีใจอยากทําอยู่
‪ทําทุกอย่างในหม้อสีเทา
‪ฉันใส่เนื้อ มันฝรั่ง ข้าว ผักลงไป
‪หม้อเดียวจบ
‪- ถูกต้อง แต่ฉันทําไม่ค่อยบ่อย ‪- โอเค
‪ฉันชอบทําอาหาร
‪ชอบนะ แต่พอเข้าครัว ‪หลังจากทํางานวันละ 12-14 ชั่วโมง
‪ฉันก็จะกินแค่แซนด์วิชเนยถั่วกับแยม
‪ตรงเข้าห้องแล้วเปิดคอมพิวเตอร์
‪กินแซนด์วิชเนยถั่วกับแยมใช่ว่าจะแย่นะ
‪แต่ถ้าคุณอยากกินอาหารทําเองที่บ้าน
‪แต่ไม่มีเวลาหรือความอดทนที่จะทําล่ะ
‪- เคยได้ยินเรื่องการเตรียมอาหารมั้ยครับ ‪- ไม่ค่ะ
‪เป็นการทําอาหารปริมาณมาก
‪แล้วเก็บเอาไว้ ติดป้ายใส่ช่องแช่แข็ง
‪- แช่แข็งอาหารไว้ได้เลยเหรอ ‪- ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‪ตอนนี้บ้านของคุณคือนิวออร์ลีนส์
‪เคยลองอาหารนิวออร์ลีนส์มั้ย
‪ฉันไม่กินกัมโบ้ด้วยซ้ํา
‪ฉันไม่ออกไปลองอะไรใหม่ๆ
‪ฉันจะใส่ชิ้นนี้จริงๆ นะ สวยมาก
‪- ดูสิ สวยมากนะ ‪- เธอมีของดีๆ อยู่นะ
‪- เห็นนี่มั้ย ‪- ชอบผ้าโพกผมคุณ
‪- ฉันทําเอง ‪- จริงเหรอ
‪- ฉันทําเอง ‪- เย็บเองเหรอ
‪เดี๋ยวโพกให้ดูว่าสวยมาก
‪- เข้ากันด้วย ‪- เข้ากับชุดฉันเลย
‪สวย
‪ดูสิ
‪- สวยมั้ยล่ะ ‪- แมรี่
‪สวยเนอะว่ามั้ย
‪ย้อนยุคเลย
‪ฉันชอบอีลิปติคัล
‪เร็วขึ้นอีก
‪เสื้อคลุมลายทาง แต่สําหรับเข้าห้องน้ํา
‪คุณไว้ผมเดรดล็อกมานานเท่าไหร่แล้ว
‪ประมาณ 12 ปีมั้ง
‪ไว้ยาวมา 12 ปี ขอดูหน่อยว่ายาวขนาดไหน
‪เพราะเรายังไม่ได้เห็นอะไรเท่าไหร่เลย
‪ผมเยอะมากเลยนะนี่
‪- ใช่ ‪- ยาวถึงเข่าเลย
‪ค่ะ
‪ตัดผมล็อกของเธอ โยนลงแม่น้ํา
‪แล้วก็ให้คนปีนขึ้นมาได้เลยจ้ะที่รัก
‪ผมล็อกยาวเฟื้อยเลย
‪แต่คุณไว้ทรงนี้ตลอดเวลาที่คุณอยู่ในคุก
‪คุณทําผมทรงนี้มาตั้งแต่ออกจากคุก
‪ผมทรงนี้ถูกจองจําในความทรงจํา
‪คุณเคยฝันมั้ยว่าอยากทําอะไรกับทรงผม
‪ที่ไม่เคยมีโอกาสได้ทํา
‪โจนาธาน ฉันไว้ผมทรงนี้เพื่อความปลอดภัย
‪ผมนี้ช่วยให้ฉันปลอดภัย
‪คนอื่นดึงผมฉันในคุก
‪แล้วใช้เส้นผมควบคุมร่างกายของเรา
‪ฉันเลยถักผมเป็นเปียเส้นเล็กๆ
‪จะได้ไม่มีผมยาว แล้วก็ไม่เปิดผมให้ใครจับ
‪- ครับ ‪- แล้วเดรดล็อกก็ยาวขึ้นเรื่อยๆ
‪- เป็นสไตล์ปกป้องเส้นผมจริงๆ เลย ‪- ปกป้องจริงๆ
‪- จ้ะ ‪- ไม่ใช่แค่สไตล์นะ
‪ฉันไม่รู้จะทําอะไรกับผมทรงนี้จริงๆ
‪- และตอนนี้ ‪- คุณอาจจะอยากเปลี่ยนแปลงบ้างมั้ย
‪อาจจะเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย
‪นี่เมาส์ของจริงเลย
‪ไม่เคยเห็นเมาส์มานานแล้ว
‪- นี่อะไร แอนโทนี่ ‪- นั่นมันที่หั่น...
‪- นั่นมันเฟลชไลต์ ‪- มัน...
‪คุยอะไรกันไม่เห็นเข้าใจเลย
‪เสื้อผ้าแบบไหนที่ทําให้คุณรู้สึกดีครับ
‪- มีชุดนึงในนั้น ‪- ขอดูหน่อย
‪ชุดนี้ค่ะ
‪ฉันใส่ชุดแบบนี้ก่อนเข้าคุก
‪- โอเค ‪- ทําให้ฉันรู้สึกเป็นผู้หญิง
‪- โอเค ‪- ทําให้ฉันรู้สึกเป็นสุภาพสตรี
‪ฉันเป็นคนน่าเกรงจาม ไม่ค่อยพูดเล่น
‪ไม่ค่อยพูดเล่นเหรอ คุณดูเป็นคนสนุกออก
‪- ไม่เลย ‪- ไม่เหรอ
‪คุณเคยใส่ชุดนี้มั้ย ป้ายยังอยู่เลย
‪ฉันว่าฉันต้องลดน้ําหนักลงนิดหน่อย
‪ผมแอบดูไว้แล้ว
‪เธอเป็นใคร
‪- เธอไม่ใช่แมรี่ เธอเป็นแมรี่ไม่ได้ ‪- ไม่ค่ะ
‪ตู้เสื้อผ้านี้มั่วไปหมด
‪มีบุคลิกหลากหลายนับพันในตู้
‪อาจจะมีสักชุดสองชุดที่ดูเป็นแมรี่
‪ส่วนที่เหลือเป็นผู้หญิงที่ไหนไม่รู้
‪เป็นผมคงลําบากใจทุกเช้า คิดว่า ‪"ในนี้มีอะไรเยอะแยะเหลือเกิน"
‪"ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าวันนี้อยากเป็นใคร"
‪ต่อให้คุณมีชีวิตอยู่อีกร้อยปี ‪คุณก็ไม่มีวันใส่ครบทุกชุด
‪ฉันก็รู้สึกหนักใจกับข้าวของพวกนี้
‪ดังนั้นการใส่เครื่องแบบจึงทําให้ชีวิตง่ายขึ้น
‪งั้นผมมีคําถาม แล้วมีชุดพวกนี้ไปทําไม
‪ฉันอยากรู้สึกสวยงามอีกครั้ง
‪ครั้งสุดท้ายที่คุณรู้สึกว่า ‪ตัวเองสวยคือเมื่อไหร่ครับแมรี่
‪ตอนที่... ฉันแต่งงานตอนอายุ 16
‪ฉันจําได้ว่าครั้งนึงเขาพาฉันไปปาร์ตี้
‪แม่ฉันตัดชุดสวยพลิ้วยาวให้
‪รัดตรงเอวแล้วก็พองออก
‪สีอะไรครับ
‪สีแดงค่ะ
‪- โอเค ‪- สีแดงเป็นสีโปรดของฉัน
‪ฉันรู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกเลย
‪ผมอยากลองทําให้คุณ ‪กลับไปรู้สึกกับตัวเองอย่างนั้น
‪สิ่งที่เราต้องฝึกกันคือการตัดต่อ
‪มากําจัดสิ่งที่ไม่เข้ากับคุณออก
‪และเก็บสิ่งที่เข้ากันไว้ เราจะลองหาทางกันดู
‪นี่อาหารเช้าเหรอ หรือเป็น...
‪ผมรู้สึกว่านี่เป็นมื้อกลางวันเมื่อหลายวันก่อน ‪เพราะแตงดองนี่ดูแห้งชะมัด
‪- ใช่ค่ะ ‪- โอเค
‪ตอนอยู่ในคุก ถ้าพวกเขาไม่ยอมให้ฉันกิน
‪ฉันต้องกินอาหารที่แอบเก็บเอาไว้
‪ฉันเลยทําใจทิ้งของได้ยากมาก
‪แมรี่ ผมมีคําถามที่อยากรู้จริงๆ นะ
‪ไม่ได้เป็นการตัดสินเลย
‪ทําไมคุณถึงยังอยากอยู่ในนิวออร์ลีนส์ต่อ
‪พระอัลเลาะห์คงไม่ส่งฉันมายังภูเขานี้
‪ถ้าพระองค์ไม่อยากให้ฉันทําให้คนเห็นว่า ‪มันเคลื่อนย้ายได้
‪ว่าสิ่งต่างๆ เปลี่ยนแปลงได้
‪ดังนั้นฉันจึงอยู่ต่อ เพราะนี่คือที่ที่ฉันถูกส่งมา
‪ตอนติดคุกคือตอนที่ฉันเห็นความทรมานมากที่สุด
‪ฉันฝากคําสัญญาไว้ ฉันบอกว่า ‪"ถ้ามาตามหาฉัน
‪พอได้ออกมา ฉันจะมีที่อยู่ให้"
‪"ฉันจะช่วยหาเสื้อผ้า หาอาหารให้ ‪แค่มาหาฉันเถอะ"
‪ผมรู้สึกถึงความเศร้าในใจเธอถึงก้นบึ้งหัวใจ
‪เธอแค่พยายามช่วยเหลือคนอื่น ‪และทําตัวให้เป็นประโยชน์เต็มที่
‪แต่เห็นได้ชัดจากสิ่งที่เธอบอกเราว่า
‪เธอไม่มีโอกาสหาทางก้าวหน้าต่อไป
‪เราจึงจะช่วยเธอเรื่องนี้กัน
‪คุณเสียสละมาเยอะมาก ‪สัปดาห์นี้เราจะทําเพื่อคุณบ้าง
‪เพื่อคุณ
‪คุณสอนทุกคนให้ค้นพบตัวตนที่ดีที่สุดของตัวเอง
‪และค้นพบชีวิตใหม่
‪ตอนนี้เราเลยอยากช่วยคุณ ‪ค้นพบตัวตนที่ดีที่สุดของคุณบ้าง
‪และช่วยคุณค้นพบชีวิตใหม่ของตัวเอง
‪ถึงเวลาของคุณแล้ว แมรี่
‪ฟังดูเป็นไง เพราะมันแตกต่าง ‪จากชีวิตประจําวันของคุณมากนะ
‪เยี่ยมมากค่ะ
‪- งั้นมาเริ่มสัปดาห์นี้กันเลย ‪- เราจะเริ่มกันในสาม สอง...
‪ไม่ ผมพูดเล่น เราต้องออกไปๆ
‪ผมชอบที่แมรี่กําลังเปิดใจ
‪เธออยากสานสัมพันธ์กับครอบครัว
‪ผมต้องทําความเข้าใจให้ชัดเจนว่า ‪เกิดอะไรขึ้นในอดีตของแมรี่
‪เราจะได้หาทางมอบอนาคตที่ดีกว่าให้เธอ
‪ทรงผมของเธอมีที่มาจากการป้องกันตัว ‪ไม่ใช่จากการแสดงออก
‪ฉันเลยจะมอบวิธีเข้าถึง
‪มอบแหล่งทรัพยากรที่เธอต้องการ
‪เพื่อแสดงออกถึงความรู้สึกที่เธออยากแสดงได้
‪แมรี่พร้อมแล้วสําหรับอะไรนะ บทใหม่ไงจ๊ะ
‪ผมอยากทําให้ที่นี่มีชีวิตชีวา
‪ตอนนี้มันรู้สึกเหมือนห้องขังมืดๆ ชื้นๆ
‪ผมอยากให้รู้สึกตรงกันข้ามกันไปเลย
‪ความตั้งใจที่เธอสอนให้พนักงาน
‪คอยใส่ใจในร้านของเธอ
‪ผมอยากให้เธอทําแบบเดียวกัน ‪กับตัวเอง เพื่อตัวเอง
‪ผมอยากให้เธอเริ่มต้นจากสิ่งเล็กๆ
‪ผมอยากปลุกความตื่นเต้นของการเข้าครัวอีกครั้ง
‪เธอติดอยู่ในชุดเครื่องแบบซิสเตอร์ฮาร์ตส์
‪ก่อนหน้านั้นเธอก็ใส่เครื่องแบบนักโทษ
‪ผมอยากทําให้เธอระลึกได้ว่าเธอยังเป็นคนอยู่
‪เธอยังเป็นผู้หญิง เป็นมนุษย์
‪และเธอจะรู้สึกว่าสวยได้
‪(วันที่สอง)
‪(ปล่อยให้ฝนตกพรําในตัว...)
‪(แล้วเปลี่ยนหัวใจให้กลายเป็นสวน ‪- มุสลิมสไมลส์)
‪คุณใส่สีแดงสีโปรด เห็นแล้วมีความสุขจัง
‪ค่ะ ขอบคุณ
‪เป็นสีที่มีความสุขนะ
‪นี่แหละส่วนที่สนุก
‪นี่แหละส่วนที่น่าสนุก
‪- คุณรู้สึกยังไงกับการชอปปิ้ง ‪- ฉันตื่นเต้นแล้ว
‪คุณบอกว่าอยากได้สีสัน
‪- ค่ะ ‪- เราเลยพาคุณมาร้านที่เน้นสีสัน
‪กว่าสิบปีที่เธอไม่ได้เล่นกับสีสัน
‪และเวสต์ลอนดอนบูติกก็เต็มไปด้วยสีสัน
‪มีอะไรให้เล่นมากมาย
‪ผมเลยอยากให้เธอเห็นว่าทําอะไรได้บ้าง
‪คุณเป็นคนชอบเก็บสะสมของ
‪ผมมั่นใจว่าคุณคงรู้ตัวอยู่แล้ว ‪ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจหรอก
‪แต่ส่วนใหญ่คุณเก็บของในตู้เสื้อผ้า
‪ผมอยากทําให้คุณเห็นว่าคุณทิ้งของไป
‪มีแค่ไม่กี่อย่างก็พอ
‪และของไม่กี่อย่างนั้นก็ทําให้คุณสวยได้
‪แทนที่จะมีข้าวของเป็นพันชิ้น ‪และไม่รู้เลยว่าจะจัดเป็นลุคได้ยังไง
‪คุณบอกว่าชอบสไตล์เข้ารูปแล้วบานออก
‪แนวรัดเอวแล้วพองออก
‪ผมอยากให้คุณดูเวอร์ชั่นนึงของสไตล์นั้น ‪ผมจะไม่รัดแล้วพองเกินไป
‪- ไม่งั้นจะดูเป็นเจ้าหญิงไปหน่อย ‪- ค่ะ
‪- และคุณเป็นสุภาพสตรี ‪- ใช่
‪ผมอยากให้คุณใส่ชุดที่ดูเบาๆ พลิ้วๆ
‪ที่นี่ร้อนสุดๆ ผมแน่ใจว่าคุณคงชินแล้ว
‪- ไม่ชินเลย ‪- ต้องใส่ชุดสบายๆ
‪ไม่เลย ใครจะไปชินไหว ร้อนนรกแตก งั้น...
‪- ชุดนี้สวยมั้ยครับ ‪- สวยมาก
‪- แบบว่า... ‪- นี่แหละอลังการ
‪ผมอยากให้ใส่ชุดที่พลิ้วไหว ‪เพราะเวลาคุณเดินจะเห็นการเคลื่อนไหว
‪คุณจะดูเหมือนลอยจากสวรรค์เลย
‪แต่เราจะจับคู่กับชุดกระโปรง ใส่หลายชั้นหน่อย
‪- ตายจริง ‪- คุณจะต้องอึ้งไปเลย
‪- อยากให้ฉันใส่เหรอ ‪- ใช่ครับ
‪เรียกได้นะถ้าอยากได้อะไร เราจะลองดูกัน
‪โอเคๆ
‪แมรี่
‪- พร้อมมั้ย ‪- พร้อม
‪ตายจริง
‪อลังการมากเลย
‪นี่แหละตัวฉัน
‪- จริงเหรอ ‪- นี่แหละฉันเลย
‪ขาดไปอย่างนึง ผมมีแว่นใหม่มาให้
‪ผมอยากให้คุณใส่อะไรที่เปรี้ยวขึ้นหน่อย
‪ดีขึ้นเยอะเลย
‪- พระเจ้า ‪- พระเจ้า ดีขึ้นเยอะเลยแมรี่
‪เราใช้เข็มขัดคาดเอวคุณ
‪จะได้เน้นทุกส่วนที่สวยที่สุดในตัวคุณ
‪ฉันรู้สึกเซ็กซี่
‪- เย่ ‪- จริงนะ
‪คุณดูเซ็กซี่จริงๆ แมรี่
‪เห็นชัดว่าเธอไม่ได้เห็นตัวเองแบบนี้มานานแล้ว
‪รู้สึกเหมือนเป็นตัวคุณที่คุณอยากเป็นต่อไปมั้ยครับ
‪ค่ะ
‪- เยี่ยม ‪- ค่ะ
‪สิ่งที่ผมอยากเก็บไว้คือตัวตนของแมรี่
‪และชุดนี้ก็เป็นแมรี่ที่ยกระดับขึ้น มีรสนิยมขึ้น
‪แมรี่
‪ผมรู้ว่าเป็นส้นสูง
‪ฉันไม่เคยคิดจะใส่รองเท้าสีแดงเลย
‪เสื้อยืดกางเกงยีนส์น่ะใส่ไปทํางานได้ ‪แต่คุณเป็นคนสไตล์นี้ ไม่ใช่สไตล์นั้น
‪ฉันรู้สึกมีพลังในชุดนี้
‪เราจัดชุดให้เข้ากับรูปร่างคุณในจุดที่เหมาะ
‪- เราไม่แต่งตัวยั่วยวน ‪- ไม่เลย
‪เราแต่งให้ดูแพง
‪- มีรสนิยม ‪- ใช่
‪ผมชอบที่คุณใช้ของมือสอง ‪ผมไม่อยากให้คุณเลิกใช้
‪แต่ว่านานๆ ครั้ง
‪การไปร้านบูติกแบบนี้ให้รู้สึกพิเศษก็สําคัญ
‪ตอนนี้ฉันจะต้องมาเป็นประจําแล้ว
‪ดีครับ
‪เชิญครับ
‪- ร้านอาหารนี่ ‪- ครับ
‪พวกเขาภูมิใจในอาหารครีโอลของตัวเองมาก
‪อาหารเคจันเป็นอาหารชนบท
‪อาหารครีโอลเป็นอาหารคนเมือง
‪และปกติคนเมืองหาอาหารทะเลได้มากมาย
‪เคจัน ชนบท
‪- เคจัน ชนบท ครีโอลล่ะ
‪- คนเมือง ‪- เข้าใจละ
‪คุณตัดสินใจทําให้ลุยเซียน่าเป็นบ้านคุณ
‪ค่ะ
‪ในเมื่อคุณเป็นเจ้าแม่อาหารหม้อเดียว
‪ผมอยากใช้วิธีนั้น ‪และทําอาหารที่เรียกว่า เอตูเฟ่กุ้ง
‪- ฉันจะได้ทําเอตูเฟ่เหรอ ‪- คุณจะได้ทําเอตูเฟ่ครับ
‪- มาทําเอตูเฟ่กัน ‪- เราจะทําด้วยกัน
‪- เคยกินมั้ย ‪- ไม่เคย
‪ไม่เคยลองเลยเหรอ
‪ถ้าคุณมีเวลาแค่วันเดียวให้ทําอาหารปริมาณมาก
‪ก็ใส่ไว้ในภาชนะ ปิดให้สนิท
‪เก็บไว้ในช่องแช่แข็งได้
‪พอไปทํางาน กลับบ้านมา ‪ก็ใรอาหารที่ทําเองอร่อยๆ รออยู่
‪ที่นี่ใครๆ ก็กินราดข้าว
‪- คุณจะใส่ข้าวด้วยมั้ย ‪- ไม่ต้องห่วงครับ เราจะมีข้าวแน่นอน
‪- คุณข้ามช่วงไปแล้ว ‪- โอเค
‪- พร้อมจะเริ่มรึยังครับ ‪- พร้อมมากค่ะ
‪เราจะเริ่มจากเตรียมเบสของเราก่อน
‪ใช้หัวหอมสี่ส่วน พริกหยวกหนึ่งส่วน ‪ขึ้นฉ่ายหนึ่งส่วน
‪สวยมาก
‪เพอร์เฟกต์เลย บอกให้รู้ไว้ก่อน ‪ผมกําลังหั่นกระเทียม
‪แล้วกดไปแรงๆ
‪แล้วก็ห่อนิ้วจับมีด...
‪ขอบคุณแมรี่
‪คุณมีสัญชาติญาณความเป็นแม่นะ
‪คุณชอบทําอะไรให้ลูกๆ กินมากที่สุด
‪- ชิลลี ‪- คุณใส่อะไรในชิลลี
‪ทุกอย่างที่เผ็ด โอไฮโอหนาวมาก
‪พริกช่วยดูแลลูกๆ ของฉันไม่ให้เป็นหวัด
‪สูตรนี้เราก็มีองค์ประกอบที่คล้ายกันนะครับ ‪มีพริกปาปริก้าให้มีกลิ่นรมควัน
‪มีโอริกาโน ใบไทม์
‪ผงกระเทียม ผงหัวหอม พริกไทยดําและขาว
‪เราทํานี่เหรอ
‪คุณจะซื้อแบบที่ทําไว้แล้ว หรือจะทําเองก็ได้
‪- ฉันอยากทําเอง ‪- เป็นเครื่องเทศสูตรทั่วไปของครีโอล
‪เติมเนยลงไปตรงกลางหน่อย
‪เทผงเครื่องเทศลงไปให้หมดเลย
‪เพอร์เฟกต์ครับ
‪- ได้กลิ่นเลย ‪- ใช่
‪ผมจะใส่กระเทียมแล้วนะ
‪แล้วก็จะใส่ซอสเผ็ดลงไปด้วย
‪ไวน์ขาวนิดหน่อย
‪- กลิ่นเตะจมูกเลย ‪- ครับ
‪ตามด้วยมะเขือเทศ
‪กลิ่นหอมจัง
‪โอเค
‪ผมจะสอนวิธีทําส่วนผสมซุปให้ดู
‪เราเติมลงไปเป็นตัวทําให้ข้นขึ้น ‪ผมมีน้ําสต็อกกุ้งอยู่
‪- โอเค ‪- ใส่เหยือกใบเล็ก
‪แล้วก็ใส่แป้งลงไป
‪แม่ชาวโปแลนด์ของผมทําตอนผมเป็นเด็ก
‪แล้วก็เทลงไปเลย
‪- กลิ่นหอมมาก ‪- มากค่ะ
‪และดูน่ากินมากด้วย
‪ใช้เวลาทําไม่นานเลยนะ
‪ไม่นานเลยครับ
‪น้ําสต็อกกุ้ง พอเคี่ยวไปมันจะยิ่งข้นขึ้น
‪แล้วก็ใส่ใบพาร์สลีย์ลงไป
‪คุณบอกว่าชอบรสเผ็ด
‪- อยากใส่พริกคาเยนมั้ยครับ ‪- ใส่ค่ะ
‪เยี่ยม ใส่เองเลยครับ แล้วแต่คุณเลย
‪โอ้โฮ
‪ฮะ!
‪- พอมั้ย ‪- ผมเป็นหนุ่มโปแลนด์
‪นั่นเผ็ดมากนะสําหรับผม
‪วิเศษไปเลย
‪- มันเป็นการบําบัด ‪- ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย
‪เอตูเฟ่นี่จะไม่ลบล้าง
‪ความเลวร้ายต่างๆ ที่คุณเจอมา
‪แต่มันก็เป็นเครื่องมือได้
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว ‪แค่คิดว่า "เอาละแมรี่
‪เราจะตั้งสติในครัว ‪แล้วทําอะไรสักอย่างเพื่อตัวเอง"
‪สําหรับฉัน นี่คือการละทิ้งพฤติกรรมในคุกแบบหนึ่ง
‪เป็นการทบทวนทัศนคติที่ฉันลืมไปแล้วว่าเคยมี
‪ฉันกําลังมองหม้อใบนี้ แล้วคิดว่า...
‪- มันยกระดับบางอย่างในตัวฉัน ‪- เยี่ยม
‪คุณทําเพื่อคนอื่นมามากมาย
‪แต่ต้องเข้าใจว่าการทําแบบนี้เพื่อตัวเองก็สําคัญ
‪ฉันคงคิดเองไม่ได้หรอก ‪เมื่อเป็นเรื่องของตัวฉันเอง
‪- คุณไม่เคยคิดถึงตัวเองอัตโนมัติเลยสินะ ‪- ไม่เคยคิดเองอัตโนมัติเลย
‪มีความแตกต่างระหว่างแกะห่อขนมปังกรอบ
‪แล้วกินเข้าไปแค่ให้ได้รับแคลอรี่เพียงพอต่อวัน
‪กับการบํารุงตัวเองและทําอะไรสักอย่าง
‪คุณกําลังบอกตัวเองว่า ‪คุณคู่ควรกับเวลาและความทุ่มเท
‪แล้วได้สิ่งที่ยอดเยี่ยมเพื่อเลี้ยงดูตัวเอง
‪ผมคิดว่าส่วนสําคัญของการเยียวยา
‪คือการดูแลตัวเองด้วย
‪ก่อนคุณจะมา ใครสอนให้ฉันทําแบบนั้นบ้าง
‪- ไม่รู้สิ ‪- ไม่มีใครสอนเลย
‪ตอนนี้ฉันทําเองได้แล้ว
‪และฉันจะเป็นคนทําเอตูเฟ่กุ้ง ‪ที่อร่อยที่สุดในนิวออร์ลีนส์
‪ถูกต้องครับ
‪ผมแกะกุ้งสวยๆ ไว้ให้
‪พร้อมจะลงหม้อแล้ว
‪เอตูเฟ่มาจากภาษาฝรั่งเศส ‪แปลว่า "กลบ" หรือ "ทําให้สําลัก"
‪มากลบกุ้งพวกนี้ให้มิดกันเลย
‪ตั้งไฟไว้ต่ําๆ
‪พอกลายเป็นสีชมพูก็แปลว่าเสร็จแล้ว
‪ดูเอตูเฟ่กุ้งนี่สิ
‪ผมหุงข้าวเมล็ดกลางไว้
‪ใส่เนยลงไปนิดหน่อยให้หอมๆ ‪แล้วราดไปรอบๆ ข้าว
‪ให้กลายเป็นเกาะข้าวสวยๆ
‪ราดไปรอบๆ เลยครับ
‪นั่นแหละครับ
‪ฉันรู้สึกเป็นเชฟกูร์เมตเลยนะนี่
‪- คุณเป็นแล้ว ‪- ดูนี่สิ
‪น่ากินมาก
‪- ใช่ ‪- ดูดีจริงๆ
‪- ผมบีบมะนาวให้นะ ‪- ได้เลย
‪ทําให้ทุกอย่างมีรสชาติสดชื่น
‪แล้วก็ใส่ผักโรยหน้าลงไป
‪- พร้อมจะลองมั้ยครับ ‪- ค่ะ
‪อร่อยมากเลย
‪- รสเผ็ดมาแล้ว ‪- ใช่
‪- อร่อยมาก ‪- ครับ
‪คุณไม่ได้พูดเล่นนะนี่
‪ฉันจะทําจานนี้ให้เร็วยิ่งกว่าไวอีก เตรียมได้เลย
‪- เข้าใจใช่มั้ยว่าไวคือยังไง ‪- ไว ครับ
‪- ให้ไว ‪- เข้าใจละ
‪พูดเลยว่า ‪ฉันจะทําให้เร็วยิ่งกว่าไวอีก เตรียมตัวได้
‪ชอบมาก
‪อาหารครีโอล
‪(วันที่สาม)
‪(ความละอายใจกัดกร่อนความกล้า ‪และกระตุ้นความเหินห่าง - เบรเน่ บราวน์)
‪ผมเอาอัลบั้มรูปนี้ให้แมรี่ดู
‪เพราะมันเป็นเครื่องเตือนใจที่ดี ‪ถึงตัวตนของเธอในอดีตก่อนที่เธอจะเข้าคุก
‪แต่ถ้าผมจะช่วยเธอได้จริงๆ
‪ผมต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเป็นใคร
‪ผมดีใจที่เราได้ใช้เวลาด้วยกันซะที
‪ผมมีความสุขที่ได้รู้จักกับคุณ
‪ฉันก็ด้วยค่ะ
‪คุณพูดถึงประสบการณ์ของคุณในคุก
‪คุณเล่าว่าหลังจากนั้นคุณช่วยเหลือผู้คนยังไง ‪ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องสําคัญ
‪แต่มีบางอย่างที่สะกิดใจผม
‪คุณคิดว่าคุณสูญเสียสัญชาตญาณความเป็นแม่ไป
‪มีเหตุผลนะ แต่ผมอยากรู้จักตัวตนของแมรี่่ ‪ก่อนจะถูกจําคุก
‪คุณแต่งงานตอนอายุ 16
‪ผมอยากรู้เรื่องนั้นมากขึ้น
‪พอฉันตั้งท้องตอนอายุ 16
‪ฉันทั้งรู้สึกละอายใจและรู้สึกผิด
‪และสิ่งต่างๆ ทั้งหลาย ‪ที่เด็กวัย 16 คนไหนก็คงรู้สึก
‪ฉันโกรธพ่อของลูกมาก
‪ฉันไม่ได้รักเขาจริงๆ
‪ฉันเรียนรู้ที่จะเคารพเขา ‪เพราะเขาอายุมากกว่า
‪แต่ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ํา ‪หรือรู้ว่าความรักคืออะไร
‪ฉันแค่... เขาเป็นคนแรกที่ฉันเคยคบด้วย
‪เขามาจากครอบครัวที่ร่ํารวยมาก
‪บอกตามตรงนะ พอฉันมองย้อนกลับไป
‪ฉันรู้สึกเหมือนว่าถูกใช้เป็นทรัพย์สิน
‪ครอบครัวฉันได้ทั้งของขวัญและเงินทอง
‪ผมเลยต้องถามว่า "แล้วใครปกป้องคุณล่ะ"
‪ไม่มีเลย
‪พอตอนนี้ผมมองดูเส้นเวลาแล้ว
‪ผมเข้าใจว่าความละอายของคุณมีที่มายังไง
‪คุณเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่ได้รับความรักที่สมควรได้
‪ฉันไม่ได้โตมาในบ้าน ‪ที่มีความรักและการเอาใจใส่
‪ฉันไม่รู้เลยว่าต้องทําอะไรอย่างนั้นยังไง
‪ผมว่าการยอมรับเป็นสิ่งสําคัญ
‪เพราะเมื่อเราคุยกัน ‪เรื่องการเดินทางสู่การเป็นพ่อแม่คน
‪เราต้องจําไว้เสมอว่าตัวตนของเราเป็นยังไง
‪ผมไม่ได้พยายามจะลบล้าง ‪ประสบการณ์ในคุกของคุณ
‪แต่สิ่งที่ผมอยากให้คุณรู้คือ ‪แผลทางใจนั้นเริ่มมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว
‪มีบางอย่างที่ทําให้คุณเลือกทางเดินก่อนหน้านั้น
‪ใช่
‪ระหว่างที่ผมค้นดูบ้านคุณ ผมเจอนี่
‪ดูเหมือนเขียนถึงคุณตอนที่คุณอยู่ในคุก
‪นี่เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่ฉันได้รับจากลูกชาย
‪ครับ
‪อ่านให้ฟังได้มั้ยครับ
‪เขาเขียนว่า "หวัดดี ผมเอง"
‪นี่คือ... "ผมเอง"
‪เขาเขียนว่า "ลูกเบอร์หนึ่งของแม่"
‪"ผมได้คัมภีร์กุรอานที่แม่ส่งมาแล้ว"
‪"ตอนที่ผมเป็นเด็ก
‪คนมักจะถามผมว่าผมเชื่อในอะไร ‪นับถือศาสนาอะไร"
‪"ผมมักตอบว่า 'แม่ผม'"
‪"บางครั้งเมื่อผมมองย้อนกลับไป
‪และสงสัยว่าสิ่งต่างๆ เป็นยังไง ‪ตอนที่แม่เลี้ยงพวกเรามา"
‪"มันคงไม่ง่ายเลยใช่มั้ยครับ"
‪"ในจดหมายฉบับหนึ่งของแม่ ‪แม่บอกว่า 'แม่ไม่ได้ทําอะไรเลย'"
‪"แม่สอนให้ลูกๆ ต่อสู้"
‪"แล้วความรักล่ะ"
‪"นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมไม่เคยเข้าใจ
‪ความรักและความรู้สึก"
‪"แม่ครับ แม่ทําดีที่สุดเท่าที่แม่ทําได้แล้ว"
‪"ดีที่สุดของแม่ดีพอสําหรับผมเสมอ"
‪ห้าวันก่อนที่เขาจะตาย
‪เขายอมรับว่าคุณสอนให้เขาต่อสู้และเอาตัวรอด
‪เพราะคุณก็ต้องทําอย่างนั้น
‪แต่เขาบอกว่าเขารักไม่เป็น
‪คุณคิดว่าคุณรักลูกๆ ตัวเองเป็นมั้ย
‪ไม่ค่ะ
‪คุณไม่ได้รับความรัก
‪แล้วก็มีคนเอาเด็กเจ็ดคนมาให้คุณเลี้ยง
‪บอกว่า "รักพวกเขาซะ"
‪คุณจะสอนสิ่งที่คุณทําเองไม่เป็นได้ยังไง
‪ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันยิ่งรักลูกๆ ไม่เป็น ‪กว่าเมื่อก่อนอีก
‪นั่นอาจจะเป็นเหตุผลส่วนนึงที่ฉันไม่อยากกลับไป
‪เพราะฉันไม่เคยรู้เลยว่าจะทําตัวเป็นแม่ยังไง
‪นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินคุณพูดตรงๆ ‪เรื่องการเลี่ยงความสัมพันธ์นั้น
‪และยิ่งคุณเลี่ยงอะไรสักอย่างที่คุณรู้ว่าต้องใส่ใจ
‪ความละอายก็ยิ่งลุกลามในใจเราไปเรื่อยๆ
‪เพราะความละอาย ‪คือสิ่งที่รั้งไม่ให้คุณอยู่กับลูกๆ
‪มันเป็นสิ่งที่รั้งไม่ให้คุณพูดว่า ‪"ขอฉันไปอยู่เคียงข้างด้วย"
‪ตอนนี้คุณคิดอะไรอยู่
‪ฉันคิดว่าฉันอยากโทรกลับไปหาพวกเขา
‪ลูกของคุณ
‪ลูกติดต่อมาหาฉันประจํา
‪ลูกกําลังต้องการความรักจากฉัน
‪นั่นแหละครับ
‪ฉันไม่ชอบข้ออ้าง ฉันไม่ได้พยายามจะแก้ตัวนะ
‪- เพราะว่าตอนนั้นฉันไม่รู้จะทํายังไง ‪- นั่นแหละ ไม่ใช่ข้อแก้ตัวครับ
‪ฉันต้องอธิบายกับลูกๆ และบอกลูกๆ ว่าฉันเสียใจ
‪และผลที่ตามมาเมื่อคุณยอมรับ
‪ให้อภัยตัวเองและขอการให้อภัยนั้น
‪คือการลบล้างความละอายใจ
‪เพราะคุณสมควรจะได้รับ
‪- ค่ะ ‪- แต่ที่สําคัญคือลูกๆ คุณสมควรได้รับ
‪- และหลานๆ ฉันด้วย ‪- และหลานๆ คุณด้วย
‪มันคือการพูดทุกเช้าว่า
‪"ฉันจะตื่นขึ้นมา ยอมรับว่าฉันไม่รู้ว่าควรทํายังไง
‪แต่ฉันรู้ว่าวันนี้จะทําอะไร ‪งั้นฉันจะโทรไปบอกว่า 'แม่รักลูก'"
‪"ฉันจะพยายามทําทุกอย่างเพื่อลูกๆ ‪ที่แมรี่วัยเด็กไม่เคยได้รับ"
‪แต่คุณต้องทําลายวงจรพวกนั้น
‪ฉันจะทําแน่
‪- ผมรู้ ‪- ฉันทําแน่
‪ถ้าผมพอจะรู้บุคลิกคุณนะ
‪คาราโม ขอบคุณมากค่ะ
‪- ใช่เลย ‪- ผมฟังนะ
‪ผมอยากสอนวิธีให้แมรี่ใส่ใจมากขึ้น
‪ว่าจะวางสิ่งของอะไรไว้รอบๆ ตัวเรา
‪ต้นไม้เป็นสิ่งสําคัญมากในบ้านของคนเรา
‪เพราะมันคืนลมหายใจให้พื้นที่ของคุณจริงๆ
‪และเป็นสิ่งที่คุณดูแลได้ด้วย
‪สวยมากค่ะ
‪- ดูร้านสวยๆ นี่สิ ‪- สวยจังเลย
‪สีเขียวทําให้ใจสงบ
‪ภายนอกของแมรี่สวยมาก
‪ภายในของเธอก็สวยมาก
‪แต่เธอไม่รู้สึกว่าสวย
‪- สบายดีมั้ย คุณเป็นเจ้าของที่นี่เหรอ ‪- นี่แมรี่ เรารักเธอ
‪เธอต้อนรับเราเข้าสู่พื้นที่และร้านซาลอนของเธอ
‪- ยินดีที่รู้จักค่ะ ‪- ฉันรอมานานแล้ว
‪เราก็รอมานาน เรารอกันมานานทุกคนจ้ะแม่
‪ค่ะ
‪ฉันแค่อยากเป็นเชียร์ลีดเดอร์ให้แมรี่
‪คุณไว้ผมสวยๆ นี้มา...
‪สิบสองปีแล้ว นานมาก... นั่นแหละ
‪วันก่อนคุณบอกว่าคุณพร้อมสําหรับแมรี่คนใหม่ ‪สไตล์ใหม่ๆ แล้ว
‪- จริงมั้ย ‪- จริงค่ะ
‪นี่สื่อถึงตัวฉันคนเก่า
‪ฉันที่เข้มแข็ง
‪แต่ตอนนี้เธอเบาสบาย
‪และเธอก็แค่เป็นตัวเอง
‪และคุณก็โดนลิดรอนโอกาส
‪ให้ได้เล่นกับผมคุณมาตลอด
‪ใช่
‪ขอมือหน่อย
‪ฉันภูมิใจในตัวคุณมาก
‪ทุกอย่างที่คุณเคยเจอมา
‪ทุกแง่มุมของมันที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อคุณแล้ว
‪ฉันอยากให้คุณปล่อยวางสิ่งเหล่านั้น
‪วันนี้เราจะระบายทั้งหมดนั้นออกไป
‪เพราะคุณจะเดินออกไปจากที่นี่ ‪ในฐานะผู้หญิงคนใหม่
‪ฉันยอมรับค่ะ
‪เริ่มชั่วโมงสารคดีซูเปอร์โมเดลได้เลย
‪สนุก
‪จะเอาจริงแล้วนะจ๊ะ
‪- ผมชื่อเควนตินครับ ‪- เควนตินเป็นสไตลิสต์ที่เก่งที่สุด
‪- ผมดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการเดินทางนี้ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ฉันไม่จําเป็นต้องซ่อนอยู่หลังผมล็อกอีกแล้ว
‪- พร้อมมั้ยครับ ‪- พร้อมแล้ว
‪- เริ่มละนะ ‪- ฉันเป็นอิสระแล้ว
‪ฉันเป็นอิสระ
‪- ฉันรู้สึกถึงความรักในเส้นผมนี้ได้เลย ‪- ใช่
‪พอจับผมแล้วมือฉันสั่นเลย
‪เราจะออกเดินทางครั้งใหม่กันจริงๆ แล้ว
‪เราจะเริ่มปลดปล่อยแล้วเต็มที่กับชีวิตกัน
‪- มาแกะผมกัน ‪- เข้ามาเลยมั้ย ทีมแกะผม
‪เข้ามากันเลย
‪แย่ละ
‪- หวีนั่นยัวะแล้ว ‪- เอายาแก้ปวดมั้ย
‪ไม่ ยังไม่เอา
‪ใครเอายาแก้ปวดให้เธอหน่อย
‪พระเจ้า มือฉัน
‪ฉันลองขยับมือ มืออยู่ในท่านี้...
‪ฉันปลื้มสีผมแบบนี้
‪ฉันว่าเราควรเก็บสีผมธรรมชาติของคุณไว้
‪ตั้ง 65 ปีกว่าฉันจะผมหงอกแบบนี้ได้
‪ใช่ ฉันคิดว่าเราควรรักษาเอาไว้
‪- ฉันก็ว่าอย่างนั้น ‪- มารักษาไว้นะ
‪- ใช่ ‪- ฉันชอบจัง เราจะรักษาเอาไว้
‪โอ้โฮ แม่แมรี่
‪- เสร็จแล้ว ‪- ปอยสุดท้ายแล้ว
‪เก่งมากจ้ะทีม
‪- ทําสถิติเลย ‪- พระเจ้า
‪สุดยอด
‪รู้มั้ยเนี่ยแมรี่ สุดยอดเลย
‪มากอดกันหน่อย สําเร็จแล้ว มานี่
‪- เข้ามาเลย ‪- ผมฉันเปียก
‪สําเร็จแล้ว ไม่เป็นไร เราชอบ
‪เย่ สําเร็จแล้ว
‪นั่นแหละ
‪ผมทั้งหนา
‪ทั้งสวยมาก
‪แมรี่ จริงๆ นะ
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณกินอะไรเข้าไป แต่ฉันอยากได้บ้าง
‪- มาเริ่มจับลอนกัน ‪- มาเริ่มกันเลย
‪คุณเปล่งประกาย
‪- ผมเห็นคุณแล้ว ‪- ค่ะ
‪ผมเห็นคุณ
‪- แมร์ พร้อมจะเห็นแมร์คนใหม่รึยัง ‪- พร้อมมาก
‪ตายจริง
‪ดูนั่นสิ
‪- เธอสวยมากนะ ‪- ใช่แล้วค่ะ
‪เธอสวยมากเนอะ
‪เธอน่ารัก
‪เธอสวยงาม เธอสง่า
‪นี่มันช่าง...
‪ประกายนั่น
‪เยสๆ
‪- สวยมากเนอะ ‪- ปลื้มเลยมั้ย
‪ค่ะ
‪น่ารักจังเลย
‪รู้สึกยังไงบ้าง
‪รู้สึกวิเศษมาก
‪- นี่สื่อถึงปัญญา ‪- และคุณสมควรได้แล้ว
‪- ฉันสมควรได้แล้ว ‪- คุณสมควรได้
‪- คุณสวยมาก ‪- ขอบคุณค่ะ
‪(วันที่สี่)
‪(ฉันค้นพบตัวเองแล้ว)
‪(และฉันจะดูแลเธอสุดแรงเกิด ‪- เกล็นนอน ดอยล์)
‪มากันแล้ว
‪ฉันตื่นเต้นอยากเห็นเธอแล้ว
‪พระเจ้า
‪- พระเจ้า ‪- อะไรเนี่ย
‪- ฮะ ‪- พระเจ้า
‪สุดยอดเลย
‪คุณงดงามมากแมรี่
‪- ไงครับ ‪- สวยเลยเนอะ
‪รู้มั้ยว่าท่าทางของคุณทําให้ผมนึกถึงใคร ‪ไดอาน่า รอส
‪- ใช่ ‪- ใช่
‪- ใช่เลย ‪- พระเจ้า
‪- กําลังจะเริ่มแล้ว ‪- เริ่มแล้ว พร้อมมั้ย
‪- ขอคนจับมือฉันหน่อย ‪- เราพร้อมแล้วครับ
‪พร้อมค่ะ
‪พระเจ้าช่วย
‪- ใครอยู่บ้านนี้นะ ‪- ไม่จริง
‪- คุณไง ‪- นี่ไม่ใช่บ้านฉัน
‪- นี่แหละบ้านคุณ ‪- นี่ไม่ใช่บ้านฉัน
‪นี่คือบ้านของคุณ
‪ทั้งสดชื่น ทั้งใหม่ ทั้งสงบ
‪ทั้งเงียบ ทั้งร่มรื่น
‪บ๊อบบี้
‪สีที่เธอเลือกใช้ก่อนหน้านี้ ‪เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ
‪จากการที่เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้สีสันอะไรเลย ‪ตอนอยู่ในคุก
‪แต่แทนที่จะทาสีผนังเป็นสีมืดมนหดหู่
‪ผมทําให้ทุกอย่างสดใสขึ้น
‪และแต้มสีสันผ่านของตกแต่งในบ้านเธอ
‪- ผนังทาสีหมดเลย ‪- ผนังทาสีหมดเลย
‪- มันสว่าง ดูสดใส ‪- ดูนี่สิ
‪โถ ลูกรักของแม่
‪ไม่น่าเชื่อเลย
‪พระเจ้าช่วย
‪- อเมริกาไม่พร้อมแน่ ‪- อเมริกาไม่พร้อม
‪อเมริกาต้องเห็นลายฝ้าเพดานตรงโคมไฟนั่น ‪เพราะมันสวยมาก
‪งดงามมาก
‪ตายจริง
‪ดูห้องน้ํานี่สิ
‪- งดงามเป็นระเบียบเรียบร้อย ‪- นี่สิห้องน้ําของผู้หญิง
‪ทุกอย่างในนี้ตั้งใจคัดมาแล้ว
‪- ดูพื้นสิ พื้นใหม่ด้วย ‪- ครับ
‪- พื้นนี่ ‪- เป็นพื้นแล้ว
‪นี่มันมากกว่าที่ฉันเคยมีทั้งชีวิตเลย
‪ผมไม่อยากทําเป็นแนวมินิมอล ‪เพราะผมรู้ว่าคุณชอบมีของ
‪ผมเลยใส่ข้าวของไว้เยอะ ‪แต่ทุกอย่างตั้งใจคัดมาแล้ว
‪สวยมากค่ะ
‪ขอบคุณมาก
‪ดูสิ มีเครื่องล้างจานด้วย
‪โอเค ใจเย็น
‪- ไม่ต้องใจเย็นก็ได้ ‪- มีเครื่องล้างจานด้วย
‪ไม่ต้องใจเย็นหรอก กรี๊ดใส่เครื่องล้างจานเลย
‪- เย่ ‪- ตายแล้ว
‪เอตูเฟ่กุ้ง
‪ผมชอบตุนอาหารไว้
‪หลังจากทํางานมาเหนื่อยทั้งวัน
‪"แซนด์วิชเนยถั่วกับแยมหรือเอตูเฟ่กุ้งดี"
‪พอเรากลับไปหมดแล้ว ‪คุณได้อยู่กับความรู้สึกตัวเอง
‪ผมคิดว่าน่าจะดี ‪ถ้าคุณได้ทําอะไรดีๆ ผ่อนคลายจิตใจ
‪คุณทําเอตูเฟ่กุ้งไป คิดไปว่าสัปดาห์นี้เป็นยังไง
‪มีเวลาให้ตัวเองสักนิด
‪ฉันรู้ความรู้สึกของตัวเองดีตอนที่เราอยู่ในร้านนั้น
‪ที่เราทําอาหารจานนี้เป็นครั้งแรก ‪ฉันรู้ว่ามันส่งผลยังไงต่อฉัน
‪การทําอาหารเยียวยาแผลในใจ ‪มันเปลี่ยนแปลงฉันไปเลย
‪- มันแก้ปัญหาทุกอย่างไม่ได้ทันทีหรอก ‪- ฉันรู้
‪- แต่ก็เป็นเครื่องมือนะครับ ‪- ทําอาหารเยียวยาแผลในใจ
‪ครับ ทําอาหารเยียวยาแผลในใจ
‪ในนี้มีของสวยๆ เพียบเลย ‪ผมอยากให้คุณเห็นแล้ว
‪เครื่องประดับส่วนใหญ่เป็นของคุณ
‪ต่อให้คุณแค่ใส่กําไลหลายๆ ชิ้นซ้อนๆ กัน
‪ก็เป็นวิธีดีๆ ที่จะช่วยเสริมชุดให้เด่น
‪สิ่งสําคัญที่สุดสําหรับผมในตู้นี้คือชุดนี้
‪คุณบอกว่าตอนสาวๆ คุณเคยใส่ชุดสีแดงชุดนึง
‪- นี่เป็นชุดนั้นในเวอร์ชั่นสมัยใหม่ ‪- ค่ะ
‪ผมหวังว่าคุณจะรู้สึกสวยในชุดนี้ ‪พอกับที่ใส่ชุดนั้น
‪ค่ะ
‪เอาละ คุณมีเสื้อผ้า ‪ที่ได้แรงบันดาลใจจากแอฟริกามากมาย
‪อยู่ในตู้ของคุณอยู่แล้ว
‪เราเลยอยากให้มีลายเด่นๆ ‪ที่เป็นการระลึกถึงสไตล์นั้น
‪พร้อมจะแต่งตัวมั้ยครับ ‪ผมอยากให้คุณใส่ชุดอื่นแล้ว
‪- พร้อม ‪- โอเค เยี่ยม
‪หนุ่มๆ พร้อมมั้ย
‪- พร้อม ‪- พร้อม
‪คุณแมรี่ ออกมาหน่อยสิครับ
‪ฉันชอบมาก
‪แมร์
‪- พระเจ้า ‪- แมรี่
‪นางมั่นขึ้นมาเลย
‪แทน นี่มาแนวจัดเต็มเลยนะ
‪เยส
‪ลายที่เธอมีในตู้เสื้อผ้าก็สวยอยู่แล้ว
‪เราอยากให้ดูเป็นสมัยใหม่ขึ้นหน่อย
‪และเธอดูสง่ามาก ฉันอยากให้ดูอลังการจริงๆ
‪- ดูท่ายืนเธอสิ ‪- เนอะ
‪แม้ว่าชุดนี้ดูเปรี้ยว เป็นผู้หญิงและสง่างามมาก
‪ฉันก็รู้สึกมีพลังด้วย
‪ใช่
‪ตลอดเวลา 12 ปีครึ่งที่ผ่านมา
‪ฉันโดนทําให้รู้สึกว่า "ต้องก้มหน้าเอาไว้"
‪- อัดอั้น ‪- ใช่ ทํานองนั้น
‪"มองอะไรไม่ทราบ นักโทษ" ‪เลยต้องก้มหัวเอาไว้
‪แต่ตอนนี้กลายเป็น "ฉันมองคุณอยู่นะ"
‪- โอเค ‪- เย่
‪และฉันร้อนฉ่า
‪เริ่ดมากแมรี่
‪ลุคต่อไปเลยครับ
‪- ขอบใจ เด็กๆ ‪- เดี๋ยวมานะ
‪เข้ามาเงียบๆ นะครับ อย่าส่งเสียงดัง
‪- เราไม่อยากให้เธอรู้ว่าคุณมา ‪- หวัดดี
‪- หวัดดีทุกคน ‪- นี่แอนโทนี
‪หวัดดี นั่งสิครับ
‪นึกแล้วว่าต้องโดน
‪โอเคเด็กๆ
‪แมรี่สุดสวยของเรา
‪เริ่ด!
‪สวยมาก
‪ดูสาวสวยคนนี้สิ
‪เธอดูสวยมาก
‪ใช่มั้ย
‪- สวยจนตะลึงเลยมั้ยล่ะ ‪- นี่คุณ...
‪คุณดูเจิดจรัสมาก
‪สวยมาก
‪- ขอตัวสักครู่นะครับ ‪- รอยยิ้มคุณ
‪- ยิ้มถึงตาเลย ‪- เนอะ
‪ฉันรู้สึกสวยมาก
‪ตาคุณเป็นประกายเลย
‪- เหมือนเด็กลงไปหลายปี ‪- ใช่
‪ผมไม่เคยเห็นคุณเขินอายยังกับเป็นเด็ก... ‪คุณเป็นใครเนี่ย
‪ฉันรู้ๆ
‪เป็นไงกันบ้างครับ
‪สบายดีมั้ยครับ ผมคาราโม ยินดีที่รู้จัก
‪- เรารักแมรี่ ‪- สวยสะดุดตาเลย
‪- ใช่มั้ยล่ะ ‪- ใช่
‪ผมจะไปตามแม่ของคุณมาเดี๋ยวนี้ ‪ให้เธอเซอร์ไพรส์
‪เดี๋ยวเจอกันนะครับ
‪- หัวใจผมเต้นรัวเลย ‪- ทําไมล่ะ
‪- ตื่นเต้นเหรอ ‪- ตื่นเต้นสิ
‪เรามีเซอร์ไพรส์อีกหนึ่งเรื่อง ทุกคนตามมาครับ
‪- โอเค ‪- ข้างนอกเหรอ
‪เอาละนะ
‪ใครใส่ส้นสูงน่ะ
‪- พระเจ้า ‪- หยุดเลย
‪- ดูซิใครมา ‪- ใครล่ะนั่น
‪ขอเปิดก่อนเลย โทษนะ
‪- ไงจ๊ะ ‪- รองเท้า
‪แม่สวยมากเลย
‪ผมชอบรองเท้าย่าฮะ ย่าแมรี่
‪ขอบใจจ้ะ
‪นี่ลูกชายเหรอ แล้วนี่ก็ลูกสาวของลูก
‪- ใช่ ‪- ตายจริง
‪โตกันหมดแล้ว
‪ในที่สุดแมรี่ก็มาถึงจุดที่เธอจะให้อภัยตัวเองได้
‪ตอนนี้เธอก็จะขอให้ลูกๆ ให้อภัยได้เช่นกัน
‪ฉันไม่เคยกอดกันกลมกับแม่แบบนี้เลย
‪ได้เวลาทุ่มเทลงมือทําจริงๆ ‪เพื่อให้เธอเยียวยาครอบครัว
‪และสร้างมรดกตกทอด ‪ที่ทั้งแข็งแกร่งและมีชีวิตชีวา
‪สัปดาห์นี้เป็นการเกิดใหม่
‪ฉันจะไม่พูดว่าแมรี่คนเก่าตายไปแล้ว ‪เพราะเธอยังอยู่ตรงนี้
‪แต่ฉันได้กอดคนในสัปดาห์นี้
‪มากกว่าที่เคยกอดใครมากว่า 20 ปี
‪- ครับ ‪- พวกคุณได้เปิดจิตวิญญาณให้ฉัน
‪จิตวิญญาณฉัน
‪และคุณได้มอบโอกาสครั้งใหม่ให้กับฉัน ‪และทุกคนที่อยู่ข้างหลังฉัน
‪พวกคุณเปลี่ยนแปลงโลกของฉันไปเลย
‪- ขอบคุณมากค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪เอตูเฟ่กุ้งของฉัน
‪- ว่าแล้วก็ต้อง... ‪- ต้องไปละ เรารักคุณนะ
‪- ขอให้สนุกนะ ‪- บาย
‪บาย
‪- ขอบคุณมากค่ะ ‪- บายทุกคน
‪บาย
‪เดอะแฟ็บไฟว์
‪พร้อมจะเข้าไปข้างในรึยัง
‪ยินดีต้อนรับสู่บ้านของฉัน
‪พระเจ้า
‪สวยมากเลย
‪นี่ยิ่งกว่าสุดยอดอีก อะไรเนี่ย สวยมาก
‪- ดูรองเท้าแม่สิ ‪- ฉันช็อกกับรองเท้าอยู่
‪รองเท้า
‪ทุกคนมานั่งกันก่อน แม่มีเรื่องจะบอกลูกๆ
‪สัปดาห์นี้แม่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวแม่มากมาย
‪แม่อ่านจดหมายฉบับสุดท้ายที่จูเนียร์เขียนถึงแม่
‪เขาเขียนว่า "แม่ครับ ‪แม่ไม่ได้สอนเรื่องความรักและความรู้สึกให้ผม"
‪แม่รู้ว่าลูกๆ ต้องการความรักบางแบบจากแม่
‪แม่ไม่รู้ว่าจะมอบความรักให้ลูกๆ ยังไง
‪แม่ไม่รู้จักความรัก
‪- แม่ไม่รู้เลย ‪- นี่ทําให้แตกต่างไปเลย
‪แม่เลยตีตัวออกห่าง
‪จากนั้นพอแม่ได้ออกจากคุก
‪แม่ก็รู้สึกเหมือนว่าลูกๆ คงละอายในตัวแม่
‪เพราะแม่เคยติดคุกมา
‪แม่เลยอยู่ห่างเอาไว้
‪แม่ขอโทษจริงๆ ที่มอบความรักให้ลูกๆ ไม่ได้
‪ที่แสดงให้ลูกๆ เห็นไม่ได้ว่าความรักคืออะไร
‪- ค่ะ ‪- เราต้องทําลายวงจรนี้
‪เราต้องทําลายซะ
‪ขอบคุณมากที่เปิดใจพูดถึงเรื่องนี้
‪เพราะมันเป็นก้าวแรก
‪พาทุกคนมารวมตัวกัน
‪ทําให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นอดีต
‪และเริ่มก้าวหน้าไปในทางที่ดีซะที
‪- ผมภูมิใจในตัวแม่มาตลอด ‪- ขอบใจจ้ะ
‪สิ่งที่แม่ทุ่มเททําเพื่อตัวเอง นั่นแหละที่ผมเฝ้าดูอยู่
‪แต่หนูรู้ว่านี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น...
‪ขอบใจจ้ะ
‪- แม่รักลูกๆ นะ ‪- ผมก็รักแม่ครับ
‪ผมภูมิใจในตัวแม่มาก
‪หนูก็ภูมิใจในตัวแม่
‪งั้นหวังว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ลูกๆ มากันนะ
‪ไม่มีทางค่ะ
‪- แม่ดีใจมากที่ได้เจอหลานคนเล็ก ‪- ไว้ผมจะจัดการอารมณ์ทีหลัง
‪- เคยกินเอตูเฟ่กุ้งกันมั้ย ‪- ไม่เคย
‪มาเถอะ ไปหาอะไรให้ทุกคนกินกัน
‪กลิ่นหอมมากเลย
‪เราทําได้ดี
‪เราจะกินเอตูเฟ่กุ้งกัน
‪อร่อยมากครับ
‪อร่อยมาก
‪เวลาทั้งหมดที่สูญเสียไปนั้น
‪ทําให้จมอยู่กับอดีตได้ง่ายมาก
‪แต่ดูเหมือนเธอไม่ยึดติดกับความขมขื่น ‪หรือความขุ่นเคืองใจเลย
‪เธอตื่นเต้นกับปัจจุบันและมีความหวังกับอนาคต
‪ผมคิดว่าเป็นบทเรียนให้เราทุกคนได้
‪คุณเต้นไม่เป็นจังหวะเลย
‪แมรี่สอนเราว่า ‪บาดแผลทางใจไม่ได้นิยามตัวตนเรา
‪และไม่ว่าเราจะผ่านอะไรมา
‪เราสามารถเยียวยา ‪มีความรัก มีความสุข มีชุมชนได้
‪นั่นแหละคือชีวิต
‪(#เคล็ดลับไฉไลในแบบคิวอี)
‪(เทคนิคหยุดเสียงลั่น)
‪มีเสียงร้องเอี๊ยดๆ ที่ทําเอาอยากร้องกรี๊ดใช่มั้ย
‪ไม่ต้องกลัวหรอก ใช้น้ํามันมะกอกสิ
‪เห็นมั้ย ไม่ร้องแล้ว
‪คําบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ