Pwede bang mukhang nasa cover ng Spice World
sa ambush natin?
- Siyempre naka-Union Jack ako. - 'Wag!
Ako si Baby.
Ang kyut ni Emma Bunton. Ang pinakakyut...
"Best friend ko ang mommy ko."
Gawin mo 'yan. Baka si Posh pala ako.
O, baka si Antoni?
Obvious na si Tan si Posh.
- Si Antoni ang magiging Ginger? - Ayaw!
Siya ang makati, seksi, maganda...
LARAWAN MO ANG HARDIN, ITO ANG MUKHA MO SA MUNDO.
JULIE NEWMAR
- Uy, Muppets? - Ano?
- Sino'ng tutulungan natin? - Sino?
- Ang bida natin ay si Michael Richard. - Ayos.
Si Michael ay edad 31 na magsasaka na namamahala sa Recirculating Farms
sa Central City, New Orleans.
Uy, guys. Kumusta?
Nagbibigay ang farm niya sa mga kabataan at pamilya ng sariwang gulay
na may mga programang pang-edukasyon.
- Wow. - Tumutulong sa pagwakas ng kagutuman!
Wala kaming katiyakan sa pagkain dati at ayokong maramdaman 'yon ng sinuman.
Dalawang linggo nang di ito namumunga.
Korni pero gusto kong maging pagbabagong gusto kong makita,
at wala nang iba pa.
Gamitin ang panggupit. Alisin ito lahat.
Maraming bagay ang nagdala sa aking magsaka.
Masining at malikhain ito,
at napaka-therapeutic din ng pagtatanim.
Gustong-gusto kong magtanim.
Nahihirapan siyang kumuha ng oras ng mga tao
at parang nahuhusgahan daw pag nagsasalita tungkol sa pagsasaka.
May naririnig akong, "Bakit marumi si Michael?"
Ganyan ako magtrabaho, marami akong ginagawa.
Kasama ni Michael ang fiancée sa maliit na duplex.
Mula nang makilala ko si Michael, mahilig na siya sa halaman at agrikultura,
at palagi siyang nasa lupa.
Kaya nagmumukhang extension ng farm ang bahay namin.
Sabi nga, "Ginawa ni God ang lupa at di 'yon nananakit."
Baliw ang daddy mo, girl.
Nagmamalasakit si Michael
sa pagbibigay ng sariwa't masustansiyang pagkain sa komunidad,
pero sarili niya talaga ang pinakamalaking hamon niya.
Nahirapan si Michael sa identidad at pagpapahalaga sa sarili.
Ang mga magulang ay Creole, parehong half-Black at half-Native American.
Di ramdam ang pagiging Black para makasama ang pamilya
o pagiging white para makasama ang mga kaibigan.
Karaniwan 'yan sa mga may halong lahi.
Napilitan siyang tumanda agad at tumigil sa high school
para magtrabaho para sa pamilya.
Kawawa naman.
Mahirap ang buhay ko habang lumalaki.
Hinarap ang mga problemang di naranasan ng iba,
pero gusto ko pang magtiwala sa sarili.
Gumaganda ito. Natutuwa ako.
Gusto ni Marianne, ang boss at mentor niya na magtagumpay siya,
at gustong ipakita muna natin kay Michael na karapat-dapat siyang respetuhin.
Si Michael ay sumisikat na tao sa city namin.
Natural na napapalapit sa kanya ang mga tao.
Kaya niyang gawin kahit ano,
pero di pa niya alam 'yon.
Sa dulo ng linggo,
may annual fundraiser ang farm.
Inaasahan ni Marianne na si Michael ang kakatawan sa farm
at maging ispiker doon, at kailangan nila ng pondo.
Oo, kailangang umulan talaga.
Kuha n'yo?
- Gardening ang naisip ko... - Praktis pa lang naman.
Akala ko nakakatawa.
Tulungan nating yakapin ng urban farmer ang kanyang inner charmer.
Tama!
Spirit fingers para diyan.
Aalisin muna natin ang mulch.
Ay! Tingnan n'yo ang mga bata.
Gagawa tayo ng maayos na butas.
Tinuturuan ba niya ang mga bata?
Gagamit tayo ng paso at pagkatapos ay hilahin dito.
- Hello. - Hello.
- Hala! - Hi!
Hello, Michael! Ako si Tan. Kumusta ka?
- Hi! - 'Musta ka?
- Uy. Kumusta? - Nakakatuwa.
Napakakyut ng lalaking ito sa urban farm kasama ang mga bata
at tinuturuan silang magtanim.
Para rin akong mga bata sa ganitong bagay.
Nakakain ba lahat dito?
Kung meron mang di nakakain dito,
may pakinabang ito sa lupa o sa ecosystem na ginagawa namin.
Di ko alam na may bulaklak ang mga prutas at gulay.
- Ang ganda nila. - Oo, maganda nga.
Alam n'yo ba na ang mga prutas at gulay ay may bulaklak?
Nagsisimula sila bilang bulaklak.
Gusto n'yong mag-garden ang mga bakla? Sabihin n'yo lang na may mga bulaklak.
Gumana 'yon sa akin.
Paumanhin. Welcome sa farm.
- Hi. - Hi!
Ako si Marianne. Ni-nominate ko si Michael.
Ikaw ang mentor!
Masaya akong nandito kayo.
Ano sa tingin mo ang kulang na makakatulong kami?
Magaling si Michael sa lahat ng bagay.
Handa na siyang umangat
sa aspetong administratibo at polisiya ng trabaho.
Pero gusto kong sabihin 'yan ni Michael. Handa ka na bang umangat?
Sobrang kabado, pero sobrang excited.
'Wag kang kabahan. Mukhang sobra-sobra kami, pero hindi.
Hindi. Sobra-sobra kami. Kabahan ka na talaga.
May farm side kami, may community-garden side din.
Dito ang production, farm side
kung saan nagtatanim kami ng maraming pagkain hangga't maaari.
Masyadong mainit dito sa tag-araw kaya nagko-cover crop kami.
Nagtatanim kami ng mga makakatulong sa lupa.
Lumalabas ang passion sa buong katawan ni Michael
at may konting pawis din dahil 99,000 degrees dito.
Pero di kita sa kilos ni Michael.
Napakainit talaga. Diyos ko.
Pinutol namin sa base at iniwan ang mga ugat.
May bahay pa ang mga microbe.
Wow. May tinitingnan lang kami dito,
at nakakatuwa talaga ito.
Medyo mainit.
Si Tan at JVN na nasa labas pa lang ng mga 90 segundo,
ay nagtatago sa init na para bang salot.
Napakainit.
Literal na ikawalong bilog ng butas ng puwit ni Satanas ito.
Sarili niya ang pinakamalaking hamon niya.
Tulad nito, matagal na niyang gustong mag-apply sa environmental law program
pero inabot ng ilang buwan bago simulan ang application.
May sinasabi 'yan. Mukhang may tiwala lahat sa kanya.
- Pero di siya naniniwala sa sarili. - Sa tingin ko, ganyan nga.
Kung gusto n'yo ng sili. Sobrang anghang nito.
- Di ko pipiliin ang mga pula. - Tanny, gusto mo ng pula?
Kaya ko ang berde.
- Mas ayos ang pula. - Hindi pula.
Hindi.
- Medyo maanghang ito. - May konting sipa nga.
- May konting sipa. - Ang anghang.
- Tan, sabi mo ayos lang ito. - Ayos lang nga.
Dahil community garden ito, sinisikap kong magtanim
galing sa iba't ibang kultura.
Okra ito. Nasa tabi ng ilang hibiscus.
Hibiscus, makakagawa ng masarap na iced tea.
Gusto ko 'yan.
May purslane, isa sa mga paborito kong itanim.
- Purslane? - Lumalaki sa mga bangketa, sa buong lugar.
Pero isa ito sa pinakamasustansiyang gulay.
May pagka-lemon na lasa. Masarap sa salad.
May pagka-lemon nga.
- Nakakatuwa talaga 'yan. - Oo.
Ang ganda nito pero gusto kong makita ang bahay mo.
- Oo. - Oo.
- Gusto naming makita ang loob. - Tara na.
- Paalam sa inyo. - Paalam.
- Bye, friends. - Bye. Salamat.
Tara na, Michael.
- Hello. - Kumusta.
Welcome sa bahay ko.
- Uy. - Honey, bahay na kami.
- Bahay na! - May mga kaibigan ako.
- Hi! - Ay, tuta.
- Kumusta, tuta! - Anak ko 'yan.
Medyo kapansin-pansin ang amoy.
Ang lakas ng amoy dito.
Naaamoy ko ang mga pusa, ang aso. Ayokong maamoy 'yon.
- Oo nga. Sira ito. - Lumulubog sa gitna.
- Mas mataas 'yan kaysa sa... - Oo, para akong bata.
Aktibo akong tao.
Nag-eehersisyo lagi ako.
- Nahihirapan kang tumayo? - Oo.
Di ako makaalis sa sofa.
Gamitin mo ang core mo.
Salamat.
Iyon ang problema.
- Ano ito? - 'Yan ang grow tent ko.
- Ano 'yan? - Grow house 'yan.
Pwedeng magtanim sa loob.
- May mga ilaw at humidity... - Oo, ilaw, bentilador.
Pero sa mga bakla, parang gay sex room.
Nasabi ko lang.
Oo.
Diyos ko. Literal na patay na!
Patay na ito mula Hurricane Ida.
Nang binuksan ko, parang binato ka ng kahon ng bato.
- Inaamag, honey. - Bakit di mo pa nililinis?
Nakakalungkot linisin ang lahat ng bagay na binigyan mo ng oras...
Isipin mo kung gaano kasayang magtanim ng bago.
- Ginagamit namin. - Kailan?
Sabi ng mom ko, "Wag dalhin ang labas sa loob."
Malinaw na walang nagsabi kina Michael at Kaila.
- Ano'ng nararamdaman mo, Kaila? - Di ko gusto.
'Yan nga ang naisip ko.
Medyo kinakabahan ako sa bukas na tangke ng gas.
- Di pa ganoon katagal. - Alam mo kung ano ang palusot?
Gamit 'yan ng mga walang-kakayahan, nagtatayo ng mga monumento ng kawalan.
At lahat ng naririnig ko ay puro palusot.
Itigil na natin ang mga palusot at 'yan ang unang lesson.
Wow, haiku 'yon.
Litong-lito ako dahil napakalinis ng lugar.
Hindi ko maintindihan kung paano kayo komportable dito.
- Pero doon... - Di ako komportable doon.
- Nabubuhay siya sa sikip. - At ayos lang...
- Di ako. - Organisadong gulo.
Nasanay ka na ba?
Sanay ako sa organisadong gulo.
- Kailangang mawala 'yan. - Dapat mawala!
Dapat mawala. Pagbutihin mo!
Sige, maglibot pa tayo.
Kuwarto namin 'to.
- Ang ganda ng picture. - Salamat. Paborito namin.
At inaamag sila!
Bakit nasa ref ang mga kamatis?!
Abono sa lupa.
Mga kawawa naman.
Di ko alam na di nilalagay sa ref ang kamatis.
Gagaspang sila.
Lizard namin, si Spike.
Wow.
Para sa akin, pusa at aso sa bahay ko,
pero kanya-kanya 'yan.
Yey, bearded dragon.
Naku.
- Pwedeng hawakan? - Lizard 'yan, Antoni.
Oo, pwedeng hawakan.
Diyos ko.
Bearded dragon.
Ang kyut ng pangalan.
Tan, dito lang muna ako.
Di mayakap-yakap.
- Antoni, hawakan mo? Ang sweet, oh. - Ayos lang ako.
Handa akong mag-alaga ng reptile.
Palagay ko pareho kami dahil di kami nilalamig.
Kinikilabutan ako kapag naiisip ko.
At ito ang closet ko.
Titingnan ko talagang mabuti 'yan.
Alis na kayo. Titingnan ko ang closet mo. 'Wag akong pansinin.
Narito ang banyo.
Tanny, kailangan mo ng tulong?
- Kung gusto mo, dito ka lang at manood. - Okay.
Nagkalat ang lupa.
Gusto ko 'to. Okay ako dito.
May mga bagay na gusto ko.
Gusto ko 'to.
Ganda. Okay ito.
Hindi ito.
- Tapos, ihahagis sa sahig. - Teka. Bakit ayaw mo?
Di kasi kyut.
Hala, ayan.
Ang ganda. Isuot mo nga.
Feeling ko, suot niya 'yan para sa sexy time.
Sige, i-hanger na ulit natin.
Ikuwento mo ang kinalakihan mong tahanan.
Magulo ba o...
Napakagulo, sigurado 'yan.
Ang mental health ay nakaugnay sa iyong espasyo.
Ang gulo sa paligid mo ang gumagawa ng gulo sa isip mo.
Naniniwala ako diyan.
Gusto kong tumulong sa pag-aayos nito.
Ang lusog ko.
Ang hirap nito.
Diyos ko. Kailangan talagang maupo para dito.
Tanny Boy
Ang mga damit, ang mga damit ay tumatawag
Mag-enjoy kayo. Hi. Salamat.
Hi!
Michael, marami tayong pag-uusapan.
Sa iyo ba 'to?
Costume 'yan, Prince costume.
Sa tingin ko, napakaganda nito.
Okay, ang dami mong gamit
na parang medyo boring.
Oo.
Limang lalaki ba ang nandiyan?
Ito ang mga isinuot ko noong junior high school.
- Napakaluma na nito. - Oo.
Sabihin mong di mo na isinusuot ito.
Nasuot ko 'ata, may isa, dalawang buwan na.
Maganda ba ang pakiramdam mo, seksi, cool?
Hindi kasing cool pag suot ko ang mas makulay kong damit.
Hindi ikaw 'to.
Sa totoo lang, ayoko ng itsura ko.
Ikuwento mo ang buhay sa labas ng farm.
May estilo bang naiisip mong, "Sana ganyan ang itsura ko"?
Parang kay Justin Timberlake, A$AP Rocky.
Pinaghalong estilong lalaki't babae si A$AP at Justin
gaya ng marami sa mundo.
- Oo. - Ano'ng tingin mo?
Kahit anong tatak.
Kung mukhang maganda, maayos ang sukat, 'yon lang.
Ayos. Nakuha ko na ang kailangan ko.
Maraming karne.
Pansin kong may isyu sa pagpapahalaga sa sarili si Michael.
May makukuwento ka ba na mga naranasan mo
tungkol sa kanya?
Masyado siyang mahigpit sa sarili.
Sa tingin ko, natatakot siyang mabigo
kaya natatakot siyang gawin ang susunod na mga bagay.
- Pasensiya na. - Ayos lang.
- 'Wag kang magmadali. - Marami siyang pinagdaanan,
at pakiramdam niya ay may dahilan kung naging ganoon
at di siya nararapat sa magagandang bagay sa buhay niya.
At pakiramdam niya, laban sa kanya ang mundo.
Ano'ng ginagawa mo sa buhok mo? Napakaganda.
Wala naman masyado.
Sinusuklay ng conditioner kapag naliligo.
Pero gusto ko ang texture. Di ko matiis.
Kung ilalarawan ko ang buhok ni Michael sa isang salita, iyon ay
sex.
Ano'ng ganap dito?
Ang tagal ko nang di nag-ahit. Ako'y...
Dahil para kang extra sa Pirates of the Caribbean.
- Naiintindihan mo ba? - Mas gusto ko sana na Jimi Hendrix.
Parang kontrabida sa Hook. Parang kapitan ng mga pirata.
Salamat sa pagpapakita sa amin sa inyong magandang hardin at tahanan.
- Handa na ba tayong lahat? - Oo!
- Sige. Paalam sa inyo. - Hindi, sasama ka sa 'min.
- Magsisimula na tayo. - Magpaalam ka na.
- Salamat. - Bye.
Salamat, Kaila.
Akala mo maiiwan ka?!
Simula na nito ngayon!
Ilalagay natin ang hilig ni Michael sa gardening at pagsupil sa food desert,
10% nito ay ilalagay natin sa sarili niya.
Napaka-supportive ni Kaila,
pero di niya kayang gawin 'to mag-isa.
Dapat maunawaan ni Michael na kailangan pa niya ng suporta
para malampasan ang mga isyu niya.
Naiintindihan ko ang pressure sa pagitan ng dalawang mundo.
Pero minsan, kailangang hubugin ang sarili mong pagkatao.
Ayokong maramdaman niyang kopya lang siya ng iba.
Gusto kong maramdaman niya na siya si Michael Richard.
Di na ako makapaghintay na bigyan si Michael ng konting disenyo,
pero gusto ko rin siyang tulungang matupad ang mga gusto niya.
May programa raw kayong environmental law,
at dapat makasama si Michael doon.
Oo. Paulit-ulit ko siyang hinihikayat,
sa tingin ko, personal statement na lang ang kulang.
Sige.
Nasasabik kaming suportahan ang fundraiser ng Recirculating Farms
at ang ambisyon ni Michael na maging executive director.
May fundraiser sa loob ng ilang araw, kaya nasasabik ako.
Ito ang unang beses na magho-host ako
ng fundraiser sa buhay ko.
- Di mo pa nagawa ito? - Hindi pa.
- Tutulong ako sa catering. - Di ako makapaghintay sa gagawin mo.
Gusto kong ipakita ang mga gulay na itinatanim niya.
- Ipapakita ko rin lahat. - Sige.
Sorpresa na lang muna pero lahat ay veggie,
super fresh.
- Excited na ako. - Oo!
KAPAG NADUROG ANG PUSO,
MAGTANIM SA MGA PUWANG AT HUMILING NG ULAN.
- Kumusta? - Ayos lang ako.
- Kumusta ka? - Excited.
- Talaga? - Oo.
Nakakatuwa naman. Akala ko sasabihin mong nag-aalala ka.
Medyo magkalapit naman ang balisa at excited.
Magkapamilya nga sila.
Gusto kong malaman kung paano ang magiging trabaho mo
sa buhay pagkatapos nito.
Magiging ano ka?
Magiging executive director ng Recirculating Farms.
At para doon, kailangang magsalita sa publiko at mangalap ng pondo.
Ano'ng itsura ng mga kuwarto?
Karaniwan silang maganda, parang corporate,
parang isang business conference,
ganoon ang itsura nila.
Okay, may dagdag na pressure ba sa 'yo na magmukhang corporate?
Oo, medyo. Para bumagay.
Kuha ko. Siyempre, nauunawaan ko.
Pero di ko maisip na ayos ka roon.
Hindi nga.
Sino ang totoong Michael?
Di ko talaga alam.
Gusto niyang maging executive director ng kompanyang ito.
Gusto kong tulungan si Michael na mahanap ang babagay sa kanya para di siya sumunod.
Gusto kong magmukhang mature siya
para may kontrol siya sa mga lugar na pupuntahan niya,
pero ayokong alisin ang bata at mapaglaro niyang sigla.
Okay, pwede mo bang sabihin?
Magkano ang gusto mong makuha dito?
Daan-daan ba, libo-libo?
Libo-libo, mga ilang sampung libo, sana.
- Ayos. - Basta kakayanin.
- Magtiwala ka lang. - Oo.
Di ka pwedeng pumasok nang medyo takot, tulad ng, "Uy, guys."
"May nangyayaring ganito."
"Wala akong kumpiyansa sa sarili ko pero kailangang maniwala kayo."
Kung hindi ka 100% maniniwala sa sarili mo,
at naniniwala akong makakatulong ang mga damit,
di sila magbibigay.
Ganito, lima kami. Nakilala mo na kami.
Di normal ang trabaho namin.
Sasabihin nila, parang clown ang suot namin.
Katawa-tawa ang suot ko kahapon.
Pero kapag nagbibihis ako,
wala akong paki kung may magsabing di maganda.
Kung maganda ang pakiramdam ko, di mo ako masasabihan.
Masarap ang pakiramdam ko.
Gusto kong gumawa ng estilo para sa 'yo
at dagdagan ang mga damit para may panlakad ka,
pero may mga magagawa ka pa roon,
i-partner sa iba,
para mas okay para sa trabaho.
Doon muna tayo sa masaya. Simulan na natin?
- Oo, tara. - Sige, ayos.
- Nakita ko 'to sa bintana. Cool 'to. - Love.
Matapang. Gusto mo ng bold, color, print?
- Oo. - Magaling.
Ito ang mga kulay ko. Orange at aqua.
Kulay ito ng Dolphins.
Fan ako ng Miami Dolphins, kaya 'yon ang mga kulay para sa akin.
- Ano ang Miami Dolphins? - Football team.
Football team. Ayos.
Okay, matingkad ang unang damit.
Natatakot ka ba?
- Medyo. - Alam ko. Nararamdaman ko.
Nagbibihis na siya para sa sarili.
Ang mga damit na binigay ko ay kinikilala kung sino siya.
Lumabas ka na.
Gusto ko ito. Ang cool. Ang astig ng sapatos.
Mukhang sikat na tao ka.
Ang cool mo. Mukhang bata ka.
Gusto kong linawin,
hindi ito ang dapat mong suot para mangalap ng pondo.
Pero, kung naka-tuck in at naka-pantalon,
tamang-tama 'yan dahil wala ka pang edad 50. 30 ka.
Kung nasa mga damit ko 'to, lagi kong isusuot ang shorts at shirt.
Di 'yan ang sinasabi ng mukha mo.
Kaya sa tingin ko kailangan nating pagsikapan pa ang swag mo.
- Okay. - Konti pang kumpiyansa.
Sige.
- Oo? - Oo.
Michael?
Patingin?
Gusto ko na 'yan.
Minsan, pag may dinadala akong mamili,
may sandali na alam mong
nakikita nila ang pagbabagong dala ng damit sa buhay nila.
- Ang ganda ng sapatos. - Talaga? Nagustuhan mo?
- Ang astig ng sapatos. - Gusto ko ang malaking loafer.
Karaniwan, pag dumadalo sa corporate meeting,
marami ang hindi nagsusuot ng jeans pero di regular ang trabaho mo.
Ipinapakita mo kung sino ka.
Gusto kong maging kaswal ang pakiramdam mo kaysa makaluma.
Gusto ko ito. Kahit kailan pwede.
Di naman pang-business, di sobrang business,
parang, "Uy, nandito ako para may mangyari."
Ayos 'yan.
Gusto kong ipakita na may taong kailangang palabasin...
Model version naman.
...at magagawa mo iyon sa damit.
Kaya, panindigan mo na.
Oo.
Ang ganda.
May swag siya kapag nagmo-model.
Magaling.
Okay.
Nakikita ko ang bersiyon niyang di ko pa nakikita.
Oo. Ang ganda.
- Ang saya ko. - Masaya rin ako.
Napapasaya ako ng mga damit.
Ibang-iba sa anumang nabili o nasuot ko na.
Susubukan kong kumuha ng iba pa, mga damit na babagay.
Sa ngayon, balik ka muna sa damit mo.
- Umalis na tayo dito. - Sige.
Marami pang dapat gawin.
Sobrang excited ako sa lahat.
Oh, ang ulan sa New Orleans.
Oo, mapapamahal ka.
Mahalagang dalhin si Michael dito ngayon...
Hi!
...dahil nakaka-relate ako sa hindi pagiging totoo sa sarili
dahil hindi ka makalaya sa nakaraan.
- Balita ko may graduate program... - Oo.
...na matagal mo nang gusto.
Oo. Ito ang mga kredensiyal na kailangan
para umangat sa executive level.
Pakiramdam ko, ang hindi mo pag-apply
ay nagmumula sa takot na mabigo?
Kahit si boss na namamahala sa programa,
ay, "Relax ka lang. Ayos lang 'yan,"
ang hindi ko pa nagagawa ay
ang pagsusulat ng essay tungkol sa sarili.
At, dahil medyo nahihiya ako doon,
na may tatanggi sa akin dahil doon, kahit di 'yon ang dahilan,
iyon ang naiisip kong dahilan,
at pinapaalala noon ang kahinaan ko.
Nakikinig ako.
Gusto ko ang school, at para sa akin, di naging ayos.
Umalis ako sa bahay sa edad 15,
kaya wala pa akong GED o high school diploma.
Pero ginugol ko ang malaking bahagi ng buhay ko sa sobrang hiya
at hinayaan kong pigilan ako
dahil pakiramdam ko ay nabigo ako.
- Oo. - At hinayaan kong hulmahin ako nito.
Di pa rin ako komportable, kaya naiintindihan ko 'yan.
Kahit na gusto ko, nananaig ang pag-aalinlangan,
at pinipigilan akong gawin ang maraming bagay.
Pero karapat-dapat ka, at magaling ka,
alam mo kung paano gawin ang mga bagay labas sa normal na paraan ng paggawa nito.
At, tumingin ka sa paligid.
'Yon ang mga taong hindi basta-basta sumusunod lang.
Sila ang mga taong walang takot na sumubok
ang nagiging matagumpay.
- Kaya, kukunin ko ang aplikasyon mo. - Okay.
At gusto kong ipasa natin ito.
- Sige. - Okay?
Ano ang tanong sa hulihan?
Tungkol sa mga kakulangan ko sa edukasyon.
Paano mo planong ipaliwanag 'yan?
Tumigil ako dahil sobrang depressed ko.
Hindi na ako komportableng mamuhay mag-isa.
Sabi ko, "Uuwi na ako."
Pumupunta ako sa school para lang pumunta. Wala akong ginagawa.
- Dahil kailangan lang. - Tama.
Tapos, nagtrabaho lang ako.
Baka nag-aalala ka na hinuhusgahan nila ang dahilan mo.
Pakiramdam ko na di katanggap-tanggap 'yon
at walang magseseryoso sa akin.
Oo. Hanggang kailan mo gustong gawin 'to?
Ang master's program?
Nagsimula ito may ilang taon na, mga dalawa o tatlong taon na.
Nang makita niya, sabi niya, "Dapat kunin mo ito."
"Alam mo ang una mong gagawin? Kumuha ka ng bachelor's."
Sabi ko, "Oo, 'yan muna."
Kaya kumilos na kami para makabalik ako sa school.
Okay. May ituturo lang ako sa 'yo.
Naniniwala si Marianne sa 'yo.
Itigil na ang pagdududa sa sarili mo.
- Alam kong mahirap. - Oo.
Ang pagdududa sa sarili na 'yan ng mga taong nagsimula sa wala,
na sinabihan na walang mararating,
na sa kulungan lang daw pupulutin,
na walang asenso.
- Mahirap baguhin ang nasa isip mo. - Tama.
Ang hirap kasi 30 taon nang ganito.
Tuwing may magandang nangyayari, nababalisa ako.
Parang, "Sige, may masamang darating pagkatapos,
at madudurog ako nito,
at, "Huwag kang masyadong umasa."
"Ihanda mo ang sarili dahil darating 'yon. May masamang darating."
Kapag naramdaman mo 'yan, umatras ka muna at huminga.
Sabihin mo, "Sandali. Naniniwala ang mga tao sa paligid ko."
"Baka tama sila."
- Oo. - Di ba?
May nakikita na akong parang liwanag sa kanya
at parang, "Ako ang pumipigil sa sarili ko
dahil pakiramdam ko hindi ako sapat.
Pero alam mo?
Tama na ito, sapat na ako."
Sa tingin ko, maganda ito.
Sa tingin ko, naipaliwanag mo ito sa paraang mauunawaan nila,
at ang paglalakbay ng lahat tungo sa destinasyon ay hindi naman tuwid.
- Oo. - Tama?
- Boring ang mga tuwid na linya. - Oo.
Nandito na ang party, baby!
Hoy!
- Kumusta? - Kakatapos lang ng aplikasyon niya.
Sandali lang. 'Wag mong sabihing natapos na
ang aplikasyon na sobrang tagal na at maging kalmado.
Sinubukan kong gawing pagkasabik ang pagkabalisa.
Gawin natin nang ganito.
Ganyan nga.
- Sige, Bobby! - Okay. Sige.
Sa pagtatapos ng linggong 'to, may garden party sa farm
pero dahil palaging umuulan at parang hindi ito titigil,
kaya dito natin gagawin.
- Ano? - Oo.
- Bubuksan namin ito. - Ang astig dito.
Tinatanggal natin ang stress. Gusto naming magtagumpay ito.
- At magpokus ka sa kinabukasan mo. - Salamat.
- Love you. - Salamat.
KUNG SINISIKAP MO LAGING MAGING NORMAL, DI MO MALALAMAN
- KUNG GAANO KA KAGALING. - MAYA ANGELOU
Dinala kita dito. Gusto ko ng nakakarelax na lugar
kung saan hindi masyadong magulo,
at tingin ko mas komportable ka sa labas.
Kaya kong maging komportable kahit saan. Nakikibagay ako.
Alam mo kung ano 'yan?
'Yan ang batang nagsasabing, "Di ko alam kung ano'ng mangyayari bukas."
- Pero survival mechanism din 'yan. - Oo.
Anong bahagi ng pagkabata mo ang magulo?
Ano ang mga naaalala mo?
Hindi ko alam. Ang daming alaala.
Tulad ng maraming drive sa gabi,
nakaparada sa mga kahina-hinalang lugar
para lang mapag-isa.
Nakakabaliw. Di mo alam kung ano ang mangyayari kinabukasan.
Ano ang hapunan? Makakakain ba ng hapunan?
Mga alaalang ayaw ko nang isipin.
Nasaan ang mama mo noon?
May punto na sinubukan kong tumira kasama ang mom ko,
at ang sagot ay hindi.
Isa 'yon siguro sa pinakamasamang sandali ng buhay ko.
Parang, 'wag nang pag-usapan dahil tapos na ako sa mga 'to.
Pero hindi ka pa tapos. Nakakaapekto ito sa buhay mo
Pinagdaanan mo at naging okay ka naman.
- Kaya sinasabi ko sa sarili... - Pero hindi.
Kailangan ng batang 'yan ng taong poprotektahan at mamahalin siya
at sasabihing nararapat sa kanya ang mas magandang kinabukasan.
Tinanggihan ka ng nanay mo noong bata ka.
Ano'ng nararamdaman mo? Ayokong marinig, "Okay lang ako."
Hindi kita kakausapin kung
hindi ka naaapektuhan nito.
Napakasakit noon.
Iniisip ko na lang, "Bakit pa pag-uusapan?"
Kung may itinanim at hindi inalagaan,
mabubuhay ba ito?
- Lalago ba ito nang husto? - Hindi.
Ikaw ang binhing nakatanim na kailangang mamulaklak,
na gustong magkaroon ng buhay na nararapat. Di mo hinahayaan
ang sarili mo dahil sabi mong, "Bakit pag-uusapan?"
Ang punto ng pag-uusap ay para yumabong ka.
May kasabihan na dahil hindi mo kasalanan, hindi mo ito responsibilidad.
Ang pakikipag-usap kay Jason. Jas...
Bakit ba laging Jason?
Dahil naaalala ko ang anak kong si Jason.
'Yan ang Freudian slip.
Naaalala ko kay Michael ang mga anak ko, at pakiramdam ko kaya ako nandito,
para ipakita kung paano niya malalampasan ito
at bigyan pa siya ng suporta.
Kaya nag-imbita ako ng ilang kaibigan dito...
Okay.
...na mula sa 100 Black Men. Narinig mo na ba 'to?
Dinala ko sila dito dahil ang ilan sa kanila ay may kaparehong pinagdaanan.
Isa sa kanila ang mentor ko noong ka-edad mo ako.
Ano sa tingin mo?
Kinakabahan ako.
Hindi ba masarap makipag-usap at sabihing, "Kailangan ko ng suporta"?
Hindi ko laging ginagawa 'yan.
Di ako humihingi ng tulong. Ako ang gumagawa.
Ang 100 Black Men of New Orleans ay mentoring program
na sumusuporta sa mga kabataang African American, kaya hiniling ko
na pumunta para makilala si Michael.
Gusto kong malaman ni Michael na may suporta sa komunidad
na makukuha niya.
Tinanong kita kung may nakilala kang Native American at Black.
Ito siya.
Miyembro ako ng United Nation Houma Indians
at executive director ng Regional Black Chamber of Commerce.
Presidente ako ng 100 Black Men Metro New Orleans Chapter.
Nasabi ko na sa 'yo ang tungkol sa kanya,
nandoon si Darrell para sa 'kin nang malaman kong tatay ako,
binigyan ako ng trabaho, suporta, pinaramdam na ligtas ako.
Hindi ito basta pagkikita, ang pakikipag-usap
gaya ng, "Magkita tayo," tapos walang nangyayari.
Dapat may mga taong makakausap ka at masasandalan mo.
At tandaan na ang kahapon ay kasaysayan. Isang misteryo ang kinabukasan.
Ngayon lang ang meron ka.
Magiging balisa pag di mo alam ang mangyayari bukas?
- Oo. - Kalimutan mo 'yan.
Kasama mo na kami ngayon. Relax lang.
Laging iniisip ang nakaraan, pinaghahandaan ang hinaharap.
- Ganoon ako. - Ginagawa ng lahat 'yan.
May iba-ibang paraan ang tao para harapin 'yan.
Kaya iba ang pakiramdam mo.
Napunta ka na ba sa lugar kung saan kasama ang grupo ng mga Black
na handang sumuporta sa 'yo?
Hindi pa.
Hindi... Ano...
Di komportable pero di sa masamang paraan.
Parang lagi lang akong nawawala.
Kung magpapatuloy ka lang, mahahanap ka ng tamang tao.
Hindi ka nag-iisa.
Paulit-ulit na ipinapaliwanag ang sarili at wala laging sagot,
kadalasang walang sagot,
parang hinihila ka nito pababa.
Ang pagbalik sa school dito pagkatapos ni Katrina...
Di 'yon mangyayari.
Di ako papasok sa school na parang kulungan.
Pag nakuha ko ang GED...
Mahirap pumasok sa kolehiyo pag may GED ka.
Nang makapasok ako, pinakuha ako ng extra courses
dahil wala akong high school diploma.
Ginawa mo 'yon?
Kaka-graduate ko lang ng bachelor's sa sociology.
- Wow! - Oo.
Pero sa kabila ng lahat, nagawa mo 'yan.
- Nakapagtapos ka. - Kakatapos lang.
- Susunod na kabanata na. - Ayan.
Ano'ng gagawin mo? Ano'ng susunod?
Papasok sa Loyola para sa Master of Environmental Law.
- Maganda 'yan. - Para saan?
Maging executive director sa nonprofit na trabaho ko.
Di pa tapos ang paglalakbay mo.
May natutunan ka pa rin. Umuusad.
Alam mo, pioneer ka.
Maaaring di mo matatawag ang sarili mo, pero ganyan ka.
Pioneership ang ganyan.
- Natawag ka nang pioneer? - Di ko naisip 'yan.
Ayos 'yan para ilarawan ka, pioneer.
At ang dapat tandaan, sa kabila ng pinagdadaanan mo,
may batang nagmamasid.
Oo.
- Ano'ng nangyayari? - Ayos lang ako.
- Sigurado ka? - Nandito pa rin ako.
- At wala sa isip ko. - Okay.
Kakaiba para sa akin na maging taong nasa komunidad
at hinihikayat ang mas maraming Black
at mag-ayos at gumawa ng mga espasyo tulad nito,
pero kakaiba dito dahil di ko pa nararanasan 'to.
Madalas, ako lang ang person of color sa mga pinupuntahan ko.
Sa karamihan, ako lang ang person of color,
at matagal nang ganito ang buhay ko.
Lakas 'yan. Maaari mong gamitin 'yan bilang pagkilos.
Di makakapamuno pag di ka komportable.
Yumayabong ka sa paraang hindi mo namamalayan.
- Ang pagiging nandiyan lang. - Wow.
Lahat ng sinasabi mo'y mahalaga. Tingnan mo lang ito nang iba.
Kahit ano'ng gawin mo, ikaw ang unang gagawa niyan.
Magpaka-boss ka. Ganyan.
Paggising, tingnan mo ang sarili at sabihing,
"Pioneer ako at boss ako," ngumiti at sabihing, "Boss ako."
- Sabihin mo. - Oo. Pioneer ako at boss ako.
- Gusto ko 'yan. Ganyan nga. - Tingnan mo ang mata niya. Ang ngiti!
- Oo! - Mismo.
Dahil nalaman ko na ang mga pinagdaanan ni Michael
mukhang wala siyang gaanong gabay sa pag-aayos ng tahanan.
'Yan ang ginawa ko para kay Michael.
Ginawa kong lugar ang bahay niya na hindi puno ng trabaho,
kundi puno ng bagay na makakapagnumbalik-ginhawa.
PAG MAY TAPANG NA MAGTANIM NG BINHI... DI NATIN ALAM KUNG ANO ANG UUSBONG.
MICHELLE OBAMA
Ay, nandito na tayo sa napakagandang salon.
Pasok ka. Maupo ka.
Hello, gwapo.
Paano ka nakakapagtrabaho
nang ganito kagwapo sa araw-araw ng buhay mo?
Gigising lang.
Naglalakad-lakad nang ganito kakyut?
Ganito na paggising ko.
Kailangan ng chiropractor
para alisin ang bigat ng kagwapuhan mo sa katawan.
- Pahawak ng buhok mo? - Sige.
Titingnan ko 'to.
Ganyan nga, honey.
Ang kyut mo.
Kyut ka rin.
Salamat, honey.
Namumula ba ako dahil parang nakikipag-flirt din si Michael?
Hindi!
Hindi, Michael.
Napakasaya ko
para sa taong malaki ang ginagawa para sa komunidad mo...
Napakalaki ng puso mo. Gusto ko ang ginagawa mo.
Minsan pakiramdam ko ang mga taong hot ay masasamang tao.
Alam mo? At nakakainis 'yon.
Natukoy na ni Michael ang layunin at passion niya sa buhay.
Hindi niya priyoridad ang pag-aalaga ng buhok.
Gusto kong panatilihin ang haba, pero ano pa?
Hugis, tama ka.
Gusto ko ng 'fro.
- Gugupitin ko muna. - Okay.
Tapos, huhugasan ko.
Ilang oras ang mabibigay mo sa umaga?
Medyo maluwag ang umaga ko.
May sinubukan akong gawin,
parang satin head wrap para panatilihin ang mga kulot ko.
Panalo 'yan, honey.
Lagyan natin siguro ng bonnet.
Wala kang paki sa mga pamantayan sa kasarian simula dati pa.
- Hindi, wala. - Lagyan natin ng bonnet.
Sige.
Gusto ko si Michael
na walang oras para sa ilang ideya tungkol sa gender binary.
Gusto niya ng mahabang buhok,
at pakawalan ang ilang bigat sa dulo
na magpapatalbog sa mga coils niya.
Tara na!
- Hi. Kumusta? - Hello. Ako si Darren.
Musta, Darren. Ang gusto kong gawin, gusto kong linisin ito.
- Parang... - Okay.
Tapos, gusto kong tanggalin lahat. Okay, handa ka na?
- Handa na. - Sige na.
- Tatanggalin lahat? - Tanggalin mo na.
Bakit? Tingin mo ba pagkakamali ito?
- Okay lagi ang bagong simula. - Tama ka. Sige.
Honey, sige lang.
Tingnan mo siya. Nakakakilig.
Dito at dito. At...
Ang pagdila mo sa labi, itigil mo nga!
Hindi pa ako nahumaling nang ganito.
- Salamat. - Salamat.
Huhugasan ko ang buhok mo.
Okay, ituturo ko kung paano mag-slutdrop.
Kung gusto mo talagang mapabilib si Kaila,
ang gagawin mo ay papasok ka at sasabihing, "Uy, babe."
Ibigay mo lahat ng puwit habang papalayo.
Nakakatuwa ang mga spiral sa buhok mo,
at magiging maganda ito.
Ikaw pa rin ang gwapong Michael,
pero may konting bongga.
Di ko na papatagalin pa, narito ang bago,
medyo bumuti, kung ako ang magsasabi,
si Michael.
Hala.
Iba ang itsura ko.
Gusto ko ang buhok ko.
- Gusto ko. Ang ayos. - Talaga?
Gustong-gusto ko.
- Gwapo? - Lumalabas ang kulot ko. Hair goals ito.
- Hair goals nga, ano? - Gusto ko talaga.
- Wow. - 'Yong hugis?
Napakaganda ng likod.
May hugis na talaga!
Ito ang gusto ko dati pa, pero di ko alam kung paano.
Di mo ginupit masyado pero ang sarap sa pakiramdam.
I-enjoy mo 'yan.
Magagawa ko na ang mas mahigpit na kulot,
mas maluwag ang kulot, kung gusto ko.
Mukhang nagbago ang body language mo.
Nakatingin ako sa sarili, parang di totoo. Ako ba talaga ito?
Iba ang pakiramdam.
- Pakiramdam ko, ang gwapo ko dito. - Di ba?
At nagustuhan ko ang ginawa mo. Medyo hot 'yan. Sige pa.
Nagulat ako.
Ang ayos at masaya akong ayos din ang pakiramdam mo.
- Nandito na ang mga bata. - Nandito na sila.
Hi!
May supermodel dito!
- Ang gwapo mo. - Salamat.
- Hi, mahal. - Kumusta na?
Ang gwapo mo.
Ang gwapo-gwapo mo!
Handa ka na ba?
Pasok na.
Pasok na sa funkytown
Ano?
Diyos ko.
Ano?
- Hindi ko ito bahay. - Bahay mo ito.
Inalis ang grow house at ngayon, may tahanan ka na.
Literal na nawawalan ako ng hininga. Kinakapos ako ng hininga.
Grabe. Di kapani-paniwala.
Ito ang tahanan ng executive director.
Ito ang tahanan ng pioneer at boss.
Gusto kong nahuhumaling ako diyan.
Napakagandang paninindigan. Kamangha-mangha.
- Tanny? - Gusto ko ang sofa.
Noong huling maupo sa sofa, di na ako makabangon. Nahulog tayo.
- Ang ganda. - Tingnan mo ang suporta.
Di ba?
Napakalalim at kapag tinanggal mo ang back cushion,
pwedeng matulog ang friends.
Ang ganda.
- Dalawang twin-sized na kama ito. - Gusto ko 'yan.
- Lipat na tayo? - Dito na ako.
Lilipat na kami.
- Meron pa. - Sige.
- Marangyang mansiyon? - Pasadyang artwork.
Maaari kang magkaroon ng mga kaibigan at mag-imbita para sa hapunan.
Oo, di na mahihiya dahil walang espasyo.
- Walang lupa sa sahig. - Di na kailangang humiram ng upuan.
Di ito tahanan ng bata. Pupunta ang mga tao para...
- Tahanan ito ng matandang lalaki. - Oo.
Sige, tuloy lang.
- Binonggahan namin ang kusina. - Wow.
Hala. May espasyo para sa island?
Parang wala dati. Gusto ni Kaila 'yan.
Ngayon, wala nang lupa.
Nakikita mo bang nagluluto ka dito?
Oo naman.
Tara sa kuwarto.
Diyos ko.
Wow!
Parang hotel room.
Napakaganda nito, maporma at ang astig.
- Sensuwal. - Ito ay nakaka... Oo.
May mesa para sa 'yo habang nasa school ka.
Hala. Ayos!
Dito ka makakapagpokus at makakapagtrabaho talaga.
Oo. Gusto ko 'to.
- Para mag-U-turn. - Hindi kapani-paniwala.
- Talaga? - Sobrang galing mo. Salamat.
Magkakaroon tayo ng fundraiser ngayong gabi sa inyo.
Sisiguraduhin kong nakadamit ka nang komportable.
- Okay. - Extra nga lang 'yon.
- Parang estilo ko. - Sige, mabuti.
Dadamitan ka namin ngayong gabi. Subukan natin?
- Oo, subukan natin ang ilan. - Gusto kong gandahan talaga.
Oo. Handa na ako, 100%.
Tara na.
- Mga bata? - Hi.
- Handa na? - Oo.
Oo.
Handa na ako.
- Halika na, mahal. - Model casting number one.
Hello!
- Gusto ko ang ayos na ito! - Hindi ako handa para dito, Tanny.
Parang nagkaanak si Harry Styles at Bruno Mars, at matangkad ito.
Literal na kumikinang ka. Parang nakikilala na kita.
Di ko alam na may ganitong side ka, at nahuhumaling ako.
Gawin mo ang itinuro ko.
Sige lang!
- Saan galing 'yan? - Tinuruan ko siya.
- Tinuruan ako ni Jonathan kahapon. - Tinuruan ko.
- Diyos ko! - Paturo lang kayo.
Pangalawang bihis.
Michael!
Wow!
Gusto ko ang sapatos!
Akala ko suit ang susunod. Propesyonal pa rin ito.
- Oo! - Salamat sa pagbasag ng nakagawian!
Hindi ito ang bihis niya ngayong gabi.
Hindi? Ang ganda niyan!
Pwede ito sa miting.
- Hindi ako magagalit. - Hindi talaga.
Cardigan na pambabae ito mula sa women's store.
Pareho itong matapang na damit.
Mas ikaw ba ito?
Ibang klase ang vibe, pero ako lahat ito.
Di tayo magsasayang ng oras. Inihahanda na ang event sa loft.
Habang naghahanda ka, mag-aayos kami.
- Okay, ayos 'yan. - Bye!
- Tara na! - Paandarin na ang kotse.
- Ihahanda ko na ang damit niya. - Okay!
Dito ilagay 'yan.
Iangat gamit ang likod, hindi ang tuhod.
- Ganito. - Hindi, teka.
Tan, ayos 'yan.
- Ayos, ilagay sa gitna. - Gamitin ang core mo.
Magaling, Tan.
Tulungan para matupad ang pangarap.
Ako ang bahala sa appetizers,
at oo, galing ang mga gulay sa garden nila.
Mayroong mini eggplant parm on skewers,
kyut na miniature garden-delight salad,
maraming microgreens, edible blossoms.
May paborito rin si Michael, ang roasted okra,
na may kasamang lemon zest dipping sauce.
Gusto kong ipakita ang magandang trabaho ni Michael sa farm.
Ang lakas noon.
Kapag nakita at natikman ng mga tao 'yan, uulan ng donasyon.
ANG BAGONG MICHAEL
ANG UNANG USBONG NG TAGSIBOL INAAWITAN ANG IBANG BINHI SA KANYANG PAGYABONG
AMANDA GORMAN
Hi.
Diyos ko.
Tingnan mo ikaw!
Parang Prince vibe.
- Ano'ng tingin mo sa buhok? - Gusto ko.
Sige.
Hindi ba sobra?
- Sobra. Di ako makahinga. - Napakaganda.
- Ganyan din ako. - Hindi ako makahinga.
- Parang kuwarto ng matanda. - Di ba?
Gusto ko ang lahat ng larawan.
Diyos ko.
- Tingnan pa natin ang iba? - Hindi!
Hindi?
Pahinga muna tayo.
- Maraming ipo-proseso. - Ang dami.
Ang sobra ng mga ito.
Di makapaniwala.
- Di ako makapaniwalang bahay natin 'to. - Oo.
Ang daming nangyari nitong linggo.
- Na-miss kita. - Na-miss din kita, babe.
Napakasaya. Sana nakita mo rin,
pero ang sarap ihanda ang sarili
para sa mas maliwanag at magandang kinabukasan.
Oo, maging may kumpiyansang tao na nararapat sa 'yo
at nararapat sa akin.
- Hello! - Kumusta?
Uy.
Kumusta? Ako si Karamo.
- Hello. - Lahat, nandito na si Michael!
Hi!
Diyos ko. Tingnan mo si Kaila!
Tingnan mo si Michael!
Sasabihin ko lang, mission accomplished sa makeover na 'to.
- Ikaw ba 'yan? - Ako ito. Alam ko.
Nasa damit na ito ang lahat ng inaasahan ko.
Emily!
Binibigyan ako nito ng A$AP, Justin,
binibigyan ako ng Tyler. Nadali niya.
Ihihiwalay natin itong Michael at si farm Michael.
- Paghiwalayin natin sila. - Oo!
Oo.
May kakayahan siyang maging lahat.
Pwede siyang maging modelo na tungkol sa urban gardening.
Sariwang pagkain, urban gardening, slutdropping, mas ayos na buhok, SPF.
Oo, honey!
Kaya ibibigay ko ang mic sa bida natin.
Bahala ka na, Michael.
Una, natutuwa ako sa pagdalo ninyo
para ipagdiwang ang food sovereignty,
at sa pagtulong na gawing mas maganda ang New Orleans
at umaasa na masusundan ito sa bansa,
at sa buong mundo.
May kumpiyansa niyang sinabing,
"Narito ako at handa akong sumulong."
Lubos ang pasasalamat ko. Napakaganda ng linggong ito.
Sobrang nakakapagpabago. Kakasimula pa lang ng trabaho, alam ko.
Pero bagong kabanata ito.
Ito ay ang bagong buhay na ibinigay sa 'kin,
at ipapakalat ko ang kabutihan.
Nagmula siya sa taong di alam ang susunod na hakbang
tungo sa may kumpiyansa.
Sino ang lalaking ito? Saan siya nanggaling?
Mukha siyang artista.
Fundraiser ngayong gabi.
Buksan ang mga puso at mga tseke.
- Galingan mo! - Nasaan ang wallet mo?
Noong dumating tayo,
di sigurado si Michael sa sarili,
di alam ni Michael ang halaga niya,
may imposter syndrome siya.
Dahil iba ang paglalakbay mo,
di ito nangangahulugang hindi magtatagumpay ang patutunguhan mo.
Binabati kita.
Nakakasabik.
Nakangiti lang siya hanggang tainga. Ang galing.
Kaya niyang bigyan ang sarili ng lakas at pagmamahal para makapagpatuloy
at makapagbigay ng parehong lakas at pagmamahal.
- Maraming salamat sa pag-nominate sa akin. - Karapat-dapat ka diyan.
Wala akong ginawa.
Ikaw lahat 'yan.
Ang narating ko ngayon ay... Napakaganda at ipinagmamalaki ko ang sarili ko.
Ang unang libong dolyar na donasyon ay naibigay na,
kaya, salamat, mga donasyon!
NATANGGAP SI MICHAEL SA ENVIRONMENTAL LAW PROGRAM...
NA MAY SCHOLARSHIP!
Nahihirapan sa buhol?
Hindi ngayon!
Kapag naghuhugas tayo ng buhok, hindi dapat ganito.
Huwag!
Laging patayo.
Maging mahinahon ka, okay?
At pagdating sa conditioner, ilapat ito mula gitna hanggang dulo.
Tapos, wide-tooth comb para pantay-pantay ang conditioner.
Pagkatapos ay itaas ang buhok mo
at tapusin ang pagligo.
Pag tapos ka nang mag-shower, banlawan nang mabuti at simulan na ang araw.
Ganyan nga!
Tagapagsalin ng subtitle: Michael Manahan