Może przebierzemy się za okładkę Spice World?
- Ja byłbym brytyjską flagą. - Nie!
Ja będę Baby.
- Emma Bunton jest słodka. Ty też... - „Przyjaźnię się z mamusią”.
To do ciebie pasuje. Ja byłbym Posh. A może Antoni jest Posh?
Tan na pewno byłby Posh.
To Antoni byłby Ginger?
- Fuj! - Jest wyzywający, seksowny, śliczny...
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
DZIEŃ PIERWSZY
OGRÓD JEST ODBICIEM CIEBIE. W TEN SPOSÓB PREZENTUJESZ SIĘ ŚWIATU.
- Ej, muppety! - Tak?
- Powiedzieć, komu pomożemy? - Tak!
Nasz bohater to Michael Richard.
To 31-letni ogrodnik,
który zarządza Recirculating Farms w Nowym Orleanie.
Hej. Jak się macie?
Pomaga młodzieży i rodzinom,
zapewniając im dostęp do świeżych warzyw i programów edukacyjnych.
Pomagamy zwalczyć głód, tak!
Nie miałem bezpieczeństwa żywnościowego i nikomu tego nie życzę.
Te nie wydały owoców od dwóch tygodni.
To brzmi głupio, ale chciałem być zmianą, której oczekiwałem. To był mój cel.
Użyj sekatora. Wytnij to wszystko.
Wiele rzeczy przyciągnęło mnie do uprawy.
To artystyczna i kreatywna praca, ale też bardzo terapeutyczna.
Kocham grzebać w ziemi.
Michael nie czuje własnej wartości
i często czuje się oceniany, gdy mówi o ogrodnictwie.
Słyszałem teksty: „Czemu Michael jest brudny?”.
Bo tak ciężko pracuję.
Michael mieszka z narzeczoną.
Odkąd go znam, interesował się roślinami i rolnictwem.
Zawsze bawił się ziemią.
Czasem czuję, że nasz dom jest przedłużeniem ogrodu.
Tata mówił: „Bóg dał rolę i rola nie boli”.
Twojego tatę pogrzało.
Michaelowi bardzo zależy,
by jego społeczność miała dostęp do świeżej i zdrowej żywności.
Ale jest swoim największym wrogiem.
Michael ma problemy ze swoją tożsamością i samooceną.
Pochodzi z kreolskiej rodziny, czarnej i rdzennie amerykańskiej.
Czuł, że nie pasuje do czarnej rodziny ani do białych przyjaciół.
To typowe dla osób mieszanego pochodzenia.
Michael musiał szybko dorosnąć i opuścić liceum, żeby utrzymać rodzinę.
Biedne dziecko.
Miałem dość ciężkie życie.
Musiałem pokonać wiele przeszkód, ale chcę w siebie bardziej wierzyć.
To ciekawe. Podekscytowałem się.
Marianne, szefowa i mentorka Michaela, chce, żeby osiągnął sukces.
Mamy pokazać Michaelowi, że zasługuje na szacunek.
Michael to wschodząca gwiazda naszego miasta.
Przyciąga do siebie ludzi.
Może osiągnąć, co zechce,
ale jeszcze tego nie widzi.
Pod koniec tygodnia odbędzie się doroczna zbiórka pieniędzy.
Michael ma reprezentować organizację i przemawiać na imprezie,
bo potrzebują funduszy.
Tak. Potrzebują obfitych plonów.
Nie?
- Bo ogrodnictwo... - Doszlifujemy to.
Nieśmieszne?
Pomóżmy temu miejskiemu rolnikowi ulec własnemu urokowi.
Tak!
Dopinguję go.
OGRÓD SPOŁECZNY
Zabierzemy stąd trochę ściółki.
O rety, patrzcie na dzieciaki.
Wykopiemy ładną dziurę.
On uczy dzieci?
Bierzemy doniczkę i łapiemy tu.
- Cześć. - Cześć.
- O mój Boże. - Cześć!
Cześć, Michael! Jestem Tan. Miło cię poznać.
- Cześć! - Miło mi.
- Miło cię poznać. - Super.
Ale uroczy facet siedzi sobie w miejskim ogrodzie z dziećmi
i uczy je, jak sadzić roślinki.
Traktuj mnie jak dziecko, bo też nic nie wiem.
Wszystko jest jadalne?
Jeśli mamy tu coś niejadalnego,
jest to coś, co jest dobre dla gleby albo dla naszego ekosystemu.
Nie wiedziałem, że owoce i warzywa mają kwiaty. Są takie ładne.
Tak, bardzo ładne.
Wiedzieliście, że na owocach i warzywach rosną kwiaty?
Najpierw mają kwiaty.
Chcesz, żeby geje zajęli się ogrodnictwem? Powiedz im, że są tu kwiaty.
To podziałało na mnie.
- Przepraszam, że przerywam. Witajcie. - Cześć!
- Marianne. Nominowałam Michaela. - Jesteś mentorką!
Cieszę się, że jesteście.
Czego tu brakuje? Z czym myślisz, że możemy pomóc?
Michael jest dobry w prawie wszystkim.
Myślę, że jest gotowy na kolejny krok,
czyli administracyjną część pracy.
Chcę usłyszeć to od Michaela.
- Jesteś gotowy? - To stresujące, ale ekscytujące.
Nie stresuj się. Wcale cię nie przytłoczymy.
Przytłoczymy cię. Powinieneś się stresować.
Mamy część produkcyjną i ogród społeczny.
Tutaj mamy część produkcyjną.
Staramy się wyhodować jak najwięcej żywności.
Latem jest za gorąco na uprawy.
Sadzimy wtedy rzeczy, które przykrywają i naprawiają glebę.
Michael ocieka pasją,
ale też trochę potem, bo jest jakieś 99 000 stopni.
Ale się tym nie przejmuje.
TEMPERATURA: 35°C WILGOTNOŚĆ: OKROPNA
Nigdy nie było mi tak gorąco.
Zostawiamy korzenie, żeby mikroorganizmy nie straciły domów.
My oglądamy to, co jest tutaj. To takie ciekawe.
Jest trochę gorąco.
Tan i JVN są na dworze od 90 sekund
i już w panice chowają się przed upałem.
Jest tak gorąco.
Jak w ósmym kręgu odbytu szatana.
Jest swoim największym wrogiem.
Na przykład chce dostać się na studia z prawa ochrony środowiska,
ale długo mu zajęło samo otwarcie aplikacji.
To wiele o nim mówi.
Wszyscy w niego wierzą poza nim samym.
Trafna uwaga.
Możecie spróbować papryczek. Te są bardzo ostre. Odradzam czerwone.
- Tanny, chcesz czerwoną? - Mogę zjeść zieloną.
- Czerwone są łagodniejsze. - Nie.
- Są dość ostre.
- Troszkę ostra. - Ale ostra.
- Mówiłeś, że jest łagodna. - Bo jest.
To ogród społeczny,
więc staram się hodować rośliny z różnych kultur.
To okra. Obok niej rośnie hibiskus.
- Dobry do mrożonej herbaty. - Jest super.
Mamy portulakę. To jeden z moich ulubieńców.
- Portulaka? - Rośnie nawet w chodnikach.
Ale to jedna z najzdrowszych roślin.
- Ma cytrynowy posmak. Pasuje do sałatek. - Rzeczywiście.
- To ciekawa roślina. - Tak.
Było niesamowicie, ale ja chcę zobaczyć twój dom.
- Tak. - Ja też.
- Lubimy wnętrza. - Chodźmy do domu.
- Pa wszystkim. - Pa.
- Pa, kochani. - Dzięki.
Chodź, Michael.
- Cześć. - Hej. Witajcie w moim domu.
Hej.
- Kochanie, jesteśmy. - Jesteśmy!
- Przyprowadziłem kolegów. - Cześć.
Piesek! Cześć, mordko!
- Cześć. - Cześć, Kailo.
Zapach jest przytłaczający.
Ale wali.
Czuję koty, czuję psa.
Nie chcę tego czuć.
- Kanapa jest zepsuta. - Zapada się.
- Tu jest trochę wyżej... - Czuję się jak mały chłopiec.
Jestem bardzo aktywną osobą. Dużo ćwiczę.
- Nie możesz wstać? - Tak.
Nie mogłem wstać z tej kanapy.
Użyj mięśni.
Dziękuję.
To jest problem.
- Co to? - To jest mój growbox.
- Co to? - Namiot uprawowy.
- Do uprawy roślin. Masz tam lampy... - Tak. Lampy, wentylator.
W świecie gejów to wygląda na sex room.
Tak tylko mówię.
O Boże, wszystko tu umarło!
Jest tak od huraganu Ida.
Jak to otworzyłem, buchnęło mi w twarz.
- To spleśniało. - Dlaczego tego nie sprzątnąłeś?
Sprzątanie byłoby dołujące. Wszystko umarło, a poświęciłem czas...
Pomyśl, jak fajnie byłoby zasadzić nowe.
- Używamy tego. - Kiedy?
Mama mówiła: „Nie przynoś podwórka do domu”.
Nikt tego nie powiedział Michaelowi.
- Co o tym myślisz? - To okropne.
Tak myślałem.
Ten otwarty kanister mnie trochę stresuje.
- Nie stoi tu długo. - Wiesz, czym są wymówki?
Narzędziami niekompetencji, którymi budujesz pomniki nicości.
Słyszę od ciebie same wymówki.
Koniec tego. To twoja pierwsza lekcja.
To brzmiało jak haiku.
Jestem zdezorientowany, bo tu jest porządek.
Nie rozumiem, jak może ci to nie przeszkadzać.
- A tamto... - Przeszkadza mi.
- On dobrze działa w chaosie. Ja nie. - To zorganizowany chaos.
- Pasuje ci to czy przywykłeś do tego? - Przywykłem do tego.
- Ten język musi zniknąć. - Musi!
Musi. Musisz się postarać!
Pokaż nam resztę.
To nasza sypialnia.
- Ładne zdjęcie. - Dzięki. Nasze ulubione.
Są spleśniałe!
Dlaczego te pomidory są w lodówce?
To kompost.
Biedaczyska.
Nie wiedziałem, że pomidorów nie trzyma się w lodówce.
Robią się niedobre.
To nasza jaszczurka, Spike.
Ja lubię koty i psy, ale każdy ma inne preferencje.
Agama brodata, ekstra.
O mój Boże.
- Mogę dotknąć? - To jaszczurka.
Możesz go potrzymać.
O mój Boże.
Agama brodata.
Uroczo się nazywa.
Ja postoję tutaj.
Jest mało przytulaśna.
- Chcesz dotknąć? Jest uroczy. - Podziękuję.
Nie miałbym problemu z gadem.
Jesteśmy bratnimi duszami, bo nigdy nie marzniemy.
Wzdrygam się na samą myśl.
To moja szafa.
Dobrze się jej przyjrzę.
Idźcie. Ja poprzeglądam szafę.
- Tu jest łazienka. - Tanny, pomóc ci?
- Możesz popatrzeć. - Okej.
Wszędzie jest ziemia.
To mi się podoba. Nie jest złe.
Ma rzeczy, które mi się podobają. Jak to.
Bardzo fajne.
Okropne.
- Rzucam na podłogę. - Dlaczego to jest okropne?
Bo nie jest ładne.
No proszę.
Śliczne. Wskakuj w to.
Mam przeczucie, że nosi to w czasie baraszkowania.
Odkładamy z powrotem.
Opowiedz mi o domu rodzinnym.
Był w nim bałagan czy...
Panował duży chaos.
Przestrzeń ma wpływ na zdrowie psychiczne.
Chaos w otoczeniu powoduje chaos w głowie.
Mocno w to wierzę.
Chcę ci pomóc się zorganizować.
Jestem taki fit.
To trudne. O Boże. Muszę usiąść, żeby dać radę.
Tanny, mój chłopcze
Ubrania cię wzywają
- Baw się dobrze. - Dzięki, skarbie.
Cześć!
Mamy tyle do omówienia.
To w twoim stylu?
To część przebrania. Za Prince’a.
Jest na maksa stylowa.
Masz mnóstwo rzeczy,
które są po prostu nudne.
- Tak. - To ubrania pięciu różnych facetów.
Te rzeczy nosiłem, jak byłem nastolatkiem.
To moda sprzed 15 lat.
Nie wierzę, że nadal to nosisz.
Chyba miałem to na sobie z miesiąc temu.
Czułeś się dobrze, seksownie?
Nie tak dobrze jak w bardziej jaskrawych ciuchach.
To nie w twoim stylu.
Nie chcę już wyglądać tak, jak wyglądam.
Opowiedz mi o życiu poza ogrodem.
Są jakieś style, które ci się podobają?
Chciałbym wyglądać jak Justin Timberlake, A$AP Rocky.
A$AP, Justin i wiele innych osób miesza elementy męskie z damskimi.
- Tak. - Co o tym myślisz?
Nie obchodzą mnie etykiety. Liczy się to, czy coś dobrze wygląda.
Super. Myślę, że wiem już wszystko.
Dużo mięsa.
Zdążyłem zauważyć, że Michael ma problem z samooceną.
Opowiesz mi o twoich doświadczeniach w tym zakresie?
Myślę, że jest dla siebie zbyt surowy.
Boi się porażki.
Boi się wykonać kolejny krok.
- Przepraszam. - Spokojnie.
Nie spiesz się.
Wiele przeszedł.
Czuje, że te rzeczy przydarzyły mu się z jakiegoś powodu,
że nie zasługuje na nic dobrego.
Czuje, że cały świat jest przeciwko niemu.
Robisz coś z włosami? Są piękne.
Niewiele.
Biorę prysznic, nakładam odżywkę i rozczesuję.
Masz wspaniałą strukturę. To nieznośne.
Gdybym miał opisać włosy Michaela jednym słowem, byłby to
„seks”.
Co tu się dzieje?
Jakiś czas się nie goliłem.
Wyglądasz jak statysta z Piratów z Karaibów.
- Rozumiesz? - Miało być jak Jimi Hendrix.
Wygląda jak Kapitan Hak. Jak kapitan piratów.
Dziękujemy, że pokazałeś nam swój piękny ogród i piękny dom.
- Czujemy się gotowi? - Tak!
- Super. To pa. - O nie, idziesz z nami.
Zaczynamy teraz.
Całus na pożegnanie.
- Dzięki, skarbie. - Dzięki, Kailo.
Myślałeś, że zostajesz? Ten tydzień zaczyna się teraz!
Musimy przekierować pasję Michaela do ogrodnictwa i deserów
na niego samego, choćby minimalnie.
Kaila to wspierająca partnerka, ale nie poradzi sobie z tym sama.
Michael potrzebuje więcej wsparcia, aby uporać się z tym, co go blokuje.
W pełni rozumiem bycie rozdartym między dwoma światami.
Ale na pewnym etapie trzeba uformować własną tożsamość.
Nie chcę, żeby czuł się jak podróbka. Chcę, żeby czuł się jak Michael Richard.
Nie mogę się doczekać, aż rozpieszczę Michaela nowym wystrojem,
ale chcę też pomóc mu ruszyć z miejsca w realizacji celów.
Słyszałem, że prowadzisz zajęcia z prawa ochrony środowiska
i że Michael powinien na nich być.
Tak. Ciągle go zachęcam,
ale ma problem z napisaniem listu motywacyjnego.
Rozumiem.
Cieszymy się, że możemy pomóc przy dorocznej zbiórce
i w dążeniu Michaela do zostania dyrektorem.
Zbiórka jest za kilka dni. Cieszę się.
Pierwszy raz w życiu będę prowadził taki event.
- Nigdy tego nie robiłeś? - Nie.
- Chcę pomóc z cateringiem. - Nie mogę się doczekać.
Cieszę się, że będę mógł wyeksponować jego warzywa.
Menu zobaczysz później.
To niespodzianka, ale podstawą będą warzywa.
- Wszystko świeże. - Cieszę się.
DZIEŃ DRUGI
GDY PĘKŁO CI SERCE,
POSIEJ COŚ W PĘKNIĘCIU I MÓDL SIĘ O DESZCZ.
- Jak tam? - Dobrze.
- Co czujesz? - Ekscytację.
- Serio? - Tak.
Miło to słyszeć. Myślałem, że powiesz „lęk”.
Wiesz, lęk i ekscytacja to pokrewne uczucia.
Są z tej samej rodziny.
Chcę wiedzieć, jak twoja praca
wpasowuje się w życie, które cię czeka.
Zostaniesz kim?
Dyrektorem wykonawczym Recirculating Farms.
Będziesz musiał przemawiać publicznie i zbierać fundusze.
Jakie to pomieszczenia?
Zwykle dość korporacyjne.
Coś jak sala konferencyjna.
Czujesz presję, żeby wyglądać jak ktoś z korporacji?
Trochę. Żeby się wpasować.
Rozumiem to.
Ale nie będziesz czuł się super.
Raczej nie.
Kim jest prawdziwy Michael?
Nie wiem.
Chce być dyrektorem wykonawczym tej firmy.
Chcę pomóc Michaelowi znaleźć złoty środek.
Nie musi się dopasowywać.
Chcę, żeby wyglądał dojrzale,
wzbudzał szacunek i przyciągał uwagę,
nie tracąc młodzieńczego, odważniejszego ducha.
Powiedz mi coś. Ile chcecie uzbierać?
Setki, tysiące?
- Tysiące, dziesiątki tysięcy. - Świetnie.
- Jak najwięcej. - Musisz czuć się pewnie.
Nie możesz nieśmiało powiedzieć: „Słuchajcie. Jest taka sprawa.
Nie lubię siebie, ale wy musicie we mnie uwierzyć”.
Jeśli nie będziesz wierzył w siebie w 100%,
a jestem przekonany, że ubiór może to ułatwić,
ludzie gówno ci dadzą.
Jest nas piątka. Poznałeś nas. Nie mamy normalnej pracy.
W oczach innych ubieramy się jak klauni. Wczoraj wyglądałem absurdalnie.
Ale kiedy coś na siebie wkładam, nie obchodzi mnie, co ktoś powie.
Jeśli czuję się bosko, w dupie mam, co myślą inni.
Bo czuję się dobrze.
Chcę stworzyć dla ciebie zestawienia,
które będą bardziej szalone i na luzie.
Ale jeśli połączysz te ubrania z czymś innym,
będą odpowiednie do pracy.
Ale zaczniemy od zabawy z ciuchami.
- Dobrze. - Super.
- Widziałem to na wystawie. - Boskie.
- Odważne. Lubisz wyraziste kolory, wzory? - Tak.
To moje kolory. Pomarańczowy i turkus.
To barwy Dolphinsów.
Jestem kibicem Miami Dolphins. To kolory dla mnie.
- Miami Dolphins grają w... - Futbol.
Futbol. W porządku.
Pierwszy zestaw jest krzykliwy.
Boisz się?
- Troszkę. - Wiem. Wyczułem to.
Ubiera się dla siebie.
Wybrałem mu ubrania, które podkreślą jego osobowość.
Pokaż się.
Podoba mi się. Buty są naprawdę kozackie.
Wyglądasz jak ktoś sławny.
Wyglądasz cool i młodo.
Chcę podkreślić, że nie sądzę, że powinieneś ubrać się tak na zbiórkę.
Ale gdybyśmy to wkasali i dali ci długie spodnie,
byłby to stosowny ubiór, bo nie masz 50 lat, tylko 30.
Gdybym miał to w szafie, nosiłbym to często.
Twoja twarz mówi coś innego.
Myślę, że musimy popracować nad prezencją.
- Nad pewnością siebie. - Tak.
- Tak? - Tak.
Michael?
Mogę zobaczyć?
Już mi się podoba.
Gdy zabieram kogoś na zakupy, czasem pojawia się taki moment,
w którym ta osoba widzi, jak wiele zmienia ubiór.
- Te buty są najlepsze. - Serio? Podobają ci się?
- Są bardzo fajne. - Kocham masywne mokasyny.
Na biznesowe spotkanie wiele osób nie założyłoby dżinsów,
ale nie masz typowej pracy.
Pokazujesz, kim jesteś. Nie chciałem, żebyś czuł się sztywno.
Podoba mi się. To ponadczasowy strój.
Nie jest bardzo biznesowy,
ale mówi: „Przyszedłem załatwiać sprawy”.
Świetnie.
Chcę mu pokazać, że kryje się w nim osoba, którą musi uwolnić.
Teraz jak model.
Może to zrobić za pomocą ubrań.
Pozuj.
Tak.
Ślicznie.
Gdy pozuje, jest przebojowy.
Pięknie. Mamy to.
Wcześniej nie widziałem takiej wersji Michaela.
Ślicznie.
- Jestem taki szczęśliwy. - Ja też. Te ubrania mnie uszczęśliwiły.
To coś innego niż wszystko, co kiedykolwiek kupowałem czy mierzyłem.
Postaram się wybrać więcej rzeczy, które będą ci pasować.
A na razie przebierz się z powrotem.
- Możesz lecieć. - Okej.
Zostało mi dużo pracy.
Nie mogę się doczekać.
- Stary, dobry nowoorleański deszcz. - Uwielbiam go.
Bardzo chciałem przyprowadzić tu Michaela.
Cześć!
Ja też nie wykorzystywałem szans,
bo nie mogłem zapomnieć o przeszłości.
- Słyszałem, że są takie studia. - Tak.
- Na które chcesz się dostać. - Tak.
Potrzebuję ich, żeby awansować na pozycję dyrektora.
Myślę, że to, że nie wysłałeś aplikacji,
może wynikać z lęku przed porażką.
Moja szefowa, która prowadzi zajęcia, cały czas mnie uspokaja.
Ale muszę napisać o sobie esej.
Wstydzę się swojej przeszłości. Boję się, że ktoś mnie przez to odrzuci.
A nawet jak nie przez to, to będę myślał, że przez to,
co tylko sprawi, że poczuję się jeszcze gorzej.
Rozumiem to.
Kochałem szkołę, ale nie udało mi się jej skończyć.
Wyprowadziłem się z domu w wieku 15 lat. Nadal nie zdałem egzaminu licealnego.
Ale spędziłem dużą część życia, wstydząc się tego
i pozwalając, by mnie to blokowało, bo czułem, że poniosłem porażkę.
Pozwoliłem, by mnie to zdefiniowało.
Nadal czuję się z tym niekomfortowo, więc rozumiem cię.
Choć jest to coś, czego chcę, zwątpienie zawsze wygrywa
i nie robię przez to wielu rzeczy.
Ale jesteś tego wart i jesteś wystarczający.
Wiesz, jak załatwiać rzeczy w niestandardowy sposób.
Spójrz, jaki mamy świat.
Tacy ludzie nie są tylko trybikami w maszynie.
Ci ludzie, którzy nie boją się próbować,
osiągają największe sukcesy.
- Chcę się dziś zająć twoją aplikacją. - Dobrze.
- Chcę, żebyśmy ją dokończyli. - Okej.
Czego dotyczy ostatnie pytanie?
Muszę wyjaśnić luki w mojej edukacji.
Jak chcesz to opisać?
Rzuciłem szkołę, bo miałem depresję.
Nie mogłem dłużej mieszkać sam.
Postanowiłem wrócić do domu.
Chodziłem do szkoły, bo powinienem. Nie uczyłem się.
- Bo tego się oczekuje. - Właśnie.
Potem zacząłem pracę.
Pewnie się martwisz, że będą cię oceniać.
Czuję, że będą podważać moje doświadczenie i nie potraktują mnie poważnie.
Rozumiem. Od jak dawna chcesz to zrobić?
Iść na studia?
Pojawiły się ze dwa czy trzy lata temu.
Jak to zobaczyła, powiedziała, że to coś dla mnie.
„Ale wiesz, co najpierw musisz zrobić? Licencjat”.
Wiedziałem, że muszę to ogarnąć.
Zaczęliśmy działać, żebym mógł wrócić do szkoły.
Zwrócę ci na coś uwagę.
Marianne w ciebie wierzy.
Przestań w siebie wątpić.
Wiem, że to trudne.
Jakiś mały demon każe wątpić w siebie
osobom, które nie miały niczego, którym mówiono, że będą nikim,
że na pewno wylądują w więzieniu,
w rynsztoku.
- Ciężko się przeprogramować. - Tak.
Bardzo ciężko, bo myślę tak od 30 lat.
Gdy dzieje się coś dobrego, czuję lęk.
Myślę: „Na pewno teraz stanie się coś złego, co mnie załamie”.
Staram się nie robić sobie nadziei.
Muszę być gotowy, bo zbliża się coś złego.
Jak zaczynasz się tak czuć, zatrzymaj się, weź głęboki oddech.
Pomyśl: „Ludzie, którzy mnie otaczają, wierzą we mnie.
Może mają rację”.
- Tak. - Rozumiesz?
Widzę, że zaczyna to do niego docierać.
Uzmysławia sobie:
„To ja siebie blokowałem, bo czułem, że nie jestem wystarczający.
Ale wiecie co? Cholera, jestem wystarczający”.
Myślę, że wyszło super.
Wyjaśniłeś to w sposób, który ludzie zrozumieją.
Droga do celu nigdy nie jest prosta.
- Tak. - Wiesz?
- Proste jest nudne. - Tak.
Impreza przyszła do was!
Hej!
- Jak tam? - Skończył aplikację.
Typie, nie wierzę, że skończyłeś aplikację,
do której zbierałeś się tyle czasu, i jesteś tak spokojny.
Próbuję zamienić lęk w ekscytację.
Zrobimy to tak.
Tak!
- Tak, Bobby! - Dobra.
Pod koniec tygodnia miała być impreza w ogrodzie,
ale, jak widać, mocno pada i raczej nie przestanie,
więc zorganizujemy ją tutaj.
- Co? - Tak.
- W naszej siedzibie. - Kozacko.
Żebyś się nie stresował, żeby impreza się udała.
I żebyś skupił się na sobie.
- Bardzo dziękuję. - Kocham cię.
DZIEŃ TRZECI
JEŚLI ZAWSZE DĄŻYSZ DO NORMALNOŚCI, NIGDY NIE ODKRYJESZ SWOJEJ WSPANIAŁOŚCI.
Przyprowadziłem cię tu, bo to miejsce ma dobry klimat,
jest tu cicho i spokojnie i myślę, że czujesz się lepiej na dworze.
Mogę czuć się dobrze wszędzie. Dostosowuję się.
Wiesz, co to?
To mały chłopiec mówiący: „Nie wiem, co się ze mną stanie jutro”.
- Ale to też mechanizm obronny. - Tak.
Co w twoim dzieciństwie było najbardziej niestabilne?
Nie wiem. Mam tyle wspomnień.
Częste jeżdżenie po nocy,
parkowanie w podejrzanych okolicach.
Bycie samemu.
To był obłęd. Nie wiedziałem, co mnie czeka następnego dnia.
Nie wiedziałem, co będzie na obiad albo czy będzie obiad.
Nie lubię o tym myśleć.
Gdzie była twoja mama?
W pewnym momencie chciałem zamieszkać z mamą,
ale powiedziała „nie”.
To jedna z najgorszych chwil w moim życiu.
Wolałbym o tym nie mówić, bo mam to już za sobą.
Ale nie masz. To wpływa na twoje życie.
Przeszedłem przez to i nic mi nie jest.
- Więc mówię sobie... - Ale nie.
Ten mały chłopiec potrzebował kogoś, kto by go chronił i kochał.
Kto by mu powiedział, że zasługuje na lepszą przyszłość.
Zostałeś odrzucony przez matkę.
Jak się z tym czujesz? Nie chcę słyszeć, że dobrze.
Nie prowadzilibyśmy tej rozmowy, gdyby to na ciebie nie wpływało.
To bardzo bolesne. Myślę sobie: „Po co to rozgrzebywać?”.
Jeśli coś jest pogrzebane i o to nie dbamy, uda mu się rozkwitnąć?
- Będzie w pełnym rozkwicie? - Nie.
Jesteś nasionem, które musi rozkwitnąć, które zasługuje na lepsze życie.
Nie pozwalasz sobie na to. Mówisz: „Po co to rozgrzebywać?”.
Musisz to zrobić, żeby móc się rozwijać.
Mówi się:
„To, że to nie twoja wina, nie znaczy, że to nie twoja odpowiedzialność”.
W rozmowie z Jasonem...
Dlaczego powiedziałem Jason?
Bo przypomina mi mojego syna, Jasona.
To była freudowska pomyłka.
Michael przypomina mi moich synów i czuję, że jestem tu,
żeby pokazać mu, jak sobie z tym poradzić, i go wesprzeć.
Zaprosiłem tu kilku przyjaciół...
Okej.
...którzy są z organizacji 100 Black Men.
Niektórzy z nich mają podobne doświadczenia.
Jeden z nich był moim mentorem, gdy byłem w twoim wieku.
Jak się z tym czujesz?
Stresuję się.
Nie byłoby miło pogadać z kimś i powiedzieć: „Potrzebuję wsparcia”?
Nigdy tego nie robiłem. Nie proszę o pomoc. Robię wszystko sam.
100 Black Men to program mentorski wspierający młodych Afroamerykanów,
dlatego zaprosiłem ich tutaj, żeby poznali Michaela.
Chcę, żeby wiedział, że może liczyć na wsparcie.
Pytałem, czy znasz kogoś, kto jest czarnym rdzennym Amerykaninem.
Ten człowiek jest.
Należę do plemienia Houma
i jestem dyrektorem Izby Handlowej dla Czarnych.
Jestem przewodniczącym 100 Black Men w Nowym Orleanie.
O tym panu już ci mówiłem. Darrell był przy mnie, gdy zostałem ojcem.
Dał mi pracę, wsparcie i poczucia bezpieczeństwa.
Nie chodzi o zwykłą interakcję
czy zaproponowanie spotkania, z którego nic nie wychodzi.
Musisz mieć osoby, do których możesz się zwrócić.
Pamiętaj, że wczoraj jest historią. Jutro jest zagadką.
Masz tylko teraz.
Czujesz niepokój, gdy nie wiesz, co będzie jutro?
- Tak. - Zapomnij o tym.
Siedzisz z chłopakami. Rozluźnij się.
Zawsze myślę o przeszłości i próbuję się przygotować na przyszłość.
Wszyscy to robią, ale potrafią sobie z tym radzić.
To dla ciebie coś nowego.
Miałeś kiedyś przestrzeń, w której otaczali cię czarni mężczyźni
mówiący: „Chcemy cię wspierać”?
Nigdy.
To niekomfortowe, ale nie w zły sposób.
Zawsze czułem się zagubiony.
Jeśli będziesz sobą, odpowiedni ludzie cię odnajdą.
Nigdy nie będziesz sam.
Gdy ciągle muszę się tłumaczyć i często nie mam odpowiedzi,
zaczynam się negatywnie nakręcać.
Powrót do szkoły po Katrinie nie wchodził w grę.
Te szkoły przypominały więzienie.
Jak zdałem GED...
Dostanie się na studia z GED jest trudne.
Musiałem zaliczyć dodatkowe przedmioty, bo nie ukończyłem szkoły.
- Zrobiłeś to wszystko? - Tak, mam licencjat z socjologii.
- Tak! - Brawo.
Mimo wszystko dokonałeś tego.
- Skończyłeś studia. - Tak.
- Czas iść dalej. - Właśnie.
Co teraz chcesz zrobić?
Iść na studia magisterskie z prawa ochrony środowiska.
- Fajnie. - Bo kim chcesz być?
Dyrektorem organizacji, w której pracuję.
To nie koniec twojej drogi. Nadal się uczysz i rozwijasz.
Jesteś pionierem.
Możesz tak o sobie nie myśleć, ale jesteś. Praktykujesz pionierstwo.
- Nazwał cię ktoś kiedyś pionierem? - Nie.
To określenie do ciebie pasuje.
Pamiętaj, że bez względu na to, przez co przechodzisz,
jakiś dzieciak patrzy.
Tak.
Co się dzieje?
- Nic. - Na pewno?
Staram się być obecny. Nie myśleć za dużo.
To dla mnie dziwne być osobą, która jest aktywna w społeczności,
stara się zachęcić Czarnych do uprawy
i tworzy tego typu przestrzenie.
Sam czuję się w nich dziwnie, bo nigdy w nich nie byłem.
Zwykle jestem jedyną niebiałą osobą w grupie.
Ja też zwykle jestem jedyną niebiałą osobą w grupie
i było tak przez większość mojego życia.
To też władza. Możesz ją wykorzystać.
Nie da się przewodzić bez dyskomfortu. Nawet nie wiesz, jak się rozwijasz.
Po prostu będąc obecnym.
Mówiłeś o ważnych sprawach. Musisz spojrzeć na nie inaczej.
Nieważne, co zrobisz, zrobisz to jako pierwszy.
Będziesz szefem.
Po przebudzeniu powiedz sobie:
„Jestem pionierem i szefem” i uśmiechnij się. Powiedz to.
Jestem pionierem i szefem.
- Super. Wyglądasz, jakbyś w to wierzył. - Spójrzcie na ten uśmiech!
- Tak! - Właśnie tak.
Michael wiele przeszedł w przeszłości.
Pewnie nikt go nie nauczył,
jak urządzić dom, by ułatwić sobie rozwój.
To właśnie dla niego zrobiłem.
Zamieniłem jego dom w miejsce, które zamiast być wypełnione pracą,
jest wypełnione rzeczami, które pozwolą mu się zregenerować.
DZIEŃ CZWARTY
MIEJ ODWAGĘ ZASIAĆ ZIARNO. NIGDY NIE WIESZ, CO Z NIEGO WYROŚNIE.
O Boże, jesteśmy na miejscu. Ale śliczny salon.
Chodź, siadaj.
Hej, piękny.
Jak sobie radzisz z tym,
że zawsze jesteś taki przystojny?
- Po prostu się budzę. - Taki ładny.
Tak się obudziłem.
Muszę ci znaleźć fizjoterapeutę,
bo muszą boleć cię plecy od ciężaru bycia przystojniakiem.
- Mogę dotknąć twoich włosów? - Tak.
O tak, słonko.
Jesteś taki ładny.
Też jesteś ładny.
Dziękuję, słonko.
Czy się rumienię, bo Michael trochę ze mną flirtuje?
Nie! Wcale nie.
Cieszę się, że robisz tak wiele dla swojej społeczności.
Masz wielkie serce. Robisz wspaniałe rzeczy.
Czasem atrakcyjni ludzie są bardzo złymi ludźmi.
To irytujące.
Michael wie, jaki ma cel w życiu.
Dbanie o włosy nie jest dla niego priorytetem.
Nie chcę skracać mu włosów, ale nadać im...
Zgadliście, kształt.
Zdecydowanie zostaniemy przy afro.
- Trochę podetnę je na sucho. - Okej.
Potem je umyję.
Ile czasu możesz poświęcić rano na włosy?
Mam dosyć luźne poranki.
Próbowałem też nosić
atłasowy turban, żeby zadbać o loki.
Mów mi tak dalej, złotko.
Powinieneś spróbować z czepkiem.
Nie obchodzą cię historycznie ustalone normy płciowe.
- Wcale. - Noś czepek.
Dobrze.
Podoba mi się, że Michael ma gdzieś tę sztywną binarność płciową.
Chce mieć długie włosy.
Odciążenie końcówek sprawi,
że jego loki będą sprężyste.
Ekstra!
- Cześć. - Miło cię poznać. Darren.
Miło mi. Chciałbym zrobić tutaj porządek.
- Po prostu... - Dobrze.
I zgolić to wszystko. Jesteś gotowy?
- Tak. - To do roboty.
- Golimy całość? - Pozbądź się tego.
Myślisz, że to błąd? Tak ci się podoba?
- Zawsze warto zacząć od nowa. - Masz rację.
Dajesz, złotko.
Spójrz na niego. Aż mam ciarki.
To, a do tego to i to...
Jeszcze tak oblizałeś usta. Przestań!
Nigdy mi się nikt tak nie podobał.
- Dziękuję. - Dzięki.
Umyję ci włosy.
Pokażę ci pewien sexy ruch.
Jak będziesz chciał zaimponować Kaili,
wejdziesz tak i powiesz: „Hej, kochanie”.
I musisz kręcić dupą, jak odchodzisz.
Twoje loczki dają mi tyle radości. Będą wyglądać świetnie.
Nadal jesteś tym samym ślicznym Michaelem,
ale troszkę odpicowanym.
Bez przedłużania, oto nowy,
śmiem twierdzić, że delikatnie ulepszony
Michael.
O kurczę.
Wyglądam zupełnie inaczej.
Mam cudowne włosy.
- Podobają mi się. Bardzo. - Tak?
- Czujesz się przystojny? - Mam idealne loczki.
- Są idealne. - Tak. Są świetne.
- O mój Boże. Tył wygląda super. - Ten kształt.
Moje afro ma kształt.
Tego chciałem, ale nie wiedziałem, jak to osiągnąć.
Nie obciąłeś dużo, ale wyglądają ładnie.
Pobaw się nimi.
Podoba mi się, że mogą być bardziej skręcone albo mniej.
Widzę, że zmieniła ci się mowa ciała.
Patrzę na siebie i nie wierzę. Czy to naprawdę ja?
Czuję się inaczej.
- Czuję, że wyglądam dobrze. - Prawda?
Podoba mi się, co zrobiłeś. To było seksowne. Możesz tak robić.
Jestem w szoku.
Wyglądasz super i cieszę się, że czujesz się super.
- Dzieciaki przyjechały. - Już są.
Cześć!
Przyprowadziłem modela.
- Wyglądasz bardzo przystojnie. - Dziękuję.
Hej, słonko. Dobrze cię widzieć.
Masz taką przystojną twarz.
Jest taki przystojny!
Jesteś gotowy?
Chodź do środka.
Chodź do środka, będzie czad
Co?
O kurczę.
Co?
- To nie mój dom. - To twój dom.
Nie masz growboxa, ale masz prawdziwy dom.
Brakuje mi tchu. Zatkało mnie.
Ja pierdzielę. To niesamowite.
To jest dom dyrektora.
To jest dom pioniera i szefa.
To było boskie. Wspaniała afirmacja. Niesamowita.
- Co tam? - Wspaniała kanapa.
Z poprzedniej nie mogłem się podnieść. Zapadła się pod nami.
- Ta jest bardzo ładna. - Porządne oparcie.
Jest bardzo głęboka i po zdjęciu poduszek możesz kogoś przenocować.
Bardzo fajna.
- Jakbyś miał dwa podwójne łóżka. - Super.
- Wprowadzasz się? - Tak.
Wprowadzamy się.
- Idziemy dalej? - Tak.
Co to, luksusowa willa?
Możesz teraz zapraszać przyjaciół na obiad.
I nie będzie mi wstyd, że nie mamy na to miejsca.
- Nie ma wszędzie ziemi. - Nie muszę pożyczać krzeseł.
To nie jest dom dzieciaka. Dorośli ludzie będą...
- To dom dorosłego faceta. - Tak.
Idziemy tędy.
Odpicowaliśmy kuchnię.
O Boże, było tu miejsce na wyspę?
Myślałem, że nie. Kaila zawsze chciała wyspę.
Pozbyliśmy się ziemi.
- Myślisz, że będziesz częściej gotował? - Tak.
Chodźmy do sypialni.
O rety.
Jak w hotelu.
Wygląda elegancko, odważnie i kozacko.
- Zmysłowo. - To szalone... Tak.
Jest tu biurko, żebyś mógł się uczyć.
O kurde, ale super!
Tu będziesz mógł się skupić i wziąć się do pracy.
Tak. Super.
- Zmienić kierunek. - To niesamowite.
- Tak? - Wspaniała robota. Dziękuję.
Dzisiejsza impreza będzie u was.
Wybrałem ci strój, w którym będziesz czuł się komfortowo.
- Dobrze. - Ale będzie odważny.
- To w moim stylu. - To dobrze.
Dziś się wystroisz. Przymierzymy coś?
- Tak, przymierzmy coś. - Chcę iść na całość.
Jestem gotowy. W 100%.
Zróbmy to.
- Dzieciaki? - Tak?
- Gotowi? - Tak.
- Gotowi. - Bardzo gotowi.
- Chodź do nas, słonko. - Pierwszy kandydat na modela.
No cześć!
- Uwielbiam tę stylówę! - Nie spodziewałem się tego.
Jakby Harry Styles i Bruno Mars mieli wysokie dziecko.
Dosłownie błyszczysz. Czuję, że zaczynam cię poznawać.
Nie znałem cię od tej strony. Jest boska.
Zrób to, czego cię uczyłem.
- Skąd to się wzięło? - Nauczyłem go.
- Jonathan mnie nauczył. - Wczoraj.
- O Boże! - Zapraszam na lekcje.
Drugi zestaw.
Michael!
Buty są mega!
Spodziewałem się garnituru. Wygląda profesjonalnie.
Dzięki za odejście od schematów!
To nie jest jego strój na dziś.
- Nie? Wygląda dobrze! - Mógłby tak iść na spotkanie.
- Nie miałbym nic przeciwko. - Ja też.
To damski kardigan z damskiego sklepu.
Obie stylówki są odjechane.
Któraś z nich pasuje ci bardziej?
Są bardzo różne, ale we wszystkich czuję się sobą.
Nie ma czasu do stracenia. Musimy przygotować imprezę.
Ty się w tym czasie szykuj.
- Brzmi dobrze. - To pa!
- Chodźmy! - Idźcie do auta.
- Ja przygotuję mu ciuchy. - Okej!
W tę stronę.
Podnoście z pleców, nie z kolan.
- O tak. - Nie, czekaj.
Świetnie ci idzie, Tan.
- Postawcie ją tu. - Użyj mięśni.
Dobra robota.
Świetna praca zespołowa!
Zająłem się przystawkami.
Oczywiście, że użyłem warzyw z ich ogrodu.
Mamy miniparmigianę na patyku,
urocze miniaturowe sałatki,
mikroliście, jadalne kwiaty.
Mamy też ulubieńca Michaela, pieczoną okrę podaną z cytrynowym sosem.
Chcę wystawić na pokaz efekty pracy Michaela.
To bardzo mocny przekaz.
Jeśli ludzie będą mogli je zobaczyć i ich posmakować, sypną kasą.
NOWY MICHAEL
PIERWSZY PĄK WIOSNY ŚPIEWA,
BY POZOSTAŁE NASIONA DOŁĄCZYŁY DO POWSTANIA.
Cześć.
O mój Boże.
Ale wyglądasz!
Trochę jak Prince.
- Co myślisz o włosach? - Są super.
Okej.
- Przytłaczające, co? - Bardzo. Nie mogę oddychać.
- Jest pięknie. Też tak miałem. - Nie mogę oddychać.
- To sypialnia dorosłych. - Co nie?
Podobają mi się zdjęcia.
O mój Boże.
- Jesteś gotowa na więcej? - Nie!
Nie?
Dam ci chwilę.
- To duża zmiana. - Tak.
- Nie mogę tego ogarnąć. - To niewiarygodne.
- Nie wierzę, że to nasz dom. - Ja też. To był szalony tydzień.
- Tęskniłam za tobą. - Ja za tobą też.
Dobrze się bawiłem. Szkoda, że bez ciebie.
Ale fajnie było przygotować się
na lepszą przyszłość.
Stać się pewnym siebie facetem, na którego zasługujesz.
Zasługuję, by nim być.
ZBIÓRKA FUNDUSZY
DZIESIĘCIOLECIE
- Cześć! - Dzień dobry.
- Witamy! - Cześć!
Jak się masz? Karamo.
- Cześć. - Michael przyszedł!
Cześć!
O mój Boże, patrzcie na Kailę!
Michael!
Misja przemiany zakończona sukcesem.
- To ty? - To ja. Wiem, duża zmiana.
Ten strój spełnia wszystkie moje oczekiwania.
Emily!
Wygląda jak A$AP, Justin, Tyler. To strzał w dziesiątkę.
Oddzielimy tego Michaela od Michaela ogrodnika.
- Będą rozdzieleni. - Tak!
Tak.
Może być, kim tylko chce.
Może być modelem i zajmować się ogrodnictwem.
Świeża żywność, ogrodnictwo, sexy ruchy, lepsza fryzura, SPF.
Tak, złotko!
Przekażę mikrofon gwieździe imprezy.
Twoja kolej.
Doceniam, że przyszliście uczcić ideę suwerenności żywnościowej
i pomóc uczynić Nowy Orlean lepszym miejscem
z nadzieją, że wpłynie to na resztę kraju, a także świata.
Michael mówi z przekonaniem: „Jestem tu i jestem gotów iść dalej”.
Bardzo wam dziękuję. To był niezwykły tydzień.
Odmienił mnie. Wiem, że dopiero zacząłem pracę nad sobą.
Ale to nowy rozdział.
Dostałem szansę na nowe życie i z pewnością się za to odpłacę.
Kompletnie nie wiedział, co zrobić dalej, a teraz odnalazł pewność siebie.
Kim jest ten gość? Skąd się wziął?
Wygląda jak gwiazda.
Dziś zbieramy fundusze. Otwórzcie serca i portfele.
- Pieniążki! - Gdzie masz portfel?
Na początku tygodnia Michael był bardzo niepewny siebie,
nie znał swojej wartości, miał syndrom oszusta.
To, że twoja droga jest inna,
nie znaczy, że nie osiągniesz celu.
Gratulacje.
To takie ekscytujące!
Uśmiecha się od ucha do ucha. Super.
Musi dawać sobie energię i miłość, żeby móc przekazać je swojej społeczności.
- Dziękuję, że mnie nominowałaś. - Zasłużyłeś na to.
Ja nic nie zrobiłam. To wszystko twoja zasługa.
Zaszedłem tak daleko. To niesamowite. Jestem z siebie dumny.
Mamy pierwszą wpłatę w wysokości tysiąca dolarów, hurra!
MICHAEL DOSTAŁ SIĘ NA STUDIA Z PRAWA OCHRONY ŚRODOWISKA...
I DOSTAŁ STYPENDIUM!
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
NIE DZIŚ, KOŁTUNIE
Plączą ci się włosy?
Nie dziś!
Gdy myjesz włosy, nie rób tak.
Nigdy!
Zawsze w pionie.
Trzeba być delikatnym.
Jeśli chodzi o odżywkę, nałóż ją od połowy długości włosów.
Weź grzebień z szerokimi zębami i równo ją rozprowadź po włosach.
Potem zbierz włosy na czubku głowy
i możesz myć się dalej.
Gdy skończysz brać prysznic, spłucz odżywkę i idź podbijać świat.
Tak!
Napisy: Sylwia Szymańska