SERIAL NETFLIX
Tam przechadza się aligator.
To nie wygląda jak Ameryka.
A dla mnie to jak najbardziej Ameryka.
UWAGA! ALIGATORY I WĘŻE
JONATHAN, URODA
BOBBY, PROJEKTOWANIE WNĘTRZ
KARAMO, KULTURA
TAN, MODA
ANTONI, JEDZENIE & WINO
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
- Chcecie wiedzieć, komu pomagamy? - Tak!
Dobrze. Nazywa się Ernest Bartholomew.
Witamy w Nowym Orleanie.
Jest dumnym Kreolem, który dorastał głęboko na mokradłach Luizjany.
Cóż za intonacja, Karamo.
Aż mnie ciarki przeszły.
Wieś to najlepsze miejsce na dorastanie.
Mój tata to wyjątkowa osoba, ma niezły charakterek,
a mama go znosi.
Tak, fantastycznie.
Ma 68 lat i niedługo będzie obchodził 39. rocznicę ślubu
z żoną Mirandą!
Ale słodko!
Miranda to cudowna kobieta.
Wyjątkowa. Piękna.
Ernest to człowiek z sercem na doni.
Miranda dorastała w mieście.
Nie chciałem się żenić z dziewczyną z okolicy,
to mała społeczność, mogłaby być moją kuzynką.
Cały Ernest.
Ich dwie dorosłe córki opuściły gniazdo,
a para zaczęła się od siebie oddalać.
- Nie! - Tak często bywa.
Dziewczynki wyprowadziły się do innych stanów
i zaczęliśmy wieść oddzielne życia obok siebie.
Ja gotuję, mam swój ogród motyli.
On ma swój warsztat.
Jeśli chcesz ze mną pogadać, znajdziesz mnie w mojej męskiej jaskini.
Wiecznie coś majstruje przy swoim samochodzie.
Tata w swojej jaskini ogląda mecze,
a mama w kuchni programy kulinarne.
Łatwo palić gumę, wystarczy dodać gazu i puścić sprzęgło.
Jestem pewna, że by tam zamieszkał,
gdybyśmy mu pozwoliły.
Często zdarza się, że wszystko kręci się wokół dzieci
i gdy te wylatują z gniazda, nagle
„Nic nas już nie łączy”.
Miranda nie lubi tego, co ja,
jak na przykład łowienia ryb.
Narzeka, że na łodzi nie ma toalety. Przecież jest wiadro.
Przejażdżka na rowerze przy muzyczce.
Tak. Wiejska szara myszka i miastowa dziewczyna.
Bardzo się od siebie różnimy.
Miranda uwielbia próbować nowych potraw, Ernest nie jest zainteresowany.
Przed ślubem chodziliśmy do restauracji,
teraz Ernest najbardziej gustuje w dziczyźnie.
Lubię nutrie, piżmowce, szopy.
Nie tknę tego, nie ma mowy.
Wyborne.
Ich córka Ariel nominuje tatę, zanim będzie za późno.
Za późno na co? Brzmi złowieszczo!
Mój tata jest bardzo praktyczny.
Wiecie, „zatankuję jej samochód”,
„pojadę do sklepu, jeśli czegoś potrzeba”.
Kocha ją.
Ale chciałybyśmy, by była to miłość, której pragnie mama.
Miranda chce, żebym się stroił i tym podobne.
Tak, jestem ze wsi.
Przecież wie, za kogo wyszła za mąż.
Miranda kocha Ernesta,
ale tęskni za swoim mężczyzną, który zmienił się w jaskiniowca.
W skali od zera do stu,
brodę na gumkę recepturkę oceniam na…
zero.
Dla mnie to taki mój znak rozpoznawczy.
Z okazji ich zbliżającej się 39. rocznicy ślubu,
Ariel chce pomóc tacie zerwać z rutyną.
- I uszczęśliwić mamę. - Uroczo.
Chciałabym, by spotkali się gdzieś w połowie drogi.
Kochają się. On da radę to zrobić.
Tylko chyba nie wie, jak.
Naszą misją jest,
by wiejska myszka oczarowała małżonkę.
Spotkanie w pół drogi jest lepsze niż samotna podróż.
- Tak! - Tak!
- Dobrze, że jesteśmy razem. - Amen!
DZIEŃ PIERWSZY
LEPIEJ SIĘ TROCHĘ UGIĄĆ, NIŻ ZŁAMAĆ. JANE WELLS
- Dobrze, zróbmy to! - Chodźmy!
Skarbie, jesteśmy!
Spójrzcie na to auto!
Śliczny dom.
Gdzie on jest?
Ernest?
Czy doktor Ernest? Bo masz fartuch.
Tak, jestem masażysta.
Co słychać? Karamo, miło cię poznać.
- Miło cię poznać. - Tak.
Ernest jest uroczy.
Trochę zaniedbany i przybrudzony, ale uroczy.
Fantastycznie.
To serio twój samochód?
Kupiłem go w 1986 roku za 1500$ od Voodoo Mike'a.
Podejdźcie.
Ślicznotka.
Jakie piękne wnętrze.
Otworzę.
O mój Boże.
Zróbmy sesję zdjęciową!
Sprawdź dźwignię zmiany biegów.
Czyli co?
Cztery biegi!
Odpadam, nie znam się na tych drążkach.
- Wspaniały. - Tak, fantastycznie.
Widzę, że masz tu ogromny telewizor, czyli tu nie tylko majsterkujesz.
- Często tu przesiadujesz. - Tak.
Aż się prosi o randkę drive-in.
Uroczo!
Fantastycznie.
Wszędzie masz rodzinne fotografie.
- Tak. - Prześliczne.
Piękne.
Dominique i Ariel, tak.
Mamy dwie córki.
Dominique była pierwsza.
Miranda zabierała ją na zakupy.
Kolejna córka, Ariel?
Ariel zawsze chodzi ze mną na ryby i polowania.
Widzę mnóstwo zdjęć twoich córek.
- A jest jakieś Mirandy? - Nie.
- Tylko pytałem. - Czemu?
No wiecie,
sprzątam tu i wyrzucam część rzeczy…
Nie pogrążaj się, Ernest.
Nie szkodzi.
Opowiem wam, jak poznałem Mirandę.
Kiedy byłem w liceum, w latach 60.,
dorabiałem w Searsie, w dziale z narzędziami.
Ona pracowała w dziale słodyczy.
Chodziliśmy do chłodni, zamykaliśmy drzwi
i się całowaliśmy, no wiecie?
Fantastycznie.
Ulubione słowo Ernesta.
Fantastycznie.
Widzę tu sporo dodatków kuchennych.
Ekologiczny miód, ostry sos Louisiana.
Lubię gotować.
- Właśnie przyrządzam szopa. - Szopa. No dobrze.
Szopa?
Błagam!
Chcę zobaczyć grillowanego szopa. Ja chcę łapkę.
Marynowany w dzikiej cebuli, czosnku i ostrej papryce.
- Jadałeś szopa jako dziecko?
- Tak. - Kto go gotował?
Moja mama.
Może im trochę nałożysz na spróbowanie?
Ostre.
Jak duszona suszona wołowina.
Antoni, nie rób tego.
Mogę jeszcze trochę marynaty?
Proszę bardzo.
Nie rób tego! Nie!
Soczyste, delikatne.
Szopy są absolutnie urocze
i potrafią robić wszystko łapkami jak ludzie.
A ja jednego zjadłem.
Przepraszam, jestem pazerny, chcecie trochę?
- Właśnie jadłem. - Jestem pełny.
Przestań wpychać sobie wszystko do ust.
To moja łazienka.
Tu piorę fartuchy.
Ta kuchnia jak u Nancy Meyers
to zupełne przeciwieństwo garażu.
- Bardzo chcę poznać Mirandę. - To ona?
Tak, to Miranda i Dominique.
Podoba mi się, że macie tyle zdjęć.
Miranda wiesza je wszędzie.
Tak, tak, tak i tak.
To sypialnia czy biuro?
- Tutaj się uczę. - Aha.
Ale to był pokój Dominique i Ariel.
- O Boże. - A gdzie jest wasza sypialnia?
- Z przodu. - Chodźmy tam.
Prowadź.
Gdzie dzieje się magia?
- Tanny, patrz. - Uwielbiam je.
Wow, Miranda lubi buty.
Kocha je.
Kurtka bomberka nie jest zła.
Całkiem nieźle.
Są modne.
Widziałeś niebieską taśmę?
Och, to…
Vintage.
Udałoci się sięgnąć?
- Uważaj. - Jest lekki.
Zaraz spadnę!
Boże!
Jesteś lekarzem, pielęgniarzem czy pracujesz w szpitalu?
Nie, chodzi o wygodę.
Nie mogłeś znaleźć czegoś innego?
- Nieszczególnie. - Chcę ci pomóc.
Powiedz, co Miranda sądzi o twoim ubiorze.
Lubi, kiedy się wystroję.
- Aha. - Mnie jest dobrze tak.
- Dla mnie to nieistotne. - Nie.
- Tak. - Nie.
W małżeństwie trzeba też liczyć się z drugą osobą.
Wymyślimy to później.
Na początek, czemu to jest niby mniej wygodne od tego?
- Są wygodne. - To czemu nie masz ich na sobie?
W męskiej jaskini mam to pod ręką. I to noszę.
No dobrze, a co zakładasz poza swoją jaskinią?
- Pewnie jeansy, bo mam… - Pokaż mi.
Tu nic takiego nie ma. To eleganckie stroje.
A reszta twoich ubrań?
To szafa tylko na stroje wyjściowe.
Gdzie reszta ubrań?
Skarpetki.
Jak widać.
T-shirty.
Mam prawie 40 lat.
I nigdy nie widziałem szafki na dokumenty jako komody.
Czyli tu są twoje codzienne ubrania.
Tak. Tutaj, widzisz…
Te były za szerokie w pasie, więc założyłem trytytkę.
Zamiast paska.
Sprawdza się. Wystarczy ją zaciągnąć.
Nie.
Nikt nie potraktuje cię poważnie.
- To cała bielizna? - Tak.
Pierzesz ją? Wyrzucasz zniszczoną? To nie…
Toż to prawie stringi!
Bardzo luźne stringi.
- To się nie może powtórzyć. - Dobra.
Mirandy tym nie zwabisz.
Nie, proszę pani.
Opowiedz mi o szelkach.
Noszę szelki, bo są praktyczne i lubię się wyróżniać.
Czyli obchodzi cię, co myślą inni!
- W sumie. - A mimo to nosisz fartuchy.
- Tak. - Wymyślimy coś.
W porządku.
Ktoś tu ma drogi gust.
À propos fotografii…
- Pokaż. - To Miranda.
Cudowna fryzura jak Farrah Fawcett.
O Boże! To zdjęcie z ich wesela.
- Proszę bardzo. - Młodzi i szaleni.
- Tutaj też. - Są piękni.
Zatrzymam to zdjęcie.
W salonie odpryskuje farba.
To, co rzuciło mi się w oczy w tym domu,
to że jakby odpuścili dbanie o niego.
Tak jak ze swoim związkiem. Ten dom pamięta lepsze czasy.
No dobrze.
Och, ależ tu przepięknie.
- To twój ogród czy Mirandy? - To nasz ogród.
- Wasz wspólny. - O tak.
Spójrz na tego monarchę.
Zazwyczaj latają trzy lub pięć.
Czy poza ogrodem
jest jeszcze coś, co robicie wspólnie?
Nie, trzeba by to odbudować.
- Tak. - Wiesz, popracować nad związkiem.
Dodać przysłowiowego i dosłownego smaczku.
Brzmi nieźle.
To się nazywa młotek.
A to śrubokręt.
A jak chcesz coś wypoziomować, wyciągasz to
i wiesz już, czy jest dobrze.
Nie ma za co.
- Widzę zieloną fasolkę. - Jest pyszna.
Lekko słodka.
To ostre papryczki, prawda?
Miranda przepada za pikantną kuchnią.
- Jakie białko lubi? - Rybę.
Może przygotujemy coś, co powali ją na kolana?
Tak, fantastycznie.
Ostatnio przegrałeś. Potrafisz w ogóle kręcić?
- Tak, ale nie pod presją. - Dawaj.
No.
- Nie! - Po prostu zjeżdża po tobie.
Dasz radę. Nie.
Trzymaj się.
- Lepiej! - Trzyma się!
- Tak, Jackie! - Tak!
Zejdźcie mi z oczu, widzieliście!
Potrafisz twerkować?
KARAMO, KULTURA
- Potrafisz się zabawić. - Jeśli tak twierdzisz.
Musisz mi trochę pomóc. Nic nie wiem o samochodach.
Ten jest fantastyczny, kiedy go prowadzę,
kierowcy innych aut trąbią
i wyrażają uznanie, no wiesz.
Kiedy nim jedziesz, chciałbyś, żeby Miranda była obok ciebie?
Tak, ale dla niej jest za głośno.
Do garażu też raczej nie przychodzi.
Nie. Jesteśmy małżeństwem od 39 lat, nie robimy wiele rzeczy wspólnie.
Na początku było świetnie, no wiesz,
a teraz… no wiesz.
Takie jest życie.
Czy Miranda jest szczęśliwa w małżeństwie?
Raczej nie.
- Jak się z tym czujesz? - Smuci mnie to.
Myślisz, że to twoja wina?
Oboje za to odpowiadamy.
Nie wszystko jest moją winą.
I nie wszystko jej.
Chcę, żebyśmy wrócili do siebie, ale, no wiesz, nieważne.
Kiedy zaczynamy mówić „nieważne”, to mechanizm obronny.
- Widzę, że kochasz żonę. - Tak.
Możesz powiedzieć: „Chcę, by moja relacja z żoną była silna”.
Chcę, by moja relacja z żoną była silna.
Tak, szczerze tego pragnę.
- Może zdołam ci pomóc, bracie. - Tak.
Doceniam to.
- Skarbie? - Kogoś słyszę.
- Mam kogoś. - Ernest!
Chodź do tej cudnej łazienki, złotko.
Baw się dobrze.
Powiedz mi, Ernest. Budzisz się rano i co dalej?
- Robię tak. - O kurde.
Koczek na brodzie.
Ten hetero ma styl.
Podrasujmy ją troszkę.
Nie mogłem już patrzeć na swoją brodę.
- Broda z pandemii? - Tak.
Zaplatasz ją?
Jak Miranda zdoła cię odrzucić z tym warkoczykiem?
Oby nie.
Moje zadanie wykonane.
Zdejmij, proszę, czapkę.
Nadal mam bujne włosy.
Ta fryzura to skullet.
Łysina czubku głowy, z dłuższymi włosami z tyłu.
- Próbowałeś kiedyś przedłużyć włosy? - Nie.
Mogę ci zrobić takie do pasa. Będziesz męską wersją Cher.
Możemy spróbować.
Jest wspaniałym mężczyzną i ma swój charakter,
ale wiemy z Tanem, że możemy mu stworzyć wyjątkowy styl,
bez wizerunku czeskiego piłkarza brodacza.
Kiedy ostatni raz spojrzałeś rano w lustro i pomyślałeś: „Wymiatasz, Ernest!”.
- To smutne. - To jakiś staw.
Czy to głowa? Nie.
Poczęstował nas szopem.
- Serio? - Nie mogłem.
Nie masz ochoty spróbować?
Nie, są jak zwierzątka domowe.
- Hej. - Ariel i Miranda.
- Bardzo mi miło. - Miło poznać.
- Bobby. - Miło mi.
- Tak. - Koleżanka smakoszka.
O tak, dziękuję.
- Spróbujesz szopa? - Nie jestem aż tak głodna.
„Nie jestem aż tak głodna”.
Pokażesz nam motyle?
Zajmuję się monarchami od ponad 25 lat.
Więc…
Czy poza hodowlą motyli,
chciałabyś coś robić z Ernestem?
- Jesteś młodą, energiczną kobietą. - Tak!
Kiedyś chodziliśmy na randki.
- Jakie randki? - Chodziliśmy na kolację.
Jak na naszą rocznicę, Ernest wymyślił fenomenalną randkę.
- Dokąd cię zabrał? - Do Burger Kinga!
- Poszliśmy do Burger Kinga! - Rany!
Tak…
Byłaś w szoku?
Nie.
Posłuchaj wujka Karamo. Nie, nie i jeszcze raz nie.
Bary fast-food to nie miejsce na rocznicową randkę.
Na co liczysz pod koniec tego tygodnia?
Myślę, że ciężko im się porozumieć
w tym, czego ona potrzebuje, a tym, co on może jej dać.
Mam nadzieję, że uda się
jakby zresetować ich związek.
No i przydałoby się zadbać o prezencję.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Koniec z operacjami.
- Tak. - Chodźmy.
- Mam zabrać walizkę? - Po prostu chodź z nami.
- Pa! - Pa!
Pa, tato!
Będą mieli pełne ręce roboty.
Rewelacja.
ZROZUMIENIE TO DRUGIE IMIĘ MIŁOŚCI. THÍCH NHẤT HẠNH
Jestem gotów pomóc Ernestowi zadbać o małżeństwo tak,
jak dba o swój samochód.
Z wielkim zaangażowaniem, miłością
i bezinteresownie.
Jeśli Ernest chce zdobyć względy Mirandy po 39 latach,
trzeba dodać mu nieco wykwintności.
To dżentelmen.
Chcę, żeby tak wyglądał.
To dla niego okazja, by wyszedł ze strefy komfortu,
zadbał o potrzeby Mirandy
i pomyślał o tym, co sprawia jej radość.
Razem wychowali córki.
To bardzo piękne.
Ale dziewczyny są już dorosłe
i znów jest pora na ich wspólny czas.
Ich sypialnia i garaż są na dwóch krańcach domu.
Mają wielki dom, w którym mieszkały dzieci,
ale teraz została ich tylko dwójka.
Trochę im tam poprzestawiam.
Uwielbiam miejskie tramwaje.
Są zielone i czerwone, tak?
Tak.
W kuchni?
W kuchni!
- Upichcimy coś smacznego dla Mirandy. - Dobra.
- Ty to zrobisz. - W porządku.
- Nauczę cię. - W sobotę mamy rocznicę.
- Tak! - Trzydzieści dziewięć lat.
39 lat!
Fantastycznie!
Rocznica to najbardziej romantyczna okazja.
Wyznam ci, że jestem beznadziejnym romantykiem
i uwielbiam romantyczne historie.
Włóż w to swoje serce.
Miranda jest bardziej wygadana.
Mój angielski jest słaby.
Mówię to, co inni chcą usłyszeć.
Robię, co mogę.
Każdy komunikuje się inaczej.
- Tak. - Tak.
- Coś wymyślimy. - Dobrze.
Przygotujesz idealny posiłek dla Mirandy.
Smakując go,
będzie wiedziała, że o niej myślałeś gotując.
- Romantycznie? - Tak.
- Umowa stoi? - Tak.
Super. Do dzieła.
Zerwaliśmy je z twojego ogrodu.
Zabieramy się do pracy.
- Umyć je? - Wiesz, co robić.
Zblanszujemy warzywa, czyli wrzucimy je do wrzątku,
żeby nieco zmiękły.
Weźmiemy te…
- Zamieszamy. - Tak.
Na minutę lub dwie.
Ernest ma ograniczony jadłospis.
Z własnej woli przyrządza sobie szopy.
Chodzi o to, żeby przekonał się do potraw,
które nie są tymi, które stale je.
To okazja, by pomyślał o żonie.
Przełóż je do lodu.
- Szybko ostygną. - Tak.
Spójrz, jaki mają świeży kolor.
Nie znałem tego.
Mam pięknego łososia.
Ładny kawałek ze skórą.
Wiem, że zazwyczaj grillujesz,
ale chciałem pokazać, jak go usmażyć,
żeby miał chrupiącą skórkę. Zgoda?
- Tak. - Przyniosę to tutaj.
Oliwa z oliwek na tę patelnię i olej sezamowy do fasolki.
Szybko się nagrzeją.
Doprawię łososia w prosty sposób.
- Szczypta soli. - W porządku.
- Najpierw dodam cebulę. - Tak.
Trochę papryki do smaku.
Poproszę cię, żebyś to zamieszał.
Dam ci ręcznik, może się przyda.
Tak jest.
Położę je skórą w dół.
Na dobrze rozgrzany olej.
Na zimnej patelni, skóra się przyklei
i ryba się rozpadnie.
Dodam trochę czosnku i imbiru.
Teraz wszystko wymieszamy.
Idealnie.
Możemy wlać do tego sos sojowy.
Wszystko?
Tak. To będzie nasza sól.
Wiem, że masz swoje ulubione potrawy,
z twoich rodzinnych stron.
Nie chcę tego zmieniać.
Ale kiedy chcę być romantyczny,
gotując myślę o tym, co lubi mój partner…
Wiem.
… i to czyni to danie wyjątkowym.
Chcę, by Miranda to czuła, gdy dla niej gotujesz.
O tak.
Posmaruj rybę glazurą
z kuminu, agawy i sosu tamaryndowego.
Fantastycznie.
Skarmelizuje się i doda jej słodyczy.
Na koniec trochę ziół.
Wiesz, jak wycisnąć cytrynę bez pestek?
Pestki mi nie przeszkadzają.
- Przeżuwam je. - Może przeszkadzają Mirandzie.
Wycisnę tak, sok wypłynie,
a pestki, teoretycznie, powinny zostać.
Zacznijmy od fasolki.
Na to łosoś.
I na wierzch trochę ziół.
U ciebie też.
na wierzchu.
I danie gotowe.
O, masz kawałek skórki.
Możesz zjeść, proszę.
- Mój tata je uwielbia. - Ja też.
- Smaczne. - Co przebije chrupiącą skórkę łososia?
Chodź ze mną.
Mm nadzieję, że tak przygotowany Ernest osiągnie sukces
i swoim daniem rozłoży Mirandę na łopatki.
Nie dosłownie… ale może.
- Jak fasolka? - Świeża.
Najlepszy jest łosoś.
Więc teraz macie z Mirandą tą samą ulubioną rybę?
Nie.
Zjem ją, bo jest dobra, ale to nie moja ulubiona ryba.
A dasz radę ją przyrządzić?
O tak.
- Chcę cię widzieć w kuchni. - Jasne.
Jak podsmażasz fasolkę, osuszasz łososia,
a Miranda na to: „To mój mąż od 39 lat!”
Będzie miała niezły ubaw.
Opowiedz mi o oprawie.
No wiesz, mógłbym…
- Mam płytę ze sklejki. - Tak…
Położę ją na dwóch wiaderkach i będzie stół.
Może na to biały obrus, żeby było bardziej elegancko.
A gdzie to rozstawisz?
Gdzieś pomiędzy.
Kuchnia to jej miejsce, ja siedzę w jaskini.
więc pośrodku.
- Tak. - Dla obu stron.
Jak to się nazywa?
Kompromis!
- Dobre słowo. - Wspaniałe.
Fantastycznie.
Miranda uwielbia rodzinne fotografie.
Chciałbym przygotować dla niej galerię na ścianie.
Trzydzieści dziewięć zdjęć, po jednym na rok.
Dziękuję, że przyszliście.
Nie wiecie, co was czeka.
Nie, ale dziękujemy za zaproszenie.
- Co by zjadła twoja dama? - Nie mam pojęcia.
39 lat, chyba coś wymyślisz.
Serce mi pęka. Ernest widzi, że ona jest nieszczęśliwa,
ale nie wie, co z tym zrobić.
To dla ciebie.
Dziękuję.
Ariel powiedziała, że wasz związek nie ma się najlepiej.
Tak.
Zapytałem Ernesta, czy sądzi, że jesteś szczęśliwa.
- Odpowiedział, że nie. - Rozumiem.
Małżeństwo cię uszczęśliwia?
On mnie nie widzi, ani nie słyszy.
Dlaczego?
Starałam się, byś zrozumiał,
jak niektóre rzeczy są dla mnie ważne.
Ale to nie działało.
Przestałam więc zwracać się do ciebie
ze swoimi uczuciami.
No tak.
Ale ja przecież
robię prawie wszystko, o co mnie prosisz.
- Jesteś… - Zajmuję się tym.
To prawda. Jesteś zorientowany na zadania.
Tak.
Czasem w związku dochodzimy do miejsca, gdy wolimy zrobić tak…
niż naprawdę się zaangażować.
Tak.
Przestając próbować, rezygnujesz ze związku.
Myślę, że wy tego nie chcecie.
Nie, ja nie chcę.
To co robić?
Jaka jest odpowiedź?
Znacie pięć języków miłości?
To pięć sposobów, dzięki którym czujemy się kochani w związku.
Jest afirmacja słowna.
Niektórzy potrzebują codziennych komplementów.
Wspólne spędzanie czasu,
otrzymywanie prezentów,
dotyk fizyczny
i wyświadczanie sobie przysług, „chętnie ci w tym pomogę”.
Czy tak właśnie chcesz być kochana?
Nie tylko.
Wiec cały ten czas,
wykonując różne zadania
myślałeś, że okazujesz jej miłość.
- Czyny są bardzo ważne, Ernest. - Tak.
Ale Miranda potrzebuje czegoś więcej.
Rozumiem.
Czego ty potrzebujesz?
Wspólnego czasu i dużo dotyku.
Otrzymujesz je?
Ostatnio już nie.
Kiedyś tak.
A twoje potrzeby?
Potrzebuję wspólnego czasu.
Dotyku i afirmacji.
- Komplementów. - Cóż…
Wiem, że komunikacja jest trudna.
Nie jestem zbyt wygadany.
Chciałabym, żebyś mnie potrzebował.
Twoja niezależność jest czasem bardzo samotna.
Ja też czuję się samotna w naszym małżeństwie.
Jest dla mnie wyjątkowa.
Wiem, że mogę się bardziej postarać.
Bo łączy nas coś niezwykłego.
Powiedz: „Potrzebuję cię”.
Potrzebuję cię.
Ja ciebie też.
Ale z drugiej strony
on powiedział, że potrzebuje wspólnego czasu i dotyku.
Tak samo jak ty.
Kiedy ostatnio trzymaliście się za ręce?
- Jak byłem w szpitalu? - Myślałam, że tego nie pamiętasz.
- Tu chodzi o działanie. - Dobrze.
Myślę, że to dobry początek.
Już to zrobiliście.
Chcę to zobaczyć.
Spryciarz.
Już wiem, jak zdobyłeś taką piękną kobietę.
O rany.
- Tak. - Serio.
To bardzo proste.
Nawet przy braku czasu
możecie powiedzieć „Potrzebuję cię”,
zatrzymać się na chwilę i wziąć się za dłonie.
To będzie pierwszy krok
w waszej komunikacji w językach miłości.
Bo w tej chwili
mam tu dwoje ludzi, którzy chcą być ze sobą,
ale zapomnieli, jak to robić.
Tak.
Ernest jest zmotywowany.
Widać, że kocha żonę i chce się zmienić.
Pierwszym krokiem w odzyskaniu kogoś bliskiego
jest gotowość do zmiany.
Przeglądałem pudełko ze zdjęciami
i znalazłem to.
Pamiętacie to?
Dobrze to pamiętam.
Spójrzcie tylko.
Jak blisko są ze sobą.
Ta para potrzebuje się nawzajem.
O tak, fantastycznie.
Pamiętam tych ludzi.
Oni nadal tu są.
DZIEŃ TRZECI
LEPIEJ DWÓM, NIŻ JEDNEMU. KSIĘGA KAZNODZIEI
Byłeś kiedyś u Rubensteina?
Tak. Z dwa razy w życiu.
- Proszę. - Dziękuję, sir.
- Kiedy ostatnio byłeś na zakupach? - Nie pamiętam.
Z trzydzieści lat temu.
Tak długo nie byłeś w centrum handlowym?
Żona wszystko mi kupuje.
Niedługo wasza rocznica.
Szykujesz coś wyjątkowego, prawda?
Co by ją uszczęśliwiło?
Żebym się elegancko ubrał
i gdzieś ja zabrał.
Chciałbyś ją powalić na kolana?
Niekoniecznie.
Miałeś na to 39 lat.
- Wiesz, o co chodzi? - Tak.
Dlaczego? Powiedz mi szczerze.
Bo tego nie czuję.
Jestem zwyczajnym facetem.
- Masz cudowną kobietę. - Fantastyczną.
Która trwa przy tobie od lat, bo jesteś cudownym mężczyzną.
Ale pewnie właśnie sobie myśli:
„Po tylu latach chcę by mój mąż był ze mną”.
- Tak. - A nie z autem w garażu.
- Naprawdę. - Szczera prawda.
Zawiodłem ją.
Dlatego zrobię coś dla ciebie,
tak by twoja żona była pewna twego uczucia.
Wiem, że zazwyczaj to nie twój styl.
- To nie strój do warsztatu. - Tak.
Ale na specjalną okazję, jak wesele?
- Albo rocznica? - Tak.
- Przydałoby się coś eleganckiego. - Tak.
Kiedy potrzebujesz marynarki, ale nie bardzo formalnej,
proponuję swobodniejszy fason, bez podszewki.
Nie będziesz się w niej czuł skrępowany.
Powiedzmy, że jesteś w T-shircie i dżinsach,
a Miranda chce iść na kolację.
Wystarczy, że założysz marynarkę.
- Niewielki wysiłek. - To może się udać.
- Przymierzysz je, proszę? - Tak.
Cudownie. Zostawmy je tutaj na potem.
Mówiłeś, że szelki to twój znak rozpoznawczy.
Tak, niewielu mężczyzn już je nosi.
Spójrz na to. Podoba mi się, że masz swój styl
i chcesz być wyjątkowy.
Ale nie chcę widzieć trytytek.
Były przed szelkami.
Z pewnością. I dawno temu powinny były odejść.
Nigdy więcej nie chcę ich widzieć.
- Gotowy na przymiarki? - Tak.
No dobrze, wychodź.
Możesz tu proszę stanąć?
Teraz,
czy to jest bardziej w stylu Ernesta?
Tak.
Fantastycznie.
Podoba mi się.
Będziesz chodził po mieście i nimi strzelał?
Cieszę się.
Ernest wyraźnie dobrze się w tym czuje.
Mógłby spokojnie
założyć to na randkę z Mirandą.
Ale możesz też zacząć randkę bardziej elegancko.
Fantastycznie.
Co ci się podoba w tym stroju?
Dobrze leży. Materiał jest przyjemny.
Bardzo wygodne.
Kiedy ostatnio wyglądałeś tak wspaniale.
Bardzo dawno temu.
Przyjemnie jest tak wyglądać?
Tak.
Po co marnować się w fartuchach, kiedy możesz wyglądać tak dobrze?
- Gotowy na więcej? - Tak.
Uwielbiam to.
Fantastycznie.
Jesteś dla mnie po prostu miły?
- Nie. - Fantastycznie?
Ta marynarka jest najbardziej fantastyczna.
- Dlaczego? - Po pierwsze jest moro.
- A ja poluję. - Wiem.
Jest bardzo wygodna i niewyszukana.
Jestem prostym mężczyzną.
Mógłbyś założyć coś takiego
na randkę z Mirandą?
Tak. I wiem, że byłaby w szoku,
bo robi wrażenie nawet na mnie.
No wiesz, jak… Rany.
Wszyscy będą w szoku. „Ernest?”
Tak.
Tak jest, chłopie!
Czekaj, załóż jeszcze okulary.
Do diaska, Ernest, wyglądasz diablo przystojnie.
Obyś przyjrzał się swojej garderobie,
myśląc: „Chcę wyglądać dobrze dla swojej żony”.
Jasne, ona na to zasługuje.
- Zasługuje na to. - Tak.
- Mogę cię uściskać? - Jasne.
Jestem naprawdę szczęśliwy.
- I bardzo z ciebie dumny. - Tak.
Uwielbiam sposób, w jaki unosisz brwi patrząc w lustro.
Strzeżcie się.
Jesteśmy na miejscu.
Wspaniały salon fryzjerski Bluenote.
Śmiało, wspaniały.
To jest Invee.
- Co słychać? - Kochamy go.
Jest najlepszy.
- Mogę zdjąć twoją czapkę? - Jasne.
Ernest ma fryzurę, którą nazywamy skullet.
Nie wiem, czy byłem twoją mamą w przeszłym życiu,
bo uwielbiam te małe loczki tutaj,
ale jego żona ma inne zdanie!
Dążymy do kompromisu,
tak by twoja żona, Miranda,
nadal chciała trzymać cię za rękę.
O tak.
Bez koszulki, z szacunkiem.
Nie sądzę, żeby to coś zmieniło…
- Ależ tak! - Tak?
Absolutnie tak.
- Mówi, że za tobą tęskni. - Tak.
A mieszkacie pod jednym dachem!
Tak, tylko ona ogląda programy kulinarne w kuchni,
a ja sport w swojej męskiej jaskini.
A może usiądziecie razem
i obejrzycie jakiś serial?
Jeśli nie będzie wtedy żadnego meczu.
Mój mąż ogląda jazdę figurową na lodzie,
choć tego nie znosi.
Ma bzika na punkcie ogrodnictwa, dla mnie to beznadzieja.
Po moim trupie.
Aż trafiłem na program Gardener's World.
Okazało się, że jest nawet uroczy.
Może i ty zagustujesz w kulinariach.
Dowiesz się, jak spróbujesz.
- Racja. - Mogę rozpuścić koczek?
Tak.
Podoba mi się twoja broda.
Mam klasę.
Naprawdę stylowo.
Serio.
Jest jedyna w swoim rodzaju.
Sprawa wygląda tak.
Gdyby broda i fryzura Ernesta były celowe
i wynikały z jego osobistego stylu…
Przyklasnąłbym temu.
Myślę, że takie obcięcie
będzie pasować.
Ale ten wygląd ma inne źródło.
Tak naprawdę wynika z zaniedbania.
Najpierw obetnę te włosy z tyłu.
Już po nich, Ernest.
O Panie!
Witaj, szczęko.
Podobają mi się twoje wąsiska.
Podkręcimy je dla zabawy?
Jasne.
Wyglądasz jak z magazynu.
Men's Fitness, Men's Health.
- Co najbardziej lubisz w Mirandzie? - Wszystko.
To, że jest mądra, jak myśli.
- A z wyglądu? - W Mirandzie?
Jej usta.
No proszę!
- Ma śliczny uśmiech, to prawda. - Tak.
Każdy chce czuć się chciany i potrzebny.
Przez swojego partnera.
- Tak. - Łącznie z tobą.
Oboje powinniście bardziej doceniać drugą stronę.
- Tak będzie. - Tak!
Będziesz mógł poświęcać jej więcej uwagi.
- Dobrze mówię? - Tak.
Tak.
- Lubię ten wosk do wąsów. - Okej.
Wziąłem tylko odrobinkę.
Zawijasz włosy na palcu wskazującym
i jakby wsmarowując wosk zawijam wąsy do góry.
Boże, czyż nie wygląda bosko?
Świetna robota czy świetna robota?
Spójrz na niego!
Jesteś taki przystojny.
Wiesz o tym?
- Tak. - Wiesz, prawda?
- Bo jesteś… - Wspaniały?
- Jesteś… - Wspaniały.
- Tak! Gotowy na swój nowy wizerunek? - Tak.
Gotowy? Trzy, dwa jeden.
O Panie! Uwaga!
Prawda?
Zdejmiemy to…
- Naprawdę. - Rety!
Mirando, będziesz zaskoczona.
Podoba mi się. Tak.
- Aż mam ciarki. - Wyjątkowe. Podoba mi się.
DZIEŃ CZWARTY
KOMPROMIS JEST TYM, CO ŁĄCZY LUDZI. ED HARRIS
- Nie mogę się doczekać, aż zobaczysz dom. - Obym tylko nie zemdlał.
- Już są! - Chodźcie!
Odłóżcie te warzywa.
Cześć!
Witaj, przystojniaku. Miło cię widzieć.
Jak się masz?
- Świetnie. - Fantastyczna broda.
- Gotowy zobaczyć dom? - Tak.
O Panie!
Rany, spójrz na…
Kapitalnie!
To będzie wasza przestrzeń wypoczynkowa.
Odmalowaliśmy ściany.
Obiecałem Mirandzie, że to zrobię.
Upiekło mi się.
No i…
- Koniec z odłażącą farbą. - Miranda będzie przeszczęśliwa.
Twoja nowa sypialnia.
Zastanawiasz się pewnie, gdzie jest łóżko.
- Tak. - To teraz pokój Mirandy.
Tak, przyda jej się. Ślicznie tu.
- Spodoba jej się? - Miranda nie mdleje.
Ale będzie blisko.
- Bobby, to arcydzieło. - Zakochałem się w tej garderobie.
- Gotowy zobaczyć więcej? - Czekaj.
W porządku.
Teraz jestem gotowy.
O rany!
Rety!
To twoje biurko. Było doskonałe.
Zachowałem wiele mebli,
bo są piękne.
Panie, zmiłuj się.
- Pamiętasz je. - O jejku.
Róbcie sobie co roku wspólne zdjęcie,
aby kontynuować tę kolekcję.
Świetna robota!
- Dziękuję. - Jesteś wyjątkowy.
O rety.
Zasługujesz na to.
Wszystko gra? W porządku.
Rany!
Matko!
Zaczynacie nowe wspólne życie.
Nie chciałem jednak pozbywać się wszystkiego i…
zachowałem to.
Miarka wzrostu dziewczynek.
Strasznie się cieszę, że to zostawiłeś.
O panie!
Rany!
Fantastycznie.
Boże!
Wstawiłem drzwi
łączące przestrzeń wspólną
z waszymi osobnymi pokojami.
Drzwi?
- Wasz dom jest pełen wspomnień. - Tak.
Ten pokój szczególnie.
Dorastały tu wasze cudowne córki.
Chciałem, żeby to była twoja sypialnia,
aby była bliżej
przestrzeni gdzie zwykle przebywacie.
- Niesamowite. - Ernest?
- Tak? - Możesz nie dać rady dalej.
Jestem gotowy.
O Boże!
Panie!
Rany!
- To nowy świat! - O tak.
Chciałem stworzyć połączenie między męską jaskinią a domem,
abyście mogli się spotykać tu pośrodku.
Możecie zjeść tu kolację we dwójkę,
zaprosić dziewczynki,
albo przyjaciół.
- I co sądzisz? - Miranda padnie, jak to zobaczy.
Niesamowite.
Podoba ci się?
Fantastycznie.
Twoje kombinezony są w porządku.
Jak najbardziej możesz je nosić na co dzień.
Tak.
Ale nie chodzi tylko o ciebie.
Rozumiem.
Raz w tygodniu ubierz się bardziej elegancko.
Jasne.
To znaczy załóż coś z tej szafy.
- Pewnie. - Nie z garażu.
Absolutnie.
- No dobrze, chłopaki, gotowi? - Tak!
Dobrze. Dołączysz do nas, proszę?
Tak ubierze się na randkę.
- Hurra, randka! - Rocznicowa.
Hurra, rocznica!
- Dołączy pan do nas, sir? - Ernest!
Fantastycznie.
Sześćdziesiąt osiem lat!
Słodziak.
Wyglądasz wspaniale!
No nie? I tak się czuję.
Możesz zarobić na modelingu.
Fantastycznie.
Szelki są nie tylko użyteczne.
Te są skórzane, wyglądają elegancko.
- Tak. - I kapelusz.
Świetna letnia wersja fasonu pork pie.
Widać, że ci się podoba.
Nawet w sposób, w jaki trzymasz ręce w kieszeniach.
To tak bardzo w twoim stylu.
- Jejku, cudownie. - Dobrze, prawda?
Rewelacyjnie.
- Ciekawe jak zareaguje Miranda? - Rozpłomieni ją to.
- Świetnie! - Tak!
- Chodźcie. - Tak.
Zostawimy was już, abyście mogli cieszyć się sobą.
Udanej rocznicy.
Jesteś gotowy wcisnąć przycisk „resetuj”.
- Jasne. - Na co liczyłeś…
na początku tego tygodnia?
Że znajdziemy z Mirandą jakiś punkt wspólny.
- Tak. - Nawiążemy kontakt.
A ile dla mnie zrobiliście?
Panie.
Jestem wam bardzo wdzięczny.
Najbardziej na świecie.
Najbardziej.
- Chodź tu. - Tak.
Pozdrów dziewczyny.
- Dobrze. - Będziemy tęsknić.
Udanej rocznicy. Bawcie się cudownie.
- Tak będzie. - Dobrze.
- Pomóc ci, Jackie? - Dam radę.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Udanej zabawy!
Jasne.
- Na razie. - Pa, Ernest!
Pa, supermodelu.
Udanej zabawy!
Ale słodziak!
NOWY ERNEST
MIŁOŚĆ TO PRZYJAŹŃ OPRAWIONA W MUZYKĘ. JOSEPH CAMPBELL
Co tam pichcisz?
Macie ochotę na szaszłyki z szopa?
Odpadam. Szaszłyki z szopa?
Na razie!
To kurczak, głuptasy.
Aha.
Hej.
- Mogę założyć czapkę z szopa? - A co z fryzurą?
- Będziesz jak Davy Crockett? - To vintage.
Nie jest nowa.
To mały ukłon w stronę Ernesta.
- Cześć! - Cześć!
Obejrzymy Ernesta?
Napoje gotowe.
Idziemy. Chodź, Neon.
Kto jest gotowy na Ernesta i Mirandę?
- Ja! - Ich wielka rocznica!
Spójrz na ten cudny wąsik.
- Przystojniak z niego. - Słodziak.
- Ona też pięknie wygląda. - Cudowna sukienka.
Gotowe?
Hej! Tak!
Na pewno?
Tak!
- Zapraszam. - Cześć.
Spójrzcie tylko!
Ale ciacho!
- Jak model. - O mój Boże.
Chcą, żebym został modelem.
Podobno mogę na tym zarobić. Ja na to: „Że co?”
Naprawdę jesteś modelem!
Daj czadu, Tysonie Bredford!
No proszę!
Wyglądasz świetnie.
Tak, czułość!
Proszę, proszę!
Patrzy na niego jak czterdzieści lat temu.
- Oprowadź nas. - Chodźcie.
Co?
Tak, Miranda, tak!
- Ale pięknie! - Nie!
Zaraz będą łzy szczęścia.
Ten pokój jest szałowy.
- Dobrze, że jej się podoba. - O Boże.
W końcu masz miejsce na wszystkie swoje buty.
Nie oczekiwała niczego dla siebie.
Tak.
Jejku.
Jasny gwint.
Brak mi słów.
A to rzadkość.
Spójrz.
Od naszego ślubu, rok po roku…
- To nasza kronika, prawda? - Tak.
Popatrz.
Puste miejsce, przyszłość.
Tak.
Nigdy bardziej nie pragnąłem założyć rodziny.
Chcę tego, takiej ściany i fotografii
z całego życia.
Jesteśmy gotowe. Otwórz!
Rany!
Drzwi?
Garderoba jest twoja.
To mój pokój.
Masz ubrania!
Będziesz je nosił?
No pewnie!
Tak!
Gotowa?
- Tak. - Uwaga…
Boże!
Jejku!
Tydzień zmian był dla niego, to jest dla niej.
Serio?
- O mój Boże! - I spójrz.
Motylki!
Mają teraz dom.
- Spójrz na tego. - Podoba ci się.
To wszystko dla ciebie.
Dziękuję.
Tak bardzo dziękujemy.
Korzystajcie z tego.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Absolutnie przepięknie.
Myślę, że będziemy tu spędzać mnóstwo czasu.
Udanego wieczoru.
- Jasne. - Dziękujemy.
Dziękujemy.
Na pewno.
- Obym miał takie słodkie dzieci. - Aha!
- Czysta słodycz. - Tak.
No dobrze.
- Spójrz na to. - Co gotujesz?
To ważny moment dla Ernesta.
Jesteśmy na terytorium Mirandy.
Dla ciebie?
Łosoś!
- Tak! - Fantastycznie.
To dla niego coś nowego.
O tak.
Rachu-ciachu.
Dobra robota.
- Z naszego ogrodu. - Tak.
Fantastycznie.
Łosoś jest bardzo prosty do przyrządzenia.
I robi się go szybciej niż potrawkę z szopa.
- Ładnie go podał. - To prawda.
Przepyszne. Dziękuję.
Sam siebie zadziwiam.
Poszedł na kompromis i ugotował coś, co lubi Miranda.
- Za nas. - Za nas.
Naprawdę dobrze wyglądasz.
Jak dawny ty.
- Dawny ja? - Ale nowy.
- Wróciłem. - Nowy ty.
- Tak. - Miło poznać, panie Bartholomew.
Dobrze.
Kocham cię, dziewczyno.
Wszystko będzie dobrze.
Wyjdziesz za mnie?
- Jeszcze raz? - Tak.
Tak.
Spójrzcie na to.
Jak uroczo.
Ernest wygląda dobrze i tak się czuje,
ale też w końcu rozumie, jak budować relację z Mirandą.
Kiedy znajdziesz kogoś, kto pozwala ci być sobą,
dbaj o to, dzięki czemu między wami iskrzy,
co was uszczęśliwia i co kochacie.
Nieważne jak długo jesteście małżeństwem,
zawsze musicie starać się dla swojego partnera.
Przypominać, dlaczego warto z tobą być.
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
Voodoo.
To często źle rozumiana praktyka.
Sprowadzona do Luizjany przez niewolników z Afryki,
poprzez Korytarz Karaibski.
To religia związana z naturą, przodkami i duchami.
Podstawą nowoorleańskiego voodoo
jest przekonanie, że jeden bóg nie ingeruje w nasze życie, ale duchy tak.
Prawda, złociutkie?
Cześć, Antoni.
Antoni.
Fantastycznie!
Napisy: Anita Rudomina