Kunin n'yo!
Ayan, maghugas ng kamay.
Nagawa ba 'yong marinade para dito?
Sa New Orleans…
Mahirap dito, pero dito ang tahanan ko.
Si Anh Luu ang bayani natin ngayon.
Thirty-five years old ako, executive chef ako sa Bywater Brew Pub.
Nagluluto ako ng mga kakaibang Vietnamese Southern dish.
Hindi "foe." Dapat "pho."
"Si Sam, na boyfriend niyang tatlong taon ang nag-nominate
kasi gusto niyang ilabas niya ulit ang emosyon niya,
pati ang pagiging creative."
-Gusto mo masahihin ko paa mo? -Oo.
Naakit ako kay Anh noong nakita ko siya.
Nagandahan ako sa kanya, at sa tingin ko napakasaya niyang kasama.
Napakaespesyal ni Sam.
Number one supporter ko siya, number one super fan.
Walang amoy 'yong paa mo, buti na lang.
Salamat.
Di kami masyado nagkakasama nitong mga nakaraan.
Ang dami ko lang trabaho.
"Hindi maalala ni Anh kung kailan siya huling nagpagupit."
"Lagi lang siyang nakatali. Para hindi masawsaw sa soup."
Maganda para sa negosyo.
"Nasalanta ang pamilya ni Anh noong Katrina at lumipat sa Portland
kung saan nakaangat si Anh sa mundong culinary."
"Sa linggong nagbukas si Anh ng una niyang restaurant,
namatay ang nanay niya sa aksidente sa biyahe na kasama ang tatay ni Anh."
Lagi kong iniisip 'yong mga bagay-bagay sa pagkamatay ng mama ko.
Ang relasyon namin ng nanay ko bago siya namatay,
lagi kong pinipili ang trabaho,
hindi kami masyadong nagkakasama,
na sana mas nagkaroon pa ng oras.
Binaon ko na talaga 'yong sarili ko sa trabaho pagkatapos no'n.
Doon ko lang naranasan 'yong gano'n kalalang stress.
Naku, maisip ko lang 'yong kalagayan ko noon
nagiging emosyonal ako, kasi…
malala 'yon.
"Sumobra ang pressure sa pagiging chef at negosyante."
"Ibinenta niya ang restaurant niya, at bumalik si Anh sa New Orleans,
umaasang bumuti siya at mahanap ang sarili."
Naku, Anh.
'Yong mga dati ko nang kilalang kaibigan,
tingin sa akin, parang, masayahing Anh, 'yong masayang kasama,
pero hindi na ako gano'n.
Iba-iba ang pagharap natin sa lungkot. Di sila gaanong ayos ng pamilya niya,
at naaapektuhan siya do'n.
Nalaman namin no'ng namatay ang mama ko na siya ang nasa gitna ng pamilya namin,
pinagmamalaki ng kulturang Vietnamese ang pagiging malapit sa pamilya,
pero pakiramdam ko nag-iisa ako,
pero siguro dahil nilayo ko ang sarili ko
kasi mas gugustuhin ko na lang wag isipin kaysa harapin.
"Kahit na proud siya sa mga luto niya, nami-miss niya ang luto ng nanay niya."
"Desidido na si Anh sa paghahanda ng Summer Supper,
pribadong dinner sa restaurant, para ihain ang lutong gusto ng mama niya."
Sa ngayon, elevated bar food ang niluluto ko,
pero gusto kong ipakita sa mga tao na kaya ko pa
tapos maghanda ng dinner na hindi kawaniwan sa mga bar.
Limang taon akong nagtago at na-depress,
at parang nasa hamster wheel ako ng trabaho na hindi ako makaalis.
Sana magkaroon ng pagkakataon si Anh na makapag-isip,
'yong makawala sa sarili niyang kulungan sa isip niya
kasi nakakalungkot makita na nahihirapan siya.
Kaya sana ang dinner na 'to, magsimula ng susunod na kabanata ng career ko.
"Ang misyon natin, tulungan ang chef na 'to
na gawing Vietnamese Summer Supper Club ang Bywater Brew Pub."
-Yey! -Oo!
-Yes!
DAAN SA PHO-GIVENESS
Ayan na.
Tara na!
Hello!
Hi!
Diyos ko!
-Hi! -Uy!
Hi, Anh.
Hello!
-Kumusta ka na? -Hay naku!
-Ako si Karamo, nice to meet you. -Hello!
Wow.
-Nasaan ang hairnet, queen? -Naku, ayos lang.
Welcome sa kitchen ko.
-Ano'ng inihahanda mo? -Banh mi burger?
Ito 'yong sikat kong phorrito.
Pho bowl sa burrito.
Pwedeng patikim?
Oo! Kainin na lahat. Kinakain 'to.
Gawa sa beef belly, pho noodles…
-Oh my God. -…Thai basil, onion leeks, jalapeño.
-Lagyan mo ng mga 'to, Karamo. -Lagyan mo ng gravy.
Oh my gosh. Putik, ang sarap nito.
'Yong luto!
Magiging tapat ako sa inyo.
'Yong mga hilig ko, instant-macaroni cuisine
at skittles du jour.
Pero itong lutong 'to?
Nakita ko na siya sa maraming restaurant. Di ko pa siya nakitang ganito.
Ang sarap ng luto mo!
Ako 'yong food guy.
Ako ang dapat na tumitikim sa mga 'to,
tapos dumating 'tong mga mokong at tinakbo 'yong mga luto ni Chef Anh.
Akin na rin 'yan.
Hindi! Iwanan mo naman ako kahit isa.
Kainis.
Nahihiya ako. Pero hindi.
Paano ko gagawin ang trabaho ko kung wala akong natikman?
Walang hiya.
Ano 'tong magic green sauce?
Okay, basil emulsion 'to.
Para 'tong lahat ng herbs na kinakain sa lutong Vietnamese
na pinagsama sa isang sauce.
Lahat ng flavor na ginagamit ko,
base sa niluto ng nanay ko para sa 'kin noong bata ako.
Siya ang koneksyon ko sa kultura ko.
Ikaw ang unang ipinanganak sa ibang bansa?
Oo.
Kaya palaging may pagkakaiba sa kultura sa pagitan ko at ng pamilya ko.
'Yong alam mong Vietnamese culture sa bahay n'yo…
Itong luto.
May gagawin akong special dinner, Summer Supper Club ang tawag
na medyo magiging iba sa karaniwan kong niluluto dito.
Sinusubukan kong magbigay pugay sa pinagmulan ko, sa Vietnam,
gusto kong maranasan ng mga tao ang Vietnamese-style na family dinner.
Para sa nanay mo ba 'yong dinner?
Oo. Hindi ko pa nagagawa 'yong ganitong dinner para sa kanya,
pero gusto ko sanang gawin 'to palagi.
Mahilig akong magluto, pero para mas mapalapit ako sa mga guest,
kailangan ko silang makausap, kailangan nandoon ako,
pero medyo babad ako sa kusina. Nagtatago ako.
'Yong menu, may naisip ka na ba?
O ginagawa pa lang? Nagsimula ka na?
-Naisip ko na 'yong karamihan. -Okay.
Sa family dinner sa Vietnam, may parehong sangkap palagi.
Laging may kanin, 'yong plain,
tapos may, parang sabaw na may gulay o karne,
tapos may konting atsara.
May sariwang herbs at sili.
Dapat, may sariwang herbs.
Tapos may vegetarian ulam na gulay, 'yong gulay lang.
-Ano 'yong vegetarian na ulam mo? -Wala pa ako.
Doon ako nahihirapan.
No'ng bata ako, laging may ulam na gulay
na pinirito, o ginisa, o mga ganyan,
kaya kailangan may maisip ako.
Gusto kong mag-volunteer na maging sous-chef mo ngayong linggo.
-Pwede ba 'yon? -Oo!
-Tapos pwede tayo magbigayan ng idea… -Oo!
…tapos sumubok tayo ng mga bagay-bagay.
Tutulungan ko siya, ia-assist.
Tumayo sa kusina, magtrabaho, maghiwa ng mga pagkain.
-Sarap! -Nakakaloka ang sarap. Ang ganda.
-Puntahan na kaya natin ang bahay mo. -Oo.
Di natin dadalhin 'tong pagkain? Dalhin natin.
-Nandito na tayo! -Nandito na tayo!
Ito 'yong bahay ko.
Ang cute. Tara na. Salamat, Bobbers.
Tara.
Welcome sa townhouse ko sa New Orleans.
-Townhouse. Maluwag para sa townhouse. -Maluwag nga.
-Oo. -Gusto ko siya.
Ito ba 'yong malambing mong nanay?
May mga altar kami sa buong bahay noon para sa mga ninuno namin,
tapos nagsisindi siya ng insenso para sa bawat altar, araw-araw.
-Ang ganda. -Dalawang beses sa isang araw.
-Buddhist kasi. -Galing.
Pinagsisisihan kong hindi ko siya nakasama sa mga huling taon ng buhay niya.
Napaka-caring niya.
Palagi siyang nag-aalala sa kakainin ng lahat.
-Gustong pakainin lahat. -Typical na Asian na nanay.
-Vietnamese na nanay. -Oo.
At pakiramdam ko, kaya ako gano'n.
-Doon ka talaga nagmana. -Oo.
-Pwedeng makita ang buong bahay? -Ito ang sala.
-Ang cute. -Gusto ko 'yong arko.
Parang pinaghalo-halo.
May mga sofa na pinagdikit sa tabi,
mga gamit na nakasalansan sa ibabaw ng mga dining table,
at hindi siya nakakahinga.
-Sa dulo ng hallway ang kusina. -Ganda ng lugar.
Hindi agresibong kulay ang lavender, pero ito, agresibong lavender 'to.
Oo.
Napakasigla ni Anh, at ang daming kulay dito,
pero 'yong mga pinili niyang kulay…
Hindi ako chef, pero kailangan ko ng counter space para makapagluto.
Kaya binili ko 'tong mesa.
-Nahihirapan ka ba magluto sa sikip? -Sobra.
-Pakitaan mo pa kami. -Okay.
Tingnan mo naman.
-Kuwarto namin 'to. -Oo.
'Yong lugar ni Anh… basta lang lugar.
Maliit na closet 'to, at ito lang ang closet namin sa bahay.
'Yan lang ang closet mo?
Oo, puro kay Sam 'yan, konting damit.
Nilagay ni Sam 'tong pull-up bar na di niya ginagamit,
kaya nilagyan ng kurtina.
Malay mo, baka kakailanganin mo.
Pero ito ang bonus room. Para sa mga gamit at closet room ko.
Inflatable na kama, mga basura, tapos may rack ng damit.
Hind 'to closet.
Nakakaloka 'to. Kailangang ayusin.
Mag-explore pa tayo.
Feel at home lang.
Ano'ng meron dito?
-Gusto ko 'tong refrigerator na beerhouse. -Sobra.
Kasi sexy na, may pakinabang pa.
Dahil pala may red na container sa taas.
Hindi nga! Akala ko…
-Teka, ibalik mo! Gusto ko pula. -Ayan…
Hello.
-Ang ganda nito. -Tanny?
Sino'ng nagdisenyo nito? Sino'ng bumili?
Ngayon lang ako naakit sa 'yo nang ganito,
tapos 'yong buntot, di ko akalain na kailangan ko siya.
-Nakikita ko… -Maraming bagay na di ko ginagamit.
Maasasabi ko, di ako marunong mag-makeup.
Di ko alam 'yong steps, mga dapat gawin.
-Gusto mo bang mag-makeup? -Hindi araw-araw.
-Pero gusto kong matuto… -Minsan.
Kunwari, pag lalabas ako.
Nakakatuwang mag-make up ng bongga pag kailangan.
Para sa akin 'yong paganda, hindi para purihin ka ng iba.
-Tama. -Para sa sarili mo talaga 'yon.
Oo, ewan ko.
Nahihirapan akong tumutok sa kung ano ang gusto ko
kasi "kahit ano okay lang," 'yan ang ugali ko kadalasan,
kaya sinusubukan ko maging, "Ito ang gusto ko."
Oo. Gusto ko 'yan. Pag-usapan natin 'yan.
Gagawa tayo ng magandang bagay.
Lahat tayo may bonggang kuting sa loob na gustong makalabas,
kaya titingin tayo sa salamin, at sasabihin natin,
"Sexy slut ako!"
Sexy slut ako!
-Mas malakas! -Sexy slut ako!
Para marinig ng mga nasa kabilang ibayo!
Sexy slut ako!
Ayan!
Ang ganda no'n!
Lalagyan mo ng "at Tanny forever," tama?
Antoni, patulong mag-push-up?
Pull-up ang tawag diyan.
Parang hindi mo alam kung paano gamitin…
-Sisirain mo 'yan. -Kaya ko 'to.
Diyos ko, babagsak siya.
Sabi ko na.
-Aayusin ni Bobby. -Diyos ko.
Bobby!
-Bobby, may kailangan kang ayusin! -Bobby!
Bobby!
-Magtingin-tingin tayo. -Okay.
-May nakita akong dining table dito. -Oo.
Pero parang wala 'to sa posisyon na madalas ginagamit, tama?
Hindi. Binili ko 'tong table kasi gusto kong mag-imbita ng mga kaibigan.
-Oo, cute na test kitchen 'to. -'Yon nga ang gusto ko.
Hindi ko lang nagagawa dahil sobrang busy ako,
tapos di ako nagtatagal sa bahay, alam mo 'yon?
Ano'ng tingin mo sa damit? May pakialam ka ba?
May pakialam dati. Gusto ko 'tong mga blouse. Ni di ko pa nasusuot.
-Cute nga sila. -Cute nga.
Pero minsan nagsho-shopping ako tapos magfa-fantasize na susuotin ko,
pero hindi ko alam kung saan ko susuotin.
Sasabihin ko, "Bilhin ko," tapos di ko isusuot,
tapos may mga tag pa.
-Suotin mo lang sa maong. -Alam ko, pero parang…
-Pamalit sa t-shirt. -Oo nga eh.
Matagal na ako walang pakialam sa itsura.
Di ko alam kung paanong pumorma sa chef coat.
-Sige. -Alam mo 'yon?
Mukhang nalulungkot ka sa nakaraan.
Sobra.
Nitong limang taon, talagang roller coaster,
nahihirapan akong mabuhay lang ngayon,
tapos, bumuo ng bagong ako.
At ayoko nang limitahan ang sarili ko.
Nakakatuwa kang tao. Mahusay ang ginawa mo.
Gusto kong makita 'yon sa pagdadala mo sa sarili mo…
-Oo. -…mula ngayon.
Gusto ko rin 'yan.
Oo.
Mag-workout ka, Daddy.
Ang saya!
May pictures.
Diyos ko. Si Chef Anh ba 'yan?
Siya nga.
-Nasaan ang taong 'yan? -Mahahanap natin siya.
Kumusta ang buhay mo simula noong namatay ang nanay mo?
Ay naku.
Ilang beses umiyak mag-isa sa kotse.
Parang ilang taon akong malungkot.
Binaon ko ang sarili ko sa trabaho.
Halo-halong nararamdaman sa nangyari sa tatay ko.
Siya ang nagmamaneho
noong nangyari ang aksidente na ikinamatay ng nanay ko.
Di ko alam 'yon. Pasensiya na.
Pakiramdam ko nagbago siya pagkatapos noon.
At nakatira siya sa California, kaya wala siya dito,
at kinasal na siya ulit ngayon,
at hindi na ako malapit sa kanya gaya ng dati.
Nakausap mo na ba siya tungkol sa nararamdaman mo?
Pinipili ko ang mga laban ko sa lahat, pero madalas sa kanya.
Nasabi ko na ang gusto kong sabihin,
pero sa tingin ko, iba ang naging dating
kaysa sa intention ko.
At may kailangan at karapat-dapat ka sa mga bagay, pero hindi mo nakuha.
Oo. Totoo lahat 'yan.
Oo.
-Sino 'tong lalaking 'to? -Si Sam!
Ito si Sam? Sana hindi kung sino lang!
Partner ko, si Sam!
-Payakap ako. -Payakap, Sam.
Sam, masaya akong makita ka.
Sabihin mo nga kung bakit mo ni-nominate 'tong magandang binibini.
Kailangan niya ng oras para sa sarili niya dahil ang pagtuto, nagsisimula sa wala,
at hindi niya binibigyan ng oras ang sarili niya, para makapunta sa wala.
-Oo. -Handa ka na?
Handa na ako!
Tara na!
'Yong pagkamatay ng nanay ni Anh, naging mabigat para sa kanya,
at grabe siyang magtrabaho,
makikita mo 'yon sa kalagayan ng bahay niya.
Kailangan niya ng katahimikan
at ng lugar para makapagpahinga. Gusto kong gawin safe space niya 'to.
Ang ganda ni Anh,
pero alam kong mabigat sa puso ni Anh ang pagkawala na 'to,
at nakalimutan niya kung gaano siya kaganda.
Trabaho kong tulungan siya na maging kampante sa kanyang pagkatao.
Nakagawa si Chef Anh ng mahusay na menu na nagugustuhan ng lahat ng tagadito,
pero sa Summer Supper Club,
ito ang una niyang pagkakataon para ipakita sa mundo kung sino siya,
ang mga pagkaing humulma sa kanya.
Magandang parangal sa mama niya.
Simple lang ang porma niya sa trabaho,
pantalon at t-shirt,
pero siya ang executive chef.
Malakas siyang babae. Ano ang gusto niyang iparating sa mundo?
Kapag binabaon natin ang sarili sa trabaho,
hindi lang dahil mahal natin ang ginagawa. Nagtatago kasi tayo.
Nalulungkot pa rin si Anh di lang dahil sa mama niya,
pati rin dahil di niya nakuha ang tulong na kailangan niya mula sa tatay niya.
Oras na para harapin niya 'yon para sumaya na siya.
ANG KALAN ANG ALTAR KUNG SAAN AKO NAKIKIPAGKITA SA MGA NINUNO KO.
Ano'ng sabi ng magulang mo sa kagustuhan mo maging kusinera?
Sa una, parang, "Bakit?"
Dahil Asian, oo.
Dahil Asian, at lagi nilang sinasabi sa mga tao na magiging abogado ako
dahil may doktor na kami sa pamilya.
-Pareho! -Tapos sabi ko, "Hindi."
-Oo. -Naiintindihan ko talaga.
Nagkaroon ba kayo ng alitan ng nanay mo noong bata ka?
Oo, kasi hindi siya 'yong tipong makakausap ko
sa kahit anong problemang meron ako.
Palagi akong takot na husgahan niya ako dahil magkaiba ng kultura.
Dahil Vietnamese na Vietnamese siya,
at American na American ka na noon.
Oo. Pinasok ako sa private school, na karamihan mga white na bata.
Kaya kitang-kita ko noong bata pa ako
na iba ako, pero pakiramdam ko tapos na ako doon.
Noong nabuo ko na ang sarili ko
bilang chef na nagluluto ng Vietnamese food,
parang naging official na ako sa sarili ko.
-Alam mo 'yon? -Oo.
-Di ako nahihiya. -May napatunayan.
-Sobrang proud na ako ngayon. -Oo.
Binibili ko 'yong restaurant noong mamatay ang nanay ko,
kaya alam niyang nangyayari 'yon, kaya masaya ako na nakasilip siya
sa buhay na pinili ko,
pero nalulungkot na hindi siya nakasama sa paglalakbay.
-Sumubok tayo ng damit para masaya? -Please!
Payakap ako. Alam kong mabigat 'to. Pasensiya na.
-Ayos lang. -Pero magkatulad talaga tayo.
Pinag-usapan natin ang mga damit na madalas mong sinusuot,
na di ka na masyadong nagbibihis.
Gusto kong magbihis, pero 'yong formal ko, sa isip ko, 'yong formal na chef coat ko.
Gusto kong magmukhang mas maayos,
pero hindi ko alam kung paano pagandahin ang sarili ko ngayon.
Ngayon 'yong pinakamabigat ko.
-Okay. -At mahilig ako sa button-up shirts.
Pero di ko masuot kasi kung lalakihan ko ang size
dahil hindi maisara 'yong botones, magmumukhang mas malaki,
tapos dito lang sakto pero hindi dito.
Alam mo, ang ganda niyan.
Gusto kong ipakita kung paano mo mababalanse
para mas lumakas ang loob mo pagdating sa katawan mo.
Oo.
Hindi ko gustong mag-gown si Anh sa trabaho,
pero dapat seryosohin pa rin siya.
Ano'ng susuotin niya sa Summer Supper Clubs niya?
Gusto ko maganda at propesyonal ang pakiramdam niya,
at 'yon ang makikita natin dito.
Pwedeng patingin?
Okay. Dito tayo, please?
-Ganda. -Oo!
Gusto kong ilabas 'to konti.
Gusto ko 'tong shirt. Sobrang komportable.
-Kahit naka jeans, maporma pa rin. -Oo.
Hindi rin ako nagta-tuck in ng shirt, kaya bago 'to.
Sa ating mas maliit na tao, para pinakamaganda ang pakiramdam natin,
dapat siguraduhin na balanse ang proportion,
kaya napakalaking bagay 'yong pag-tuck in
tapos siguraduhin na ang pantalon mo, hindi masyadong slim sa baba
para masulit natin ang height natin.
-Ang bongga mo. -Salamat.
Iba ang pakiramdam ko sa mga damit na 'to.
-Oo. -Pinapalakas ang loob ko.
Gusto ko, mula ngayon, wag mong tingnan na "May damit ako sa katawan."
-Magbabago talaga. -'Yon ang gusto ko.
-Mabuti. -Oo.
-Subukan natin mag-dress? -Oo.
Sige, tara.
Handa na!
-Pwede kong makita? -Oo.
Tingnan nga natin.
Sige, sabihin mo ano'ng tingin mo.
Di ko masasabing paborito ko 'yong dress.
At madalas 'tong nangyayari sa mga damit na may parte para sa boobs.
Medyo weird 'yong pakiramdam ko dito.
Siguro kung medyo ganito.
Okay. May susubukan lang ako.
Excuse sa weird hug ko.
Okay.
Ayan, oo.
Nagkaroon ka ng bewang, tapos may balakang din.
May kurba ka, kurbang babaeng-babae.
-Gusto ko na malaki ang dibdib ko. -Gusto ko 'yong dibdib mo.
Gusto ko lang respetuhin nito 'yong iba pang bahagi ng katawan ko.
Oo.
Tapos 'yong boots, gustong-gusto ko, Anh.
-Sasabihin mo bang ayaw mo? -Hindi. Gusto ko sila.
Magaling! Nagiging kakaiba ka diyan. Nagiging feminine pero hindi sobra-sobra.
Oo nga.
-Excited akong ipagluto ka. -Oo nga.
Ako ang sous chef mo!
Di ko na kailangang sabihin kung nasaan tayo.
Nasa trabaho tayo.
-Mas maraming tao sa ibang araw, ano? -Oo. Pero madalas akong mag-isa dito…
-Talaga? -Oo.
-Gusto kong mauna sa iba. -'Yon pala.
Gusto kong mag-testing ng marami hanggat kakayanin.
Okay.
Maglo-launch si Chef Anh ng Summer Supper Club
'yong maibabahagi niya ang mga lutong kinalakhan niya
sa Vietnamese household nila.
Nag-iisang recipe na lang na kailangan niyang isipin, 'yong gulay.
Nandito kami para subukan, magsaya, maglaro.
Masaya ako na di ka pumipirmi lang sa iisang style.
-Ayokong gawin 'yon. -Hindi, hindi ikaw 'yon.
-Hindi. -Hindi 'yon ang gagawin natin.
-Sarap na sarap ako sa wrap. -Oo.
-Nakakaloka. -Salamat.
'Yon ang alam kong lutong Vietnamese,
deconstructed na sahog tapos magaganda 'yong kulay,
tapos gagawa ng gusto mo. 'Yon ang gusto kong parte.
Isa sa mga paborito ko ang recipe testing.
Ang dami mong pwedeng malaman.
Kapag kasama mo ang taong creative tapos magsaya lang, ang saya no'n.
Alam kong pinag-usapan natin 'yong mga plant-based.
Ito, bago 'to.
-Okay. -Beyond beef 'to, steak version.
-Tingnan natin 'to. -Sige.
-Okay ba? -Oo.
-Game? -Game.
Okay. Utusan mo ako.
Meron tayong basil, cilantro.
May fresh mint, atsarang karot.
May green sauce tayo.
Komportable ka na ba sa menu ngayon?
-Lahat ng sinubukan ko… -Hindi ako nakokontento, Antoni.
Ginagalaw mo pa rin 'yong mga ayos na
tapos iniisip mo pa rin…
Oo. Kapag nabababad ako sa mga naiisip ko,
lagi akong nagiging emosyonal.
Pag naiisip ko 'yong nakaraan, nalulungkot ako.
Kaya para mailabas 'yon,
lagi akong may iniiba sa pagkain, alam mo 'yon?
Minsan ba, parang distraction, siguro, mula sa mga nararamdaman mo?
Gano'n nga. Binubuhos ko 'yong effort ko dito
na parang naubos ko na ang lahat pag-alis ko dito.
Kaya para akong isang bola na lang sa bahay.
Wala akong relasyon sa nanay ko,
pero may mga pagkakataong naghahanda ako ng Polish food
parang medyo…
bumabalik ako sa dati, 'yong pakiramdam noong bata pa,
first time na natikman, nakita 'yong buong proseso,
'yong rituwal na kung paano ihinahain sa mesa.
Lagi.
'Yong mama ko dati, ililista niya 'yong mga gawain.
Magbalat ng hipon o maghugas ng bigas, tapos papanoorin ko siya.
Kapag sinusubukan kong gayahin, iniisip ko 'yon.
-Masaya ring maalala 'yon. -Oo.
Tapos naaamoy, naririnig, at nalalasahan ko ang lahat.
Naaalala kong parang kahapon.
Masaya at malungkot, parang magkasama silang nandiyan.
Oo.
Halip na gamitin ang pagluluto para makalimutan ang masasama,
gamitin na lang para maalala ang magaganda.
Pagluluto ng luto ng nanay niya at ang pagbabahagi sa ibang tao,
napakaimportante sa panahon ng pagluluksa
kasi isang proseso 'yon.
Hindi natatapos bigla pag gising mo. Minsan masaya ka. Minsan malungkot ka.
Pero pwede kang magbigay pugay.
Sana lang patuloy na maging personal siya doon hanggang kaya niya.
Ito ang mga gamit ko sa marinade.
-Garlic powder. -Tanglad 'to.
Perfect.
Magkasing dami ng tamari at Maggi.
Oo.
Tapos 'yong masarap na shallot oil.
-Konti lang naman. -Okay.
Tapos 'yon na.
Mina-marinate ko 'yong normal na baka.
-Tingin mo i-coat natin? -Oo i-coat natin.
-Perfect. -Haluin lang natin lahat.
-Tapos ilagay natin sa kawali. -Sige.
Okay!
-Lumulutong na. -Medyo nagiging brown na.
Gusto kong nakikita 'yon.
At napakasimple ng plating.
-Sige, subukan natin. -Mabango.
Okay, ang ganda.
Gusto ko herbs muna, tapos atsara.
Tapos karne.
-Huli 'yong ginisang sibuyas. -Ginisang sibuyas sa huli.
-Para mautong. -Tapos sauce.
-Oo. -Ah, 'yong sauce.
-Wag kalimutan ang sauce. -Tapos…
Walang pagkakaiba.
Nakakagulat. Parang karne talaga.
Na sobrang sarap, di ba?
Pambihira.
Paano 'to makakatulong sa menu para sa Supper Club?
Pwedeng gamitin 'tong seasoning, pati marinade,
tapos white rice, para pwedeng pumili na lang ang mga tao.
Ang suwerte ko sa pagpapalaki sa 'kin ng mama ko at sa mga luto niya.
-Oo. -Malaking epekto sa buhay ko.
Sa paghanda ng ganitong dinner, gusto kong makaalis sa lungkot,
at lumabas ng kitchen,
makihalubilo sa mga guest.
-Oo. -Para sa akin ang dinner na 'to.
-At saka sa Mama mo. -Oo.
-Di ba? -Para sa kultura.
KAPAG NAGKAROON TAYO NG MALALIM NA SUGAT, HINDI TAYO GUMAGALING HANGGANG MAGPATAWAD.
Napanaginipan ko noong isang gabi 'yong luto mo.
-Talaga? -Di ako nagbibiro.
Salamat.
Nakakarelax ba kapag nagluluto ka?
Oo, pero napapababad ako, tapos hindi ko na namamalayan,
tapos parang, "Shit!"
"Ang tagal ko nang nagtatrabaho, pagod na pagod ako."
Oo. Kulang ang oras sa sarili mo.
Oo, pero medyo lumilinaw ang isip ko.
Oo.
Balik tayo sa tatay mo. Close ba kayo ng tatay mo?
-Dati, oo. -Talaga?
-Oo. -Daddy's girl ka ba noon?
Oo, kaya naapektuhan ang relasyon namin noong namatay 'yong mama ko
kasi pakiramdam ko iba na siya.
Ano ang mga ginawa ng tatay mo
na nagparamdam sa 'yong nawala ang tatay mo?
Medyo mabilis siyang nag-asawa ulit.
Hindi nagtagal pagkatapos mamatay ang mama ko.
-Gaano katagal? -Anim na buwan.
-Okay. -Oo.
Tapos nihilim niya ang lahat.
Kaya, oo, marami akong nararamdaman tungkol doon.
Habang nagluluksa ka,
pakiramdam mo pinagtabuyan ka niya.
Oo.
Mahal ko pa rin ang tatay ko.
Pero 'yong pinakamamahal mo, kapag pinagtaksilan ka,
pinakamahirap din kausapin, di ba?
-Oo. -Oo.
Ang tangin solusyon sa pagtataksil, makarinig ng sagot.
Kakausapin ko ba ang tatay ko?
-Oo, i-FaceTime natin siya. -At pumayag siya?
-Oo. -Kinausap n'yo?
-Kinausap ko. -Oh my gosh.
Nahihirapan akong sabihin lahat ng nararamdaman ko sa pamilya ko.
Oo. Gusto kong masabi mong,
"May ginawa kang desisyon na naaapektuhan pa rin ako hanggang ngayon."
Oo.
At dapat makayanan mong sabihin 'yon.
-Sana maramdaman mong sinusuportahan ka. -Oo.
Para mailabas mo ang kailangang ilabas,
at magiging malaking parte 'yon ng paggaling.
Pagdating sa pamilya, minsan mas madaling
hindi tumutok o harapin ang mga isyung gumugulo sa inyo.
Pinipigilan ni Anh ang sakit na 'to,
ginagamit niya ang pagluluto para mawala ang isip niya
sa pagtutok at pagharap sa bumabagabag sa kanya.
Para makausad siya,
kailangan niyang harapin ang relasyong tinataguan niya.
Ang tatay niya.
Ay naku.
Hello?
Hello, Bố.
TAC AMA NI ANH
Matagal tayong hindi nagkita, bin.
Mukhang malusog ka.
Gusto mo ako ang kumausap? Para maumpisahan?
-Hi. -Oo, sige.
Kasama ko ang kaibigan ko.
Hi.
Kumusta? Sabi niya daddy's girl daw siya.
Alam mo na 'yon, at nami-miss niya ang tatay niya.
Pagkakataon n'yo 'to para mag-usap kayong dalawa.
Ayos pa rin ba sa 'yo 'yon?
Oo. Maganda 'yon.
Sige, ayos.
Okay.
Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit nagsinungaling ka tungkol sa pagpapakasal.
Hindi, hindi ako nagsinungaling sa 'yo.
Ito na nga…
Hindi mo ako inimbitahan o sinabihan tungkol sa kasal bago mangyari 'yon,
pagsisinungaling 'yon.
at pakiramdam ko kinalimutan mo na si mama o kami.
Pakiramdam ko iniiwan mo na kami.
At hindi ko alam kung bakit mo ginawa 'yon.
Bakit mo ginawa 'yon?
Nandito lang ako para suportahan kayong dalawa sa magandang pag-uusap.
Nalulungkot ka ba na ganito ang nararamdaman ng anak mo?
Ano'ng magagawa ko para sa 'yo?
Gusto ko lang sabihin mo ang totoo.
Sinabi mo sa amin pupunta ka sa New Orleans. Naaalala mo?
Tapos biglang pinakasalan mo 'yong babae.
Nag-party ka, may mga picture sa Facebook.
Nakakahiya 'yon.
Parang… Pakiramdam ko
di mo man lang ako gustong nandoon.
Bakit mas mahalaga siya kaysa sa akin?
Sa kultura ng Vietnam, pag ganito ang pananalita ng anak sa magulang…
Bastos 'yon.
Ewan ko.
Ganito lagi ang nangyayari kapag nag-uusap tayo.
Hindi mo pwedeng sabihing,
"I'm sorry, at mahal kita, tatay mo ako, at pasensya na,"
'yon lang ang kailangan kong marinig. Walang katuwiran, at hindi ko kailangan…
Kung sasabihin kong papakasalan ko siya,
magagalit ka noon sa 'kin.
Kaya ka nagsinungaling dahil natatakot kang magalit ako?
Kaya kinailangan kong maglihim.
Inaalagaan niya akong mabuti.
Mabuti siyang babae.
Sana maintindihan mo.
Napakalungkot ko noon,
at hindi ko na kayang tumira diyan.
Ayokong may makita ako na anumang tungkol sa nanay mo
kasi mararamdaman ko na…
Malungkot, depressed, alam ko.
Kung sinabi mo sa amin na gusto mong makasama 'tong babae,
at kailangan mo siya para alagaan ka,
siyempre magiging ayos lang sa amin.
Pasensya na hindi tayo nag-uusap.
Nagkamali ako.
Pasensya na hindi ako agad nagsalita. Totoo 'yon, kasi nami-miss kita,
gusto ko lang maging komportable sa 'yo,
at di ko 'yon magagawa nang hindi pinag-uusapan.
Humihingi ako ng tawad.
Salamat.
Tinatanggap ko.
Gusto kong dalhin siya sa lahat,
makilala ang lahat sa pamilya natin.
Sa tingin ko, sapat na panahon na ang nakalipas, magagawa natin 'yon.
Mahal kita, bin.
Mahal din kita, Bố.
Sige, sir. Mag-usap tayo mamaya.
Ingat. Bye.
Bye.
Kumusta?
-Ang laki ng nailabas mo. -Oo nga e. Ang laki.
Hinga tayo ng malalim.
Iunat mo. Emotional na growth at paggaling 'yon.
Ang galing mo.
Oo.
-Nasasaktan pa rin siya. -Oo.
Ang masaklap, tumakas ang tatay mo sa sakit.
Wala siyang emotional language at paraan para suportahan ka,
pero ang mahalaga, nasabi mo ang saloobin mo.
-Dapat mas malakas ang pakiramdam mo. -Oo nga.
Pero ngayon, nasa akin na. Di ba?
Sa daan ko sa pagpapatawad.
Wag isipin na kailangan mong pumunta sa lugar na di ka makapagsalita
o makapagsabi ng nararamdaman mo.
Magpakatatag ka tulad ng ginawa mo.
Mas gumaan ang pakiramdam ko.
-Mabuti. -Oo.
Salamat.
Masiglang tao si Anh,
pero 'yong bahay niya, walang anumang nagsasabing,
"Bahay ni Anh 'to."
Kahit medyo makitid ang lugar,
nilagyan ko ng wallpaper ang kisame kasi mapapatingin ka sa taas,
mas malaki na'ng pakiramdam kaysa dati.
Sobrang ganda, hindi na ako makapaghintay na makita 'to ni Anh.
Ayan.
-Nandito na tayo sa Salon Society. -Sige.
-Oo. -Salamat.
Okay.
Maupo ka dito.
Gusto mo ng kape? Tubig? Tsaa? Arnold Palmer?
Ayos lang ako.
Okay, sabi niya, "Buhok!"
Ang kapal.
-Tingnan mo ang ganda ng buhok mo. -Salamat.
Paano mo kinakaya ang sarili mo, na sobrang ganda, araw-araw?
-Pagod ka na? -Di ako masyado tumitingin sa salamin.
Tipong, low self-esteemitis?
-Oo. -May gamot ako diyan.
Tingnan ang self-esteemitis at sabihing…
Oo nga.
-"Tingnan mo ako." Nakukuha mo? -Okay.
Bale, sige ka lang sa buhay mo, tapos kailan ka huling nagpagupit?
Siguro mga isang taon na.
Di ako masyado nagpapagawa ng kakaiba,
pero kilala ako noon na may bangs.
Kilala ka noon na may bangs.
-Oo. -Oo.
-Nagpa-blonde na ako dati. -Talaga?
Tapos nakapagpaahit na ako ng likod.
Nagpa-undercut na siya.
Gawin kaya natin 'yong layered na mahabang bangs.
Maganda rin bawasan ng konti 'yong haba. Tapos gawin nating layered.
Tapos konting light brown para lumiwanag ng konti ang mukha.
-Sobrang dali lang ayusin. -Sige.
-Okay. -Okay.
Masasabi kong hindi maganda ang pakiramdam ni Anh,
sa loob o sa labas.
Release your job, release your vibe, Release your…
Ayan na.
Di siya mahilig mag-alaga sa sarili, kaya kailangan itodo ang gorge-ocity.
Kaya mag-dance break tayo.
Dahil lang naranasan nating mawalan, ang kalungkutan, pagluluksa, at sakit,
hindi ibig sabihin na bawal na tayong magsaya sa buhay.
Ayos ka lang ba?
-Mabuti. -Nag… iisip lang ako.
Ay. Ng ano, honey?
-'Yong usap namin ng tatay ko. -Ano'ng nangyari?
Nag-sorry kami sa isa't-isa
sa maraming bagay na matagal nang hindi nasabi.
Sa tuwing mag-uusap kami,
nangangatuwiran siya sa mga nangyayari, pero naging maganda.
Pakiramdam ko pareho ang gusto namin
na umalis na sa lahat ng nakakabaliw na trauma.
'Yong pinagdaanan n'yo, parang sobrang…
'Yong… Walang…
Walang mapa para sa biglaang mawalan na nakakatrauma.
Maraming tao ang nakakaranas mawalan tapos hindi na sila mag-uusap.
May edad na ang mga magulang ko no'ng pinanganak ako,
kaya hindi na siya bata.
Magiging 80 na siya.
Malaki ang takot ko na kung hindi kami nagkaayos bago siya namatay,
pagsisisihan ko.
Sabi ng lola ko, "Wag hayaang lumubog ang araw na galit ka."
Alam mo, may nabasa ako,
pinag-uusapan doon,
kapag nalaman na natin 'yong kuwento ng trauma at sakit natin,
kasama doon 'yong pagbibitaw.
Para hindi mo na kailangang balik-balikan 'yong gulong na 'yon.
Mahalaga 'yon kasi ganito ka ngayon dahil doon, pero…
-Di kailangang bitbit mo palagi. -Di kailangan na patuloy kang masaktan.
"Matagal na 'yon, at di ko na uulit-ulitin."
Totoo.
-Daming tinutulak na bundok ngayon. -Tama na!
Ikaw ba si… Parang, tulad nina Whitney at Mariah, 'yong Prince of Egypt.
Gusto ko rin ang kulay na 'to. Sobrang malandi.
Oo.
Bigyan mo kami ng kilay, honey.
Ang hot ni Anh.
Tag-init sa August sa New Orleans. Gano'n ka-hot.
Diyos ko.
Gusto ko 'yan.
Minsan parang nagkakaroon tayo ng, "Di ko alam kung gaano ako ka-hot"-itis,
di lang sa pisikal, pero sa loob din, di ba?
-Oo. -Napakabuti mong tao.
Minsan malupit ka sa sarili mo.
Nararamdaman ko, nakikita ko, at 'yong wish ko sa queer kong puso,
tatapusin mo 'tong experience na 'to na mabait ka na sa sarili mo
dahil mabuti kang tao, masipag ka, napakabait na anak, at sapat ka na ngayon.
Salamat.
-Handa ka na? -Handa na.
Diyos ko. Three, two, one. Ayan ka na.
Diyos ko.
Pwede kang gumanito, tapos ganito.
Gusto ko 'yan.
Ayan! Oh my gosh. Gusto ko 'to. Ang ganda ng makeup.
Lapit ka doon.
Nilagyan ko ng layers, para pwedeng ganito pag nagtatrabaho.
Okay, oo.
Pwedeng ganito, tapos lagyan mo ng clip.
Oo! Naku, na-miss ko mag-bangs.
-Na-miss mo? -Na-miss ko.
Oo. Gustong-gusto ko 'to.
-Sexy. -Slut!
Yes!
ANG PAGKAIN AY PANGANGALAGA
HINDI LANG PISIKAL, KUNDI PATI EMOSYONAL NA PANGANGALAGA.
-Tingnan mo! -Ang ganda mo.
Diyos ko. Ang ganda ng bangs.
-Handa ka na bang pumasok? -Oo!
Handa na ba tayo?
Surprise.
Diyos ko.
-Napakaganda nito. -Oo.
Ano?!
Hashtag wallpaper ceilings…
-Oh my gosh. -…'yong pinakamaganda, ever.
-Mas mukhang mataas ang kuwarto. -Oo, totoo.
-Magugustuhan 'to ni Sam. -Tingnan mo 'yong sopa.
-Ang bongga ng sopa. -Gusto mo ba?
-Para akong nasa usong restaurant. -Oo.
Uy!
Maraming texture, maraming natural na materyales.
Nandito pa rin 'yong altar, parehong mga insenso pa rin.
Mga orange. Gusto kong gawin espesyal na lugar para sa nanay mo.
-Naku! -Tuwing uuwi… Di ba?
Dito nilalagay ng mama ko 'yong mga insenso
para sa altar ng mga ninuno sa bahay namin.
Magugustuhan niya 'to.
Napaka-classy.
Gusto kong maalala mo kung gaano siya ka-proud sa 'yo.
-Maraming salamat. -Oo naman.
-Handa na sa iba pa? -Oo!
Oo? Okay.
Napakaganda nito.
Tingnan mo ang mga plato!
-Naku, may banquette table! -Dito ang dining, at nandito ang sala.
-Gusto kong ipagsama. -Okay.
Gusto kitang bigyan ng espasyo para sa bisita,
dahil ito ang pinakamalapit sa kusina, mas may sense kapag nagluluto ka.
-Oo! -Functional at maganda.
Oh my gosh!
Gustong-gusto ko 'to.
Maglakbay tayo papunta sa kusina mo
Oh my gosh.
Sa kusina mo
Naku, ang liwanag dito.
Gusto ko 'to. Oh my gosh.
-Bagong refrigerator. -Cute!
Bagong dishwasher. Mga bagong magagandang Smeg appliances.
Knife magnets!
Buong pader para sa mga kaldero at kawali.
-Ganda. -Ganda!
-Meron ka pang counter space. -Oh my gosh!
Ganda!
-Makahinga ka na talaga dito. -Oo.
'Yong mga kulay dati, parang medyo pang-college.
-Oo. -Parang mas sopistikado 'to.
Ito na 'yong test kitchen mo para sa summer dinners.
Oo!
Guys, ang perfect nito.
-Gusto ko ang mga ganyang reaction. -Diyos ko!
Napakaganda ng kisame.
Honey, sinasabi ng kuwarto, "Sensual!"
-Oh my gosh! -Diyos ko.
-May pa-erotica! -Di ko maiisip na doon 'yong kama.
Sa flow, palaging mas mainam na ilagay ang kama sa kabila ng pinto
para 'yong energy nakakagalaw nang labas-pasok.
-Ang laking kama nito. -Gusto ko 'to. Oo.
Alam mo kung ano 'yong gusto ko?
'Yong detalye sa pintuan.
Sinira nila 'yon.
Dahil diyan, dito na tayo sa lesson ko. Dito tayo da kama.
-Pag-aaralan ang choreography. -Okay.
-Wag mong guluhin ang kama -Ganito…
One, two, three, four, five.
-Ang ganda, di ba? -Oo.
Ang pag-uusapan natin, "Queen, ano'ng gagawin ko sa mukha ko?"
-Oo. -Ito ang lesson natin.
Okay.
Kukuha ka ng tissue, at tatanggalin mo lahat sobrang mascara.
-Di mo kailangan ng marami. -Tama.
Gusto ko lang lagyan 'yong tips.
Hindi buo?
-Mas gusto ko 'yong tips lang. -Okay.
Up.
Ang ganda. Gawin mo sa kabila.
Ayan na. Ganda. Curl mo na habang basa pa.
Yes, queen. Gusto ko 'yang ginagawa mo. Panalo ang lashes mo. Sobrang ganda.
Anh, sa tuwing nahihirapan tayo,
sa tuwing nase-stress,
meron kang talino sa puso mo na marunong mag-alaga,
magpatawad sa sarili mo.
'Yon ang sexy slut sa puso mo.
Di ako palaging nandiyan bilang fairy godparent mo. Zing!
-Hi, ganda. -Hi.
-Kumusta ka na? -Mabuti.
-Ayos. -Oo.
Noong simula,
sinabi mo sa akin na marami kang mabigat na pinapasan.
At 'yong nakita ko kung paano mo sinuportahan ang sarili mo
sa pagsabi ng mga saloobin mo at pagtiwala sa nararamdaman mo,
napakalaking moment noon.
Ang alam ko lang, hindi ko na kaya.
Nakakatawa na sinabi ng tatay ko na di ko siya kinakausap ng gano'n
kasi bastos 'yon,
tapos parang… mas lalo akong naudyukan na sabihin ang gusto ko.
Mabuti.
Kaya nasira ang relasyon namin,
dahil sa patakaran na di naman totoo.
Sinusubukan kong kumonekta sa kanya nang tao-sa-tao,
na hindi ko talaga naramdaman noon na pwede kong gawin
sa nanay ko sa buong buhay niya, tapos sa tatay ko ngayon.
Mabuti.
Kaya ayokong mangyari rin 'yon sa kanya.
-Mabuti. -Mas maganda ang pakiramdam.
-Maganda ang pakiramdam ko. -Galing mo.
-Magaling ka rin. -Galing mo.
Magaling ka.
-'Yong tungkol sa mamaya? -Oo.
-Una mong totoong Summer Supper. -Oo.
Dahil ito ang una mo,
sa tingin ko mas maganda kung magsuot ka ng parang chef's coat.
'Yong simple, pero di 'yong casual talaga.
-Tama. -Gawin nating magkasama.
Okay.
-Diyos ko. -Hi, Sam.
-Hello. -Nagulat ka? Namnamin mo.
-Ito ba ang tamang address? -Bahay mo 'to!
-Sobrang ganda. -'Yong… Oh my gosh.
Hindi ako makapaghintay na makita mo si Anh.
Sobra 'tong, "Wow" talaga. Ano…
-Sige, mga anak. Uy, Sam! -Uy, Tan.
-Hello, pare. Kumusta? -Uy.
-Mabuting-mabuti. -Abangan mo siya. Ang bongga.
Kaya, Anh?
Naku, Didi! Oh my gosh!
Ang sexy!
-Sam. -Uy!
-Hi! -Ganda niyan.
Ang ganda mo!
-Oo! -Nandito ka pala.
Kiss!
Yay sa kiss!
-Sige, Sam. Upo! -Umupo ka.
-Bale… -Ganda niya, ano?
Sobrang ganda niya. Babe, ang ganda mo.
Magluluto ka mamaya. May kulang pa.
Saglit lang.
-Diyos ko. Sombrero ba? -Tiara 'yan!
Isang bagay na lang ang kailangan.
Hindi ka magiging chic na executive chef kung walang…
Naku, ang cute!
-Naku. -Chef's coat!
-Diyos ko, may snap! -Oo.
Yes, queen.
Gusto ko 'to.
-Ang cute nito! -Ang professional mo naman.
-Salamat. -Handa ka na.
Ang sweet. Ganda nito.
Pagsabi kong, "Summer," sabihin mo, "Slut."
-Summer! -Slut!
ANG BAGONG ANH
ANG PAGKAIN AY PAGKATAO MO
YAPAK NG KUNG SINO KA. -LIDIA BASTIANICH
Summer Supper Club!
Ito ang pinakakapana-panabik na serye ng New Orleans social calendar, honey.
Isang culinary extravaganza, kung baga.
Welcome sa kusina ko.
Ipasa n'yo ang mga menu.
Okay, gusto kong pagandahin 'yong sesame rice crackers
gamit 'tong torch dito.
-Oo. -Galing namin.
Ikot kami nang ikot, nag-aayos, naglalagay ng tubig,
gumagawa ng menu, nangungumusta. Marami tayong gagawin.
Mainit na kape para sa table six, stat.
Hanapin mo 'yong waiter.
-Nasaan ang dinurog na mani? -Pag lumabas na 'yon…
Kinakabahan si Anh. Hindi lang siya nagluluto ng pagkain.
Kailangan aliwin ang mga guest. Kailangan sabihin kung ano 'to.
Kailangan ilabas 'yong first course, 'yong talaba.
Ibe-bake muna 'yon.
May butter at scallions,
tapos budburan ng mani sa ibabaw nila.
Magbibigay-pugay siya sa nanay niya sa napakagandang paraan,
at alam kong ipagmamalaki siya ng nanay niya.
-Ano'ng pakiramdam mo? -Mabuti.
Kinakabahan, pero mabuti. Excited.
-Kaya mo 'to. -Kaya mo. Handa ka na.
-Handa na. -Sobra.
Dadaan ka rin sa utos station
para di ka magtagal dito sa likod para makihalubilo ka sa mga tao.
-Dahil ano ka? -Boss bitch, sexy slut, Anh Luu. Oo.
Sige na, sexy slut, mag-hi na!
Trick sa bangs.
‘Yan. Salamat. Ganyan. Ayos na.
Kumusta sa inyong lahat.
Salamat sa pagpunta sa espesyal na dinner ko.
Gusto kong ibahagi sa inyo kung paano ako kumain
araw-araw noong bata pa sa Vietnamese home.
Napakasaya ng linggo ko kasama ang mga bago kong kaibigan dito.
Oo.
At mas naging malapit ako sa sarili ko at sa nanay kong pumanaw na,
at ang dinner na 'to ay parangal sa kanya.
Pakiramdam ko na-channel ko talaga ang nanay ko habang niluluto ko 'to.
Kakain tayo gamit ang kamay,
gamit ang chopstick, gamit ang kutsara.
Pamilya tayo dito ngayong gabi, okay? Dito lang ako kasama n'yo.
-Yey! -Mag-enjoy kayo.
-Mahal ka namin! -Mahal kita, Anh!
Hawak ni Anh ang gabing 'to.
Komportable siya,
at talagang proud na proud ako sa kanya.
Diyos ko!
-Gusto mo 'yong talaba? Ayos. -Masarap.
Maraming salamat. Enjoy kayo.
Gusto ko madumihan ang mga kamay n'yo, okay?
Ang sarap magbalik-tanaw at tingnan ang mga pagkaing bumuo sa 'yo,
mga rituwal na ginawa mo kasama ang pamilya mo,
at 'yon ang ginagawa ni Chef Anh, at magpapatuloy siya.
Maibabahagi niya 'yon sa mundo,
napakagandang regalo 'to sa sinumang masuwerteng sumubok ng pagkain niya.
Mahal ko kayo. Buti nakapunta kayo.
-Kumusta 'yong Beyond Meat dish? -Pangatlong bowl ko na.
-Ang sarap! -Maraming salamat.
Ang sarap.
Si Anh, noong una naming nakilala, nasa madilim na lugar.
Nagluluksa pa rin siya sa pagkawala ng nanay niya
at hindi niya alam kung paano ipoproseso ang damdamin.
Pero sa linggong ito, sa tingin ko nakuha niya ang closure,
at wala nang pumipigil sa kanya.
Dapat gawin natin 'to, 'no? Dapat may ganito palagi.
-Tama. -Oo.
Nabigyan siya ng lakas, alam niyang mahalaga ang boses niya.
Hindi niya hahayaang may magsabing di mahalaga.
Mahal, salamat sa lahat.
Bye!
Akala ko mananatili ako sa pananaw ko noon nang matagal na panahon.
At ang sarap sa pakiramdam na marunong na akong humarap
at may lakas ng loob na alagaan ang sarili ko.
Para akong bagong tao.
-Mahal kita. -Mahal din kita.
Naku. Maraming salamat.
Inalalayan namin si Anh, busog na ako,
pero oras nang gawin ni Anh mag-isa.
Kaya niya 'to.
-Bye sa lahat! -Kita tayo sa susunod!
Nice to meet you. Doon ba?
-Bye. -Bye!
-Bye!
Shot o'clock na!
Sage of wisdom sa paborito kong herbs,
simula sa cilantro, ang pinakakaraniwang herb na ginagamit sa mundo
at ang pinakahati ang opinyon ng mga tao.
Rosemary. Isa itong matigas na herb na kailangan ng konting oras
para lumabas ang lasa at lumambot.
Mint. Di lang garnish sa creme brûlée na may isang maliit na strawberry.
Dill. Literal na makikita sa bawat garapon ng anumang pickles.
Parsley. Hiwain nang mabuti, at ginigising ang kahit anong ulam.
At kung hindi maganda ang hininga mo, kumuha ka ng dahon.
Marami pa akong kuwento, pero wala nang "thyme."
Teka, meron pa.
Tagapagsalin ng Subtitle: Donna Escuin
Pagsabi kong, "Sexy," sabihin mo, "Slut."
-Sexy! -Slut!