Tara na!
Nandito na sila!
-Papunta na! -Oo!
-Dorian, ito ang tahanan namin. -Ang ganda.
Ang ganda di ba?
-Hi! -Ayan!
-Hello! -Hello!
-Hi! -Ang ganda mo.
-Di ba? -Salamat!
-Mabuti at nandito ka. -Hi ganda.
-Ako si Bobby. -Nice to meet you, Dorian.
-Salamat sa pagpunta. -Maupo ka.
-Dorian! -Oo.
Na-excite kaming marinig ang tungkol sa mama mo, si Doreen.
Nabalitaan namin na ngayong linggo, io-honor siya sa Jazz Museum.
Oo. Di niya alam 'yon,
pero siya ang pinakakarapat-dapat doon.
Mukhang mahalaga siya ng New Orleans. Ikuwento mo siya.
-Isa siyang clarinetist at vocalist. -Naks, clarinetist!
'Yong banda niya, Doreen's Jazz New Orleans.
Dito sa French Quarter. Para kang laging nasa party.
Marami akong nickname.
Queen Clarinet,
Lady Louis,
Miss Satchmo,
ang Babaeng Louis Armstrong.
Ang galing, di ba?
Dahil naimpluwensyahan nga ako ni Louis,
pero clarinet 'yong the best.
Classical musician siya noong una
hanggang makilala niya 'yong tuba player, aka tatay ko,
at kinonvert siya sa jazz.
Bago at pagkatapos ng klase, magpa-practice kami.
'Yon ang gusto kong babae kasi musika ang buhay ko,
at gusto niya ang gusto ko.
Hindi nagtagal,
kumikitata na kami, nagsasaya, nagta-travel.
Dalawang beses siyang tumugtog kasama ang Philharmonic Orchestra.
Tuwing nakikita ko siyang tumutugtog doon, naiiyak ako.
-Parte ng pamilya n'yo ang musika. -Oo.
-Ang totoo, ako ang drummer. -Sabi ko nga, "Ikaw ba 'yan?"
Minsan, di ko nga magawang lumingon sa kanila
kasi mapupuno ako ng emosyon tapos mawawala ang concentration ko.
Ang galing ng mama mo. Bakit mo siya ni-nominate?
Buong buhay ko, tumutugtog ako,
at di ko na 'to gustong ipagpatuloy.
-Ano? -Sinisira mo ang banda.
-Hindi! Hindi ko alam kung magagawa namin. -Alam ng nanay mo?
Alam ng nanay ko.
Ah, alam niya?
Sorry, nabigla ako, nagpaka-Karen, parang nanay.
-Hindi! -Nataranta ako. Sorry.
Sorry!
-Nasabi ko na 'to sa kanya. Okay lang. -Sorry.
Di siya pwedeng tumugtog sa kalye habang-buhay.
Di pwedeng lumalabas at lumilipat palagi tapos ise-set up pa lahat.
-Nakakapagod 'yon. -Okay.
Dapat humanda na sa susunod na kabanata.
'Yon nga, at gusto kong bigyan siya ng maipapagpatuloy niya.
'Yong sweet shop, sa mama niya 'yon.
At alam kong gusto niyang ituloy 'yon
para sa mama niya, pati na rin para sa sarili niya.
Sinimulan ng pamilya ko ang Doreen's Sweet Shop.
Naging matagumpay ang negosyo sa Tremé sa loob ng maraming dekada
at pangarap 'yon ng nanay ko.
Makikita mo sa kanya. Maririnig mo sa boses niya.
Proud talaga siya.
Noong huminto siya, hindi pa ako handang pumalit,
tinatawag kasi ako ng musika. 'Yon ang gusto kong gawin.
Kaya isinara namin ang tindahan.
Sabi ko, "Pagkalipas ng panahon, bubuksan natin ulit ang tindahan,"
kasi kailangan kong ituloy ang legacy.
Pero ganyan ang buhay.
-Ito 'yong lumang sweet shop. -Oo.
-Galing. -Ganda ng sign. Ang cute.
Oo, ipinangalan sa kanya. Doreen's Sweet Shop.
Pumupunta ang lahat ng tagadoon,
pag papunta sila sa school, bibili ng meryenda,
pero binaon talaga siya ng Katrina.
Lumipas ang ilang buwan, tapos ilang taon,
ngayon sirang-sira na talaga,
at palaki nang palaki 'yong bundok na aakyatin.
Bahagi ng buhay niya ang sweet shop,
at malahagang gawin na 'to ngayon para may mapagkakakitaan siya.
Trabaho nila 'yong music.
-Parang retirement plan 'to. -Oo.
Sige.
Sa weekend, may sorpresa ang New Orleans City Council
at gagawin siyang cultural ambassador?
Oo, pinaganda niya ang mundong 'to,
deserve niya 'yong dalawang legacy.
-Ganda ng mga sinasabi mo sa kanya. -Oo, mahal ko siya. Ano ba!
Gusto ko na siya makilala.
Nasa 'yo 'yong susi? Mukhang matatagalan ako.
-Sige. -Ang daming susi.
Aalamin mo pa kung para saan ang bawat isa.
-Ihahatid ka namin. -Diyos ko!
Salamat sa pagpunta, Dorian!
-Halika. -Maraming salamat.
-Bye, love. -Thank you, Dorian.
MUSIKA NA ANG BUHAY KO NOON PA MAN
PERO WALANG KUWENTA ANG MUSIKA KUNG HINDI MO ILALABAS SA PUBLIKO.
Dito na tayo sa French Quarter. Handa na kay Doreen?
-Oo! -Ako rin.
Handang marinig si Doreen.
Nasa harap buong gabi
Ako ang maghuhugas, magluluto
Magbabayad ako ng upa
Dahil alam kong may kasalanan ako sa kanya
-Naririnig ko ang tugtog. Ayan na siya! -Ayan na siya!
Sige, gawin na natin.
Akalain mo 'yon?
-Hi, Doreen. -Hi!
Ano'ng nangyayari? Ay, susmaryosep!
Grabeng sorpresa 'to.
Hi, ganda!
-Hi! Grabe! -Hi, baby.
Diyos ko!
Tuba!
Ay, susmaryosep! Ano 'to?
-Ang galing! -Diyos ko!
Pambihira 'to.
Hindi nakapagtataka kung bakit siya tinatawag na Queen of the Clarinet.
Sumama ka lang kay Doreen saglit, alam mong isa siya sa pinakamagagaling.
Siya ang gusto mong marinig kapag pumunta ka sa New Orleans.
Ang galing!
Ang galing mo!
Oo! Ibigay n'yo ang pera n'yo. Ang galing noon!
Ang galing!
Ikaw si Lawrence? Diyos ko! Ang cute mo!
-Hello. -Kumusta?
-Pwede ka naming kidnapin? Sama ka? -Alam kong umuulan.
Tara na. Hindi 'to wet t-shirt contest.
-Gusto ko 'yan. -Lawrence, ikaw na'ng bahala.
-Walang kuwenta kung wala siya. -Ambon lang 'to!
May adventure na tayo agad!
Totoo 'yan.
Susmaryosep! Ang astig nito.
Talaga?
Oo, talaga.
Kapag tumutogtog sa kalye, may nang-aangkin ba ng lugar,
parang "Wag ka sa puwesto ko"?
Oo. Dati kailangan pa namin matulog doon. Lalabas kami ng huwebes ng gabi.
Di kami aalis hanggang linggo ng gabi.
-Para makuha n'yo 'yong puwesto. -Oo. Salamat sa Diyos.
Nagawa ko na lahat.
Sinubukan naming tumugtog sa kantong 'to, pero kung sino man ang may-ari noon,
ayaw nila sa amin, at ayaw nila ng music.
Ibaba ang bintana, sabihin mo, "Big mistake. Huge."
-Gusto ko 'yan. Gusto ko 'yong pelikula. -Di ba?
-Naku, Julia Roberts. -May ayaw ba?
Madalas hindi nirerespeto ng mga tao ang street musician.
Susubukan ka nilang tulungan. Naku, 'yong mga tutulong daw!
Naku, wow talaga.
-Talaga? -Sinasabi ko sa 'yo.
Ang cute ng lugar n'yo.
-Pagka-cute ng lugar n'yo. -Naku.
Noong nalaman namin na bibilhin na 'yong bahay,
dinala ko ang nanay ko, sabi niya…
-"Ang ganda." -"Magandang lugar 'to."
"May mga Black bang nakatira dito?"
-Meron na. -Meron na! 'Yan ang sinabi ko.
-Tama. -Tama. Sabi niya, "Ooh!"
-Ang ganda ng bahay. -Di ba?
Salamat.
-Uy, ganda. -Kumusta ka?
-Buti nandito ka. -Good to see you ulit.
'Yong kulay ng buhok mo, Dorian! Honey!
-Ang bongga. -Diyos ko!
Nakilala n'yo siya!
Bakit may naaamoy akong, vanilla at caramel?
-May mabango. -Dito lang kayo.
May amoy tsokolate at vanilla, at hindi ko alam kung ano pa,
pero may nagbe-bake.
Kung dessert 'to, mababaliw kami.
-Mahilig ba kayo sa brownies? -Ano kami, mga halimaw?
May brownies?
Diyos ko!
Wag.
Ew!
Paano mo nagawa 'to?
Brown Es.
Bakit mo kami inaasar ng ganito?
Ginawa ko 'to sa isang tao kahapon.
Nakonsensiya ako ng sobra, kaya gumawa ako ng brownies.
-May brownies talaga? -Kung fabulous ang pag-uusapan…
Ta-da!
-Ito ang… -Diyos ko!
…cream cheese.
Pasok sa bibig ni Mommy. Sa tiyan ko.
Cheers, Tanny!
Ang sarap, ano?
Alam mong masaya siya kapag nagtu-twerk siya.
Twerk na!
Ako ang Cookie Monster. Ako si Queer Cookie Monster.
Diyos ko!
-Tingnan mo naman. -O, di ba.
Honey!
Wow.
Napakagandang painting mo.
May kasaysayan at musika sa bawat sulok ng bahay na 'to.
Pakiramdam ko ang musika, talagang pinag-iisa ang mga tao, di ba?
At nagagawa din 'yon ng pagkain.
Oo. Totoo 'yan.
Pakiramdam ko, katulad mo ako. Dreamer ka.
Mayroon kang iba't ibang bagay na gusto mong gawin,
pero gusto kong gumaling sa bagay na mahalaga…
-Na passionate ka. -…na gustong gawin.
Ano'ng pinapangarap mo sa candy shop?
'Yong unang bersyon…
-Lumiwanag ang mukha mo. -Oo.
Kasi dahil sa sweet shop, natuto akong mag-bake,
inisip ng nanay ko kung ano'ng gusto ng mga bata,
kaya para sa mga bata pa rin.
Siyempre.
Tapos gusto kong dagdagan
ng mga signature product, tulad ng puff pastry.
Napansin ko, maghanap ka lang sa ref, tapos ilagay mo sa puff pastry.
'Yon ang maganda!
Pwedeng gawing matamis, malinamnam, o pareho.
Walang hindi masarap…
Siguro hindi sa wala, pero grabe naman.
Hindi pa namin nahahanap 'yong lasa,
pero sinasabi ko sa 'yo, Diyos ko, pag nahanap namin…
'Yan ang pwede nating paglaruan ngayong linggo.
Ayos.
Ano'ng meron dito?
Doreen, tingnan natin ang closet mo?
Nakaempake na ako,
kasi laging may pinuntahan, o pupuntahan.
Nasaan 'yong maleta?
-Naku. -Oo.
Laki ng bagahe.
-Tulungan na kita. -Salamat, sir.
Bago ka maupo, nagsa-sideline ka ba bilang janitor?
-Hindi! -Bakit may susi ka sa keychain?
-Oo nga. eh. -Ilang carabiner 'yan?
Kaya nakahiwalay,
kasi 'yong ignition ng kotse ayaw ng mabigat.
Sige. Pakipaliwanag.
May mga lock ng bahay, sa labas. May mga lock ng bahay, sa loob.
May mga lock ng tindahan.
Mga padlock na ginagamit namin sa trabaho.
-Oo. -Ang dami. Maupo ka, Doreen.
Sige.
Denim jacket.
Di ko naman ayaw ang denim jacket.
Mas matanda ang shirt na 'yan kaysa kay Dorian, at gusto ko 'yan.
Crime scene 'to.
Hindi.
Makulit si Doreen. Nakakatuwa siya. Masigla siya. Energetic siya.
Hindi.
Mga damit…
-Pinakamalaking hindi. -Diyos ko!
…napaka-boring.
Hindi talaga.
Nababaliw ka na ba?
Hindi pwede.
Maganda ba ang pakiramdam mo dito?
Kasi, kahit may lumapit,
tapos sabi, "Tingnan mo ang suot niya,"
pagsumugtog na ako, sila naman, "Ay, grabe!" Kaya ayos lang.
Pero ayaw mo bang magmukhang maayos?
Ah, sasabihin ko sa 'yo.
May mga malulusog na babae, sa mga TV.
-Oo. -Ako naman parang, "Wow."
Pero ako… Di ko kaya 'yon. Alam mo 'yon?
Bakit hindi kaya?
Pwede ka maging maganda.
Gusto kong ipakita kung gaano 'to kadali.
Diyos ko. 'Yan ang… Salamat.
Anak ng putik.
Diyos ko. Sige. Sabihin mo lahat.
Ano ang self-care routine mo?
Naghihilamos ng mukha, nagsisipilyo, tapos…
Oo. Check.
…Ayos na ako.
Ayos na tayo.
Inaayos ko na 'yong buhok, tumatagal 'to.
-Oo. -Kaya di ko na iisipin.
Doon ba nanggagaling 'yong ideya ng braids?
Low-maintenance 'yan, maganda.
Oo, madali kasi.
Di ko na iniisip 'yong makeup,
pero, naku, pag mine-makeup ako ni Dorian.
Tingnan mo'ng mukha mo.
Ang ganda ng mukha mo.
Noong unang beses na nilagyan niya ako ng pilik mata.
-Ako parang, "Naku!" -'Yong mga mata!
Parang reyna ang pakiramdam ko.
-Gusto ko 'yong reyna. -Naku.
Gusto mo ba ng ganyan sa araw-araw mo?
Gusto mong matutunan kahit konti?
Oo naman.
Hi, ganda.
Hello, guwapo.
Pag tinitingnan kita, purong talent ang nakikita ko.
Talaga?
Ano ang pakiramdam na alam mong nagpapasaya ka ng maraming tao?
Ah…
Salamat. Ngayon ko lang nalaman.
-Totoo! -Ang galling.
-Totoo! -Ah…
Noong papunta tayo dito,
sabi mo maraaming sumubok na tulungan ka dahil street performer ka.
Oo. Tama.
Kapag di ka kilala ng mga tao, kung ano ang iniisip nila.
Oo.
'Yon bang, sinasabi,
"Nasa kalye sila, siguro may problema sa droga."
"May problema siguro sa alak."
Matagal kaming naka-blacklist
sa magagandang club gig at iba pa, alam mo?
'Yong mga kumukuha ng banda, di nila nakikita ang nagawa mong legacy.
Oo, saklap, pero ginagawa lang namin ang gusto naming gawin.
Napapagod ka ba minsan?
Oo. Alam mo, mahilig akong mag-travel noon,
pero ngayon, 'yong lakad sa airport…
Ang lalaki ng airport!
-Di ba? -Ang laki!
-Naku. -Alam ko 'yan.
Noong nag-41 ako, sabi ko, "Ano'ng nangyayari sa tuhod ko?"
-"Ano'ng nangyayari?" -Ah, 41? Naku.
Oo nga, baby pa.
Oo, alam ko, pero ayan na 'yong epekto.
-Ayan na. -Oo.
Noong nag-41, nagbago ang mata ko.
-Sabi ko, "Hala. Ito na." -Okay.
-"Ito na nga." -"Ito na!"
-Putik. -"Ito na."
Di ko naman sasabihing pabagsak na mula noon…
-Hindi, umaangat ka. -…lumalala, sigurado.
Sa puso mo, ano'ng nararamdaman mo?
Kahit na nalulula na ako, di ako nagrereklamo
kasi mas mabuting malula ka, dahil marami kang gagawin,
kaysa sa walang gagawin,
kaya ayos lang ako. Kailangan lang maghabol.
-Sumisigla ka sa passion mo. -Magandang pananaw 'yan.
Oo, maganda.
Ant, huling tatlo na lang! Sige, kaya mo 'yan!
-Uy. -Hi, lady.
Malapit na!
Sorry! Pumasok ang daliri ko sa bibig mo!
Binigay ng magandang mong anak 'tong mga picture.
Mama mo ba 'yan?
-Mama ko 'yan. -Oo.
-Si Anna May 'yan. -Oo.
Siya nga 'yan.
Nagsimula siya sa paglilinis ng bahay ng iba,
hanggang sa magkaroon ng sariling matagumpay na negosyo.
-Maganda siya. -Oo.
Doreen's Sweet Shop.
Ginawa ng tatay ko, inayos niya at nilagyan ng counter,
pupunta ang mga bata,
pipila sila doon, aakyat doon,
at napakabait ng nanay ko.
"Hi, anak. Ano'ng kailangan mo?"
Ilang taon 'yon tumagal?
-Mga 35 years. -Wow.
Kilala pala talaga sa lugar n'yo.
Oo. Sikat noon.
-Napakagandang legacy. -Maganda talaga.
Ayokong matapos sa kanila, kaya binili namin 'yong building.
-Anong taon 'yon? -Noong 2002 'yon.
Inayos n'yo rin nang ilang taon?
-Ay, oo naman. -Oo.
Oo naman, at sayang talaga,
kasi, noong dumating ang Katrina,
tatlong talampakan na tubig. Boom.
-Kaya kinailangang ilabas lahat. -Tama.
Napakaraming problema sa maraming parte,
sa mahabang panahon. Gusto mong gawin, pero di mo magawa.
Maraming nangyayari, tapos pagtagal, puro pangarap ang maiiwan.
-Ang totoo, nag-aayos na ako doon. -Talaga?
-Tingnan natin? -Okay.
Oo, tara na.
-Mga bata! -Bakit?
Mga bata, handa na kayong pumunta sa sweet shop?
Oo!
Treme ang pinakalumang neighborhood ng mga mayalang Black sa bansa.
Dito, may isang babae na si Miss Dorothy. Umuupo siya sa beranda.
Alam niya ang lahat tungkol sa lugar na 'to.
Gusto ko 'yong mga lola na alam ang lahat tungkol sa lahat.
-Alam niya ang lahat. -Bobby, ikaw 'yon.
Uy, magiging gano'n talaga ako.
"Curtain twitcher" ang tawag namin.
-Dito ka nakatira dati? -Dito mismo.
-Dito. -Hi, bahay!
-Ito 'yong candy shop. -Oo.
May mga magical elf ako diyan. May mga nangyayari.
Marinig ko lang 'yong mga ingay, nakakatuwa na kasi walang ingay noon.
-Oo. -Di ba?
-Naging tahimik ng matagal, ano? -Oo, napakatahimik.
Gusto kong makita mo ang mga nagawa na,
pero hindi pwede.
Sasabihin ko pa, "O, tara na."
Pakiramdam ko binigyan mo ako ng brown Es!
Handa ka na ba sa linggong 'to?
Oo naman.
-Okay? -Gawin na natin!
Sa dulo ng linggo, sosorpresahin ng City Council
si Doreen bilang cultural ambassador ng New Orleans,
at gusto ko pambihira ang pakiramdam niya. 'Yong powerful.
Gusto kong maramdaman niya na talagang deserve niya 'to.
Maraming pagbabago ang pinagdadaanan. Aalis ang anak niya sa banda.
Kinakabahan siya na baka di na makatugtog sa kalye.
Medyo nakakatakot 'to para sa kanya.
Pag pinaalala natin kay Doreen ang impact na nagawa niya
at 'yong maiiwan niyang legacy,
makakatulong na mas mapadali ang mga pagbabago.
Kahit mahal niya ang music, uusad na si Doreen sa susunod na kabanata,
at nakakatuwa na naisip niyang tumingin sa nakaraan
at gusto niyang ibalik ang Doreen's Sweet Shop.
Gusto kong matuwa siya dito sa susunod na kabanata ng buhay niya.
Isa sa mga dakila soi Doreen,
at nandito ako para siguraduhin na pag ise-celebrate siya ng mga kasama,
ise-celebrate din natin ang ganda niya kasi tingnan n'yo siya.
Ang cute niya.
Madalas ang plano mo
hindi nangyayari sa paraang gusto mo,
pero ngayong linggo, sana talaga matulungan ko si Doreen
na makabalik sa sweet shop ng mama niya at masimulang makita ang hinaharap.
KUNG NASAAN KA MAN SA PAGLALAKBAY MO,
DIYAN MISMO ANG TAMANG LUGAR. - OPRAH WINFREY
Welcome sa Sephora! Shopping spree tayo.
Mahilig ako sa Sephora.
Dorian, para 'tong pangarap natin noong bata.
Oo.
Excited na akong tulungan si Doreen.
Kukunin ko ang basket at uubusin ang tinda.
'Yong pagtanggap sa award na 'to, isang beses lang sa buhay nangyayari,
at gusto kong ipakita paano ilabas ang sarili sa bago at magandang paraan.
-Wala akong alam sa mga ganito. -'Yong baby eyes mo, sabi…
Oras na para magpaganda.
Oras na para kumilos.
Putik, magiging maganda 'to! Hindi ka pa handa.
Mga contour 'to.
Maganda sa kutis natin. Kung nakikita mo, hindi tama ang kulay.
Tama. Mismo.
Ang ganda!
Okay, kailangan natin ng pito.
Okay. Ang cute. Gusto mong pumili ng lipstick?
-Kung na-nominate ako sa isang award… -Pag na-nominate ka…
-Salamat. -Salamat. Oo, hindi…
Wala tayong oras para sa mga kung. Nagma-manifest tayo.
Dapat may alam ako na pwede kong gawin.
Bagay sa 'yo 'yong mga purple at berry.
Itinuturo natin sa mga babae habang tumatanda,
na di nila pwedeng i-enjoy ang ganda nila tulad noon.
"Hindi pwede 'yang kulay, di pwede 'yang buhok."
"Kailangan makisama." Hindi! Ilang taon ka man.
Pwede mong i-enjoy ang sarili sa kahit anong paraan.
Sinong hot girl 'yon?
May nanalo, Mama.
Sa skincare naman tayo.
Toner 'to. Ididiin mo lang sa balat mo pagkaligo mo.
-Tama. -Bongga 'to.
-Alam mo 'yon? -Oo.
Diyos ko. Itong plumping eye gel, maganda.
Plumping serum, gel moisturizer, tapos vitamin C rose oil.
Maganda para sa inyo.
Ganito ang pagkakasunod. Handa na?
Toner, tapos serum, eye cream, moisturizer, oil.
Okay!
Toner, tapos serum, eye cream, moisturizer, oil.
Sige.
Tapos mag belly-bump kayo ng katabi mo.
O kaya hip bump. Mas maganda.
-Mas cute. -Kailangan ng isa pang basket.
-Masaya ka ba sa pagiging nanay? -Ay, naku…
Sa bawat parte, napakasaya ng bawat hakbang.
Naku. Nakakatuwa naman.
Oo.
Mahilig akong mamili, pero di ako makakatulong
hangga't di ko talaga naiintindihan kung sino sila.
Lumaki ka sa sweet shop, tapos naging musikero ka.
Oo. Kinailangan kong magtagumpay sa music
kasi may hinandang career para sa 'kin.
Gano'n rin ang ginawa namin.
Meron kaming maliit na grocery-store section,
sweet-store section.
-'Yon ang ikinabubuhayan namin. -Oo.
Tapos akala ng pamilya, pagtagal, kaming mga anak ang magtutuloy.
Di namin ginawa. Ikaw rin hindi.
Sabi ng tatay ko, "Para sa 'yo 'to," sabi ko, "Ayoko nito."
-Oo. -At alam kong nasaktan siya.
'Yong passion ang nagbigay sa akin ng lakas para gawin 'yon.
-Oo. -Magaling ako sa clarinet.
Sa simula pa lang, mas mahusay ako kaysa karaniwan,
doon lang ako mas magaling kaysa karaniwan.
Hindi ko sinabing ayaw ko talaga.
Sabi ko lang gusto ko may gawin ako sa sarili ko,
tapos pagtagal, ako na'ng bahala.
Tapos tinawagan ako tungkol sa tatay ko.
Oo, namatay ang tatay ko.
Nakikiramay ako.
Oo.
-Tinuloy ba ng mama mo ang sweet shop? -Hanggang sa nagkaroon siya ng dementia.
-Okay. -At… ayon.
Grabe.
Alam mo 'yon? Kaya ko siguro natatandaan ang usapan namin ng tatay ko,
"Para sa 'yo 'to," tapos ako, "Ayoko nito,"
kasi para bang, "Paano mo nagawang saktan ang damdamin ng tatay mo?"
Kaya ba mahalaga sa 'yo na buuin ulit 'yong sweet shop?
Para igalang ang magulang mo?
-Pinaghirapan nila 'to. -Oo.
At marami silang ginawa, at natupad ang mga pangarap nila,
at gusto nila 'to para sa akin,
tapos pinili ko ang clarinet.
Oo.
Naiintindihan ko kung bakit may guilt,
pero ayaw kong pinapahirapan niya ang sarili nang ilang dekada na.
Sa puntong ito,
Malinaw na nasa posisyon siya para buuin ulit ang legacy nila,
gusto kong maramdaman niyang karapat-dapat siya dito,
at bahagi noon, 'yong porma na magpaparamdam noon.
-Handa na? -Oo.
Bubuksan ko 'to.
Sumama ka sa akin.
Sige.
Dati, isang bilog ka lang ng tela,
kaya di ko malaman kung ano ang itsura mo sa loob noon,
sa ganito, mabibigyan ng proportion ang katawan mo.
May bewang ka.
May torso ka.
May binti ka.
Pinapakita na natin.
Ang kaso, magiging problema 'yong maiksing damit.
Ipaliwanag mo nga.
Kapag tumutugtog ka ng clarinet,
itinataas mo, kaya makikita ang tiyan mo.
Oo, tapos kahit pagbaba ko, nakataas na ang damit ko.
Oo.
Maiiwan dito. Okay.
Para sa 'yo, simula ngayon, mas mahabang pantaas para tago lahat.
Oo.
'Yong sapatos.
Basta nakapirmi lang ako? Ayos!
Naiintindihan ko, kung kailangan flat, flat na.
-Oo. -Kalimutan muna ang clarinet.
Maganda ba ang pakiramdam mo diyan?
Oo. Kamukha ko 'yong mga nasa TV.
Maganda ka nga.
-Salamat. -Oo nga!
'Yong sinasabi niyang ganito manamit
'yong mga hinahangaan niya?
'Yon na! Ito na 'yon.
Ang ganda niya.
Nakakaagaw pansin siya.
Hollywood.
Hollywood!
Mukha kang cool, malakas, at creative na babae.
Akalain mo?
NATUTUNAN KO NA ANG PAGHAHANAPBUHAY AY HINDI PAREHO SA PAMUMUHAY.
Walang pinagbago mula sa labas, ano?
Marami na kami nakitang kaguluhan
sa Queer Eye nitong ilang taon, pero malaking kaguluhan 'to.
Gusto kong isama si Lawrence,
kasi dapat pumasa ako sa test ng asawa para siguradong tama ang ginagawa ko.
-Gusto ko 'to lahat. -Di ba? Bukas na bukas.
-Si Taika 'to. -Hi.
Marami siyang nakitang magagandang pictures na gusto naming ilagay dito.
Napakaraming tao sa lugar na ito
ang nakakaalala sa tindahan at kay Miss Annie May.
Naaalala nilang pumupunta sila noon bata, tulad ko.
Mula noong binigay ang susi, natanggal na ang napakaraming amag, mga basura,
pero marami pang kailangang gawin
bago makapagbukas ang sweet shop.
Pero gusto kong ayusin ang lugar para maalala ni Doreen ang nakaraan,
pero maumpisahan ring isipin ang pagbukas ulit ng sweet shop.
-Marami nang nagawa. -Oo?
-Panibagong buhay 'to. -Magiging maganda.
Alam kong nakangiti ang nanay niya sa langit
habang alam niyang inaayos 'to.
Ang saya ko.
Kausap ko ang mama mo noong isang araw.
Napag-usapan namin kung ano ang gusto niya sa sweet shop.
Lumiwanag ang mukha niya noong kinuwento niya ang puff pastry.
-Oo. -Natuwa ako doon.
Ang puff pastry, parang blangko lang.
Pwede gawing matamis, maalat, pwedeng kahit ano,
kaya mag-eksperimento tayo.
Tuturuan ko kayo ng iba't ibang hugis.
-Naisip ko gawin nating magkasama. -Oo.
Oo. Sige.
Gustong tulungan ni Dorian ang nanay niya para siguraduhing ayos siya.
Una, classic na Danish.
Gusto kong ipakita ang iba't ibang paraan ng paghiwa ng puff pastry.
Danish braid ang tawag dito.
Ibabalot mo lang, may magandang braid ka na.
May mission kami.
Tapos pinwheel.
Mission para sa mga puff pastry.
Mga. Maramihan.
Gawa tayo ng bilog,
tapos punuin ng kahit anong gusto mo.
-Gawin na natin. -Ano'ng ginagawa mo?
Gagawin ko ang pinakamahirap.
-Uunahin mo ang pinakamahirap? -Oo.
Hindi na ako nagtataka diyan.
Dorian, ano ang pakiramdam mo sa pagbangon ng sweet shop?
Excited ako sa gagawin niya,
at sa gagawin namin magdamag.
-"Namin?" Tutulong ka? -Oo. Masayang magluto kasama siya.
Mag-best friends kami, kaya laging masaya.
Ang lambing naman ng sinabi mo.
-Totoo. Tropa tayo. -Tropa ko 'yan.
Mahal n'yo ang isa't isa, gusto n'yo ang isa't isa.
-Sobra. -Oo. Totoo.
-Tingnan mo. -Ang ganda.
Ang ganda nga niyan.
-Naku, tigilan n'yo nga. -Handa na sa wash.
-Weird maglagay ng hilaw na itlog. -Oo, kaya nga…
Maiintindihan n'yo paglabas sa oven. Kumakapit 'yong sugar sa wash.
Gusto ko 'yan.
Noong nakita ko, parang, "Ay, sariwang dill?"
"Diyos ko po."
Ang galing niyan.
Minsan gusto mong tumingin sa cookbook at sundin ang recipe nang sunod-sunod…
Parang gusto ko berries and cream.
…pero minsan din, gusto mo maglaro, mag-enjoy,
maging creative, gusto mong makita kung ano'ng pwede.
Gusto mo lang humugot sa jazz.
Ilalagay ko na ang akin. Naka-set ang oven sa 400.
Mga 15 hanggang 17 minuto, at maluluto na sila.
Tuwang-tuwa ako na magkasama kayo sa bahay,
magkasama sa trabaho.
Ganyan ka ba noon, Doreen?
-Talagang mama's girl ako. -Ikaw rin noon?
-Mama's girl pa rin ako. -Oo nga.
Kung babalikan mo, at pag binabalikan ko,
lumaki ako sa likod ng sweet shop, alam mo 'yon?
Kaya maraming memories 'yong Doreen's Sweet Shop.
Okay.
Madalas nasa tindahan 'yong nanay ko,
tapos nagluluto ako sa tindahan bago ako nag-umpisa sa music.
'Yon din ang nagpaganda. Masaya na 'yong makasama lang siya.
-Oo. -Totoo.
Napakaraming saya ang hatid ng sweet shop kay Doreen at sa mama niya,
at ngayong naiisip niya ang susunod na kabanata ng buhay niya,
di lang 'to basta negosyo lang.
Tungkol 'to sa pamana ng pamilya niya, at gusto niyang i-honor 'yon.
Napakaganda no'n.
Golden at napakaganda! Gusto ko nang ipakita!
-Tinakot mo ako! -Gano'n lang talaga ako.
Voilà, mademoiselle. Pour vous.
Napakaganda nito.
-Ano 'yon? Egg wash lang? -Naglagay ako ng konting Demerara sugar.
Gusto ko kasi 'yong lutong pag kinagat
kasi buttery lang pag pastry lang. Napaka-neutral lang.
Ang ganda.
Gusto mo 'yong pinwheel?
-Oo. -Oo. Napaka-photogenic ng pinwheel.
-Ang ganda. -Ipapadala ko sa inyo 'tong picture.
-Oo. -Ang ganda niyan.
-Munting test kitchen natin! -Sinasabi ko naman.
-Gusto kong magsimula sa malinamnam. -Oo.
Pambihira.
Hindi ko maiisip 'yong dill, pero galing.
Naku.
-Oo. -'Yong dill.
Ham and cheese 'to.
Cheers tayo?
Cheers.
'Yon ang gusto ko.
-Masarap 'yon. -Nagkakasundo ba?
-Gusto ko 'yan. -Pwedeng gumawa ng malaking braids.
-Tapos hiwain. -Oo. Tama.
May malinamnam na, ngayon naman ang matamis?
Strawberry at blueberry.
Pakiramdam ko, maraming may gusto.
-Berries and cream 'yon. -Okay.
Gusto ko 'to, pero palitan na lang ng cream cheese at powdered sugar
kasi sariwang prutas 'yong gamit, kung hindi, medyo…
-Matabang. -Matabang.
Ano'ng shape 'yong gagawin? Gusto mo pinwheel?
-Oo, 'yon ang gusto ko. -Oo.
Classic pinwheel ang gagawi,
cream cheese, confectioners' sugar, konting vanilla base,
tapos ibababad 'yong berries.
-Oo. -Nakuha natin.
Oo nga.
Wow.
NAGBABAGO ANG MUSIKA,
AT MAGBABAGO AKO KASABAY NITO. - ARETHA FRANKLIN
Yes, Doreen! Diyos ko.
Sige, pasok ka.
-Salamat. -Oo.
Welcome.
-Hi, Akeisha. -Hello.
-Kumusta, honey? -Kumusta?
-Ito si Doreen ganda. -Hi, Miss Doreen.
Maupo ka, honey. Okay.
-Pwedeng hawakan 'yong buhok? -Oo.
-Okay. -Oo naman.
Naka-braids ka lang nang gaano katagal?
Thirty… seven years?
Mas matagal kaysa sa akala ko. Masaya kung sumubok tayo ng iba.
Bibigyan ka namin ng haircut na kayang-kaya, madali.
-Numinipis na. -Di pwedeng pag-usapan.
Ayaw ng follicles kapag nilalait natin.
-Sige. Gets kita. -Maayos sila.
May kilala ako, na maganda na kinababaliwan ko,
masyadong nag-demand sa follicles habang laging bini-braid, walang pahinga,
mula noong panahon ni Reagan, kaya gusto kong sabihin
may mga follicle pa dito. Mapapatubo pa.
Kick!
-Sige. -Kick!
Kaya ko rin 'yon, tumawag ka muna sa 911.
Hindi!
Para kay Doreen, naka-braids siya para mas madali,
at maganda naman sa kanya.
Gusto ko lang ipakita 'yong mga madali at magandang style para sa buhok niya.
-Gusto kong ipahinga 'yong buhok. -Maganda 'yon.
Gusto ko lang 'yong itsura.
-Oo. -Oo.
Kung di mo ipapahinga, hindi na 'yan tutubo.
Hayaan nating makahiga 'yong buhok, mag-rest,
pero aayusan natin siya sa style na pwede pa ring bumalik sa braids.
Yes, Doreen.
Hayaan siyang huminga. Let there be light.
Sabi ng follicles, "Hallelujah!"
"Hallelujah!"
Tingin ko gumaan agad ang pakiramdam ni Doreen,
'yong gaan agad, sa pagtanggal pa lang ng braids,
sa paghuhugas ng buhok niya.
Ang sarap nito!
Susmaryosep.
Di ako maka-get over sa ganda ng buhok mo.
Oo nga, e.
Ano ba 'yan? Ang galing.
Ano 'yong paborito mong gig?
Nasa Bogotá, Colombia kami,
tapos nasa parade kami,
'yong simula ng parade sa tuktok ng bundok,
tapos dumausdos lang kami pababa, pero noong makarating kami sa gitna,
sa abot ng mata ko, may mga tao.
Di ako marunong mag-Spanish,
tapos di lahat, nagsasalita ng English,
tapos may kantang Mardi Gras na ginawa ko 'yong question-and-answer,
sabi ko, "Let me hear you sing."
Tapos, hindi pa ako nakakita ng gano'n karaming tao.
-Universal 'yong salita! -Oo, napakaganda.
Diyos ko. Ang galing no'n.
Napakahusay ni Doreen. Kung paano siya mag-perform.
Kung paanong siya mismo ang musikang tinutogtog niya.
Deserve niyang ma-appreciate siya, natutuwa akong io-honor siya ng community.
Gusto kong ihanda mo ang sarili mo kasi ang ganda-ganda mo.
Panalo talaga.
Mamahalin pa rin natin ang asawa natin pagkatapos nito, okay?
Okay? Hindi tayo titingin sa iba? Handa na? Three, two, one.
Gusto ko 'to. Wow.
-Ang ganda, di ba? -Oo. Wow.
Saka magaan.
-Magaan sa pakiramdam, 'no? -Sobrang… Oo.
Gusto mong tumayo at tingnan?
Diyos ko! Ang ganda pagtayo mo, gumagalaw!
Sino 'to?
Ang galing.
Di ba? Ramdam mo ang hangin sa buhok mo!
Oo.
Pwedeng payakap nang mahigpit? Ang saya nito.
LEGACY KO, NA NAGPATULOY AKO…
DAHIL NANIWALA AKO SA NASA PUSO KO. - TINA TURNER
Hello sa lahat! Dito na kami!
-Hello! -Hi! Halika, Bobby!
Nandiyan na.
-Ang cute mo naman! -Hi!
Naku, may buhok ka!
-Ang ganda. -Oo, marami akong buhok.
Hi, honey.
Nakita ko dahil sa isang tao.
Kumusta ang linggo mo?
Nagui-guilty.
'Yong atensyon, hindi nagtatrabaho.
Hindi ako maka-relate. Gusto ko ng atensyon. Ikaw?
-Di ko sinabing ayaw ko. -Okay!
Di sa gusto kong matapos.
-Oo. -Deserve mo 'yan.
Hindi pa tayo tapos kasi marami pang nakaplano.
Ihanda natin siya sa close-up, Mr. DeMille.
Nice to meet you.
Ganito kasi.
Walang ideya si Doreen na io-honor siya ngayon.
Akala niya pupunta sa sweet shop.
Walanghiya. Nandito pala si Naomi Campbell.
Akala ko Doreen ang pangalan niya.
Nakaka-excite na pupunta si Doreen sa lugar na puno ng taong
gustong i-celebrate siya at ang music niya.
Deserve niyang magpaganda, at maging masaya.
I-pause mo muna tapos kumuha ng snack,
kasi babagsak ang blood sugar mo pag makita mo 'to.
Tingnan mo naman.
Okay. Pag-usapan natin 'yong damit?
Makulay.
Oo. Naghanda kami ng maraming dress.
Alam kong hindi ka madalas nagsusuot ng dress,
pero madaling paraan 'to para mag-outfit nang hindi na iniisip.
-Ayos. -Ayos na ang look.
Kailangan lang maghanap ng sapatos.
'Yan ang word of the week, "wow."
Talagang ibang… ako.
Ngayong gabi, lalagyan ko ng belt para ilabas talaga 'yong korte.
Napansin mo sigurong flats 'to.
-Oo. -Gusto ko komportable ka.
Lalaking nakikinig.
-Sige, handa na? -Oo.
Doreen, beauty, pwede kang lumabas?
Naku. Excited na ako.
Ang ganda niya!
-Ganda! -Oo nga!
Sobrang ganda!
-Ang ganda mo. -Gusto ko 'yong flats mo!
Ang sinasabi ko… Inalam ko pa kung paano maglakad.
Naku, ang ganda mo!
Sobrang ganda mo.
Ang galing talaga. 'Yong, mga posibilidad.
Parang parallel universe lang 'to dati.
Pakiramdam ko may gustong makipag-usap.
Meron akong sariling sorpresa para sa 'yo.
Akala mo ba lilipas ang linggong 'to na di tayo nagkakasama
na di kita naso-spoil?
Mag ikot tayo sa sasakyan tapos pwedeng bumaba tayo kung saan.
Sige, ayos 'yan.
-Bye, honey. -Bye!
Kita tayo mamaya.
Dahil nagpe-perform si Doreen sa kalye,
nahirapan makapasok sa mga cultural institution.
Hindi nito naaalis ang kahit na anuman sa pagiging musikero niya,
kahit pinagsarahan siya ng mga pinto,
malaki ang naging epekto niya sa jazz community ng New Orleans.
Para sa 'yo, ang legacy na ginawa mo dito,
higit pa sa sarili mo lang.
Hahangaan ng mga darating na henerasyon.
Sinabi mo, 'yong establishments, 'yong nasa puwesto, di ka nirerespeto.
Oo.
Mahirap tumugtog sa kalye.
Kasi sinusubukan mong mapansin ka ng mga tao, na huminto sila,
masiyahan sila, at bigyan ka ng pera.
Oo.
Ngayon may nagbibigay na,
pero no'ng nag-uumpisa pa lang ako,
gusto kong pahalagahan ako at respetuhin ng mga awtoridad o kasamahan.
Oo.
Pero ngayon iniisip kong di na mangyayari.
Alam ko 'yon.
-Pero marami namang nagmamahal sa akin. -Oo.
Masyado nang matagal.
Ang ginagawa mo, bilang isang Black woman, malaking bagay.
Pinaparamdam mo sa aming lahat na buhay kami.
Kapag nasa grocery ako
tapos may tao sa harap ko,
lilingon sila, tapos sasabihin, "Diyos ko! Siya nga!"
tapos ako, "Sino?"
Hinahanap ko rin siya.
Sus naman.
Umaabot tayo doon, at di na natin namamalayan ang pwersa
at 'yong laki noon kasi nagpapakatotoo ka lang naman.
-At 'yong epekto dahil doon… -Oo.
…nakarating na sa mas malayo pa kaysa sa inaakala mo.
-Salamat. -Seryoso.
Oo.
Ngayon, hihinto ako dito.
Sige.
Naisip ko mag-ikot tayo sa Jazz Museum.
Okay. Mahilig ako dito.
Para makita ko ang legacy, bilang isang batang Black, na meron dito.
-May Louis dito. -Oo.
Wala si Doreen, pero may Louis.
-Wala si Doreen? -Wala si Doreen.
Everyone…
Doreen Ketchens!
Diyos ko!
Gusto ko 'yan.
Oo.
-Parang sabi niya, "Ano?" -Diyos ko!
-Gusto ko. Ang galing. -Naku, Mommy!
Ang ganda mo.
Ganda mo nga.
-"Ganda mo nga"! -Hay naku!
Parang college tayo ulit.
Oo!
Doreen. Natutuwa kaming makasama ka sa New Orleans Jazz Museum.
Tagahanga mo talaga ako,
hindi ko alam kung nakikilala mo ang mga nandito.
Gusto naming magkaroon ng display dito, bahagi ng exhibit,
gusto naming kasama ka doon, at gusto ka naming makausap tungkol dito.
Sarili mong exhibit.
'Yon na nga!
Sa museum!
Buong pamilya sana. Pwede kayo pumunta sa harap?
Tumutugtog siya sa lansangan ng New Orleans ng 40 years.
Sa wakas, may nagpatunay na may nagawa siya sa New Orleans,
at mananatili ang legacy niya magpakailanman.
-Handa ka na? -Sa tingin ko.
Sige.
"Ang isang jazz virtuoso, educator, at icon
si Dr. Doreen J. Ketchens, isang clarinetist,
tumugtog para sa apat na presidente ng United States,
nag-record ng album halos taon-taon mula noong 1994,
at malawak na itinuturing na cultural ambassador of New Orleans."
"At sa loob ng ilang dekada, ang Clarinet Queen…"
Ang sarap sabihin!
"…tumugtog ang Clarinet Queen sa Royal Street sa French Quarter
kasama ang banda niyang Doreen's Jazz New Orleans, na naglibot sa mundo
sa pagtatanghal ng kanilang masaya, masigla at madamdamin na New Orleans jazz
sa 47 na estado at 24 na bansa."
"Nagtanghal din kasama ng mga magagaling sa musika
gaya nina Ellis Marsalis at Trombone Shorty."
"Nagtanghal si Doreen kasama ang Louisiana Philharmonic
sa St. Louis Cathedral, sa Orpheum Theater,
at sa New Orleans tricentennial celebration."
"At ngayon, sa kahilingan ng City Council President Helena Moreno,
ipapahayag ng Lungsod ng New Orleans
na pararangalan ng konseho si Dr. Doreen J. Ketchens,
American jazz clarinetist at cultural ambassador."
"Salamat sa pagbabahagi ng mga talento mo sa mundo
sa ngalan ng magandang lungsod ng New Orleans."
Pirmado ng pitong miyembro.
Mahal na mahal ka namin. Diyos ko. Malaki ang halaga mo sa lungsod.
Mahal ka namin.
Para sa 'yo 'yan.
Speech!
Isa lang ang masasabi ko.
Pagpasok ko, sabi ko, "Si Louis Armstrong ang impluwensya ko."
"Maraming Louis dito, pero wala kang makikitang Doreen dito."
Nagkamali ako.
Maraming salamat.
Miss Sadie, Miss Moreno, ang Fab Five,
at sa inyong mga magagaling, magaganda, talagang…
Talagang…
Habang tumitingin ako sa paligid, sabi ko, "Kumalma ka."
"Paano ka nakarating dito?" Susmaryosep!
Salamat. Ano, basta. Wow.
Ano kasi, wow.
Ang daming nangyari.
Sobrang saya, natutuwa talaga ako.
Salamat.
Madalas, pinupuri natin ang mga tao kapag wala na sila para makita 'yon.
Kaya para makita niya 'yong paghanga, napakaespesyal talaga.
Tingnan mo. Bongga.
Oo nga, e. Ano ba 'to?
Sa bawat paglalakad o pagbibisikleta ko sa Quarter,
lagi kong pinupuntahan, at lagi akong natutuwa.
Salamat.
Oras na para makita ang isa pang icon ng New Orleans,
ang Doreen's Sweet Shop.
Handa na ba ang lahat na puntahan ang Doreen's Sweet Shop?
-Makita ang legacy ni Miss Anna May? -Oo.
Oo? Sige. Umalis na tayo!
Ayos! Tara na!
Naku!
Wow.
Susmaryosep!
Parang hindi amin.
Hindi. Sa 'yo 'to.
Susmaryosep.
Buksan mo na 'yong pinto, girl.
Handa ka nang pumasok?
-Oo. -Talaga?
-'Yong amoy, parang nandiyan ang mama ko. -Okay.
Dumilat ka.
Diyos ko!
'Yong pangalan mo nasa bawat…
Susmaryosep.
Naku po.
Susmaryosep!
Susmaryosep.
Naku.
Punong-puno talaga.
Sobrang nagpapasalamat ako.
Sobrang blessed.
Nagpapasalamat ako.
Susmaryosep naman talaga!
Diyos ko, muntik na siyang magmura!
Diyos ko!
Una kong nakita ang nanay ko,
nakita ko ang tatay ko, at nakita ko ang magandang anak ko.
Kamangha-mangha para sa akin kung paano sila nakatakda na sa bato.
'Yong legacy ng pamilya mo dito, punong-puno.
Musika, kultura, at 'yong sweet shop.
Naku. Maraming salamat talaga sa inyo.
Susmaryosep.
-Mga masterpiece natin. -Pastry!
Palagay ko, nasa tamang landas tayo.
Mahalaga sa akin na maalala niya kung ano 'yong dati,
sa gano'n, kapag natapos na sila,
maihahanda niya talaga ang sarili sa mangyayari.
Pwede bang ako ang unang magnakaw sa tindahan?
-Siya 'yong unang bata! -Hay naku. Papasukin natin sila?
-Handa na ako. -Tingnan mo, ang hot mo!
Kailangan nating maglakad.
-Oo! -Oo!
-Pasok ka.
Ngayon, alam na ni Doreen na mahalaga siya sa komunidad na 'to.
-Maganda 'to. -Ang ganda, 'no?
Gumawa siya ng puwang
na sobrnag kakaiba para sa kanya, na isang artist.
At para ma-imortalize 'yon sa isang institusyon
para pagdating ng mga tao, malalaman nila ang tungkol sa 'yo,
at kung ano ang naiambag mo sa lungsod at sa jazz music scene,
ilang dekada 'tong ginawa.
Walang sobra pag sa candy. Libre 'to, okay? Gusto n'yo ng candy?
Sana maging lugar din ang sweet shop ng passion, legacy, koneksyon at komunidad
na pwedeng ituloy ni Doreen hangga't gusto niya.
Napakagaling.
Hay naku. Napakaganda nito.
'Yong paggawa nito at pag-experiment kasama kayo,
isa sa pinakamasayang oras ko sa loob ng matagal na panahon.
-Ako rin. -Ang sarap maglaro.
Nasa stage na ako ngayon kung saan may malaki nang naumpisahan,
tapos may mga magaganda akong idea
para sa isang bagay na talagang ipagmamalaki ng nanay at tatay ko,
at ng batang Doreen, alam mo 'yon?
At pakiramdam ko, may nasimulan akong napakahalagang paglalakbay ngayon,
'yong music at 'yong sweet shop, ang legacy, magkasabay.
Parang fairy tale. Napakasaya.
At sisiguraduhin ko, pag pumasok ka dito, maaamoy at maririnig mo ang pagmamahal.
Tagapagsalin ng Subtitle: Donna Escuin