-Sino kayo? -War Eagles!
Bayani natin ngayon, si Denton Mallas.
Si Denton ang head football coach sa Louisiana School for the Deaf.
-Teacher din siya. -Galing!
Head football coach, naku.
Set up. Three, two, one.
Kakakuha lang niya ng malaking promotion sa trabaho.
Si Denton na ngayon ang bagong athletic director sa LSD.
Passionate at ganado talaga ako sa football, oo,
pero mas ganado ako sa pagtatrabaho kasama ang mga batang Deaf.
Lahat ng Deaf-isms, Deaf tradition, custom,
Natural na maipapasa ko sa mga estudyante ko dito.
Dito, 100% garantisado ang access sa sign language.
Pwede silang sumali sa sports. Sa teatro.
Kung pumasok sila sa hearing school, meron bang parehong pagkakataon?
Duda ako.
Noong nalaman ng pamilya ni Denton na Deaf siya noong 18 months pa lang,
nag-aral ang buong pamilya ng sign language.
Di madalas ginagawa 'yon.
Na nakakapagtaka.
Sa tingin ko, kung Deaf ang anak mo, bakit di ka mag-aaral?
'Yong tatay niya, si Jay, binuhos ang sarili sa pag-suporta sa anak,
lalo na sa sports.
Para masigurado na laging naglalaro si Denton,
naging coach si Jay at nag-sign language mula sa gilid.
Dahil dito at sa mga ganitong gawain, si Jay ang bayani ni Denton.
Oo nga!
Sa tingin ko, siya ang bayani ko. Sigurado 'yon.
Marami siyang tiniis.
Di ka makarinig, sumusubok ka sa buhay,
ang daming hadlang, pero ginawa niya ang lahat ng makakaya niya.
Nagtagumpay siya. Umunlad siya.
Gusto kong nandoon ako para sa mga estudyante ko
kung paano nandoon noon ang tatay ko para sa akin.
Supportive siya sa mga tao.
Minsan mahirap, pwedeng di niya aminin o di naiisip,
pero minsan nakakapagod kapag ikaw ang lahat para sa lahat ng tao.
"Relax. Ikaw naman muna. Relax,"
tapos ako, "Hindi, hindi pa ako tapos."
Kailangan kong gawin ang lahat para sa mga batang 'to.
Athletic director,
head coach ng football,
assistant coach ng basketball, coach ng weightlifting,
assistant coact ng track, coach ng academic bowl.
Kahit ano 'yan, ginagawa niya.
Sa tingin ko, deserve ni Denton ng konting pampapogi.
Dahil nasa leadership siya,
siya 'yong mukha ng sport,
at nandoon siya sa field.
Mahalaga talaga para sa isang tulad niya na nakaayos
para mapakilala nang maayos ang school at team.
Bumababa ang enrollment sa LSD taon-taon, at naaapektuhan ang athletics department.
Nasa 15 players na lang ang football team at nanganganip nang mawala.
Bilang athletic director, pakiramdam ni Denton na siya
ang dapat magpatunay na hindi pwedeng mamatay ang programa.
Talagang dedicated si Denton sa trabaho,
at dahil nagtagumpay siya sa culture niya, sa Deaf culture, gusto niyang tumulong.
At oo, sa tingin ko mabigat 'to kay Denton.
Kailangan niya lang ng tulong sa confidence
at malaman na malaki ang nagagawa niya.
Nanginginig ang mga paa ko sa paglalakad at paggawa ng mga bagay-bagay buong araw.
Marami pa siyang maibibigay,
pero kung hindi siya magbabago, mapapagod siya.
Hindi ko alam kung alam niya gaano namin nakikita ang dedikasyon niya
at 'yong passion niya sa school, sa komunidad, at sa students.
Sa tingin ko makapagbibigay 'to sa kanya ng malaking confidence
na makakatulong na patuloy siyang makagawa ng pagbabago sa buhay ng mga estudyante.
Sa dulo ng linggo,
may laro ang LSD War Eagles sa unang pagkakataon sa tatlong taon.
-Go, War Eagles! -Oo!
Kailangang tumutok ni Denton sa laro sa field at sa labas,
para madala niya ang team sa tagumpay.
Tama!
Tulungan si Coach D na mahanap ang style, at makapag-lead ng may pride.
Ayos!
DI DAPAT MATAKOT ANG COACH
NA MAGTANONG SA TAONG MAY MATUTUTUNAN SIYA.
Marunong kayong mag-sign?
-Konti. -Konti lang.
Pangalan ko.
-Pangalan ko. -Masyado n'yong pinapagulo.
-Paano 'yong "ay"? -Di yata masyado ginagamit.
-Nakikita kong may mga tao sa field. -Naglalaro ba sila ng football?
Halika. Ma-excite kayo.
…tapos lulusot ka.
Kumusta ka?
Masaya akong makilala ka.
Pwedeng yumakap?
Hi. Kumusta kayong lahat?
Honey, parang Friday Night Lights.
Parang Remember the Titans. Parang "hut, hut, hike."
At saka, ang guwapo ni Denton.
Ang cute mo naman. Adorable.
Gaano ka na katagal nagko-coach?
Pitong taon.
Sige. Matagal na.
-"Wow!" Oo. -Oo.
Patingin ng locker room.
Pwede? Okay.
-Salamat sa inyo. -Bye.
Bye! Love.
Hustle!
-Okay. -Okay.
'Yong locker room, talagang may igaganda pa.
Kailangan ng pampa-refresh.
May amoy na, pwedeng sabihing "panis."
Alam mo 'yong naghubad ka ng medyas sa gabi,
tapos inamoy mo para lang malaman mo?
Girl!
'Yon ang amoy ng buong kuwarto.
Hindi tama.
Pwedeng makita? Pwedeng tanggalin?
Oo.
Ayos!
Tingnan mo 'yong mukha. Ayan!
Lagi kang ganito ka-hyper?
Oo, kailangan.
Kailangan kong maging hyper.
Mula umaga hanggang tanghali, buong araw.
Natutuwa ako. Sa sports, sa school kasama ang mga bata.
'Yon ang paborito kong parte ng araw.
Gusto naming makita ang buong school. Pwedeng patingin?
Tara na.
Tingnan mo naman 'yong mga trophy.
Anong lugar 'to?
'Yan ang concession stand.
-Concession. -Ah, concession stand.
Kailan huling ginamit 'yong concession stand?
Dalawang taon na.
May popcorn machine at crock pot. Ano'ng mga binebenta dito noon?
Popcorn, mga hot dog.
Tara.
Ito 'yong shower dati, pero ngayon, storage room.
Sige, sapatos.
Underwear na di ko hahawakan.
Mga pang-school.
Oo, sige. Nagtatrabaho ka sa school.
Ang daming pang-school.
Okay. Naiintindihan ko.
Mga pang-school.
Basic.
Malaki ang papel ng sports sa buhay mo.
Bakit football. Football ba?
Tama ba?
-Football. -Tingnan ko.
Nakasalamin ako. Aalisin ko.
Dahil alam kong importante 'yong expression sa ASL.
Oo.
Bakit naging importante sa 'yo 'yong football?
Sports ang naging isa sa mga outlet ko.
Minsan mapupuno ako.
Mapapagod nang sobra
dahil sa effort magsalita at sa lip-read.
Mahirap makipagrelasyon sa mga kaklase kong nakakarinig.
Sports 'yong isa sa mga paraan para makapag-relax ako
at mailabas ang emotions.
Tapos sumali ako sa football sa isang Deaf school at nahulog na ako.
Dahil mahilig sa football ang tatay ko,
naging close kami dahil doon.
Nakukuha ko.
Laging nandiyan ang tatay ko para sa akin.
Gusto ko gano'n din ang maranasan ng mga bata
dahil ang iba sa kanila, walang gano'ng role model.
Dahil malaki ang naging papel ng tatay mo para maisip mong posible ang pagbabago.
Mismo.
Pakiramdam mo ba alam mo kung paano?
Mahirap para sa akin na makita 'yon.
Sana masuportahan at ma-motivate ko sila.
Kailangan siguraduhin na maganda ang kinabukasan nila.
Oo. Malaking pressure ang nararamdaman mo.
Oo.
War.
War?
Eagle.
Kuwentuhan mo ako tungkol sa mural na 'to.
Matagal na 'yan nandiyan,
siguro '80s o '90s,
ganyan na 'yan mula pa noon.
Mahirap mangolekta ng pondo at gumawa ng ganyan at mag-ayos.
Bakit kaya nahihirapan ang school na makakuha ng pondo?
Noong 1970s, mahigit 300 ang estudyante dito.
Paglipas ng panahon, kumonti ang estudyante.
Kumonti.
Ngayon nasa 90 students.
Parami nang parami ang mga estudyanteng lumilipat sa mga malalaking school.
Siguro dahil ang mga magulang, kapag nagkaroon ng Deaf baby,
madalas sasabihan ng doktor o audiologist, "Uy, alam mo ba?"
"Mas mabuting matutong magsalita, mag-lip-read,
gumamit ng hearing aid o cochlear implants."
Hindi nila binabanggit ang pag-aaral ng ASL.
Ang nakikita ko,
napakagandang kultura 'to na talagang passionate ka,
at kahit medyo lumiliit na,
karapat-dapat pa rin mapansin at karapat-dapat pa rin magkaroon ng lugar
na talagang maipagmamalaki ng mga bata, tama?
Tama. Oo.
Ano ang tingin mo
sa paggawa ng bagong mural dito ngayong linggo
na sumasalamin sa kung gaano ka kasigla at passionate
pati ang mga batang pumapasok dito?
Oo naman.
Gusto ko 'yong nakaka-inspire.
May salita o motto ba na sinasabi mo sa mga bata na pwede nating isama?
Protektahan ang pugad!
"Protektahan ang pugad?" Saktong-sakto.
Handa na?
Maging agresibo.
Eagles, maging… Hindi, pataas ka!
-Tumaas ako! -Isipin mo!
Bruha, makinig ka.
Six, seven, eight.
Maging agresibo.
Eagles, maging agresibo.
Sports!
Sabi ko na mangyayari 'to!
Wag 'yong T mo!
-Hi! -Ganyan ka ba tumulong?
Tutulungan mo ba siya sa coach outfit?
-Oo naman. -Okay.
-Salamat, Bobby. -Enjoy.
Pwede kang sumama?
Naging masaya ang practice n'yo.
Magkita tayo ulit.
Bye.
Tiningnan ko na kung ano'ng meron dito.
'Yon lang ang ginagamit ko sa school.
Halos lahat ng gamit mo, pang-school.
Nakuha ko ang halos lahat mula sa school.
Bakit tatanggi sa libre?
Maganda ang libre, pero hindi kailangan 'yon lang ang damit mo.
Hindi ka lang coach dito. Teacher ka, di ba?
Ikaw ang athletics director.
Ayos lang kung ito ang trabaho mo, 'yong mag-coach.
Kasi, mas madali.
Mas madali pag lilipat mula sa school papuntang football field.
Di lahat ng madali, tama.
Ayos 'to sa field.
Gusto ko gawing mas maganda.
-Sports! -Score!
Sports!
May naiisip ako.
Sige.
Okay, una sa lahat, alam kong nasabi na ng lahat,
pero ang guwapo mo.
Yes queen!
Yas queen.
Unang puting buhok.
Tumutubo na sila.
Nitong mga dalawa o tatlong taon, tumutubo na.
May koneksyon ba sa stress?
Medyo, oo.
May tanong ako sa pelikula.
Napanood mo na ba 'yong Sister Act 2?
'Yong plot, medyo katulad sa nangyayari dito,
pero choir 'yong kanila,
tapos dito, football team.
Itong program na 'to, medyo may problema.
Tama ba 'yon?
Oo.
Nandito ngayon ang program mo.
Oo, talaga.
Minsan marami akong iba't ibang bagay na kailangan kong gawin.
Saan ako magsisimula?
Dito ako magsisimula, tapos dito naman.
Parang di ako nauubusan ng gagawin.
Minsan, lalo na kapag nag-aalala ako sa hinaharap,
dito, ngayon mismo,
naiisip kong mas magandang pagtutuunan ng pansin 'yon
kaysa sa pag-aalala sa mga mangyayari mamaya.
Handa ka bang unahin ang pagbigay ng konting katahimikan sa sarili mo,
matuto ng bago ngayong linggo
para maglaan ng konting oras at lakas para mahalin ang sarili?
Oo, handa ako. Oo.
Sige.
Sinubukan kong matuto ng konting ASL.
Pasensya na kung mali ako, susubukan kong magtanong.
Ano ang kinakain mo tuwing tanghalian?
Peanut butter sandwich.
Tandaan, walang jelly.
Bakit walang jelly?
'Yan ang ginagawa ko simula noong bata pa ako.
Mahilig ka sa mga nakaugalian na.
Oo. Oo naman.
Wag ayusin ang hindi sira.
Noong bata ka pa,
ano ang gusto mong kainin?
Noong bata ako, anong pagkain ang gusto ko?
Sige.
Gusto ko 'yong sloppy joes ng tatay ko.
Hindi galing sa lata, gawa niya talaga.
Mahilig ako sa sloppy joes.
Ngayong linggo gusto kitang tulungang tumuklas ng bagong…
Paborito.
Paboritong pagkain.
Handa ka nang simulan ang linggong 'to kasama namin?
Handa ako kung handa ka.
Gawin ba natin 'yong cheer? Kailangan um-exit.
Tara na.
-Tara na. -Tara na!
-Sige.
Akala ko magbibilang ng tatlo, saka pa gagawin.
MAGSISIMULA ANG LAHAT
SA DULO NG COMFORT ZONE MO.
Nakikita ko ang pressure na binibigay ni Denton sa sarili niya,
pero kailangan kong maunawaan niya na may magagamit,
may kakayahan siya, at nasa kanya ang lakas
para gawin ang gusto niyang matupad.
Kung sa itsura, isa 'to sa pinakamadaling makeover ko,
pero ang hindi madali, 'yong ibinubuhos ni Denton sa komunidad niya,
kaya, ang trabaho ko ngayon,
magtanim ng konting katahimikan sa napakagandang mundo ni Denton.
Napakahalaga para kay Denton 'yong pagsisindi ng passion sa students,
kaya ang trabaho ko ngayong linggo, magpakita ng love sa athletics department
para mas maging proud 'yong team sa ginagawa nila.
Hindi mahalaga ang pagkain para kay Denton, na naiintindihan ko.
Marami siyang ginagawa.
Kahit gano'n, na-stuck siya sa parehong gawain.
Gusto kong sumubok siya ng mga bagong bagay
at tumikim ng iba kaysa sa tinapay at peanut butter.
Gusto ko kapag pumasok siya sa lugar
na may mga taong makakaapekto sa trabaho niya, sa school niya,
pakiramdam din niya na makapangyarihan siya.
Maramdaman na malakas siya.
Ilalabas namin ni Antoni si Denton.
Boys' day out!
MAGING MABAIT SA SARILI MO
Handa ka na bang mamili?
Mamili ng suit?
Mauna ka.
Salamat.
Mga damit ni Denton, kung hindi LSD na damit,
mga bagay lang para sa college student,
at kailangan magmukha siyang seseryosohin ng mga tao
sa board meeting, sa isang event.
Gusto ko lang siyang bihisan na di siya magmumukhang bata.
Denton. Ito ang pinakainaalala ko.
Nakikita kita bilang coach, pero hindi ka lang coach.
Ikaw na ngayon ang athletics director.
Teacher ka rin.
Pakiramdam mo ba, may lakas ka sa trabaho?
Pakiramdam mo ba, "Ako ang para sa trabahong 'to"?
Hindi gaano.
Inaalam ko pa 'to at kung paano ako nababagay sa role na 'yon.
Tinanggap ka nang may dahilan. May kakayahan ka.
Kailangan lang ikaw ang mamuno.
Sanay na akong magtrabaho sa likod ng mga eksena,
naghihikayat, nag-uudyok, at sumusuporta.
'Yon ang passion ko.
Sa tingin ko pagkakataon 'to,
at patuloy na magiging tema, na pag-alis sa comfort zone mo.
Nakakatakot ang spotlight, pero marunong kang mag-coach.
Alam mo kung paano mag-inspire.
kailangan lang kumbinsihin ang mga tao na alam mo kung paano umusad
para dumami ang manonood.
Pero mukha kang isa sa mga estudyante.
Kailangan tama ang itsura mo.
Umaasa ako na 'yong damit, makakatulong ng konti.
Oo.
Subukan natin ang mga damit?
Handa ka bang sumubok ng kahit ano?
Sumubok ng kahit ano?
May magandang pink na crop top na ipinadala ni Jonathan
na gusto niyang subukan mo.
Tingin ko bagay sa akin ang pink.
Sigurado, babagay sa 'yo ang crop top.
Kung may kailangan ka, sabihin mo lang sa akin. Okay?
Pwedeng pumasok? Sige, ayos.
Love.
Ang ganda.
Wow!
Di ko sinusubukang baguhin siya at ipasuot ng suit imbis na athleisure.
Di na kailangan.
Gusto ko sa 'yo 'yong jacket.
Nagmumukha kang sopistikado.
'Yong ganyang pants, parang track pants.
Gusto kong malaman niya na may sakto lang, may konting class at sopistikado.
Ayaw kong sobrang lumayo sa dati mo. Ibang version ng athleisure.
Komportable talaga 'yong pants.
'Yong naiisip ko sa jacket,
mas importante kung ano ang pakiramdam ko at 'yong posture.
Umaayos agad ang tayo ko,
tapos pakiramdam ko kaya kong lumakad nang ganito,
na parang, malakas ang dating.
Ang ganda ng jacket.
'Yong tela, medyo…
Nahihirapan akong konti sa pag-sign.
Okay, naiintindihan ko,
madali lang baguhin 'yon.
Kailangan mo lang suotin 'to
pag lang may bagay na mahalaga sa 'yo.
Ay, oo.
Pakiramdam ko mas matalino, mas seryoso.
Parang seryosong tao na naglalakad.
May paninindigan.
'Yon mismo ang gusto ko.
May isa pa akong damit na ipapasubok.
Ayos.
Sige, ayos!
Tingnan mo ang ganda.
Tingnan mo ang puwit mo sa pants! Hindi, tingnan mo!
Tingnan mo ang ganda.
'Yan ang paboritong parte sa akin ng asawa ko.
Paborito kong parte sa 'yo!
Gusto ko 'to. Mas casual.
At saka…
"Ay, ang hot mo." Hot.
Hot.
Kaya ko gustong ipasuot sa 'yo 'to
kasi napakadaling paraan 'to,
na hindi masyadong kumplikado, magulo, masyadong bihis,
para magmukhang sopistikado, mature, 'yong isang taong gusto kong pakinggan.
Oo, tama nga.
Pakiramdam mo ba, ito 'yong porma na magpapalakas ng loob sa 'yo
para makipag-usap sa mga kasamahan mo, sa mga taong mas mataas sa 'yo sa school,
pwedeng mga reporter din,
maraming tao na nandiyan para suportahan ang gagawin mo?
Oo. Pakiramdam ko handa ako. Maganda sa pakiramdam.
Parang nakikita ko kung paano ako titingnan ng mga tao.
Nakikita ko 'yong lakas ng loob sa sarili ko.
Ang ganda.
Salamat.
Magpalit na, para makita ko maglakad 'yong puwit.
Tingnan mo 'yon maglakad!
Hindi ba napakaganda? Wag magsinungaling!
BUSUGIN ANG SARILI
BUSUGIN ANG DIWA
SUPORTAHAN ANG IBA
Kung ikukumpara natin ang peanut butter sandwich sa indian food,
wala nang mas magkaiba pa.
Anong lugar 'to?
Alam mo ang Indian food?
Hindi. Wala akong masyadong alam.
Napakaraming iba't ibang pampalasa, texture at lutong at creaminess.
Gusto kong magsaya lang siya.
Sumubok lang at maging curious.
Nalasahan ko 'yong konting sipa.
Perpekto.
Masarap lahat.
Alam ko na ang athletics, lalo na ang football,
napakahalaga sa 'yo 'yon…
Oo.
pero, halatang pagdating sa LSD,
mas higit pa doon 'yon.
Noong mag-grade seven ako,
tapos nag-summer camp ako sa Deaf school
nakakita ako doon ng mga role model na Deaf, doon ako nagsimulang sumubok
na tanggapin talaga 'yong Deaf identity ko.
Sino pa ba'ng mas dapat nakikihalubilo at magturo sa mga batang Deaf
kung di ang mga matatanda nang Deaf na nakaranas na ng mga 'yon?
Mahal ko ang tatay ko. Mahal ko ang pamilya ko.
Totoo. Nagpapasalamat ako sa kanila.
Pero naiintindihan ba talaga nila ang pinagdaanan ko?
Hindi.
Iba 'yon.
Kaya napakahalaga na magkaroon ng lugar na komportable kami
sa mundo namin, sa kultura namin, sa komunikasyon namin, sa tempo namin.
Nasa mission siya.
Gusto ni Denton na ipagdiwang at alagaan ang kultura ng Deaf.
Laki ng respeto ko.
May dessert para sa inyo. Ice cream sandwich 'to.
Paborito ko 'yon.
Kulfi ang tawag.
Masarap.
Pwede mong dalhin.
KAMI ANG MAGANDA
YASS QUEEN
ANG KALAKASAN PARA GUMAWA NG MAS MAGANDANG KINABUKASAN
AY NASA KASALUKUYANG SANDALI. - ECKHART TOLLE
Magyoga class tayong magkasama.
Magyoga tayo.
Wag mong tingnan ang puwit ko, kasi ang cute.
Sige, tingnan mo.
May gusto akong ipakita sa 'yo na pampa-relax.
Kung nag-aalala ka sa hinaharap,
o kung iniisip mo ang nakaraan, wala tayo sa ngayon.
Ang importante dito, paglalagay sa sarili mo sa ngayon,
at pag-aalaga rin sa katawan mo.
Okay. Mukhang maganda.
Umupo tayo.
Nasa lupa lang ang restorative yoga. Hips, lower back, quads, at hamstrings.
Honey, mga hammies, kailangang maluwag,
at dapat maunat.
Relax lang ang paa, pataas ang kamay.
Kung sumisigaw ang hamstrings mo doon, parang, "Aray, bruha, sakit…"
Gagamit tayo ng block.
May yoga teacher na nagsabi sa 'kin,
"Ituro mo sa akin sa kuwarto kung saan ang problema,"
tapos sasabihin ko…
"Alam mo, wala sa kuwartong 'to."
"Problema 'yon na kailangan kong ipaliwanag sa 'yo,"
sa gano'n niya sinabi na, sa totoo lang, karamihan ng problema natin,
nasa isip natin,
ang kailangan nating gawin, umalis sa isip natin
tapos pumasok sa katawan gamit ang paghinga.
"E, paano 'yong school? Hindi, humihinga ako."
"Ano'ng kakainin ko ngayong gabi? Hindi, humihinga ako."
Iangat mo ang kanang paa mo, ilagay sa kaliwang tuhod.
Oo. Tama ba ako? Nararamdaman mo ba dito?
Kung paano tayo kumonekta sa sarili natin sa mat,
gano'n din tayo sa labas ng mat.
Kaya magandang paraan 'to
para masanay maging mahinahon, magmalasakit, at mag-focus sa sarili niya.
Oo.
At malaman na walang darating sa kanya na hindi niya kakayanin.
'Yon ang yoga, honey.
Ano'ng pakiramdam mo?
Sobrang relax.
Sobrang malambot.
Matigas ang balakang ko kanina,
ngayon parang natunaw na sila.
Gusto ko 'yan.
Magpapalit tayo ng damit, tapos magpapagupit.
Tara na.
Welcome sa opisina ko.
Ang trabaho ko, ipagpatuloy ang tradition na walang hanggang hotness mo.
Sa buhok ni Tan, naiisip mo bang, prang,
"Cute!"
'Yong, konting volume?
Ah, hindi.
Maganda 'yong volume ni Tan, oo,
pero hindi bagay sa 'kin.
Ewan ko lang.
Gusto ko ring malaman kung ano ang itsura mo
sa five-o'clock shadow.
Ano 'yon?
Parang maiksing balbas.
Parang, "suave."
Oo, napaka… Oo. Salamat.
Palagi akong may bigote at goatee.
Gusto ko… wala kang bigote at goatee. Ngayong linggo lang.
Sige.
Sige, maggugupit na ako.
'Yong game natin.
Excited ka na ba?
Ay, oo naman.
Ganado sila. Excited na sila.
Sa wakas makakatapak na sila sa field.
At inaabangan din nila 'yong pagpunta ng mga tao
sa school at manood ng laro.
Makakakita na ng araw ang baba mo.
Baba kong parang puwit.
May butt chin ka?
Umalis ka sa harapan ko. Ang hot mo.
Hindi pwedeng mawalan ng coach
ang LSD sa football dahil umalis siya para maging model!
Baka summer job.
Nagiging open ka na?
Handa ka na bang makita ang bagong kaguwapuhan mo?
Ito na ang bagong guwapong Denton.
Wow!
Nakakatuwa.
Maganda 'to.
Galing.
Hindi ko akalain na ganito ang itsura.
Nagustuhan mo?
Oo. Sa mga artista sa TV at sa iba,
may five-o'clock shadow silang ganito. Hindi ko akalain na magiging ganito.
Maganda, di ba?
Konting volume.
Oo!
Pakiramdam ko kaya ko ang mga bagay.
Pakiramdam ko kaya kong pumunta sa mga referee at kausapin sila
at ipakita ang lakas ko, sa look na 'to.
Nagpapasalamat sa 'yo kung paano mo ako inalagaan.
Kaya gusto kitang bigyan ng sign name.
Diyos ko, sige!
Handa ka na ba?
Number five na kamay…
"Jonathan."
Bakit?
Una,
napaka-friendly mo.
Ang pangalawang dahilan…
Nagniningning ang mga mata mo. Maliwanag sila.
At ang pangatlong dahilan.
Ikaw ay ikaw.
Wala kang ikinakahiya.
Napansin ko, madalas,
ang hilig mong mag-flip ng buhok.
At ibabalik mo, alam mo 'yon?
Kaya, "JVN."
JVN.
Oo.
Napaiyak ako!
BUHAY MO 'TO
IDISENYO MONG MABUTI
Welcome sa LSU.
LSU.
Gusto kong maintindihan mo
na hangga't pinapangarap mo na lumaki at bumuti ang mga bagay,
magiging maayos.
Dinala kita sa LSU para makita mo kung ano ang posible para sa 'yo,
ang posible para sa mga bata, at para sa school.
Pero ayokong makita mo lang.
Inimbitahan ko na rin ang lahat ng team mo at ang iba pang coach.
Talaga?
Oo, talaga, kasi gusto kong makita rin nila at maranasan, kaya…
Hello!
Nakarating na ba kayo sa loob ng LSU Stadium?
Sakto.
Handa na kayong pumasok? Handa na?
Ano?
Oo!
Sige, tara na!
Ang gandang makita na nae-excite ang mga estudyante.
War.
Eagles.
Fly.
Dito.
Manalo! Manalo kayo!
Ayan na. Denton, dapat manalo kayo!
Dahil sa laban niya, ito ang posible para sa mga estudyante niya.
Isipin n'yo ang stadium na puno.
Lahat nandito. Nakatingin ka doon.
'Yong energy. Puno 'yong mga stand.
At ramdam natin ang hype.
Hype, oo. Hype, eksakto.
Natutuwa akong makita kang nagco-coach.
Mataas ang gusto niya para sa mga bata, makikita mo sa pananabik nila,
pero di ko alam kung nakikita niya.
Hindi niya nakikita ang ginagawa niya at ang epektong nagagawa niya.
Okay. Mag-practice kayo. Handa na?
Oo.
Ikaw na, John.
-Ikaw na, John. -Ikaw na, John.
Lapit lahat!
Masaya akong makasama ang mga bata dito.
Alam kong sobra kang pinapasaya ng mga bata.
Nagdadala sila ng saya.
Ang mga bata talaga ang nagpapasaya sa araw ko.
Araw-araw, lagi nila akong binibigyan ng 100%,
kaya kailangan kong siguraduhin na 100% ang binabalik ko.
Nagbibigay ka ng 100%, pero lahat ng ginagawa mo sa school,
malaking pressure.
Nararamdaman mo bang nababaon ka?
Mahirap. Hindi madaling maging matatag sa lahat ng oras.
Ayokong makaligtaan nila ang anumang pagkakataon sa Deaf school.
Kung pumasok sila sa hearing schools, wala silang pagkakataon,
kaya pakiramdam ko responsibilidad ko na mag-invest sa kanila
at siguraduhing may mga pagkakataon.
Kumokonti na ang mga Deaf schools.
Oo.
Kung patuloy na bumagsak, ano na'ng mangyayari?
Paano kung mawala 'yong sports?
Pag mawala ang sports, mawawalan sila ng pagkakataon.
Hindi sila magkakaroon ng outlet para mag-express.
Deserve nila 'yon!
Deserve nila 'yon, tapos.
Sa labas ng komunidad, di nila alam
gaano kalaki ang maibibigay ng school na 'to.
Lalo na sa sports.
Kapag nawala sa kanila 'yon, parang di ko nagagawa ang dapat gawin.
Nakukuha ko.
Ayokong maging dahilan
ng pagsara ng lahat, ng pagsara ng athletic department.
Alam mo 'yon, 'yong dahilan kung bakit sila nabigo.
Dinidiin mo ang sarili mo. Alam mo ba 'yon?
Oo.
Sa tingin mo, mabuti bang i-pressure ang sarili mo?
Hindi.
Nakita ko ang laki ng ginawa ng tatay ko para sa akin.
Gusto kong siguraduhin na marami akong gagawin para sa kanila
dahil personal 'to para sa 'kin.
Natatakot ka ba
na di mo maibigay ang ibinigay ng tatay mo sa 'yo?
Gusto kong siguraduhin na patuloy na uunlad ang Deaf community na 'to.
Hindi lang para sa kanila, para sa lahat. Kasama ako.
Piyesa lang ako sa makina.
Wala kang tiwala sa 'yo.
May tiwala ka sa sarili?
Mahirap makita kung ano talaga ang kaya ko.
'Yong takot na 'yan, dahil di ka nagtitiwala sa 'yo.
Hindi ka maliit na piyesa. Ikaw ang makina.
Nakita mo kung gaano kasaya ang mga bata?
Oo. Masaya sila.
Kung paano ginawa 'yon ng tatay mo para sa 'yo,
ginagawa mo para sa mga batang 'to.
Hindi mo kailangang maramdaman na baka mabigo ka. Pwede kang magtiwala.
Pwede kang magtiwala sa sarili mo, kasi nagawa mo na.
Naisip mo na ba ang mga nagawa mo
at lahat ng natulungan mo?
Pinalakas mo ang mga batang 'to. Pinaalam sa kanila na posible ang lahat.
At hindi mo kailangang mag-alala at matakot
na magsasara ang school,
na nakadepende sa 'yo.
dahil ang kaya mo lang kontrolin, ay 'yong mga nagawa mo na,
na nagpakita ng pagmamahal sa mga batang 'to
at ipakita sa buong mundo ang passion mo.
Oo, naiintindihan ko.
Sabihin mo, "May tiwala ako sa sarili ko," kapag sinabi mo 'yon,
alalahanin mo ang lahat ng nagawa mo na.
Pwede ka bang mag-sign ngayon "May tiwala ako sa sarili ko"?
May tiwala ako sa sarili ko.
Paulit-ulit mong sabihin 'yan sa sarili mo.
Ikaw 'yong tatay mo.
Oo.
Nagawa mo na ang lahat ng ginawa ng tatay mo para sa 'yo at higit pa.
At kailangan kong malaman mo at marinig mo 'yan.
Oo.
Natutuwa ako.
Salamat kasi sinabi mo'ng diretso. Salamat sa pagiging honest.
Proud at masaya akong nakilala kita.
Masaya rin akong nakilala kita.
KAYA MO 'TO
PAHALAGAHAN MO ANG SARILI MO
ANG TAONG NAKAKATULAK NG BUNDOK NAGSIMULA SA PAGBUHAT NG MALILIIT NA BATO.
Hi!
Tingnan mo naman.
Ang ganda.
Napakaganda ng buhok.
Gusto ko 'yan.
Bongga!
Oo.
Excited akong makita kung ano ang ipapasuot mo.
Sasabihin ko na nga, "Umalis kayong lahat."
-Umalis kayo! -Ano'ng sasabihin mo?
"Naging malikot ka"?
Mga bata. Handa na?
-Oo! -Sige.
Denton, pasok ka, mahal ko.
-Oo! -Tingnan mo ang guwapo.
Ayos. Mahal.
Pinapakita 'yong puwit.
Maganda din 'yong puwit.
-Gusto ko rin 'yong haba ng pants. -Ang cute, di ba? Bagay 'yong loafer.
Kumusta ka naman?
Bongga!
Sobra akong natutuwa.
Gusto ko. Ang ganda.
Pero kailangan ko ring subukan mo ang iba.
Handa na? Denton!
Ang ganda.
-Hindi ba ang ganda? -Oo!
Para kay Denton, puro swap-out.
Palitan 'yong isang bagay na karaniwan niyang suot
tapos gawing mas sopistikado.
Nabubuhay siya sa polo. Pinalitan ng ibang polo,
tapos itong pants, mas mukhang bihis kaysa maong.
Parang na-in love ako sa sapatos.
At sa tingin ko, saktong-sakto 'to kapag galing ka sa pagco-coach
tapos may meeting.
Gusto ko talaga 'to.
Mas pansin ko 'yong mga braso ko.
Mas nakaka-impress, mas malakas, mas confident.
-Galing! -Naalala ko sinabi mo mahalaga ang tela.
Kaya sinigurado ko na masarap sa balat.
Tingin ko magandang outfit 'yan para tingnan 'yong school.
-Handa ka na bang makita 'yong school? -Gusto kong makita.
Punta tayo sa school.
Tara na.
-'Yong puwit! -Ako ang magda-drive.
-Ayan na 'yong sasakyan. -'Yan!
-Sige. -Excited na ako!
-Tara na. -Ayan na.
Handa ka na?
Wow!
Ang Sydney niya.
Ang guwapo mo.
Salamat.
Hindi lang guwapo. Sobrang bongga.
Sobrang bongga, tama.
Nakakagulat!
Buhay na buhay na.
Dahil sa pintura, mas maliwanag at makulay,
tapos makikita ng mga magagaling na student ang bagong conssesion stand.
Pagpasok mo pa lang, makikita mo na 'yong school spirit
sa green, white, at yellow.
at talagang makikita ng mga tao na nasa Eagle country sila.
May special na lugar na gusto kong ipakita sa 'yo.
Wow!
Ito ang bago mong opisina.
Classroom pa ang ginagamit mo bilang office mo,
at ikaw na ang boss ngayon.
Ikaw ang kailangang magkaroon ng lugar
para pwede ka mag-meeting, makausap ang mga student,
kaya gusto kong gumawa ng lugar na sinasabi sa lahat,
"Ito ang athletic director. Siya ang namamahala."
Wow, ang galing.
Nagulat ako.
Wala akong masabi.
Ngayon, parang meron nang magpaparamdam
na parang, alam mo 'yon… Na ako ang batas.
Ako ang athletic director.
Oo.
Gusto kong ipaliwanag sa 'yo kung bakit "sloppy not joes."
Kailangan magkatao sa mga upuan para sa football games.
Sinabi mo sa akin noong simula ng linggo na paborito mo
'yong sloppy joes na ginawa ng tatay mo.
Oo.
Ito mismo ang recipe na nakuha ko sa kanya,
"not joes," parang "nachos."
Masarap.
Nalalasahan ko 'yong recipe ng tatay ko.
Pinuno mo ang puso ko. Salamat.
Wow!
"Protektahan ang pugad."
Gusto ko 'to.
Protektahan ang pugad.
Ang cute.
Gusto ko 'to.
-Kailangan nating maglaro. -Wow, ang galing.
Naglagay kami ng bagong war eagle
na di lang magpapasigla sa mga bata at ikaka-proud nila sa school,
pero takutin din ang mga kalaban,
at 'yong lagi mong sinasabi sa mga bata, para alam ng lahat ng kalaban na pupunta
na mapapalaban sila dito kasi poprotektahan n'yo ang lugar na 'to.
Oo!
Oo, sige! Mag-ingay kayo!
Isa pang lugar ang titingnan, ang bago n'yong locker room.
Kaya…
Isa pa?!
Naisip ko, dahil hindi pa naaayos mula noong 1978,
oras na.
Wow!
Di ba?
Wow.
Diyos ko!
Pumunta kayo dito.
Deserve n'yo ang lugar na modern at cool at 'yong nire-represent kayo.
Mga massage chair!
Meron din bagong touch screen na pwedeng gamitin sa game.
Hindi, di bale na. Di ko alam ang ginagawa ko.
Nakikita mo 'yon?
Sana ngayon mas maging proud pa kayo kaysa noon
sa school at sa athletics department at higit sa lahat, sa coach n'yo.
Oo!
Galing!
Napag-usapan na namin ang pagtitiwala sa sarili,
at gusto kong sabihin sa 'yo ng isa sa mga estudyante ang nagawa mo.
Mahalaga sa akin ang coach ko…
Masaya ako na siya ang naging coach ko.
Mahal na mahal ko ang coach ko.
Kaya ngayon kami naman ang kikilos para maging matagumpay ang team.
Magtutulungan tayo. Team tayo. Lahat tayo magkasama dito.
'Yong ginawa mo, 'yong epekto na ginawa mo,
wag na wag kang papasok sa meeting na iniisip mong di mo kaya,
na kulang ang tagumpay mo.
May nagawa ka na. At patuloy kang may magagawa.
Kailangan mong magpatuloy at maniwala sa sarili mo.
Naniniwala kami sa 'yo.
Okay! Tara na!
Mahal kita.
Mahal din kita.
Talagang…
Isang blessing ang karanasan na 'to.
Itong oras na na nakasama ko kayong lahat,
isa sa mga paborito kong alaala sa buhay ko.
Tinulak n'yo akong harapin ang mga bagay-bagay
at para sumubok ng mga bago.
At binigyan n'yo ako ng kakayahan para humangad ng mataas.
Sumugal. 'Yan ang itinuro n'yo sa akin.
Binigyan n'yo ako ng kumpiyansa para maging athletic director.
Maraming salamat doon.
Tinuruan n'yo rin ako ng mga mahahalaga, tulad ng pangangalaga sa sarili.
Pinakamahalaga ang pangangalaga sa sarili para mamuhay ng malusog.
Binigyan n'yo ako ng bagong pananaw
sa sarili ko.
-Group hug tayo! -Group hug.
Mahal ko kayo.
Halika dito!
-Bye-bye. -Bye!
See you.
Wag kalimutan,
magtiwala ka sa sarili mo.
Mahal kita!
Ramdam ko.
ANG BAGONG DENTON
KAYA NG MGA TAONG DEAF ANG ANUMANG KAYA NG NAKAKARINIG,
MALIBAN SA MAKARINIG.
Football!
Meron akong sloppy not joes!
Gusto ko 'yan!
Gusto namin ang sloppy not joes.
Ganyan magtawag ng tao.
Magugustuhan 'to ni Neon.
-Kakain ako ng nacho. -Ng "not joe."
-Handa na ba tayo? -Tara.
Sana manalo tayo!
-Cute. -Tingnan mo ang pogi!
Denton, may bisita ka sa labas. Halika.
Uy!
Uy, Coach.
Kumusta?
Hi, Dad!
Bihira tayong makakita ng mga dad na may maiksing buhok na hati sa gitna.
-Oo. -Parang si Kenny Rogers.
Masaya akong makita ka.
Gusto ko 'yong mama niya. Ang cute niya.
Sorpresa.
Surprise!
Wala akong alam.
Gusto mong pumasok sa locker room?
Makikita mo 'yong pep speech.
-Oo. -Tara.
Sige. Upo kayong lahat.
Alam kong kinakabahan kayo.
Pero kapag nakayanan n'yo 'yon,
babangon ka.
Kaya tatanungin ko kayo,
kaya n'yo bang bumangon at hamunin ang sarili n'yo?
-Sino kayo? -War Eagles!
-Sports! -Magaling siyang magsalita.
-Magaling. -Oo.
Gusto ni Denton na maging katulad ng tatay niya,
at nagagawa niya, at mapapanood ng tatay niya.
Napakagandang moment.
Gusto ko 'yong cheerleaders.
Tara na.
Ikaw, ikaw, wide receiver.
Minsan kapag may malalaki tayong goal sa buhay, nalulunod tayo
kasi iniisip natin mabibigo,
pero hangga't sumusubok, sumusulong, at naniniwala ka sa sarili mo,
hindi ka mabibigo.
Papasok na si Denton sa susunod na kabanata ng buhay,
na may lakas ng loob para panatilihin ang athletic program,
para gumawa ng tunay na pagbabago para sa students at sa Deaf community.
Sana sa linggong 'to, napaalala namin sa kanya
na talagang nagagawa na lahos lahat at pahalagahan 'yon
dahil may kumpiyansa na manggagaling doon.
Ang pinakamalaking bagay na natutunan ko sa paglalakbay na 'to,
'yong talagang magtiwala sa sarili ko.
Pumunta ka sa locker room.
Nababagay ako.
Nababagay ako sa posisyon na 'to.
Isa, dalawa, tatlo!
War Eagles!
Pakiramdam ko nasa mabuting kamay ang kinabukasan ng LSD.
Uy.
Moment ng mag-ama!
Yas queen.
BAKIT MARUNONG MAG-ASL ANG FAB 5?
Bakit kamo naiintindihan namin ang ASL?
May mga interpreter kami.
-Di namin magagawa kung wala kayo! -Halikayo!
Salamat.
Yas queen!
Oo!
Tagapagsalin ng Subtitle: Donna Escuin