Do odbioru!
Umyję ręce.
Ktoś zrobił marynaty?
Nowy Orlean to…
To zdzira, ale też mój dom.
Naszą bohaterką jest Anh Luu.
Mam 35 lat.
Jestem szefem kuchni w Bywater Brew Pub.
Gotuję kreatywne dania południowej kuchni wietnamskiej.
Nie mówi się „faul”, tylko „pho”.
„Sam, chłopak Anh od trzech lat, nominuje ją,
bo chce, by znów wyrażała siebie twórczo
i emocjonalnie”.
- Pomasować ci stopy? - Tak.
Anh od razu wpadła mi w oko.
Jest piękna
i to jedna z najfajniejszych osób, jakie znam.
Sam jest wyjątkowy.
Jest moim największym kibicem i fanem.
Nie śmierdzą, to dobrze.
Dzięki.
Ostatnio mamy mało czasu dla siebie.
Cały czas pracuję.
„Anh nie wie, kiedy ostatnio obcinała włosy”.
„Nosi je zawsze spięte, z daleka od zupy”.
Dobra praktyka.
„Rodzinę Anh wysiedlono po Katrinie do Portland,
a Anh wspinała się po stopniach kariery”.
„Gdy Anh kupiła swoją restaurację,
jej mama zginęła w wypadku samochodowym na wycieczce z mężem”.
Po śmierci mamy często myślę co by było, gdyby…
W naszej relacji przed jej śmiercią
często wybierałam pracę
i nie spędzałyśmy razem zbyt wiele czasu.
Szkoda, że nie mam go więcej.
Po tym wszystkim rzuciłam się w wir pracy.
Nigdy wcześniej nie doświadczyłam takiego poziomu stresu.
Sama myśl o tym, w jakim byłam stanie,
budzi we mnie emocje, bo… było bardzo źle.
„Rosnąca presja bycia szefem kuchni i właścicielem stała się zbyt wielka”.
„Anh sprzedała restaurację i wróciła do Nowego Orleanu,
licząc, że się odnajdzie i uleczy”.
Och, Anh.
Większość moich dawnych znajomych
uważała mnie za zabawną Anh, duszę towarzystwa.
A ja już taka nie jestem.
Ludzie różnie przechodzą żałobę.
Nie ma dobrych stosunków z rodziną
i to ją martwi.
Po śmierci mamy okazało się, że była spoiwem naszej rodziny.
Wietnamska kultura szczyci się silnym związkiem z rodziną,
ale ja czuję się samotna.
Pewnie dlatego, że się oddaliłam.
Wołałam wyrzucić to z głowy,
niż stawić temu czoła.
„Choć jest dumna z tego, co robi,
tęskni za kuchnią matki”.
„Będzie organizować letni wieczór kulinarny,
prywatną kolację prezentującą ukochaną kuchnię jej mamy”.
Gotuję dania barowe z wyższej półki,
ale chcę pokazać, że potrafię więcej
i przygotować kolację z prawdziwego zdarzenia, bez dań barowych.
Ostatnie pięć lat żyłam w ukryciu i depresji.
Czuję się jak w kołowrotku, z którego nie mogę wyjść.
Mam nadzieję, że Anh będzie miała czas na refleksję,
która uwolni ją od pułapek w jej własnej głowie,
bo ciężko mi patrzeć na jej zmagania.
Mam nadzieję, że ta kolacja rozpocznie kolejny rozdział w mojej karierze.
„Naszą misją jest pomóc szefowej kuchni
przejść z pubu na wietnamski letni wieczór kulinarny”.
- Tak! - Tak!
Tak!
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
DZIEŃ PIERWSZY
ŚCIEŻKA DO PHO-JEDNANIA
No i proszę.
Idziemy!
Cześć!
O Boże!
- Cześć! - Hej!
Cześć, Anh.
Cześć!
- Jak się masz? - O rety!
- Jestem Karamo, miło cię poznać. - Cześć!
O mój Boże.
Gdzie twój czepek, królowo?
Witajcie w mojej kuchni.
Co szykujesz?
To moje słynne phorrito.
To miska pho w burrito.
Mogę wziąć gryza?
Tak, proszę. Bierzcie wszystko.
Jest w tym wołowina, makaron pho…
- Boże. - Bazylia, szczypior, jalapeño.
- Polej to, Karamo. - Polej sosem.
O rety. Cholera, jakie to dobre.
To jedzenie!
Powiem wam szczerze.
Moje ulubione jedzenie to makaroniki z pudełka
i skittles du jour.
Ale to jedzenie?
Byłem z nim w setkach restauracji.
Nigdy go takim nie widziałem.
Twoje jedzenie jest niesamowite!
To moja działka!
To ja powinienem próbować tych rzeczy,
a ci idioci się pojawili,
zabrali jedzenie Anh i zwiali.
To też daj.
Nie! Zostawcie mi chociaż jedną rzecz.
Cholera.
Wstyd mi. Nie bardzo.
Jak mam pracować, jak nie mogę niczego spróbować?
Jasna cholera.
Co to za magiczny zielony sos?
To jest ziołowa emulsja.
To jak wszystkie zioła,
które zwykle je się z wietnamskim daniem,
zmieszane w jednym sosie.
Wszystkie moje smaki
opierają się na potrawach, które przygotowywała dla mnie mama.
Była dla mnie łącznikiem z moją kulturą.
Pierwsza urodziłaś się tutaj?
Tak.
Między mną a rodziną zawsze była pewna przepaść kulturowa.
Czyli z kultury wietnamskiej zostało w waszym domu…
to jedzenie.
Będę organizować letni wieczór kulinarny.
To będzie nieco inne niż moje zwykle menu.
Chciałabym oddać hołd moim wietnamskim korzeniom
i zaoferować ludziom możliwość spróbowania domowych wietnamskich potraw.
Ta kolacja jest dla twojej mamy?
Tak. Nie przygotowywałam jeszcze takiego posiłku, by ją uczcić,
ale chciałabym to zacząć robić regularnie.
Uwielbiam gotować, ale chcę też lepiej poznać moich gości.
Powinnam do nich wyjść i porozmawiać z nimi.
A utknęłam w tej kuchni, ukrywałam się.
Co z menu? Ułożyłaś je już?
Jesteś w trakcie? Zacząłeś próby?
- Mam już większość. - Tak.
Każdy wietnamski obiad składa się z tych samych komponentów.
Zawsze jest biały ryż, bez dodatków.
Do tego zupa, warzywna lub mięsna
i zawsze różne pikle.
Talerz świeżych ziół i chili.
To pozycja obowiązkowa.
Wegetariańskie danie, coś z warzyw.
- Co to będzie? - Jeszcze go nie wymyśliłam.
Na tym utknąłem.
Zawsze mieliśmy na stole coś wege,
warzywa smażone, panierowane, coś takiego.
To jest coś, czego mi brakuje.
Zgłaszam się na zastępcę szefa kuchni w tym tygodniu.
- Może być? - Tak!
- Możemy coś powymyślać… - Tak!
…i pobawić się tym.
Jestem tu, by jej pomóc.
Pójdziemy do kuchni, będziemy się brudzić i siekać.
- Pyszności! - Ale pycha. Piękności!
- Chodźmy do twojego domu. - Tak.
Nie zabieramy talerza? Powinniśmy go zabrać.
Jesteśmy w domu!
To mój dom.
Ale śliczny. Chodźmy. Dzięki, Bobbers.
Idziemy.
Witam w moim nowoorleańskim domu typu shotgun.
- Całkiem szeroki jak na shotgun. - Mamy dużo miejsca.
- Tak. - Ładnie.
To twoja słodka mama?
W całym domu mieliśmy kapliczki ku czci przodków,
a mama w każdej z nich zapalała codziennie kadzidło.
- O Boże. - Dwa razy dziennie.
- To buddyzm. - Piękne.
Żałuję, że nie spędzałam z nią czasu
pod koniec jej życia.
Była bardzo opiekuńcza.
Dbała o to, żeby wszyscy mieli co jeść.
- Wszystkich karmiła. - Azjatycka mama.
- Wietnamska mama. - Tak.
Czuję, że… właśnie dlatego taka jestem.
- Przejęłaś to od niej. - Tak.
- Zobaczymy resztę domu? - Tak. To nasz salon.
- Ślicznie. - Podoba mi się łuk.
To miejsce to groch z kapustą.
Kanapy wciśnięte obok siebie
i zagracone stoliki.
Nie ma przestrzeni na oddech.
- Kuchnia jest na końcu. - Ładnie tu.
Lawenda to zazwyczaj łagodny kolor, ale ta jest agresywna.
Tak.
Anh jest taka żywa i ma tyle kolorów,
ale kolory, które wybrała w domu…
Nie jestem szefem, ale nawet ja potrzebuję kawałka blatu.
Dlatego kupiłam ten stolik.
- Brakuje ci miejsca? - Bardzo
- Prowadź dalej. - Dobrze.
Zajrzyjmy tutaj.
- To sypialnia. - Tak.
Przestrzeń Anh to… przestrzeń.
To bardzo mała szafa, jedyna, jaką mamy w domu.
To twoja jedyna szafa?
Tak, i to wszystko Sama, ma niewiele ubrań.
Sam zawiesił tam drążek do podciągania. Nigdy go nie używał,
więc powiesił zasłonkę.
Może się przydać.
To nasz dodatkowy pokój… na różne rzeczy i moje ubrania.
Dmuchane łóżko, kupa gratów i wieszak na ubrania.
To nie jest szafa.
Tylko jakiś obłęd. Zajmiemy się tym.
Pójdziemy dalej.
Rozgośćcie się.
Co my tu mamy?
Jak lodówka domu uciech.
Cudowne.
Seksualne i przydatne w jednym.
Na górze stało czerwone pudełko!
Nie! Myślałem, że to…
- Odłóż to! Czerwony był super. - To…
Cześć.
- Będzie szykownie. - Tanny!
Kto to zaprojektował? Kto to kupił?
Nigdy mnie bardziej nie pociągałeś.
I ten ogonek. Wisienka na torcie.
Widzę…
Wiele z tego nie używam.
Nie za bardzo potrafię się malować.
Nie wiem, co robić, krok po kroku.
- A chciałabyś się malować? - Nie na co dzień.
- Ale chciałbym wiedzieć… - Czasami.
Na wyjścia.
Fajnie jest się czasem odstawić.
Według mnie piękno nie polega na wyrażaniu siebie dla zewnętrznej oceny.
- Tak. - To droga do ciebie samej.
Tak, nie wiem.
Mam problem z określeniem tego, czego pragnę.
Najczęściej godzę się na cokolwiek,
a chciałabym bardziej wiedzieć, czego chcę.
Podoba mi się to, na pewno z tego skorzystamy.
Wymyślimy razem coś pięknego.
W każdym z nas cudowna istota,
chcąca się pokazać.
Patrzymy wtedy na siebie w lustrze i mówimy
„Jestem seksowną laską!”
Jestem seksowną laską!
- Głośniej! - Jestem seksowną laską!
Mają cię usłyszeć trzy ulice stąd!
Jestem seksowną laską!
Tak!
To było dobre!
Dodasz „i Tanny na zawsze”, prawda?
Pomożesz mi zrobić pompkę?
To podciąganie.
Chyba nie wiesz, jak tego używać…
- Zepsujesz to. - Dam radę.
Boże, zaraz spadnie.
Mówiłem.
- Bobby to naprawi. - O Boże.
Bobby!
- Bobby, musisz coś naprawić! - Bobby!
Bobby!
- Co? Rozejrzyjmy się trochę. - Dobrze.
- Widzę tu duży stół. - Tak.
Ale tu, gdzie stoi, nie jest chyba często używany.
Nie. Kupiłam ten stół, bo chciałam urządzać
kolację z przyjaciółmi.
Urocza kuchnia testowa.
Właśnie tego chciałam.
Nie udało mi się tego zrobić, bo jestem ciągle zajęta
i rzadko bywam w domu, no wiesz?
Czy ubrania są dla ciebie ważne?
Kiedyś były. Podobają mi się te bluzki, ale nigdy ich nie założyłam.
- Są ładne. - Tak.
Czasem chodzę na zakupy i fantazjuję, że coś takiego założę,
ale nie wiem, przy jakiej okazji.
Więc kupuję to, a potem tego nie noszę
i wiszą w szafie z metkami.
- Można to założyć do dżinsów. - Wiem, ale…
- Zamiast T-shirta. - Wiem.
Mój wygląd od dawna się nie liczy.
Nie umiem być stylowa w fartuchu.
- Tak. - No wiesz? Jak…
Wygląda na to, że tęsknisz za dawnymi czasami.
Tak, bardzo.
Ostatnie pięć lat było jak kolejka górska.
Mam problem z życiem tu i teraz
i kształtowaniem nowej siebie.
Nie chcę się już ograniczać.
Jesteś pełna energii. Wykonujesz świetną pracę.
Chciałbym, żeby to znalazło odzwierciedlenie w tym…
kim się staniesz.
Też bym tego chciała.
Tak.
Poćwicz, tatuśku.
Ale zabawa!
Mam zdjęcia.
Boże. Czy to Anh?
Tak, to ona.
Gdzie jest ta osoba?
Znajdziemy ją.
Jak wyglądało twoje życie po śmierci mamy?
O rety.
Dużo płakałam w moim aucie.
Przez lata czułam się smutna.
Rzuciłam się w wir pracy.
Mam mieszane uczucia co do tego, co działo się z moim ojcem.
On prowadził auto,
gdy zdarzył się ten wypadek.
Nie wiedziałem. Tak mi przykro.
Czułam, że po tym bardzo się zmienił.
Mieszka w Kalifornii, nie ma go tutaj.
Ożenił się ponownie
i nie jesteśmy już ze sobą tak blisko.
Rozmawiałaś z nim o swoich uczuciach?
Raczej stronię od konfrontacji
i często unikam jej z nim.
Powiedziałam mu to, co chciałam,
ale nie sądzę, że zostałam usłyszana,
tak jak tego pragnęłam.
Zasługujesz na pewne rzeczy, a ich nie otrzymałaś.
Tak. To wszystko prawda.
Tak.
- Kim jest ten gość? - To Sam!
To jest Sam? Oby to nie był przypadkowy koleś!
To mój partner, Sam!
- Przywitajmy się. - Uściskaj mnie, Sam.
Dobrze cię widzieć, Sam.
Powiedz, dlaczego nominowałeś tę piękną młodą damę.
Potrzebuje czasu dla siebie, żeby zacząć wszystko od początku,
a zupełnie nie daje sobie czasu na oddech.
- Tak. - Jesteś gotowa?
Jestem gotowa!
Idziemy!
Strata matki bardzo na Anh ciąży
i za dużo pracuje,
co widać po stanie jej domu.
Potrzebuje spokoju
i przestrzeni, by móc się zrelaksować.
Chcę, by dom był jej azylem.
Anh jest cudowna,
ale wiem, że smutek ciąży na jej sercu
i zapomniała, jaka jest piękna.
Moim zadaniem jest pomóc jej poczuć się bezpiecznie.
Anh szef kuchni stworzyła wspaniałe menu, które zachwyca lokalną klientelę.
ale letni wieczór kulinarny
to jej pierwsza okazja, by pokazać światu, kim jest
i jakie dania ją ukształtowały.
Piękny sposób na uczczenie matki.
Jej strój do pracy jest bardzo prosty,
spodnie i koszulkę.
Ale jest szefową kuchni.
To potężna kobieta. Co chce przekazać światu?
Czasem angażujemy się bardzo w pracę,
nie bo kochamy to, co robimy, ale żeby się ukryć.
Anh nie tylko opłakuje matkę,
ale też to, że nie otrzymała pomocy od ojca.
Pora się z tym zmierzyć i rozpocząć uzdrawianie.
DZIEŃ DRUGI
PIEC TO ŚWIĄTYNIA, GDZIE SPOTYKAM PRZODKÓW ADAM RAGUSEA
Co na twój zawód powiedzieli rodzice?
Na początku pytali dlaczego.
No tak, Azjaci.
Zawsze mówili, że będę prawnikiem,
bo był już w rodzinie lekarz.
- Znam to! - Nie zgodziłam się.
- Tak. - Aż za dobrze to rozumiem.
Czy w dzieciństwie twoje relacje z mamą były napięte?
Tak, nie była osobą, z którą mogłam porozmawiać
o swoich problemach.
Zawsze bałam się, że mnie osądzi z powodu różnic kulturowych.
Ponieważ była Wietnamką,
a ty byłaś już wtedy Amerykanką.
Tak. Chodziłam do prywatnej szkoły, w której były głównie białe dzieci.
Dorastając odczuwałam boleśnie,
że jestem inna, ale chyba z tego wyrosłam.
Po tym, jak udało mi się określić siebie
jako szef kuchni wietnamskiej,
poczułam, że mam swoją tożsamość.
- Rozumiesz? - Tak.
- Bez wstydu. - Uznałaś się.
- Teraz jestem dumna. - Tak.
Kupiłam restaurację w czasie, gdy zmarła moja mama.
Wiedziała o tym.
Więc cieszę się, że mogła choć zerknąć
na ścieżkę, którą obrałam.
Ale czuję smutek, że nie mogła towarzyszyć mi w podróży.
- Możemy coś poprzymierzać? - Tak!
Uściskaj mnie. Wiem, że to dużo. Przepraszam.
- W porządku. - Naprawdę jesteśmy do siebie podobni.
Rozmawialiśmy o ubraniach, które zwykle nosisz,
że nie masz okazji, by się wystroić.
Lubię się wystroić, ale teraz dla mnie oznacza to elegancki fartuch szefa kuchni.
Chcę wyglądać lepiej,
ale na tym etapie nie wiem, jak to najlepiej zrobić.
Bardzo przytyłam.
- Aha. - Lubię zapinane koszule.
Ale nie mogę ich nosić, bo w większym rozmiarze
guziki się nie zapinają, bardzo mnie to pogrubia
i pasuje tylko tutaj, ale nie tutaj.
Masz piękny biust.
Pokażę ci, jak go zrównoważyć,
żeby czuć się pewniej, jeśli chodzi o całe ciało.
Tak.
Nie oczekuję, że Anh założy suknię balową do pracy.
Trzeba ją traktować poważnie.
Ale w co się ubierze na swój letni wieczór kulinarny?
Chcę, żeby czuła się zarówno elegancko, jak i profesjonalnie.
I to tutaj znajdziemy.
Mogę zobaczyć?
Dobrze, dołączysz do mnie, proszę?
- Cudownie. - Tak!
Chciałbym to delikatnie wyciągnąć.
Śliczna koszula. Mega wygodna.
- Z dżinsami wygląda szykownie. - To prawda.
Nigdy nie wkładam koszuli w spodnie, to coś nowego.
Niskie osoby, jak my, będą się czuć najlepiej,
kiedy zrównoważymy nasze proporcje.
Wkasanie koszuli w spodnie naprawdę wiele zmienia.
Spodnie nie powinny też mieć wąskich nogawek na dole,
by w pełni wykorzystać nasz wzrost.
- Wyglądasz super. - Dzięki.
Czuję się inaczej w tych ciuchach.
- Tak. - Dodają mi pewności siebie.
Chciałbym, żebyś nie postrzegała tego
tylko jako ubrania.
- To dużo zmieni. - Tego właśnie chcę.
- Dobrze. - Tak.
- Przymierzymy sukienkę? - Tak.
Dobrze, zróbmy to.
Jestem gotowa!
- Mogę rzucić okiem? - Tak.
Zobaczmy.
Powiedz, co sądzisz.
To nie jest mój ulubiony fason.
Często mi się to zdarza
z sukienkami z odciętym stanem.
Dziwnie się z tym czuję tutaj.
Może gdyby było trochę tak.
Przetestuję coś bardzo szybko.
Wybacz dziwacznego przytulasa.
Dobrze.
O, tak.
Zyskałaś talię oraz biodra.
Masz krągłości, kobiece kształty.
- Podoba mi się mój biust. - Jest piękny.
Chcę, żeby podkreślał całą moją figurę, no wiesz?
Tak.
Uwielbiam te buty, Anh.
- Nie lubisz ich? - Nie, nawet mi się podobają.
Super! Wyróżnią cię.
Podoba mi się, że są kobiece, a jednocześnie swobodne.
Zgadzam się.
- Strasznie się cieszę. - Wiem.
Będę twoim sous chefem!
Nie muszę mówić, gdzie jesteśmy.
W pracy.
Zwykle jest tu więcej ludzi, co?
Tak. Ale spędzam tu dużo czasu sama, więc…
- Tak? - Tak.
- Lubię być przed innymi. - Mam cię.
Potraktujmy to jak testowanie, na ile to tylko możliwe.
- Jasne. - Pod koniec tygodnia
Anh urządza letni wieczór kulinarny,
gdzie zaprezentuje potrawy z dzieciństwa,
z jej wietnamskim domu.
Brakuje jej tylko przepisu na danie roślinne.
Jesteśmy tu, by testować i dobrze się bawić.
Podoba mi się, że nie trzymasz się ściśle jednego stylu.
- Nie chcę tego robić. - Nie, to nie ty.
- Nie ja. - Nie chcemy tego.
Uwielbiam twoje wrapy.
- Nieziemskie. - Dzięki.
Cała wietnamska kuchnia
rozłożona na czynniki pierwsze, piękne kolory,
połączone w twoją wersję.
To właśnie uwielbiam.
Kocham testowanie przepisów.
Można po drodze dokonać wielu odkryć.
Praca z kimś kreatywnym, kto się dobrze bawi
to pełnia szczęścia.
Omówmy opcje dań wegańskich.
To coś nowego.
- Okej. - To Beyond, wołowina i stek.
- Zobaczymy, co wyjdzie. - Jasne.
- Zgoda? - Tak.
- Zgoda? - Tak!
Super. Rozkazuj.
Mamy naszą bazylię, kolendrę.
Świeżą miętę i lekko marynowaną marchew.
Mamy nasz zielony sos.
Jesteś zadowolona ze swojego obecnego menu?
- To, co jadłem… - Nigdy nie jestem zadowolona.
Czyli dopieszczasz coś, co już działa
i ciągle kombinujesz, jak…
Kiedy nic nie robię i jestem sama ze swoimi myślami,
prawie zawsze się rozklejam.
Smutno mi, gdy myślę o przeszłości.
Żeby pozbyć się tych emocji,
ciągle zmieniam swoje dania.
Czyli bywa to odwróceniem uwagi
od radzenia sobie z uczuciami?
Tak. Wkładam w pracę tutaj tyle wysiłku,
że po powrocie do domu jestem kompletnie wyczerpana.
W domu zamieniam się w ślimaka bez życia.
Mam kiepskie relacje z matką.
Ale pamiętam, jak szykowaliśmy polskie potrawy,
a ja…
od razu wracają wspomnienia z dzieciństwa,
kiedy próbowałem tych potraw, obserwowałem gotowanie
i sposób ich podawania na stół.
Zawsze.
Moja mama przydzielała mi mniejsze zadania.
Obierałam krewetki albo płukałam ryż
i obserwowałam ją.
Kiedy próbuję to odtworzyć, widzę to.
- To fajna podróż. - Tak.
I czuję zapachy, słyszę i smakuję wszystko tak, jak było.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
To wesołe i smutne
i czuję jak oba te uczucia ze sobą współistnieją.
Tak.
Może lepiej nie gotować, by zapomnieć o tym, co złe,
ale by zapamiętać to, co było dobre.
Przygotowywanie dań mamy dla innych
jest dla niej bardzo ważne w procesie żałoby.
Bo to jest proces.
Nie kończy się jednego dnia rano.
Są szczęśliwe dni i są smutne.
Ale zawsze pamiętasz tę osobę.
Mam nadzieję, że nadal będzie traktować gotowanie tak osobiście.
Tych składników używam w marynacie.
- Czosnek. - Trawa cytrynowa.
Idealnie.
Używam pół na pół sosu tamaryndowego i Maggi.
Aha.
I nasz cudowny olej z szalotki.
- Nie trzeba dużo. - Okej.
I tyle.
Zwykle marynuję zwykłą wołowinę.
- Przełożyć to? - Myślę, że tak.
- Idealnie. - Wymieszajmy to wszystko.
- Teraz może iść na patelnię. - Dobra.
Dobrze!
- Robi się chrupkie. - Zarumienia się.
Uwielbiam na to patrzeć.
A to takie proste.
- Spróbujmy. - Ładnie pachnie.
Wygląda przepięknie.
Najpierw zioła, potem piklowane warzywa.
Potem mięso.
- Na koniec smażona cebulka. - Na końcu.
- Żeby chrupało. - I sos.
- Tak. - Och ten sos.
- Koniecznie. - I…
Nie czuję różnicy.
Jestem w szoku. Smakuje jak mięso.
Bardzo dobre, prawda?
Jasna cholera.
Jak to się może wpisać w menu wieczoru kulinarnego?
Mogę użyć tych samych przypraw i marynaty.
Będzie biały ryż, więc goście będą mogli dobierać do niego, co chcą.
Miałam szczęście, że moja mama nas tak karmiła.
- Tak. - To wpłynęło na moje życie.
Liczę na to, że ta kolacja wyciągnie mnie z dołka
i z kuchni,
że zacznę rozmawiać z gośćmi.
- Tak. - Ten wieczór jest dla mnie.
I dla twojej mamy.
I dla naszej kultury.
DZIEŃ TRZECI
Z WYRZĄDZONEJ NAM KRZYWDY
ULECZY NAS TYLKO PRZEBACZENIE. RICK WARREN
Śniło mi się twoje jedzenie.
- Naprawdę? - Nie żartuję.
Dziękuję.
Odprężasz się gotując?
Tak, ale bardzo się w tym zatracam,
aż nagle „Cholera!”
„Pracuję tak długo i jestem zmęczona w …”.
Tak.
Brak czasu dla siebie.
Tak, ale mam trochę jaśniejszy umysł.
Tak.
Chcę wrócić do twojej relacji z ojcem. Byliście blisko?
- Tak. - Naprawdę?
- Tak. - Byłaś córką tatusia?
Tak. I to wpłynęło na naszą relację po śmierci mamy,
bo on się bardzo zmienił.
Co sprawiło, że poczułaś,
że nie masz taty?
Szybko się znów ożenił.
Niedługo po śmierci mojej matki, więc…
- Po jakim czasie? - Po pół roku.
- Rozumiem. - Tak.
I trzymał to w tajemnicy.
Wzbudza to we mnie wiele emocji.
Gdy byłaś w żałobie,
poczułaś się przez niego odtrącona.
Tak.
Wciąż kocham tatę.
Ale najtrudniej rozmawiać z tymi, których kochasz,
a którzy cię zdradzili.
- Tak. - Tak.
By naprawić zdradę, trzeba uzyskać odpowiedzi.
Mam porozmawiać z tatą?
- Tak, zadzwonimy do niego. - Zgodził się?
- Tak. - Pytałeś go?
- Zgadza się. - O mój Boże.
Mam problemy z komunikowaniem się z rodziną.
Tak. Chcę, byś potrafiła powiedzieć:
„Podjąłeś decyzje, które wpłynęły na mnie do dziś”.
Tak.
I musisz umieć to wyrazić.
- Chcę, żebyś poczuła wsparcie. - Tak.
Żebyś mogła zrzucić z siebie ten ciężar.
I zacząć swój proces leczenia.
Z rodziną czasem łatwiej jest
nie skupiać się na najbardziej bolesnych kwestiach.
Anh trzyma w sobie ten ból
i wykorzystuje gotowanie, by odwrócić swoją uwagę
od stawienia czoła źródłu bólu.
Aby mogła iść dalej,
musi zmierzyć się z osobą, przed którą się ukrywała.
Jej ojcem.
O Boże.
Halo?
Cześć, Bố.
TAC, OJCIEC ANH
Dawno się nie widzieliśmy.
Zdrowo wyglądasz.
Chcesz, żebym za ciebie zaczął? Na początek?
- Hej. - Jasne.
Jestem tu z przyjacielem.
Dzień dobry.
Anh mówiła mi, że była córeczką tatusia.
- Tak. - I tęskni za swoim ojcem.
Macie teraz okazję porozmawiać.
Czy to brzmi dobrze?
Tak, dobrze.
Świetnie.
No dobrze.
Nadal nie rozumiem, dlaczego okłamałeś mnie w sprawie ślubu.
Nie okłamałem cię.
A to…
Nie zaprosiłeś mnie i nie powiedziałaś mi o ślubie wcześniej.
To było kłamstwo.
I czułam, że zapomniałeś o mamie… i o nas.
Czułam, że nas opuszczasz.
Nie wiem, dlaczego to zrobiłeś.
Czemu to zrobiłeś?
Jestem tu, by wesprzeć was w dobrej rozmowie.
Smutno ci, że twoja córka tak się czuje?
Jak mogę ci pomóc?
Powiedz mi prawdę.
Mówiłeś, że jedziesz do Nowego Orleanu.
A potem poślubiłeś tę kobietę.
Zorganizowałeś przyjęcie, były zdjęcia na Facebooku.
To było żenujące.
To było… Czułam,
że nie chcesz, żebym tam była.
Czemu ona jest ważniejsza ode mnie?
W wietnamskiej kulturze, kiedy dziecko rozmawia z rodzicem w ten sposób…
To brak szacunku.
Nie wiem.
Zawsze tak jest, gdy rozmawiamy.
Nie możesz po prostu powiedzieć:
„Przepraszam, kocham cię, jestem twoim tatą i bardzo mi przykro”.
Tylko to potrzebuję usłyszeć. Nie potrzebuję wymówek, ani…
Gdybym ci powiedział, że chcę ją poślubić,
byłabyś na mnie bardzo zła.
Dlatego kłamałeś? Bo bałeś się, że się wścieknę?
Dlatego trzymałem to w sekrecie.
Dobrze się mną opiekuje.
Jest dobrą kobietą.
Spróbuj to zrozumieć.
Byłem taki samotny.
Nie mogłem już tam mieszkać.
Nie chciałem widzieć niczego, co przypominało mi twoją mamę,
bo czułem się wtedy…
Pogrążony w smutku, tak.
Gdybyś nam wtedy powiedział, że chcesz być z tą kobietą,
bo potrzebujesz, by się tobą zaopiekowała,
nie byłoby problemu.
Przykro mi, że nie rozmawiamy ze sobą.
Popełniłem błąd.
Wybacz, że mówię to tak późno.
Naprawdę. Tęsknię za tobą.
Chcę czuć się dobrze przy tobie czuć,
a nie było to możliwe bez tej rozmowy.
Przepraszam za to.
Dziękuję.
Przyjmuję to.
Chcę ją wszystkim przedstawić,
żeby poznała całą rodzinę.
Minęło tyle czasu, myślę, że możemy spróbować.
Kocham cię, bin.
Ja ciebie też, Bố.
Dobrze, pogadamy później, dobrze?
Miłego dnia.
Pa.
Jak się czujesz?
- Kamień spadł mi z serca. - Wiem. Naprawdę.
Weź głęboki oddech.
Rozciągnij się. Rozwinęłaś się emocjonalnie i uzdrowiłaś.
Świetna robota.
Tak.
- Wciąż jest w żałobie. - Tak.
Najgorsze, że twój ojciec uciekł przed żałobą.
Nie miał zasobów i narzędzi emocjonalnych, by cię wesprzeć.
Ale najważniejsze jest to, że powiedziałaś, co czujesz.
- Musisz czuć się silniejsza. - Tak, bardzo.
Teraz wszystko zależy ode mnie.
By podążyć ścieżką wybaczenia.
Nie wracaj do tego miejsca, gdzie nie możesz rozmawiać
i dzielić się tym, co czujesz.
Bądź stanowcza tak jak dziś.
Czuję się dużo lepiej.
- Dobrze. - Tak.
Dziękuję.
Anh ma bardzo radosną osobowość,
ale w jej domu nie ma nic, co by mówiło:
„Oto dom Anh”.
Choć to wąski dom,
położyłem na suficie tapetę, by przyciągać wzrok w górę,
dzięki czemu przestrzeń wydaje się większy.
Nie mogę się doczekać, aż Anh to zobaczy.
Tak.
- Idziemy do salonu Society. - Dobrze.
- Tak. - Dziękuję.
No dobrze.
Usiądź tutaj.
Chcesz kawy? Wody, herbaty? Może Arnold Palmer?
Nie trzeba, dziękuję.
No dobrze, powiedziała „Włosy!”
W dużej ilości.
- Spójrz na swoje cudowne włosy. - Dziękuję.
Jak możesz być tak atrakcyjną, dzień w dzień?
Nie męczy cię to?
Rzadko patrzę w lustro.
Masz nisko-samoocenozę?
- Tak. - Mam na nią lekarstwo.
Trzeba spojrzeć jej w oczy i zrobić tak…
- „Spójrz na mnie”. Wiesz, o co chodzi? - Tak.
Więc żyjesz swoim życiem,
…a kiedy ostatnio obcinałaś włosy?
Jakoś w zeszłym roku.
Wybieram prostą fryzurę,
ale w przeszłości miałam grzywkę.
Kiedyś nosiłaś grzywkę.
- Tak. - Tak.
- Farbowałam się na blond. - Tak?
I miałam podgolony tył głowy.
Miała podciętą fryzurkę.
A gdybyśmy zrobili cieniowaną grzywkę.
Lekkie podcięcie dobrze ci zrobi.
Zrobimy to warstwowo.
I trochę jaśniejszego brązu, żeby podkreślić twarz.
Będzie super łatwe w utrzymaniu.
Zgoda.
Widzę, że Anh nie czuje się piękną tak jak powinna,
W żaden sposób.
Uwolnij swoją pracę, uwolnij swój vibe Uwolnij…
Zaczynamy.
Nie lubi dbać o siebie,
trzeba tę cudowność podrasować.
Robimy przerwę na taniec.
To, że doświadczamy straty, smutku, żałoby, złamanego serca,
nie znaczy, że nie wolno nam cieszyć się życiem.
Wszystko gra?
- Dobrze. - Tylko… zastanawiam się.
Nad czym, skarbie?
- Myślę o rozmowie z tatą. - Co się stało?
Przeprosiliśmy się nawzajem
za wiele rzeczy… o których od dawna nie mówiliśmy.
Zwykle w rozmowach
on próbuje szukać wymówek na to, co się stało.
Ale nie tym razem.
Czułam, że w końcu się rozumiemy,
że razem chcemy zapomnieć o tej traumie.
To, przez co przeszliście jest tak…
Po prostu… Nie ma…
Nie ma jednego sposobu na radzenie sobie z taką traumą.
Po nagłej stracie wiele osób przestaje ze sobą rozmawiać.
Moi rodzice mieli mnie w starszym wieku,
ojciec nie jest już młody.
Niedługo skończy 80 lat.
Bałam się, że nie pogodzimy się przed jego śmiercią.
Żałowałabym tego.
Moja babcia mawiała „Nie idź spać w złości”.
Czytałem pewną książkę,
gdzie opisano,
że gdy poznamy historię naszej traumy i bólu,
częścią procesu leczenia jest odpuszczania.
Nie musisz w kółko do tego wracać.
To ważne, bo to czyni cię tym, kim jesteś, ale…
- Nie musisz nosić w sobie bólu. - Ani stale cierpieć.
„Było minęło, nie będę do tego wracać”.
Racja.
- Przenosimy dziś góry. - Skończyłam!
Jesteśmy jak Whitney i Mariah, albo Książę Egiptu.
Kocham ten kolor. Będzie seksownie.
Jejku.
Teraz brwi, skarbie.
Anh jest seksowna.
Sierpniowe lato w Nowym Orleanie. Taka jest gorąca.
O mój Boże.
Cudownie.
Czasem zmagamy się
z „nie wiem, jaka jestem super-ozą”.
Nie tylko fizycznie, ale też w środku, no wiesz?
- Tak. - Jesteś wspaniałą osobą.
Czasem dla siebie zbyt surową.
Czuję to i widzę i w moim queerowym sercu liczę na to,
że od tej pory będziesz się dobrze traktować.
Jesteś dobrą, ciężko pracującą,
niesamowitą córką i jesteś wystarczająca, jaka jesteś.
Dziękuję.
- Gotowa? - Gotowa.
O mój Boże. Trzy, dwa, jeden, proszę bardzo.
O mój Boże.
Możesz układać je tak, albo tak.
Podoba mi się.
Nieźle! Podoba mi się. Idealny makijaż.
Podejdź do lustra.
To obcięcie warstwowe. Do pracy możesz upinać włosy tak.
Dobrze, tak.
Albo tak, wystarczy spinka.
Tak! Boże, tęskniłam za grzywką.
- Tak? - Tak.
Tak. Wspaniale.
- Seksowna. - Laska!
Tak!
DZIEŃ CZWARTY
JEDZENIE POWINNO NAS KARMIĆ,
NIE TYLKO FIZYCZNIE, ALE I EMOCJONALNIE. INA GARTEN
- Patrz! - Ślicznie wyglądasz.
O mój Boże, świetna grzywka.
- Gotowa wejść do środka? - Tak!
Jesteśmy gotowi?
Niespodzianka.
O mój Boże.
- Jak pięknie. - Tak.
Co?
Hasztag „tapeta na suficie”.
- O rany. - Rewelacja.
- Pokój wydaje się wyższy. - Faktycznie.
- Sam to pokocha. - Spójrz na kanapę.
- Bajeczna. - Podoba ci się?
- Czuję się jak w restauracji. - Tak.
Hej!
Dużo struktur i naturalnych materiałów.
Ołtarzyk wciąż tam jest z tym samym kadzidłem.
Pomarańcze. Chciałem stworzyć wyjątkowe miejsce dla twojej mamy.
- Jejku! - Zawsze, gdy ich podejdziesz…
Mama używała tego na kadzidło
do kapliczek przodków w naszym domu.
Ucieszyłaby się.
Z klasą.
Pamiętaj, jaka jest z ciebie dumna.
- Dziękuję bardzo. - Proszę.
- Gotowa na więcej? - Tak!
Tak? Dobrze.
Jak pięknie.
Spójrzcie na te talerze!
Boże, stół bankietowy!
Jadalnia jest tutaj, a tam salon.
- Chciałem to zamienić. - Dobrze.
Dać ci przestrzeń do rozrywki,
a to jest najbliżej kuchni, więc ma więcej sensu, gdy gotujesz.
Funkcjonalnie i ładnie.
O rety!
Cudownie.
Wybierzmy się w podróż do twej kuchni
O rety!
Do twej kuchni
Jak tu jasno.
Cudownie. O rety.
Nowa lodówka.
Nowa zmywarka. Wszystko to nowe urządzenia Smeg.
Magnesy na noże!
Cała ściana na garnki i patelnie. Nie jeden kołek.
Bosko!
- Masz większy blat roboczy. - O rety!
Uwielbiam to!
- Możesz tu odetchnąć pełną piersią. - Tak.
Z tamtymi kolorami było tu jak w akademiku.
- Tak. - Teraz jest elegancko.
Twoja kuchnia testowa na wieczory kulinarne.
Tak!
Idealnie.
- Uwielbiam takie reakcje. - Boże!
Ten sufit jest niesamowity.
Kochanie, ten pokój jest zmysłowy.
- O rety! - Boże!
- Erotyczny klimat! - Nie myślałam, żeby łóżko stało tam.
Zawsze lepiej, kiedy łóżko jest naprzeciwko drzwi,
bo energia swobodnie płynie do i z pokoju.
- To duże łóżko. - Cudowne. Tak.
Wiesz, co mi się podoba?
Detal na drzwiach.
Zepsuli to.
Co prowadzi do mojej lekcji. Wskakujemy na łóżko.
- Pora na choreografię. - Okej.
- Nie zepsujcie łóżka - O tak……
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
- Ładnie, co? - Tak.
A teraz porozmawiamy na temat „Królowo, jak mam się malować?”
- Tak. - Nasza lekcja.
No dobrze.
Bierzesz chusteczkę
i wycierasz w nią nadmiar mascary.
- Nie trzeba jej dużo. - Rozumiem.
Staram się bardziej malować końcówki.
Nie całe rzęsy?
- Tak jest ładniej. - Dobrze.
Do góry.
Wygląda super. Potem z drugiej strony.
Proszę, cudownie. Zakręć je, póki tusz jest mokry.
Tak, królowo. Właśnie o to chodzi.
Rewelacyjne rzęsy.
Wygląda świetnie.
Anh, kiedy jesteśmy przytłoczeni,
czy zestresowani,
mamy w sobie mądrość, która wie, jak o siebie zadbać.
Jak sobie wybaczyć.
Wewnętrzna seksowna laska.
Nie zawsze będę przy tobie jako wróżka chrzestna.
- Cześć, piękna. - Hej.
- Jak się masz? - Super.
- To dobrze. - Tak.
Kiedy tu przyszliśmy,
powiedziałaś mi, że tak wiele spraw cię przytłacza.
Kiedy zobaczyłem, jak zawalczyłaś o siebie,
stając po swojej stronie i broniąc tego, co czujesz,
to było silne doświadczenie.
Wiedziałam, że już dłużej nie wytrzymam.
Zabawne, mój tata wspomniał, że zwykle tak do niego nie mówię,
bo to brak szacunku
i wtedy… jeszcze bardziej chciałam to wszystko powiedzieć.
Dobrze.
Przez to nasza relacja się rozpadła,
bo nie była oparta na prawdzie.
Spróbowałam nawiązać z nim kontakt na poziomie osobistym,
czego nigdy nie udało mi się osiągnąć
przez całe życie z mamą, ani wcześniej z tatą.
Dobrze.
Nie chcę, żeby z nim było jak z mamą.
- Dobrze. - Czuję się lepiej.
- Będzie dobrze. - Ty jesteś dobry.
- Ty też jesteś świetna. - Dobry.
Naprawdę dobra.
- Omówimy wieczór? - Tak.
- To twój pierwszy wieczór kulinarny. - Tak.
To pierwsza taka okazja.
Warto, żebyś założyła coś w stylu stroju szefa kuchni.
Może być prosto, ale nie totalnie na luzie.
- Tak. - Wymyślimy coś.
Dobrze.
- O mój Boże. - Cześć, Sam.
- Witam. - Zamurowało cię?
- To dobry adres? - To tutaj, twój dom.
- Niesamowite. - To jest… O rety.
Nie mogę się doczekać Anh.
Po prostu „Wow”. Ja tylko…
- Cześć dzieciaki. Hej, Sam! - Cześć, Tan.
- Co u ciebie? - Cieszę się.
- Super. - Padniesz, jak ją zobaczysz.
Więc, Anh?
Didi! O mój Boże!
Seksownie!
- Sam! - Hej!
- Cześć! - Cudownie.
Wyglądasz wspaniale!
- Tak! - Niespodzianka.
Pocałuj ją!
Brawo za buziaka!
Dobra Sam, usiądź.
Dobrze wygląda, prawda?
Wspaniale. Wyglądasz szałowo, złotko.
Ale będziesz gotować, jednego brakuje.
Daj mi dwie sekundy.
- O Boże, czy to czapka? - To tiara.
Ostatni szlif.
Nie można być eleganckim szefem kuchni bez…
Ale cudo!
- O mój Boże. - Strój szefa kuchni!
- Boże, na zatrzaski! - Tak.
Tak, królowo.
Cudowny.
- Urocze! - Jak profesjonalnie wygląda.
- Dziękuję. - Gotowe.
Ale słodko. Uroczo.
Ja mówię „letnia”, a wy „laska”.
- Letnia! - Laska!
NOWA ANH
JEDZENIE TO TOŻSAMOŚĆ,
ŚLAD TEGO, KIM JESTEŚ. LIDIA BASTIANICH
Letni wieczór kulinarny!
To najgorętsze wydarzenie nowoorleańskiego kalendarza towarzyskiego.
Kulinarna ekstrawagancja.
Oto znów moja kuchnia.
Wy dwaj rozdajcie karty.
No dobrze. Wykończymy te krakersy sezamowo-ryżowe
z pomocą palnika.
Rozkręcamy się.
Biegamy, szykujemy, podajemy wodę,
rozkładamy menu, witamy się. Mnóstwo roboty.
Kawa na stolik szósty, na już.
Znajdź osobę do obsługi okienka.
- Gdzie mielone orzeszki? - Kiedy to wyjdzie…
Anh się denerwuje. Nie tylko gotuje.
Musi też zabawiać gości. Opowiedzieć im o swoich daniach.
Muszę wydać przystawki, ostrygi.
Trzeba je podpiec.
Są z masłem i szczypiorkiem,
a na wierzch posypujemy orzeszki ziemne.
Uczci swoją mamę w najpiękniejszy sposób
i wiem, jej mama będzie z niej dumna.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Trochę zdenerwowana, ale cieszę się.
- Dasz radę. - Jestem gotowa.
- Totalnie. - O tak.
Pomożemy ci w delegowaniu zadań,
żebyś nie była tu zbyt długo i mogła wyjść porozmawiać z gośćmi.
- Bo jesteś kim? - Szefową, seksowną laską, Anh Luu. Tak.
Już, seksowna lasko, przywitaj się!
Sztuczka z grzywką.
Właśnie tak, dziękuję. Idealnie.
Witam wszystkich.
Dziękuję za przybycie na tę wyjątkową kolację.
Podzielę się z wami daniami
z mojego wietnamskiego domu.
Spędziłem niesamowity tydzień z moimi nowymi przyjaciółmi.
Tak.
Zbliżyłam się do siebie i mojej mamy, która odeszła,
a ta kolacja jest hołdem dla niej.
Czułam jej energię,
gdy gotowałam to jedzenie.
Będziemy jeść trochę rękoma,
trochę pałeczkami, trochę łyżkami.
Jesteśmy tu dziś jako rodzina, dobrze? Będę z wami cały czas.
- Tak! - Smacznego.
- Kochamy cię! - Kocham cię, Anh!
Anh nad wszystkim panuje.
Jest w swoim żywiole
i nie mógłbym być z niej bardziej dumny.
O mój Boże!
- Smakują wam ostrygi? Świetnie. - Pycha.
Dziękuję bardzo. Smacznego.
Śmiało, ubrudźcie sobie ręce.
Miło jest spojrzeć w przeszłość na jedzenie, które cię ukształtowało.
na swoje rodzinne tradycje.
To właśnie robi Anh i wiem, że nadal będzie to robić.
Dzieli się tym ze światem
i daje prezent każdemu, kto ma szczęście spróbować jej jedzenia.
Kocham was. Cieszę się, że przyszliście.
Co sądzicie o daniu bezmięsnym?
Jem trzecią miskę.
- Świetne jedzenie! - Dziękuję bardzo.
Pyszne.
Kiedy poznaliśmy Anh, była w mrocznym miejscu.
Wciąż opłakiwała stratę mamy
i nie wiedziała, jak poradzić sobie z tymi uczuciami.
Ale w tym tygodniu zamknęła ten etap
i nic jej już nie powstrzymuje.
Powinniśmy robić to na stałe.
Tak.
Jest silna i wie, że jej głos się liczy.
Nie pozwoli, by ktoś ją źle traktował.
Dziękuję za wszystko, kochanie.
Pa!
Myślałam, że utknę w schemacie myślenia, w którym byłam
od tak dawna.
Dobrze wiedzieć, jak sobie radzić
i mieć odwagę sobie pomóc.
Czuję się… jak nowa osoba.
- Kocham cię. - Ja też.
Tak bardzo ci dziękuję.
Pomogliśmy Anh, mam pełny brzuch,
teraz pora, by Anh przejęła pałeczkę.
Da radę.
- Na razie! - Do zobaczenia!
Miło było poznać. Tędy?
- Pa. - Pa!
Na razie!
Pora na drinka!
#MODNEPORADYRÓŻOWEJBRYGADY
Złote myśli o mych ulubionych ziołach.
Na początek kolendra. Najpopularniejsze zioło świecie,
kochasz je lub nienawidzisz.
Rozmaryn. Twardziel, który potrzebuje czasu,
by zmięknąć i rozwinąć swój smak.
Mięta. Dużo więcej, niż dekoracja crème brûlée
w parze z małą truskaweczką.
Koperek. W każdym słoiku marynaty na świecie.
Pietruszka. Dobrze ją posiekaj, a ożywi każde danie.
A jeśli masz nieświeży oddech, skubnij listek.
Powiedziałbym więcej, ale skończyły mi się zioła.
Zaraz, jednak nie.
Napisy: Anita „Wieża” Rudomina
Ja mówię „seksowna”, a ty „laska”.
- Seksowna! - Laska!