SIEDZIBA RÓŻOWEJ BRYGADY NOWY ORLEAN
Idziemy!
Już tu są!
- Lecę! - Tak!
- Dorian, oto nasz dom. - Piękny.
Ślicznie, prawda?
- Cześć. - Tak!
- Dzień dobry! - Witaj!
- Cześć! - Ślicznotka.
- Prawda? - Dziękuję!
- Tak się cieszę! - Hej, złotko.
- Bobby. - Miło cię poznać.
- Dzięki, że przyszłaś. - Usiądź.
- Dorian! - Tak.
Cieszymy się na wieści o twojej mamie.
Podobno pod koniec tygodnia zostanie uhonorowana w Muzeum Jazzu.
Mama o tym jeszcze nie wie,
ale nikt nie zasługuje na to bardziej niż ona.
Jest skarbem Nowego Orleanu. Opowiedz nam o niej.
- Śpiewa i gra na klarnecie. - Klarnecistka!
Gra z Doreen's Jazz New Orleans.
Tutaj, w Dzielnicy Francuskiej. Jak na niekończącej się imprezie.
Mam kilka pseudonimów.
Królowa Klarnetu,
Lady Louis,
Panna Satchmo,
Lady Louis Armstrong.
Super, prawda?
Louis Armstrong mnie inspiruje,
ale najbardziej kocham klarnet.
Była muzykiem klasycznym,
dopóki nie poznała tubysty, czyli mojego ojca,
który nawrócił ją na jazz.
Ćwiczyliśmy przed szkołą.
I po zajęciach.
Była dla mnie kobietą idealną, bo muzyka była moim życiem,
a ona interesowała się tym, co ja.
Nie minęło długo,
a wspólnie zarabialiśmy, podróżowaliśmy i świetnie się bawiliśmy.
Dwukrotnie występowała z orkiestrą filharmoniczną.
Płakałam wtedy ze wzruszenia.
- Muzyka to część rodziny. - Tak.
- Ja jestem perkusistką. - Właśnie się zastanawiałem, czy to ty.
Czasem nie mogę nawet się do nich odwracać,
bo przepełniają mnie wtedy emocje i tracę koncentrację, że tak powiem.
Twoja mama jest cudowna. Czemu ją zgłosiłaś?
Grałam z nimi przez całe życie,
ale nie chcę już tego kontynuować.
- Co? - Rozbijesz zespół.
- Nie wiem, czy damy radę. - Twoja mama o tym wie?
Tak, wie.
Ach, wie?
Wybacz, spanikowałem jak Grażynka.
- Nie! - Odbiło mi.
Przepraszam!
W porządku, mama też tak zareagowała.
Nie będzie wiecznie grała na ulicach.
Nie może ciągle się przeprowadzać
i zaczynać od nowa.
- To wymaga dużo siły. - No tak.
Pora na kolejny etap w życiu.
Tak i chciałabym jej podarować coś, co będzie trwało.
Cukiernia należała do mojej babci.
Wiem, że mama chciała ją prowadzić.
Dla swojej mamy, ale także dla siebie.
Moja rodzina założyła Doreen's Sweet Shop.
Przez lata prosperował w Tremé.
To było marzenie mojej matki.
Było to w niej widać,
słychać w jej głosie.
Poczucie dumy.
Kiedy przestała pracować, nie byłam gotowa, by przejąć sklep,
wzywała mnie muzyka.
Pragnęłam się nią zająć.
Zamknęliśmy więc cukiernię.
Powiedziałam, że za jakiś czas znów ją otworzymy,
bo chciałam zachować spuściznę rodziny.
Ale życie potoczyło się inaczej.
- To stara cukiernia? - Tak.
- Niesamowite. - Śliczny szyld.
Tak, jak jej imię, Cukiernia Doreen.
Wszyscy w okolicy tam zachodzili
w drodze do szkoły, po coś na ząb.
Ale Katrina mocno poturbowała budynek.
Z kilku miesięcy zrobiły się lata,
a teraz to miejsce jest w rozsypce
i wymaga coraz więcej i więcej pracy.
Cukiernia to część jej życia
i powinna zacząć przynosić dochody.
Teraz żyją z muzyki.
- To ma być plan emerytalny. - Tak.
Rozumiem.
Pod koniec tygodnia
rada miasta mianuje ją ambasadorką kultury?
Jest kimś, kto uczynił ten świat lepszym i zasługuje
na jedno i drugie.
Pięknie mówisz o mamie.
Tak, przecież kocham tę kobietę.
Nie mogę się doczekać!
Masz klucze? Mogę potrzebować trochę więcej czasu.
- Jasne. - Cały pęk.
Będziesz musiał znaleźć ten do wejścia.
O rety!
Dzięki, że przyjechałaś, kochanie.
- Chodź. - Bardzo wam dziękuję.
- Pa, skarbie. - Dziękuję.
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
DZIEŃ PIERWSZY
MOJE ŻYCIE TO MUZYKA…
ALE MUZYKA BEZ PUBLICZNOŚCI NIE JEST NIC WARTA.
LOUIS ARMSTRONG
Dzielnica Francuska. Gotowi poznać Doreen?
- O tak! - Ja też.
Ja chcę ją usłyszeć.
Przed domem całą noc
Będę gotować i prać
Zapłacę nawet czynsz
Bo źle potraktowałam go
- Słyszę muzykę. Jest! - Jest!
Dobra, do dzieła.
Wyobrażasz sobie?
Zaczęło padać.
- Cześć, Doreen! - Hej!
Co się dzieje? Boże miłosierny!
To ci dopiero niespodzianka!
Cześć, piękna.
- O mój Boże! - Hej, skarbie!
O Boże!
Tuba!
Jejuńciu! Co, u licha?
To coś nieprawdopodobnego.
Nic dziwnego, że nazywają ją Królową Klarnetu.
Spędzisz minutę w obecności Doreen,
a zrozumiesz, że słuchasz jednej z najlepszych.
Jest dokładnie tym, co chcesz usłyszeć, gdy przyjedziesz do Nowego Orleanu.
Niesamowite!
Ty jesteś niesamowita!
Tak! Dajcie jej pieniądze. To było znakomite!
Ale super!
Jesteś Lawrence? Boże! Jesteś taki słodki!
- Cześć. - Jak się masz?
- Możemy cię porwać na chwilę? - Wiem, że pada.
Chodź do mnie. To nie konkurs mokrej koszulki.
- Słodkie. - Zostań na stanowisku.
- Bez niej i tak nie zagramy. - Lekka mżawka!
I już przygoda z tobą, skarbie!
Naprawdę.
Boże miłosierny, ale super.
Naprawdę?
Tak, naprawdę.
Czy na uliczne granie zajmujecie miejscówki,
kto pierwszy, ten lepszy?
Tak. Kiedyś rozbijaliśmy obozy.
Zaczynaliśmy w czwartek wieczór
i graliśmy do końca niedzieli.
- Każdy ma swoje miejsce. - Tak, dzięki Bogu.
Mam to za sobą.
Chcieliśmy grać tutaj, ale właściciel sklepu
nie chciał tu nas, ani żadnej muzyki.
Opuść szybę w stylu: „Wielki błąd. Ogromny”.
Super pomysł.
Uwielbiam ten film.
- Julia Roberts. - Jasne.
Ludzie często nie szanują cię jako muzyka ulicznego.
Albo próbują cię ratować.
O mój Boże, ludzie, którzy próbowali nas ocalić!
Serio, wow.
- Tak? - Nie uwierzylibyście.
Porozmawiamy o tej ślicznej okolicy?
- Twoja dzielnica jest cudna. - Rany.
Gdy zdecydowaliśmy, że kupimy ten dom,
pokazałam go mamie, a ona…
„Ładnie, miła okolica”.
„Mieszkają tu kolorowi?”
- Teraz tak. - Dokładnie tak powiedziałam.
Zgadza się.
- Uroczy dom. - Prawda?
Dziękuję.
- Cześć, piękna. - Jak leci?
Dobrze cię znów widzieć.
To twój kolor, Dorian. Skarbie!
- Wspaniale. - O rety!
Znacie się!
Czemu czuję aromat wanilii i karmelu?
- Coś tu pięknie pachnie. - Chwila.
Zapach czekolady, wanilii i nie wiem, coś jeszcze,
ktoś coś piecze.
Jeśli to słodkości , oszalejemy!
- Lubicie brownie? - Za kogo nas uważasz, potwory?
Są brownies?
O Boże!
Nie rób tego!
Fuj!
Jak śmiesz?
Brown-„E”.
Jak możesz nas tak drażnić?
Wczoraj komuś to zrobiłam.
Źle się z tym czułam, więc w końcu je upiekłam.
- To są czy nie? - Skoro o tym mowa…
Tadam!
- Więc to jest… - O mój Boże!
…serniczek.
Chodź do mamusi. Prosto do brzuszka.
Zdrówko, Tanny!
Pyszne, prawda?
On zawsze twerkuje ze szczęścia.
Twerk it!
Jestem Queer Ciasteczkowym Potworem.
O mój Boże!
- No proszę. - Wiem.
Kochanie!
Wow.
Spójrz na ten wspaniały obraz.
W każdym zakątku tego domu jest historia i muzyka.
Uważam, że muzyka naprawdę zbliża ludzi, prawda?
Jedzenie też ma taką moc.
To prawda.
Chyba jesteśmy podobni. Marzyciele.
Jesteś bardzo wszechstronna,
ale chcesz się skupić na czymś wyjątkowym…
Na swojej pasji.
Jak wyobrażasz sobie własną cukiernię?
Na początku myślałam o…
- Już promieniejesz. - Tak.
W cukierni nauczyłam się piec,
a moja mama robiła wszystko dla dzieci.
- Też bym tak chciała. - Rozumiem.
Ale marzy mi się, by dodać
jakieś wypieki firmowe,
jak ciastka francuskie.
Można do nich włożyć prawie wszystko, co ma się w lodówce.
Dokładnie!
Takie ciastka mogą być słodkie i wytrawne.
Nie ma nic lepszego…
no może nie nic, ale Boże miłosierny.
Jeszcze nie zdecydowaliśmy co do smaków,
ale powiem ci,
kiedy to tylko wykombinuję…
Będziemy się tym świetnie bawić w tym tygodniu.
Fajnie.
Co my tu mamy?
Doreen, sprawdzimy twoją szafę?
Jestem spakowana,
szykowaliśmy się do podróży.
Gdzie ta walizka?
- O rany. - Aha.
To prawda.
- Pomogę ci. - Dziękuję panu.
Zanim usiądziesz, dorabiasz jako woźna?
- Nie! - To po co nosisz klucze przy pasku?
- Wiem. - Ile masz karabińczyków?
Są osobno,
bo inaczej nie odpaliłabym samochodu.
Mów dalej.
Mam tu klucze do domu, do zamków zewnętrznych
i do zamków od środka.
Klucze do cukierni
oraz kłódki, których używam w pracy.
Sporo tego. Usiądź, Doreen, proszę.
No dobrze.
Dżinsowa kurtka.
Nie jest zła.
Ta koszula ma więcej lat niż Dorian i uwielbiam ją.
Mamy tu miejsce zbrodni.
Nie. Nie.
Jest odważna.
Zabawna. Pełna życia i energii.
Nie. Nie.
Te ciuchy…
- Moje największe „nie” od lat. - Boże!
…są po prostu ble.
Absolutnie nie.
Odbiło ci?
Nie jest dobrze.
Dobrze się w nich czujesz?
Nawet jeśli ktoś podejdzie
i powie „Patrzcie jak się ubrała”,
zaczynam grać, wszyscy się zachwycają, więc nic mi nie jest.
Ale nie chciałabyś wyglądać lepiej?
Coś ci powiem.
W telewizji widzę większe kobiety.
- Tak. - I się nimi zachwycam.
Ale ja… No wiesz, tak nie potrafię.
Czemu nie?
Możesz wyglądać świetnie.
Pokażę ci, jakie to proste.
O Boże. To… Dziękuję.
Jasna cholera.
O Boże. No dobrze. Opowiadaj.
Jak dbasz o siebie?
Myję twarz, myję zęby i…
Tak. Odhaczone.
…tyle.
Gotowa do wyjścia.
Raz na jakiś czas zaplatam warkoczyki.
- Aha. - Więc się nie czeszę.
Stąd ten pomysł na warkocze?
Nie ma z nimi zachodu, a wyglądają elegancko.
Tak, wygoda na pewno.
Nie przejmuję się makijażem,
ale kiedy Dorian mnie umaluje…
Spójrz na siebie.
Masz olśniewającą twarz.
Raz założyła mi sztuczne rzęsy.
- „O rany!” - Te oczy!
Czułam się jak królowa.
Uwielbiam tak się czuć.
Chciałaby tak się czuć na co dzień?
Chcesz się nauczyć, jak to zrobić?
Tak, do licha.
Cześć, piękna.
Przystojniaku.
Gdy na ciebie patrzę, widzę tylko czysty talent.
Naprawdę?
Jak się czujesz, wiedząc,
że uszczęśliwiasz tylu ludzi?
Cóż…
Nie wiedziałam o tym!
- Tak jest! - Super.
- Tak! - Cóż…
Kiedy tu jechaliśmy,
mówiłaś, że ludzie próbuje cię ratować, bo jesteś artystką uliczną.
Zgadza się.
Nie znając cię, ludzie zakładają różne rzeczy.
Tak.
Wiesz, mówią:
„Są na ulicy, więc pewnie to narkomani”.
„Ma problem z alkoholem”.
Jesteśmy na czarnej liście
jeśli chodzi o występy w dobrych klubach.
Nie dostrzegają twojej spuścizny.
Tak, to wariactwo,
ale robimy to, co kochamy.
Rozumiem. Nie męczy cię to czasem?
Rzeczywiście. Kiedyś uwielbiałam podróżować,
ale teraz, te lotniska…
są ogromne!
- Prawda? - Ogromne!
Nie musisz mi mówić.
W wieku 41 lat pomyślałem: „Co jest z tymi kolanami?”
- Co się dzieje? - 41? O, Panie.
Jestem dzieckiem.
Owszem. Ale wiek robi swoje.
- Tak jest. - Tak.
Mi w tym wieku popsuł się wzrok.
- Rany. Zaczyna się. - Rozumiem.
Starzejemy się.
Cholera.
Od tamtej pory było, może nie z górki…
- Ty pniesz się w górę. - Mocniej, tak.
A jak się czujesz emocjonalnie?
Nawet gdy jestem przytłoczona, nie narzekam,
bo lepiej być przytłoczonym nadmiarem rzeczy do zrobienia,
niż nie mieć nic do roboty.
Jest dobrze. Muszę tylko nadrobić.
- Rozkwitasz w swojej pasji. - Dobrze to ująłeś.
Tak, dobrze.
Ostatnie trzy, Ant! Dasz radę!
- Hej. - Cześć, paniusiu.
Już prawie!
Wybacz! Wsadziłem ci palce do ust!
Twoja urocza córka dała mi zdjęcia.
To twoja mama?
Moja mama.
- Anna May. - Tak.
Moja dziewczyna.
Moja mama przeszła drogę od sprzątania domów
do własnej, dobrze prosperującej firmy.
- Jest piękna. - Tak.
Cukiernia Doreen.
Tata pracował nad wykończeniem, zbudował ladę
i dzieciaki stąd
zaczęły do nas regularnie przychodzić.
Moja mama była taka miła.
No wiesz, „Cześć, skarbie, w czym mogę pomóc?”
Ile lat działała cukiernia?
- Trzydzieści pięć lat. - Rany.
Czyli to było stałe miejsce w okolicy.
Tak. O to chodziło.
- To niesamowite dziedzictwo. - Niesamowite. Tak.
Chciałam, by przetrwało, więc kupiliśmy budynek.
- Który to był rok? - To musiał być rok 2002.
Pracowaliście nad tym przez lata?
- Jasne. - Tak.
Wielka szkoda,
bo kiedy przyszła Katrina,
bum, metr wody.
Musieliśmy wszystko wybebeszyć.
Wiele rzeczy poszło nie tak, na tak wiele sposobów
i od tak dawna.
Chcesz to zrobić, ale nie możesz.
Życie się toczy dalej, a po jakimś czasie masz stertę niespełnionych marzeń.
- Ja już zacząłem pracę. - Naprawdę?
- Pojedziemy? - No dobrze.
Zróbmy to.
- Dzieciaki! - Tak?
Gotowi na wycieczkę do cukierni?
Tak!
Tremé to najstarsza czarna wolna dzielnica w kraju.
Tu mieszkała Lady Dorothy. Zwykle siedziała na werandzie.
Wiedziała wszystko o okolicy.
Uwielbiam staruszki, które mają na wszystko oko.
- Wiedziała wszystko. - Jak ty.
Kiedyś to będę ja. To będę ja.
Wścibskie spojrzenia zza zasłonki.
- Mieszkałaś tutaj? - Dokładnie tutaj.
- Tu. - Hej, domku!
- Więc to jest cukiernia. - Tak.
Magiczne elfy pracują w niej w środku.
Cudownie słyszeć, że coś się tu dzieje, wcześniej było tu cicho.
Prawda?
- Od jakiegoś czasu było tu cicho? - Bardzo cicho.
Chciałbym, żebyś zobaczyła postępy,
ale nie możesz.
Myślałem, że powiesz „Chodźmy”.
Czuję się, jakbyś dał mi brown-es!
Gotowa zacząć ten tydzień?
I to jak.
- Tak? - Zróbmy to!
WITAJCIE W NOWYM ORLEANIE
Pod koniec tygodnia rada miasta
odznaczy Doreen jako ambasadorkę kultury Nowego Orleanu
i chcę, by poczuła się niesamowicie.
Musi czuć się silna.
Żeby miała poczucie, że na to w pełni zasługuje.
Doreen przechodzi wiele zmian. Córka odchodzi z zespołu.
Martwi się, że nie będzie mogła dłużej grać na ulicy.
To może być dla niej trudny okres.
Przypominając jej o wpływie jaki wywarła na społeczność
i o spuściźnie, jaką zostawia,
ułatwimy jej przejście przez te zmiany.
Choć kocha muzykę,
Doreen zaczyna nowy rozdział.
Wspaniale, że postanowiła spojrzeć w przeszłość
i że chce przywrócić Cukiernię Doreen.
Chcę, by sprawiało jej to radość.
Doreen jest wspaniała,
a ja jestem tu po to, by wraz z otrzymanym tytułem
świętować też jej urodę, bo spójrzcie na nią.
Jest taka urocza!
Nie wszystko zawsze
wychodzi jak się zaplanowało,
ale w tym tygodniu wierzę, że pomogę Doreen
przywrócić cukiernię do życia
i zacząć wyobrażać sobie przyszłość w tym miejscu.
DZIEŃ DRUGI
GDZIEKOLWIEK ZNAJDZIESZ SIĘ W PODRÓŻY,
JESTEŚ WŁAŚNIE TAM, GDZIE TRZEBA. OPRAH WINFREY
Witajcie w Sephorze. Pora na zakupowe szaleństwo!
Uwielbiam Seforę.
To jak spełnienie marzeń z dzieciństwa.
Owszem.
Tak się cieszę, że jestem tu z Doreen.
Wezmę koszyk i opróżnię te półki.
Odebranie nagrody to jedyny w swoim rodzaju moment.
Pokażę Doreen jak wyrażać siebie
w nowy sposób.
- To nie moja bajka. - Twoje oczy są jak…
Pora na odmianę.
Czas, żebym wkroczył do akcji.
Będzie gorąco! Nie jesteście gotowi.
Tu mamy podkłady.
Dobre dla naszej cery.
Jeśli go widzisz, to nie ten kolor.
Tak. Dokładnie.
Ładnie!
Potrzebujemy takich siedem.
Ślicznie. Chcesz wybrać szminkę?
- Jeśli nominują mnie do jakiejś nagrody… - Kiedy cię nominują.
- Dziękuję. - Tak, nie…
Nie ma żadnych „jeśli”. Manifestujemy.
Powinnam mieć sprawdzony zestaw pod ręką.
Fiolet i jagody są dla ciebie.
Wydaje mi się, że uczymy kobiety,
że z wiekiem nie mogą już celebrować piękna.
„Nie wolno bawić się kolorami, włosami”.
„Musisz się wtopić”. Nie! Nieważne, ile masz lat.
Możesz celebrować siebie, jak tylko chcesz.
Kim jest ta laska?
Bez dwóch zdań, Mama.
Teraz zajmiemy się cerą.
To jest toner. Nakładasz po wyjściu spod prysznica.
- Tak. - To luksus.
- Rozumiesz? - Tak.
Boże. Ten żel pod oczy jest świetny.
Serum ujędrniające moisturizer i olejek różany z witaminą C.
Dobre dla was obu.
Kolejność wygląda tak. Gotowe?
Tonik, serum, krem pod oczy, moisturizer, olejek.
Dobrze!
Tonik, serum, krem pod oczy, moisturizer, olejek.
Dobrze.
I… z brzuszka osobie obok.
Albo z bioderka. Nawet lepiej.
- Uroczo. - Potrzebujesz drugiego koszyka.
- Lubisz być mamą? - Boże miłosierny…
uwielbiam każdą chwilę.
Bardzo mnie to cieszy.
O tak.
Uwielbiam robić zakupy,
ale żeby komuś pomóc, muszę zrozumieć, kim jest.
Wychowałaś się w cukierni, a potem zostałaś muzykiem.
Tak. Musiałam odnieść sukces w muzyce,
bo miałam przed sobą wielką karierę.
U mnie było podobnie.
Prowadziliśmy stoisko spożywcze
i ze słodyczami.
- W ten sposób zarabialiśmy na życie. - Tak.
I nasze rodziny myślały, że kiedyś to przejmiemy.
Ale my nie. Ty nie.
Tata pragnął mi to przekazać, a ja nie chciałem.
- Tak. - Wiem, że to go zabolało.
Pasja dała mi siłę, by to zrobić.
- Tak. - Byłam dobra w grze na klarnecie.
Od samego początku byłam w tym lepsza od innych,
a wcześniej byłam we wszystkim przeciętna.
Nie powiedziałam, że nie chcę tego w ogóle.
Chciałam tylko zrobić swoje
i zająć się tym potem.
Aż odebrałam ten telefon.
Tak, mój tata umarł.
Przykro mi.
Tak.
Twoja mama dalej prowadziła cukiernię?
Dopóki nie zachorowała na demencję.
- Rozumiem. - I… tak.
To szaleństwo.
Wiesz? Pamiętam tę rozmowę z tatą.
„To dla ciebie ” i „Nie chcę tego”,
bo, wiesz, „Jak śmiesz ranić uczucia ojca?”
Dlatego tak ważne jest dla ciebie spróbować odbudować cukiernię?
Dla twoich rodziców?
- Ciężko pracowali. - Tak.
Zrobili tak wiele, ich marzenia się spełniły
i pragnęli tego dla mnie,
a ja wybrałam klarnet.
Tak.
Rozumiem, skąd to poczucie winy,
ale nie mogę znieść, że tak ją to dręczy od lat.
Na tym etapie jej życia
jest w stanie odbudować ich spuściznę.
Chcę, żeby poczuła się tego warta,
również dzięki swojemu nowemu wizerunkowi.
- Gotowa? - Tak.
Odsunę zasłonę.
Chodź ze mną.
No dobrze.
Wcześniej byłaś tylko kulką z tkanin,
i nie miałem pojęcia , jak wyglądasz pod spodem,
to ukazuje prawdziwe proporcje twojego ciała.
Masz talię.
Masz biust.
Masz nogi.
A teraz się tym chwalimy.
Tylko że krótka koszulka byłaby problemem.
Wyjaśnij mi to.
Kiedy grasz na klarnecie,
odchylasz się i byłoby widać trochę brzucha.
A jak się pochylę, nadal by tak było.
Tak.
Koszulka zostałaby w górze, jasne.
Czyli dla ciebie
potrzebujemy czegoś dłuższego.
Tak.
No i buty…
Póki stoję w miejscu? Tak!
Rozumiem. Potrzebujesz płaskich butów. Dobrze.
- Tak. - Zapomnij na chwilę o klarnecie.
Dobrze się w tym czujesz?
Tak. Wyglądam jak z telewizji.
Wyglądasz bardzo pięknie.
- Dziękuję. - Serio!
To, że uważa to za strój kobiet,
które podziwia?
Właśnie! To ten moment.
Wygląda cudownie.
Przykuwa uwagę.
Hollywood.
Hollywood!
Wyglądasz jak świetna, silna i kreatywna kobieta.
Kto by pomyślał.
DZIEŃ 3
NAUCZYŁAM SIĘ, ŻE PRACA
TO NIE TO SAMO, CO ŻYCIE MAYA ANGELOU
Z zewnątrz wygląda tak samo, prawda?
Wiesz, przez lata widzieliśmy
wiele miejsc w rozsypce, ale tu mamy naprawdę niezły bajzel.
Chciałem go przyprowadzić,
bo muszę uzyskać jego akceptację zmian.
- Wspaniałe. - Prawda? Przestrzennie.
- To jest Taika. - Cześć.
Znalazła wiele świetnych zdjęć, które chcemy tu zawiesić.
Wielu ludzi z tej okolicy
pamięta to miejsce i Miss Annie May.
Pamiętają, że przychodzili tu jako dzieci, tak jak ja.
Odkąd Dorian dała mi klucze,
pozbyliśmy się stąd tony pleśni i pozostałości po huraganie.
Nadal jest dużo do zrobienia .
zanim będzie można otworzyć cukiernię.
Chciałem wyszykować to miejsce tak, żeby Doreen mogła uhonorować przeszłość,
ale też stworzyć miejsce dla przyszłych pokoleń.
- Odwaliliście już kawał dobrej roboty. - Tak?
- Tchnęliście tu nowe życie. - Będzie super.
Wiem, że jej mama uśmiecha się z nieba,
patrząc na ten remont.
Tak się cieszę!
Uciąłem sobie z twoją mamą pogawędkę.
Rozmawialiśmy o menu w cukierni.
Rozpromieniła się, gdy mówiła o cieście francuskim.
- Tak. - Spodobał mi się ten pomysł.
To ciasto to pusta karta.
Możemy zrobić coś słodkiego, słonego, cokolwiek
i poeksperymentować.
Nauczę was kilku kształtów i rozmiarów.
- Chciałbym zrobić to z wami. - Rewelacja.
Tak. Dobrze.
Dorian chce zachęcić mamę do kolejnego etapu życia,
żeby ją zabezpieczyć.
Najpierw klasyczne ciastko duńskie.
Pokaże wam różne sposoby krojenia ciasta.
To duński warkocz.
Zawijasz je, żeby uzyskać piękny kształt warkocza.
Mamy misję.
A to wiatraczek.
Misję ciasta francuskiego.
Ciastek. Liczba mnoga.
Robimy mały okrąg
i wypełniamy tym, co cię uszczęśliwia.
- Dobra. Do roboty. - Co robisz?
Ja zrobię najtrudniejsze.
- Zaczynasz od najgorszego? - Tak.
Jakoś mnie to nie dziwi.
Co sądzisz o ponownym otwarciu cukierni?
Cieszę się jej planami
i tym, nad czym będziemy pracować całą noc.
„My?” Pomożesz nam?
Jasne. Gotowanie z nią zawsze jest fajne.
Przyjaźnimy się i dobrze się wspólnie bawimy.
To miłe, co mówisz o twojej mamie.
- Jesteśmy kumpelami. - Moja kumpela.
Kochacie się nawzajem i lubicie.
- Bardzo. - Tak.
- Spójrz na to! - Piękne.
To jest piękne.
- Przestańcie już. - Gotowe na żółtko?
- Dziwne to smarowanie żółtkiem. - Dlatego ja…
Zobaczysz po wyjęciu z piekarnika.
Cukier ładnie przykleja się do żółtka.
Podoba mi się to.
Ucieszyłam się, kiedy zobaczyłam świeży koperek.
Boże miłosierny..
Bardzo sprytnie.
Czasem krok po kroku kopiujesz przepis z książki kucharskiej…
Ja zrobię owoce ze śmietankę.
…a są dni, kiedy chcesz się dobrze bawić,
być kreatywnym, zobaczyć, co z tego wyjdzie.
Jazz w kuchni.
Wkładam swoje.
Dwieście stopni.
Będą gotowe za 15 do 17 minut.
Fascynuje mnie, że razem mieszkacie
i pracujecie.
Tak było też z tobą, Doreen?
- Byłam córeczką mamusi. - A ty?
- Wciąż nią jestem. - Zgadza się.
Patrząc w przeszłość,
wychowałam się w cukierni.
Cukiernia Doreen jest pełna wspomnień.
Prawda.
Moja mama spędzała tam większość czasu,
a ja uczyłam się piec, zanim zaczęłam grać.
Dlatego to było piękne.
Cudownie było z nią być.
- Tak. - Na pewno.
To miejsce było źródłem tylu radosnych chwil
dla Doreen i jej mamy.
Więc na tym nowym etapie jej życia
to znacznie więcej niż biznes.
Chodzi o dziedzictwo jej rodziny, które chce uhonorować.
To naprawdę piękne.
Są takie złociste i piękne! Nie mogę się doczekać!
- Wystraszyłeś mnie! - Ja się tylko tak cieszę.
Voilà, mademoiselle. Pour vous.
Śliczności.
Co jest tutaj? Same jajko?
Dodałem trochę cukru Demerara.
Lubię jak cukier chrupie mi w ustach,
bo samo ciasto jest po prostu maślane. Bardzo neutralne.
Ładne.
A to ci się podoba?
- Tak. - Wiatraczek jest śliczny.
- Cudowny. - Wyślę ci to zdjęcie.
- O tak. - To jest piękne.
- Pora na testowanie! - O rany.
- Zacznę od wytrawnych. - Tak.
Jasna cholera.
Pyszne, ale nie zgadłbym, że to koperek.
O rany.
Ten koperek.
To szynka i ser.
Toast?
Zdrowie.
To jest mój numer jeden.
- Pyszne. - Zgoda?
- Pychota. - Możemy robić długie warkocze.
- I ciąć je na kawałki. - Absolutnie.
Mamy wytrawne, teraz słodkie?
Truskawki i jagody.
Wszyscy takie lubią.
- Jagody i śmietana. Tak było. - Dobra.
Smaczne, ale wolałabym serek śmietankowy i cukier puder,
bo to są świeże owoce.
Inaczej wychodzą nieco za bardzo…
Płaskie.
- Jaki kształt? - Wiatraczek?
- Podoba mi się. - Tak.
Zrobimy klasyczny wiatraczek.
Serek śmietankowy, cukier cukierniczy, nuta bazy waniliowej,
a na to owoce.
- Tak. - Mamy to.
Tak jest.
Wow.
DZIEŃ CZWARTY
MUZYKA SIĘ ZMIENIA,
A JA ZMIENIAM SIĘ Z NIĄ. ARETHA FRANKLIN
Tak, Doreen! Boże.
Wejdź, proszę.
Dziękuję.
Witaj.
- Cześć, Akeisha. - Hej.
Jak się masz, skarbie?
- Oto piękna Doreen. - Witam, Doreen.
Usiądź, skarbie. No dobrze.
Mogę dotknąć twoich włosów?
Oczywiście.
Od jakiego czasu nosisz warkoczyki?
Trzydzieści… siedem lat?
Dłużej, niż myślałem.
Fajnie byłoby spróbować czegoś innego.
Musimy zrobić ci fryzurę która jest łatwa w wykonaniu.
- Przerzedza się na brzegach. - Cicho sza.
Takie gadanie wkurza cebulki.
- Jasne, łapię. - Świetnie sobie radzą.
Pewna piękna znana mi osoba, którą uwielbiam,
wiele od nich wymagała,
zaplatając warkocze bez przerwy
od czasów Reagana, powiem więc tylko,
że te cebulki wciąż tu są. Możemy się odrodzić.
Kop!
- Dobra. - Kop!
Też tak mogę, tylko zawołaj karetkę.
Nie!
Dla Doreen warkocze są w 100% wygodne
i pięknie na niej wyglądają.
Chcę jej pokazać inne proste i piękne fryzury
dla jej włosów.
- Niech moje włosy odpoczną. - To miłe.
Podoba mi się.
- Tak. - Tak.
Nie zregenerują się, jeśli nie dasz im odpocząć.
Pozwolimy jej włosom odetchnąć,
ale zrobimy to tak, żeby mogła wrócić do warkoczyków.
Tak, Doreen.
Niech oddychają. Niech stanie się lekkość.
Cebulki włosowe śpiewają „alleluja!”
Alleluja!
Myślę, że Doreen od razu ulżyło
i poczuła lekkość po zdjęciu warkoczyków
i umyciu włosów.
Niesamowite.
Boże miłosierny.
Masz takie śliczne włosy.
Wiem.
Co, u licha? Ale super.
Jaki był twój ulubiony występ?
Pojechaliśmy do Bogoty w Kolumbii
i braliśmy udział w paradzie.
Zaczynaliśmy na szczycie góry
i po prostu schodziliśmy w dół,
a w połowie drogi
jak okiem sięgnąć był już tłum ludzi.
Nie znałam hiszpańskiego
i niewielu z nich mówi po angielsku.
W jednej piosence Mardi Gras wchodzę z interakcję z publicznością.
Zawołałam: „Chcę was usłyszeć”.
I nigdy nie widziałam takiego odzewu.
- Uniwersalny język muzyki! - To było niesamowite.
Boże. Ale super.
Doreen jest niesamowita.
Sposób, w jaki występuje.
Staje się muzyką , którą gra.
Zasługuje na uznanie,
i cieszę się, że zostanie uhonorowana.
Teraz ja chcę się przygotować, bo ty wyglądasz świetnie.
Absolutnie bosko.
Ale nadal będziesz kochać męża, tak?
Nie zaczniesz randkować, dobrze? Gotowa? Trzy, dwa, jeden.
Wow.
Podoba mi się.
- Wspaniała, prawda? - Tak. Rany.
I jest lekko.
- Prawda? - Czuję się jak… Tak.
Podejdziesz tutaj się obejrzeć?
Boże! Patrzcie, jak pięknie falują, kiedy się podniosłaś.
Kto to jest?
Ale super..
Prawda? Czujesz wiatr we włosach!
Tak.
Mogę cię przytulić? To była świetna zabawa.
DZIEŃ 5
ZOSTAWIĘ ŚLAD, BO BYŁAM WIERNA…
TEMU, W CO WIERZYŁAM. TINA TURNER
Cześć wszystkim! Jesteśmy!
- Dzień dobry! - Cześć. Chodź, Bobby.
Już idę.
- Ślicznie wyglądasz! - Hej!
Rety, masz włosy!
- Pięknie. - Tak, mam dużo włosów.
Cześć, skarbie.
Odkryłam to dzięki komuś.
Jak minął tydzień?
Mam wyrzuty.
Cała uwaga na mnie, nie pracuję.
O czym ty mówisz, ja kocham być w centrum uwagi. Ty nie?
- Mogłabym się przyzwyczaić. - Tak jest!
Nie mówiłam, że mam dość.
- Tak. - Zasługujesz na to.
Mamy dla ciebie jeszcze coś w zanadrzu.
Przygotujmy ją na wielki finał.
Miło mi cię poznać.
Chodzi o to.
Doreen nie wie, że zostanie dziś uhonorowana.
Myśli, że idziemy do cukierni.
Laska, mamy tu Naomi Campbell.
Myślałem, że to Doreen.
Jesteśmy podekscytowani, że Doreen wejdzie do sali pełnej ludzi
i zostanie przez nich uhonorowana.
Musi wyglądać i czuć się świetnie.
Wciśnij pauzę i leć po przekąskę,
żeby mieć przy tym wysoki poziom cukru.
Spójrz na siebie.
W porządku. Porozmawiamy o strojach?
Mnóstwo kolorów.
Tak. Mamy dla ciebie kilka sukienek.
Wiem, że zazwyczaj ich nie nosisz,
ale to naprawdę łatwy sposób na kreację
bez zbytniego zachodu.
Wizerunek gotowy.
Jeszcze tylko dopasuję buty.
Oto słowo tego tygodnia, „Wow” .
Zupełnie inny sposób patrzenia… na mnie.
Dziś proponuję też pasek, żeby podkreślić twoje kształty.
I buty na płaskim obcasie.
- Tak. - Dbam o twoją wygodę.
Mężczyzna, który słucha.
- No dobrze, gotowi? - Tak.
Doreen, piękna, dołączysz do mnie?
Boże, ale się cieszę.
Wygląda bosko!
- Kochanie! - Wiem.
Cudownie!
- Pięknie wyglądasz. - Uwielbiam twoje buty!
Rany… musiałam się w nich nauczyć chodzić.
Rety, jesteś cudowna!
Wyglądasz pięknie.
Naprawdę świetnie.
Cóż za możliwości.
To jak wszechświat równoległy. Rany.
Ktoś jeszcze chce chyba z tobą pogadać.
Też mam dla ciebie niespodziankę.
Myślałaś, że w tym tygodniu ominie mnie okazja
rozpieszczania ciebie?
Pojedziemy na przejażdżkę i może po drodze się zatrzymamy.
Może być.
Pa, skarbie.
Do zobaczenia.
Ponieważ Doreen występuje na ulicy,
trudno jej dotrzeć do instytucji kulturalnych.
Mimo iż niektóre drzwi pozostają dla niej zamknięte,
nie umniejsza to jej jako muzyka,
bo wywarła duży wpływ na nowoorleańską społeczność jazzową.
Dziedzictwo, które tu stworzyłaś,
wykracza daleko poza ciebie.
Będzie ono podziwiane przez pokolenia.
Mówiłaś, że władze,
administracja, nie uznają twojej pracy.
Tak.
Granie na ulicy to wyzwanie, wiesz?
Starasz się, żeby ludzie cię zauważyli, zatrzymali się,
dobrze się bawili i dali ci pieniądze.
Tak.
Teraz na tym zarabiam,
ale dochodziłam do tego przez lata.
Próbowałam zdobyć uznanie i szacunek
władz i innych muzyków.
Tak.
Ale teraz myślę, że tak się nie stanie.
Zdaję sobie z tego sprawę.
- Wielu ludzi i tak mnie kocha. - Tak.
Zbyt wiele czasu.
To, co robisz jako czarna kobieta, ma ogromne znaczenie.
Dzięki tobie czujemy, że żyjemy.
Kiedy stoję w kolejce w sklepie,
a ktoś przede mną
odwraca się i mówi: „O mój Boże! To ona!”,
reaguję: „Kto?”
i też szukam tej osoby.
Kurczę.
Wchodzisz tam i nie zdajesz sobie sprawy
z wielkości tego co robisz, bo jesteś po prostu sobą.
- A wpływ tego… - Tak.
…znacznie przekroczył to, co sobie wyobrażałaś.
- Dziękuję. - Naprawdę.
Tak.
Zatrzymam się tutaj.
Dobrze.
Pomyślałem, że może zajrzymy do Muzeum Jazzu.
Jasne. To moja działka.
Dla młodego czarnego mężczyzny jak ja
ważne jest poznać tę spuściznę.
- Louis Armstrong też tu jest. - Tak.
Nie będzie Doreen, ale będzie Louis.
- Nie będzie Doreen? - Nie będzie Doreen.
Uwaga wszyscy…
Doreen Ketchens!
O Boże!
Cudownie.
Tak.
- Spójrzcie na nią. - Boże!
- Super. - Mamusiu!
Wyglądasz pięknie.
Pewnie.
- „Pewnie”? - O rety!
Jak na studiach.
Tak!
Witaj, Doreen, w Muzeum Jazzu w Nowym Orleanie.
Jestem twoim wielkim fanem.
Nie wiem, czy rozpoznajesz niektóre eksponaty.
Chcielibyśmy je zaprezentować jako część wystawy
poświęconej tobie i chcieliśmy to z tobą omówić.
Twoja własna wystawa.
Mówi
W muzeum!
Czy zechcesz tu podejść ze swoją rodziną?
Od 40 lat gra na ulicach Nowego Orleanu.
W końcu uznano jej wpływ na Nowy Orlean
i spuściznę, która zostanie na zawsze.
- Gotowa? - Chyba tak.
No dobrze.
„Wirtuoz jazzu, pedagog i ikona,
dr Doreen J. Ketchens, klarnecistka,
grała dla czterech prezydentów,
od 1994 roku nagrywała album prawie co roku,
powszechnie uważana za ambasadora kultury Nowego Orleanu.
Przez dekady Królowa Klarnetu…
Uwielbiam to!
„…Królowa Klarnetu gra na Royal Street w Dzielnicy Francuskiej,
ze zespołem Doreen's Jazz New Orleans, z którym podróżowała też po świecie,
grając radosny, pełen energii i uczuciowy nowoorleański jazz,
w 47 stanach i 24 krajach.
Grała u boku takich gwiazd
jak Ellis Marsalis i Puzon Shorty.
Doreen występowała również z Louisiana Philharmonic
w katedrze St. Louis, w teatrze Orpheum
i podczas obchodów trzechsetlecia Nowego Orleanu.
Dlatego też, na wniosek przewodniczącej Rady Miasta, Heleny Moreno,
ogłaszam w imieniu miasta Nowy Orlean,
że rada honoruje dr Doreen J. Ketchens
jako amerykańską klarnecistkę jazzową i ambasadorkę kultury.
Dziękujemy za dzielenie się ze światem
swoim talentem, w imieniu pięknego Nowego Orleanu”.
Podpisane przez członków rady.
Bardzo cię kochamy.
Jesteś naszym skarbem.
Uwielbiamy cię.
To dla ciebie.
Przemowa!
Cóż, powiem wam jedno.
Wchodząc tu powiedziałam: „Louis Armstrong jest moją inspiracją.
Dowiesz się tu o nim wiele,
ale nie znajdziesz tu Doreen”.
Myliłam się.
Bardzo wam dziękuję,
panno Sadie, panno Moreno, Różowa Brygado
i wszystkim wam wspaniałym, pięknym, absolutnie…
Ja tylko…
Patrzę po tej sali i myślę: „Tylko spokojnie.
Jak tu trafiłaś?”
No bo… Boże miłosierny!
Dziękuję wam wszystkim. Po prostu… Rany.
Znaczy, wow.
Jestem tak wdzięczna.
To niesamowite i bardzo to doceniam.
Dziękuję.
Często doceniamy ludzi dopiero, kiedy nie ma już ich z nami.
To, że widziała ten podziw,
było wyjątkowe.
Spójrz tylko, jaka elegancka.
Kurczę, wiem.
Za każdym razem, gdy jestem w twojej dzielnicy,
słucham cię i daje mi to wiele radości.
Dziękuję.
Czas zobaczyć kolejną ikonę Nowego Orleanu,
Cukiernię Doreen.
Wszyscy gotowi na wizytę w Cukierni Doreen?
- Zobaczyć spuściznę Anny May? - Tak.
Tak? Dobrze. No to jazda!
W porządku! Chodźmy!
O rety!
Wow.
Boże miłościwy!
Wygląda jak miejsce kogoś innego.
Nie, jest twoje.
CUKIERNIA DOREEN
Boże miłościwy.
Musisz tylko otworzyć drzwi.
Gotowa wejść do środka?
- Tak. - Tak?
- Czuję ducha mamy. - W porządku.
Otwórz oczy.
O rety!
Twoje imię jest…
Boże miłościwy.
O mój Boże.
Jejuńciu!
Boże miłosierny.
Ojej…
Jestem tak wzruszona.
Tak bardzo wdzięczna.
Co za szczęście.
Jestem taka wdzięczna.
Boże, cholercia, miłościwy!
O Boże, prawie przeklęła!
Jezu!
Najpierw zobaczyłem mamę,
potem tatę, a potem moją piękną córkę.
To niesamowite, jak te fotografie wszystko utrwalają.
Twoja rodzina ma tu bogate dziedzictwo.
Muzyka, kultura i ta cukiernia.
O mój Boże. Dziękuję wam bardzo.
Słodki Jezu!
- I nasze arcydzieła. - Ciastka!
Czuję, że jesteśmy na dobrej drodze.
Zależało mi na tym, by pamiętała to miejsce jakie było dawniej,
ale też przygotowała się na to,
co będzie działo się dalej.
Mogę pierwszy coś zwędzić?
Pierwszy dzieciak!
O rany. Wpuścimy ich?
- Jestem gotowa. - I taka seksowna!
Musimy się przejść.
- Tak! - Tak!
Wchodźcie.
Dziś Doreen zdała sobie sprawę, że jest ważną częścią tej społeczności.
- Przepięknie. - Prawda?
Stworzyła wyjątkową przestrzeń,
na miarę artystki, którą jest.
Została też formalnie uwieczniona,
żeby ludzie mogli poznać jej życie
i to, co wniosła do swojego miasta i sceny jazzowej,
przez dekady jej pracy.
Słodkości nigdy za wiele.
Są gratis. Macie ochotę na cukierki?
Miejmy nadzieję,
że cukiernia będzie miejscem pasji, tradycji, więzi i wspólnoty,
które Doreen będzie prowadziła tak długo, jak zechce.
Niesamowite.
Oszałamiające.
Zabawa z tobą i Dorian przy ciastkach
była dla mnie jedną z najbardziej radosnych chwil od dawna.
- Dla mnie też. - Świetnie się bawiłem.
Dostałam ogromne wsparcie na start
i mam świetne pomysły,
tak że moi rodzice byliby dumni
ze swojej młodej Doreen.
Czuję, że odbyłam dzisiaj ważną podróż,
łączącą muzykę i cukiernię.
Jak w bajce. Po prostu cudownie.
I jestem pewna, że kiedy tu wejdziesz, poczujesz i usłyszysz miłość.
Napisy: Anita Rudomina