Alıp götür!
Peki, ellerimi yıkayayım.
Bunun terbiyesi yapıldı mı?
New Orleans çok fena ama benim evim.
Bu haftaki kahramanımız Anh Luu.
35 yaşındayım ve Bywater Brew Bar'da yönetici şefim.
Yaratıcı Güney Vietnam yemekleri yapıyorum.
"Pho" diye okunuyor.
"Anh'in adını üç yıllık sevgilisi Sam vermiş,
kendini duygusal ve yaratıcı olarak tekrar ifade etsin istiyor."
-Ayaklarına masaj yapayım mı? -Evet.
Onu gördüğüm anda Anh'ten etkilendim.
Onu güzel buldum
ve bence gördüğüm en eğlenceli insanlardan biri.
Sam çok özel biri.
O benim bir numaralı destekçim ve bir numaralı hayranım.
Ayakların kokmuyor, bu iyi.
Teşekkürler.
Son zamanlarda birlikte pek vakit geçiremedik.
Çok çalışıyorum.
"En son ne zaman saç kestirdiğini hatırlamıyor.
Çorbaya dökülmemesi için hep saçını topluyor."
İş için mantıklı.
"Anh'in ailesi Katrina'dan sonra Anh'in çalıştığı Portland'a taşındı.
İlk restoranını açtığı hafta
annesi ve babası çıktıkları seyahatte kaza geçirdi ve annesi öldü."
Annemin ölümüyle ilgili çok düşünüyorum.
Çok çalıştığım için
ölmeden önce annemle çok zaman geçiremedik.
Keşke daha çok vaktimiz olsaydı.
Ondan sonra kendimi işe verdim.
Daha önce hiç o kadar stresli olmamıştım.
Tanrım, o dönemki hâlimi düşünmek bile
beni duygulandırıyor çünkü çok kötüydü.
"Şef ve iş yeri sahibi olmanın yarattığı baskı çok fazlaydı.
Restoranını sattı ve iyileşip kendini bulma umuduyla
New Orleans'a geri döndü."
Ah be Anh.
Beni önceden tanıyan arkadaşlarımın çoğu
beni eğlenceli ve parti düşkünü bulurdu
ama artık öyle değilim.
İnsanlar farklı yas tutar.
Ailesinin bazı üyeleriyle arası iyi değil ve bu onu rahatsız ediyor.
Annem öldükten sonra ailemizi onun bir arada tuttuğunu gördük
ve Vietnam kültürü aile ilişkilerinin yakın olmasıyla övünür
ama ben yalnız hissediyorum
ve bu muhtemelen kendimi soyutladığım için öyle
çünkü yüzleşmek yerine aklımdan çıkarmayı tercih ettim.
"Yaptığı yemekle gurur duysa da annesinin yemeklerini özlüyor.
Anh annesinin yemeklerini sergilemek için
restoranda özel bir etkinlik düzenlemeye karar verdi."
Şu anda bar yemekleri pişiriyorum
ama fazlasını yapabileceğimi göstermek
ve barda görmeyi beklemeyeceğiniz yemekler yapmak istiyorum.
Son beş yılımı saklanarak ve bunalımda geçirdim.
Kendimi içinden çıkamadığım bir hamster çarkında hissediyorum.
Umarım Anh durup bir düşünür
ve kafasındaki zincirlerden kurtulmayı başarabilir
çünkü onu bunlarla uğraşırken görmek çok üzücü.
Umarım bu yemek, kariyerimin sonraki bölümüne hızlı bir başlangıç olur.
"Bu haftaki görevimiz Bywater Brew Pub'ı
Vietnam Summer Supper Club'a çevirmesine yardım etmek."
-Evet! -Evet!
Evet!
BİRİNCİ GÜN
PHO-ĞIŞLAMAYA GİDEN YOL
İşte burası.
Hadi.
Merhaba.
Selam.
Aman tanrım!
-Selam! -Selam!
Merhaba Anh.
Merhaba.
-Nasılsın? -Aman tanrım!
-Ben Karamo, memnun oldum. -Merhaba.
Aman tanrım.
-Saç filen nerede kraliçe? -Hayır, sorun değil.
Mutfağıma hoş geldiniz.
-Ne yapıyorsun? -Banh mi burger mi?
Bu benim meşhur phorrito'm.
İçinde pho olan bir burrito.
Yiyebilir miyim?
Evet. Hepsini yiyin. Bu yemek için.
İçindeki dana döş, pho eriştesi, Tay fesleğeni var.
-Tanrım. -Ve yeşil soğan, jalapeño.
-Üstüne biraz şundan dök Karamo. -Üzerine sosu dök.
Tanrım. Kahretsin, çok iyi.
O yemek!
Size karşı dürüst olayım.
Ben genelde hazır makarna ya da şekerleme falan yerim.
Ama bu yemek mi?
Onu bir sürü restoranda gördüm.
Onu hiç böyle görmedim.
Yemeğin inanılmaz!
Yemek işi benim, tüm bunları benim denemem gerek
ama bu ahmaklar Şef Anh'in yemeğini alıp kaçtılar.
Onu da ver.
Hayır, bana en azından bir şey bırak.
Kahretsin.
Hiç utanmadım.
Hiçbir şey deneyemezsem işimi nasıl yapacağım?
Vay canına.
Bu sihirli yeşil sosu anlatır mısın?
Tamam, bu fesleğenli bir sos.
Bu aslında bana kalırsa
Vietnam mutfağında yediğin tüm otların sos yapılmış hâli.
Kullandığım tüm malzemeler
annemin küçükken benim için yaptığı yemeklere dayanıyor.
O benim kültürümle olan bağlantımdı.
-Vietnam dışında doğan ilk kişi miydin? -Evet.
Ailemle aramda hep kültürel bir uçurum vardı.
O zaman evdeki Vietnam kültürünü yansıtan tek şey…
Bu yemek.
Summer Supper Club adında özel bir yemek vereceğim.
Normalde burada yaptıklarımdan biraz farklı olacak.
Vietnamlı köklerime saygı göstermeye çalışıyorum.
İnsanların Vietnam tarzı bir aile yemeği yemesini istiyorum.
Bu yemek annen için mi?
Öyle. Onu onurlandırmak için böyle bir yemek yapamadım
ama hep denemek istediğim bir şeydi.
Yemek yapmayı sevsem de misafirlerimle daha çok bağ kurmak için
onlarla konuşmam, birlikte olmam gerek
ama hep mutfaktayım, saklanıyorum.
Menüyü belirledin mi?
Çalışıyor musun? Denemeye başladın mı?
-Çoğunu belirledim. -Evet.
Bütün Vietnam işi aile yemeklerinin içeriği aynı.
Her zaman sade beyaz pirinç,
sebzeli ya da etli bir çorba
ve biraz da turşu var.
Taze otlar ve acı biber olacak.
Taze otlar şart.
Bir de sadece sebzeden oluşan vejetaryen bir sebze yemeği.
-Vejetaryen yemeğin ne? -Henüz yok.
Orada takıldım.
Küçükken hep bir sebze yemeği olurdu,
kızartılırdı ya da sotelenirdi,
onun için de bir şey bulmam lazım.
Bu hafta yardımcı şefin olmak isterim.
-Olur mu? -Evet.
-Düşünüp bir şey buluruz. -Evet.
Bir şeylerle oynarız.
Ona yardım etmek için buradayım.
Mutfağa girip elimizi kirleteceğiz, bir şeyler doğrayacağız.
-Leziz. -Aşırı güzel. Çok iyi.
-Bence gidip evini görelim. -Evet.
Tabağı almıyor muyuz? Tabağı da alalım.
-Geldik! -Geldik!
Burası benim evim.
-Çok tatlı. Hadi. Teşekkürler Bobbers. -Hadi.
New Orleans'taki eski, küçük evime hoş geldiniz.
-Eski bir eve göre oldukça geniş. -Çok yerimiz var.
-Evet. -O güzel.
Bu senin anneciğin miydi?
Evimizin her yerinde atalarımız için tapınaklar vardı
ve hepsinde atalarımız için her gün bir tütsü yakardı.
-Güzelmiş. -Günde iki kez.
-Budist inanışı. -Süper.
Son yıllarında onunla çok vakit geçirmediğim için pişmanım.
Çok şefkatli biriydi.
Hep herkesin ne yediğini düşünürdü.
-Doyurmaya çalışırdı. -Tipik Asyalı anne.
-Vietnamlı anne. -Evet.
Bence ben de o yüzden böyleyim.
-Kesinlikle ona çekmişsin. -Evet.
-Evi görebilir miyiz? -Burası oturma odamız.
-Şirin. -Kemeri sevdim.
Bence burası uyumsuz bir alan.
Kanepeler yan yana dizilmiş,
yemek masasının üstüne bir şeyler yığılmış
ve resmen nefes alamıyorsun.
-Burası da mutfağımız. -Küçük bir yer.
Lavanta genelde agresif bir renk değildir ama buradaki öyle.
Evet.
Anh çok canlı, evinde de çok fazla renk var
ama seçtiği renkler…
Şef değilim ama yemek yapmak için tezgâha ihtiyacım var.
Bu yüzden bu masayı aldım.
-Küçük olması zorlamıyor mu? -Hem de çok.
-Devam et bakalım. -Tamam.
Şuraya bakın.
-Burası yatak odası. -Evet.
Anh'in evi çok düz.
Bu çok küçük bir dolap, evdeki tek dolap bu.
Tek dolabın bu mu?
Evet, bunlar Sam'in. Çok bir şeyi yok.
Sam buraya bu hiç kullanmadığı barfiks barını koydu,
üstüne de perde astı.
Bir gün ihtiyacın olabilir.
Burası da fazladan alanımız, ıvır zıvır ve kıyafetlerim burada.
Şişme yatak, bir sürü ıvır zıvır, bir tane de kıyafet askısı.
Bu bir dolap değil.
Bu saçmalık. Bunu çözmeliyiz.
Biraz daha bakalım.
Rahatınıza bakın.
Burada ne var?
Genelev buzdolabına bayıldım.
Çok iyi.
Çünkü hem seksi hem de gerekli.
Üst tarafta kırmızı kap olduğu içinmiş.
Hayır! Şey sandım…
-Dur, geri koy! Kırmızı güzeldi! -Bu…
Merhaba.
-Çok şık olacak. -Tanny?
Bunu kim tasarladı? Kim aldı?
Hiç bu kadar çekici olmamıştın.
Bu kuyruk detayına ihtiyacım olduğunu bilmiyordum.
Bu yoksa…
Çoğunu kullanmıyorum.
Açıkçası makyaj yapmayı bilmiyorum.
Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
-Makyaj yapmak istiyor musun? -Yani her gün değil.
-Ama bilmek isterim… -Bazen.
Dışarı çıkarken.
Gerektiğinde gösterişli olmak eğlenceli bir şey.
Benim için güzellik insanlardan onay alma aracı değildir.
-Doğru. -Kendini ifade ettiğin bir şeydir.
Evet, bilmiyorum.
Ne istediğime karar vermekte zorlanıyorum
çünkü genelde "Fark etmez" diyorum.
"Bunu seviyorum" demeye çalışıyorum.
Evet. Bunu sevdim. Bunu başarabiliriz.
Birlikte muhteşem bir şey bulacağız.
Hepimizin içinde dışarı çıkmak isteyen
gösterişli biri var.
Bunun için aynada kendimize bakıp "Ben seksi bir sürtüğüm!" dememiz gerek.
Ben seksi bir sürtüğüm!
-Daha yüksek! -Ben seksi bir sürtüğüm!
Üç blok öteden de duyulsun!
Ben seksi bir sürtüğüm!
Evet!
Güzeldi!
"Sonsuza dek Tanny" diye mi bitireceksin?
Antoni, şınavda yardım etsene.
Buna barfiks deniyor.
Nasıl kullanacağını bilmiyor gibisin.
-Kıracaksın. -Yapabilirim.
Tanrım, düşecek.
Ben demiştim.
-Bobby tamir eder. -Aman tanrım.
Bobby!
-Bobby, bir şeyi tamir etmen gerek! -Bobby!
Bobby!
-Ne? Biraz etrafa bakalım. -Tamam.
-Burada bir yemek masası görüyorum. -Evet.
Ama çok sık kullanıldığını sanmıyorum, öyle mi?
Hayır, bu masayı arkadaşlarımı akşam yemeğine çağırmak için almıştım.
-Şirin bir deneme mutfağı gibi. -Tam da öyle olmasını istiyorum.
Çok meşgul olduğum ve evde çok az vakit geçirdiğim için
bunu yapamadım, bilirsin.
Kıyafetlerle aran nasıl? İlgin var mı?
Vardı, bu bluzları sevdim ama hiç giymedim.
-Şirinmiş. -Şirinler.
Ama bazen alışverişe gidiyorum ve bunu giydiğimi hayal ediyorum
ama nereye giyeceğimi bilmiyorum.
"Alayım madem" deyip giymiyorum, etiketi bile üstünde duruyor.
-Bunu bir kotla giyebilirsin. -Biliyorum ama…
-Tişört işte. -Biliyorum.
Uzun zamandır görünüşüme özen göstermiyorum.
Şef önlüğüyle ne giyeceğimi bilmiyorum.
-Tamam. -Anlıyor musun?
Eski günlerin özlemini çekiyor gibisin.
Hem de çok.
Son beş yıl çok inişli çıkışlı geçti
ve ana odaklanmakta, yeni beni oluşturmakta çok zorlanıyorum.
Artık kendimi kısıtlamak istemiyorum.
Çok hoş birisin. Harika bir işin var.
Bundan sonra bunun görünüşüne de yansımasını…
-Evet. -…çok isterim.
Bunu ben de isterim.
Evet.
Çalış bakalım babacık.
Bu çok eğlenceli.
Fotoğraf buldum.
Tanrım, bu şef Anh mi?
Evet, o.
O kişi nerede?
Onu bulacağız.
Annen öldüğünden beri hayat nasıl?
Tanrım.
Arabamda yalnız başıma çok ağladım.
Yıllarca üzgün hissettim.
Kendimi işe verdim.
Babamla olan ilişkim hakkında karışık hislerim var.
Annemin öldüğü kazada arabayı o kullanıyordu.
Bunu bilmiyordum. Çok üzgünüm.
Bunun sonrasında karakterinin değiştiğini hissettim.
Kaliforniya'da yaşıyor, buralarda değil.
Şimdi yeniden evlendi
ve onunla artık eskiden olduğu kadar yakın değilim.
Hislerin hakkında onunla konuştun mu?
Artık insanlarla hiç uğraşmıyorum, en çok da onunla.
Ona söylemek istediklerimi söyledim
ama istediğim şekilde
karşıladığını hiç sanmıyorum.
İhtiyacın olan ve hak ettiğin bazı şeyleri elde edemedin.
Evet. Hepsi doğru.
Evet.
-Bu adam da kim? -Sam!
Sam bu mu? Umarım rastgele biri değildir.
İşte partnerim Sam.
-Gel bakalım. -Gel sarılalım Sam.
Seni görmek güzel Sam.
Bu güzel genç hanımın adını neden verdiğini söyle.
Kendine zaman ayırmaya ihtiyacı var çünkü iyi olmak için baştan başlamalı
ama baştan başlamak için kendine zaman ayırmıyor.
-Evet. -Başlamaya hazır mısın?
Hazırım!
Hadi!
MUHTEŞEM BEŞLİ MERKEZİ
Annesini kaybetmesi Anh'e çok ağır gelmiş.
Çok çalışıyor
ve bunu evinin durumundan anlayabiliyorsunuz.
Huzura ve rahatlayabileceği bir yere ihtiyacı var.
Evinde güvende hissetmeli.
Anh muhteşem biri
ama bu acı Anh'e ağır gelmiş
ve ne kadar muhteşem olduğunu unutmuş.
Benim işim kendi içinde güvende hissetmesini sağlamak.
Şef Anh tüm müşterilerini memnun eden inanılmaz bir menü geliştirmiş
ama Summer Supper Club
herkese kim olduğunu ve onu şekillendiren yemekleri
göstermesi adına ilk fırsatı.
Annesini onurlandırması hoş.
İşe giderken kot ve tişört giyerek
sade bir görünüm yakalıyor
ama o yönetici şef.
Güçlü bir kadın. İnsanlara ne iletmek istiyor?
Kendimizi işimize adama sebebimiz
işimizi çok sevmemiz değil, bir şeyden kaçmamız.
Anh annesinin yasını tutmasının yanında
babasından da ihtiyaç duyduğu desteği göremiyor.
İyileşmeye başlamak için bununla yüzleşmeli.
İKİNCİ GÜN
BENİM İÇİN OCAK ATALARIMLA BULUŞTUĞUM BİR MABETTİR.
ADAM RAGUSEA
Ailen aşçı olmak istediğini söylediğinde ne dedi?
Başta "Neden?" dediler.
Çünkü Asyalılar.
Çünkü Asyalılar ve hep avukat olacağımı söylerlerdi
çünkü ailede bir doktor vardı.
-Aynen! -Ben de "Hayır" dedim.
-Evet. -Bunu çok iyi anlıyorum.
Çocukken annenle aranda gerginlik var mıydı?
Evet, çünkü sorunlarım hakkında
konuşabileceğim biri değildi.
Kültür farkı yüzünden hep beni yargılamasından korktum.
Çünkü o çok Vietnamlıydı,
sen ise çok Amerikalıydın.
Evet. Genellikle beyaz çocukların gittiği özel bir okula gönderildim.
Küçükken farklı olduğum üzücü şekilde çok açıktı
ama bunu aştığımı düşünüyorum.
Vietnam yemekleri yapan bir şef olduktan sonra da
rüşdümü ispat ettim.
-Anlıyor musun? -Evet.
-Utanmıyorum. -Onaylandın.
-Şimdi çok gururluyum. -Evet.
Annem öldüğünde restoranı satın alıyordum.
Bunun olacağını biliyordu.
Yürüdüğüm yolu biraz da olsa gördüğü için mutluyum
ama benimle o yolculuğa çıkamadığı için üzgünüm.
-Kıyafet deneyelim mi? -Evet lütfen!
Tamam, sarıl bana. Çok olduğunu biliyorum. Üzgünüm.
-Sorun değil. -Ama gerçekten çok benziyoruz.
Genelde ne tarz kıyafetler giydiğinden bahsettik
ve artık giyimine çok fazla özen göstermiyorsun.
Giyinip süslenmeyi severim ama üstüme hep şef önlüğünü geçiriyorum.
Daha şık görünmek istiyorum
ama artık nasıl iyi görüneceğimi hiç bilmiyorum.
-Şu an hiç olmadığım kadar kiloluyum. -Tamam.
Düğmeli gömlekleri seviyorum ama kilo alınca giyemiyorum
çünkü düğmeleri kapanmıyor, daha kilolu görünüyorum
ve buraya otursa da buraya oturmuyor.
Bence çok güzeller.
Vücudun konusunda daha güvenli olman için
nasıl dengeleyebileceğini sana göstereyim.
Evet.
İşe giderken balo elbisesi giymesini beklemiyorum
ama yine de ciddiye alınmalı.
Summer Supper Club'ında ne giyecek?
Hem şık hem de profesyonel hissetmesini istiyorum
ve burada bulacağımız da bu.
Bakabilir miyim?
Tamam. Bana katılır mısın lütfen?
-Bayıldım. -Evet.
Şunu birazcık çıkarmak istiyorum.
Gömleğe bayıldım. Çok rahat.
-Kot pantolonla hâlâ şık. -Evet, kesinlikle.
Gömleğimi hiç içime sokmam, bu da yeni bir şey.
Kısa boylu insanlar olarak yapmamız gereken şey
dengeli bir orantı yakalamak.
Onu içine sokman büyük bir fark yaratıyor.
Pantolonunun alt kısmının çok dar olmamasını sağlayarak da
boyumuzu en iyi şekilde kullanmalıyız.
-Süper görünüyorsun. -Sağ ol.
Bunlarla farklı hissediyorum.
-Evet. -Kendime güvenimi artırıyor.
Bundan sonra "Üstüme bir şey geçirdim" demeni istemiyorum.
-Fark yaratacaktır. -İstediğim de o.
-Güzel. -Evet.
-Elbise deneyelim mi? -Olur.
Güzel, hadi.
Hazırım.
-Bakabilir miyim? -Evet.
Görelim.
Tamam, ne düşündüğünü söyle.
Elbiseyi çok beğenmedim.
Göğüs kısmı böyle olan elbiselerde bu çok oluyor.
Beni tuhaf hissettiriyor.
Belki biraz böyle olsaydı.
Tamam, hemen bir şey deneyelim.
Sana tuhaf bir şekilde sarılıyorum.
Tamam.
Evet.
Kemer takarak kalçalarını ön plana çıkarıyoruz.
Kadınsı kıvrımların görünüyor.
-Aslında göğsümü seviyorum. -Göğsün çok iyi.
Şeklinin vücudumun geri kalanını iyi göstermesini istiyorum.
Evet.
Çizmeyi çok beğendim Anh.
-Beğenmediğini mi söyleyeceksin? -Hayır, beğendim.
Harika. Şöyle bir avantajı var.
Çok abartıya kaçmadan seni kadınsı gösterdi.
Katılıyorum.
-Çok heyecanlıyım. -Biliyorum.
Yardımcı şefin olacağım.
-Nerede olduğumuzu söylememe gerek yok. -İşteyiz.
Normalde biraz daha kalabalıktır.
Evet. Burada yalnız başıma çok vakit geçiriyorum.
-Öyle mi? -Evet.
-Herkesten önce geliyorum. -Anladım.
Bununla olabildiğince çok sayıda deneme yapabiliriz.
-Tamam. -Haftanın sonunda Anh bir yemek verecek.
Küçükken evinde yediği Vietnam yemeklerini servis edecek.
Hâlâ bir sebze yemeği bulması gerek.
Denemek, eğlenmek, oynamak için buradayız.
Bir şeylere açık olmanı ve belli bir kulvarda kalmamanı sevdim.
-Öyle bir şey istemem. -Hayır, senlik değil.
-Değil. -Bu yüzden gelmedik.
-Dürümleriniz süper. -Evet.
-İnanılmaz. -Sağ ol.
Vietnam mutfağını böyle biliyorum.
Bir sürü unsur, bir sürü güzel renk var ve kendi yemeğini yaratıyorsun.
Sevdiğim kısmı bu.
En sevdiğim şeylerden biri de tarif denemesi yapmak.
Bu şekilde keşfedilen çok şey var.
Yaratıcı ve eğlenceli biriyle çalışıyorsam
çok eğleniyorum.
Sebze yemeklerinden bahsetmiştik.
Bu yeni.
-Tamam. -Bu bitki bazlı biftek.
-Bakalım nasıl olacak. -Evet.
-Olur mu? -Evet.
-Olur mu? -Olur.
Peki, güzel. Sen söyle.
Fesleğen ve kişnişimiz var.
Taze nanemiz ve havuç turşumuz var.
Yeşil sosumuz var.
Menünün şu anki hâlinden memnun musun?
-Denediğim her şey… -Asla memnun olmam.
Yani iyi olan şeyleri bile sürekli değiştiriyorsun
ve sürekli düşünüp…
Evet, bir şey yapmadığımda ve düşüncelerimle baş başa kaldığımda
hep duygusallaşıyorum.
Geçmişimi düşününce üzülüyorum.
Sonra da bununla baş edebilmek için
sürekli yemeğimi değiştiriyorum.
Yani duygularınla yüzleşmemek için
dikkatini bununla dağıtıyorsun.
Evet, burada o kadar çok çabalıyorum ki
çıktıktan sonra çok bitkin oluyorum.
O yüzden evde hiç hâlim olmuyor.
Annemle iyi bir ilişkim yok
ama Polonya'ya özgü yemekler hazırladığım zaman
anında çocukluğuma dönüyorum.
İlk kez denememi, tüm hazırlanma sürecini,
masada nasıl sunulduğunu hatırlıyorum.
Her zaman.
Annem küçük şeylerde yardımımı isterdi.
Karidesleri soyardım, pirinci yıkardım ve onu izlerdim.
Yeniden yaratırken bunu düşünüyorum.
-Ama eğlenceli bir şey. -Evet.
Her şeyin kokusu, sesi, tadı aynı eskisi gibi.
Dün gibi hatırlıyorum.
Güzel ama üzücü.
-Bence ikisi bir arada var olabilir. -Evet.
Belki kötü şeyleri unutmak için yemek yapmak yerine
iyiyi hatırlamak için yapabiliriz.
Annesinin yemeklerini yapıp paylaşması
yas tutma sürecinde çok önemli
çünkü bu bir süreç.
Bir gün uyanınca bitmiyor.
Bazı günler mutlusun. Bazı günler üzgünsün.
Onu hep onurlandırabilirsin.
Umarım kendinden bir şeyler katmaya hep devam eder.
Bunlarla marine ediyorum.
-Toz sarımsak. -Bu limon otu.
Mükemmel.
Eşit miktarda tamari ve Maggi koyuyorum.
Tamam.
Sonra da arpacık soğanı yağı.
-Çok gerekmiyor. -Tamam.
İşte bu kadar.
Genelde normal et kullanıyorum.
-Sence bulamalı mıyız? -Bence evet.
-Mükemmel. -Hepsini karıştıralım.
-Şimdi tavaya girebilir. -Tamam.
Tamam.
-Çıtır çıtır. -Kahverengi oluyor.
İzlemesi eğlenceli.
Sunumu da çok basit.
-Evet, deneyelim. -Güzel kokuyor.
Tamam, bu çok güzel.
Önce yeşillikler, sonra sebze turşuları
ve sonra da et.
-En son da kızarmış soğan. -En son da o.
-Çıtır çıtır. -Sonra da sos.
-Evet. -Sos.
-Sosu unutmayalım. -Ve sonra…
Birebir aynı.
Bu çok şaşırtıcı. Tıpkı et gibi.
Çok iyi, değil mi?
Vay canına.
Peki bu, yemekteki menüyü nasıl tamamlayacak?
Aynı baharatı, aynı terbiyeyi kullanabilirim.
Beyaz pirinç olacak, böylece insanlar her şeyle eşleştirebilir, evet.
Annemle büyüdüğüm, yemeklerini yediğim için çok şanslıyım.
-Evet. -Tüm hayatımı etkiledi.
Böyle bir akşam yemeği yaparak buhrandan çıkmak,
mutfaktan çıkmak ve konuklarla etkileşime geçmek istiyorum.
-Evet. -Bu yemek benim için.
-Ve annen için. -Evet.
-Öyle. -Ve kültür için.
ÜÇÜNCÜ GÜN
CANIMIZ ÇOK YAKILDIĞINDA AFFEDENE KADAR İYİLEŞEMEYİZ. ALAN PATON
Geçen gece yemeğinle ilgili bir rüya gördüm.
-Gerçekten mi? -Çok ciddiyim.
Teşekkürler.
Yemek yapmak rahatlatıyor mu?
Öyle ama sonra dalıyorum ve kendimi kaybediyorum.
"Kahretsin!" diyorum.
"Uzun zamandır çalışıyorum ve çok yorgunum."
Evet.
Sana vakit kalmıyor.
Evet ama zihnim biraz temizlendi.
Evet.
Babana dönmek istiyorum. Babanla yakın mıydınız?
-Yakındık. -Gerçekten mi?
-Evet. -Babasının kızı mıydın?
Öyleydim ve annemin ölümü ilişkimizi kötü etkiledi
çünkü aynı baba olmadığını hissettim.
Baban neler yaparak
sana sanki baban yokmuş gibi hissettirdi?
Çok çabuk yeniden evlendi.
Annemi kaybedeli çok olmamıştı.
-Ne kadar olmuştu? -Altı ay falan.
-Anladım. -Evet.
Ayrıca her şeyi gizli tuttu.
Evet, bu konuda çok doluyum.
Yani sen yas tutarken
onun seni reddettiğini hissettin.
Evet.
Babamı hâlâ seviyorum.
Ama en çok sevdiklerin sana ihanet edince
bunu konuşması çok zor oluyor.
-Evet. -Evet.
Anh, ihaneti atlatmanın tek yolu cevap almak.
Babamla mı konuşacağım?
-Evet, onu arayacağız. -Bunu kabul etti mi?
-Etti. -Konuştun mu?
-Konuştum. -Aman tanrım.
Hislerimi ailemle paylaşmakta çok zorlanıyorum.
Evet. "Hislerimi bugün bile etkileyen kararlar aldın" diyebilmeni istiyorum.
Evet.
Bunu ifade edebilmelisin.
-Desteklendiğini hissetmelisin. -Evet.
Böylece söylemen gerekeni söyleyerek
iyileşme yolunda büyük bir adım atarsın.
Konu aile olunca bazen seni üzen konulara odaklanmamak,
onlarla ilgilenmemek daha kolay geliyor.
Anh bu acıyı yaşamasına rağmen
onu rahatsız eden şeye odaklanmak, onunla yüzleşmek yerine
yemek yaparak kendini meşgul ediyor.
Anh'in ilerleme sağlamak için sakındığı bu ilişkisiyle yüzleşmesi gerek.
Yani babasıyla.
Tanrım.
Alo?
Merhaba bố.
TAC ANH'İN BABASI
Uzun zaman oldu bin.
Seni iyi gördüm.
Konuya girmen için biraz ben konuşayım mı?
-Selam. -Olur.
Arkadaşımla birlikteyim.
Selam.
Nasılsın? Babasının kızı olduğunu söyledi.
-Evet. -Bunu biliyorsun ve babasını özlüyor.
Bu ikinizin konuşması için bir fırsat.
Hâlâ sana uyuyor mu?
Evet. Uyar.
Tamam, harika.
Tamam.
Bana evlenme konusunda neden yalan söylediğini hâlâ anlamıyorum.
Hayır, sana yalan söylemedim.
Ve bu…
Beni düğüne çağırmaman ve düğünden önce bunu bana söylememen
yalan söylemektir.
Annemi ya da bizi unutmuşsun gibi hissettim.
Bizi terk ettiğini hissettim.
Bunu neden yaptığını bilmiyorum.
Bunu neden yaptın?
İyi bir sohbet etmeniz adına ikinize de destek olmak için buradayım.
Kızının böyle hissetmesine üzülüyor musun?
Nasıl yardım etmemi istiyorsun?
Bana gerçeği söylemeni istiyorum.
New Orleans'a gideceğini söylemiştin.
Sonra bu kadınla evlenmeye gittin.
Bir parti verdin ve Facebook'ta fotoğrafları vardı.
Çok utanç vericiydi.
Bu… Sanki orada olmamı istemiyormuşsun gibi hissettim.
O neden benden daha önemli?
Vietnam kültüründe bir çocuğun ebeveyniyle böyle konuşması…
Saygısızlık.
Bilmiyorum.
Her konuştuğumuzda böyle oluyor.
Şunu diyemiyorsun.
"Özür dilerim, seni seviyorum, ben senin babanım ve üzgünüm."
Tek duymak istediğim bu. Bahane duymak istemiyorum ya da…
Onunla evleneceğimi söyleseydim
o zaman bana kızardın.
Kızmamdan korktuğun için mi yalan söyledin?
Bu yüzden gizli tutmak zorundaydım.
Bana iyi bakıyor.
O iyi bir kadın.
Bunu anlamaya çalış.
Çok yalnızdım
ve artık orada yaşayamazdım.
Annenle ilgili bir şey görmek istemiyorum
çünkü bu bana şey hissettiriyor…
Üzgün, depresif, öyle.
Bu kadınla birlikte olmak istediğini,
seninle ilgilenmesini istediğini söyleseydin
tabii ki sorun etmezdik.
Konuşmadığımız için üzgünüm.
Hata yaptım.
Daha önce söylemediğim için üzgünüm.
Gerçekten çünkü seni özlüyorum.
Yanında rahat hissetmek istiyorum
ve bunu seninle konuşmadan yapamazdım.
Bunun için özür dilerim.
Teşekkürler.
Kabul ediyorum.
Onu getirmek istiyorum.
Ailemizdeki herkesle tanışmasını istiyorum.
Bence bunun için yeterince zaman geçti.
Seni seviyorum bin.
Ben de seni seviyorum bố.
Peki efendim. Sonra konuşuruz, olur mu?
Görüşürüz.
Ne hissediyorsun?
-Söyleyip rahatladın. -Aynen öyle. Gerçekten.
Derin bir nefes alalım.
Gevşe, duygusal anlamda gelişme gösterdin ve iyileştin.
İyi iş çıkardın.
Evet.
-Hâlâ yas tutuyor. -Evet.
Talihsiz olan babanın yas tutmaktan kaçması.
Seni destekleyecek duygusal sözlere ve araçlara sahip değil
ama en önemlisi gerçeği söylemen.
-Şu an daha iyi hissediyorsundur. -Evet. Öyle.
Ama bu artık bana bağlı, değil mi?
Yani bağışlama işi.
Kendini bir daha konuşamadığın, hislerini paylaşamadığın bir duruma sokma.
Burada yaptığın gibi sımsıkı dur.
Çok daha iyi hissediyorum.
-Güzel. -Evet, öyle. Teşekkürler.
Anh çok şen şakrak biri
ama evinde gerçekten "Bu Anh'in evi" dedirten
hiçbir şey yoktu.
Dar bir alan olsa da
tavana duvar kâğıdı asınca dikkat çekici oldu
ve alanı daha geniş gösterdi.
Çok havalı oldu, Anh'in görmesi için sabırsızlanıyorum.
Evet.
-Salon Society'deyiz. -Tamam.
-Evet. -Sağ ol.
Tamam.
Şuraya otur.
Kahve, su, çay, ne alırsın? Arnold Palmer vereyim.
Almayayım.
Tamam, "Saç!" dedi.
Hem de çok.
-Şu muhteşem saçlara bak. -Teşekkürler.
Her gün bu kadar çekici görünmeye nasıl dayanıyorsun?
-Yormuyor mu? -Aynada kendime pek bakmıyorum.
Bu öz güven eksikliği.
-Evet. -Bende panzehri var.
Düşük öz güvene bakıp şöyle yapmalıyız…
Kesinlikle.
-"Bana bak." Anlıyor musun? -Tamam.
Demek işine bakıyorsun,
en son ne zaman saçını kestirdin?
Geçen yıl bu zamanlar.
Gidince çılgınca bir şey yaptırmıyorum
ama eskiden kâküllerim vardı.
Demek kâküllerin vardı.
-Evet. -Evet.
-Sarıya boyamıştım. -Evet?
Kafamın arkasını tıraş etmiştim.
Demek arkasını kestin.
Bence biraz kâkül bırakabiliriz.
Çok uzun yapmayız.
Sonra da kat kat yaparız.
Ayrıca yüzünü biraz açmak için de açık kahverengi kullanırız.
-Çok az bakım gerektirir. -Peki.
-Tamam. -Tamam.
Anh ne içinde ne de dışında kendini pek güzel hissetmiyor.
İşini bırak, bu hisleri bırak…
İşte gidiyor.
Kendine pek bakmıyor,
o yüzden onu canlandırmamız gerek.
Dans molası vermeliyiz.
Bir şey kaybetmemiz, acı çekmemiz, kalp kırıklığı yaşamamız
bu hayattan zevk almamamız gerektiği anlamına gelmez.
İyi misin?
-Güzel. -Sadece düşünüyorum.
Ne düşünüyorsun tatlım?
-Bugün babamla konuştuklarımızı. -Ne oldu?
Uzun zamandır konuşulmayan şeyler için
birbirimizden özür diledik.
Ne zaman konuşmaya çalışsak olanlar için bahane uydurmaya başlıyor
ama iyiydi.
Bu çılgın travmayı geride bırakma konusunda
nihayet hemfikirdik.
Sizin yaşadıklarınız…
Yani…
Böyle ani bir kayıp için bir yol haritası yok.
Birçok insan kayıp yaşayıp bir daha birbiriyle konuşmuyor.
Doğru, ailem geç çocuk sahibi olmuş,
o yüzden babam çok genç değil.
80 yaşına girmek üzere.
Ölmeden önce barışmasaydık pişman olacağımdan korkuyordum.
Büyükannem öfkemi sonraki güne taşımamamı söylerdi.
Bunu bir yerde okumuştum.
Travmamızın ve acımızın hikâyesini öğrendikten sonra
artık peşini bırakmak gerekiyormuş.
-Durmadan eşelemek zorunda değilsin. -Doğru.
Önemli çünkü seni sen yapan şey ama…
-Bu acıyı taşımana gerek yok. -Acı çekmene gerek yok.
"Bu artık eski bir hikâye."
Doğru.
-Dağları yerinden oynatıyoruz. -İşte bu kadar.
Mısır Prensi'ndeki Whitney ve Mariah gibiyiz.
Bu rengi seviyorum. Tam kaltak işi.
Evet.
Kaşını yapalım tatlım.
Anh çok seksi.
Anh, New Orleans'taki bir yaz günü gibi yanıyor tatlım.
Aman tanrım.
Buna bayıldım.
Bazen ne kadar seksi olduğumuzun farkına varamıyoruz.
Hem fiziksel hem de içsel olarak.
-Evet. -Sen harika bir insansın.
Bazen kendine yükleniyorsun.
Bunu hissediyorum, görüyorum ve en büyük umudum
bu deneyimden sonra kendine iyi davranman çünkü sen iyi birisin ve çok çalışıyorsun.
Sen inanılmaz iyi bir kızsın ve böyle çok değerlisin.
Teşekkürler.
-Hazır mısın? -Hazırım.
Tanrım. Üç, iki, bir. İşte.
Vay be.
Böyle ve böyle yapabilirsin.
Bunu sevdim.
İşte böyle. Aman tanrım. Bayıldım. Makyaj mükemmel.
Aynaya yaklaş.
Kat kat yaptım çünkü çalışırken böyle yapabilirsin.
Tamam, evet.
Bunu yapıp küçük bir toka takabilirsin.
Evet, vay be, kâkülü özlemişim.
-Özlemiş misin? -Özlemişim.
Öyle. Çok seviyorum.
-Seksi. -Sürtük.
Evet!
DÖRDÜNCÜ GÜN
YEMEK BESLENMEKTİR
HEM FİZİKSEL HEM DE DUYGUSAL BESLENME INA GARTEN
-Bakın. -Harika görünüyorsun.
Vay be, kâkül çok iyi olmuş.
-Gelmeye hazır mısın? -Evet.
Tamam, hazır mıyız?
Sürpriz.
Aman tanrım.
-Bu çok güzel. -Evet.
Ne?
Tavandaki duvar kâğıdına bak.
-Tanrım. -Çok havalılar.
-Odayı daha yüksek gösteriyor. -Evet, öyle.
-Sam buna bayılacak. -Şu kanepeye bak.
-Bu kanepe harika. -Sevdin mi?
-Tarz bir restoranda gibiyim. -Evet.
Evet.
Bir sürü doku, bir sürü doğal malzeme var.
Sunak hâlâ orada, küçük tütsülük de duruyor.
Portakal. Anneni anman için özel bir yer yapmak istedim.
-Tanrım! -Her geldiğinde… Değil mi?
Annem evimizdeki ata tapınakları için yaktığı tütsüleri buna koyardı.
Buna bayılırdı.
Çok klas.
Seninle ne kadar gurur duyduğunu hatırla.
-Çok teşekkürler. -Rica ederim.
-Devam edelim mi? -Evet.
Evet mi? Tamam.
Bu çok güzel.
Şu tabaklara bakın.
Oturma yerine bakın.
Yemek odası burada, oturma odası da burada.
-İkisini karıştırmak istedim. -Tamam.
Burada misafir ağırlayabilirsin.
Mutfağa yakın olduğu için yemek yaparken daha kullanışlı.
-Evet! -İşlevsel, güzel.
Aman tanrım!
Bayıldım.
Şimdi mutfağına geçelim
Tanrım!
Mutfağına
Burası çok aydınlık.
Bayıldım. Aman tanrım.
-Yeni buzdolabı. -Şirin.
Yeni bulaşık makinesi. Hepsini Smeg marka.
Bıçak mıknatısı!
Tencere ve tavalar için tüm bir duvarın var.
-Sevdin mi? -Sevdim.
-Daha fazla tezgâhın var. -Tanrım!
Bayıldım.
-Burada derin bir nefes alabilirsin. -Evet.
Önceki renklerde biraz üniversite havası vardı.
-Evet. -Bu çok daha sofistike.
Vereceğin yemekler için deneme mutfağın.
Evet.
Çocuklar, bu mükemmel.
-Böyle tepkilere bayılıyorum. -Tanrım.
Tavan muhteşem.
Tatlım, bu oda çok şehvetli.
-Tanrım! -Tanrım!
-Erotik bir havası var. -Yatağı burada düşünmezdim.
Yatağı kapının karşısına koymak her zaman daha iyidir
çünkü enerji odaya girip çıkar.
-Büyük, eski bir yatak. -Bayıldım. Evet.
Neyi beğendiğimi söyleyeyim mi?
Kapıdaki detayı.
Onu kırdılar.
O zaman dersime geçelim, yatağa çıkıyoruz.
-Koreografiyi öğreneceğiz. -Tamam.
-Yatağı mahvetme -Şöyle.
Bir, iki, üç, dört, beş.
-Güzel, değil mi? -Evet.
Şimdi bunları nasıl kullanacağını konuşacağız.
-Evet. -Dersimiz bu.
Tamam.
Biraz mendil alacaksın
ve fazla maskarayı sileceksin.
-Çok fazla gerekmiyor. -Evet.
Uçlarına sürmeye çalışıyorum.
Tamamına değil.
-Uçlarına daha iyi. -Tamam.
Kaldır.
Çok güzel görünüyor. Bu tarafa da yap.
İşte böyle. Güzel. Hâlâ ıslakken kıvır.
Evet kraliçe. Çok iyi.
Kirpiklerin harika.
Çok güzel oldu.
Anh, ne zaman bunalsak,
ne zaman strese girsek,
aslında kendimize bakmayı ve kendimizi affetmeyi biliyoruz.
Bu senin içindeki seksi sürtük.
Çünkü ben hep iyilik meleği olarak yanında olmayacağım.
-Selam güzellik. -Selam.
-Nasılsın? -İyiyim.
-İyi mi? -Evet.
İlk geldiğimizde
seni zorlayan çok şey olduğunu söylemiştin.
Kendini ön plana aldığını
ve hislerinin arkasında durduğunu görmek
çok önemliydi.
Artık içimde tutamayacağımı biliyordum.
Babamın saygısızlık olduğu için
normalde onunla öyle konuşmadığımı söylemesi komikti.
Bu istediğimi söylemem için beni daha da teşvik etti.
Güzel.
İlişkimiz bu yüzden kötü durumda,
gerçek olmayan bu yüzü sebebiyle.
Onunla bir bağ kurmaya çalışıyordum.
Bu hayatım boyunca annemle
ve şimdi de babamla hiç yapamadığım bir şeydi.
-Güzel. -Onunla da böyle olmasını istemiyorum.
-Güzel. -Daha iyi hissediyorum.
-İyi hissediyorum. -İyisin.
-Sen de harikasın. -İyisin.
İyisin.
-Akşamı konuşalım. -Olur.
-Bu verdiğin ilk yemek olacak. -Öyle.
İlk olduğu için
bence şef önlüğü gibi bir şey giysen iyi olur.
Sade tutabilirsin ama çok gündelik de olmasın.
-Doğru. -Düşüneceğiz.
Tamam.
-Aman tanrım. -Selam Sam.
-Merhaba. -Şaşırdın mı? Bak.
-Doğru yere mi geldim? -Evet, burası senin.
-Muhteşem. -Yani… Aman tanrım.
Anh'i görmen için sabırsızlanıyorum.
Bu gerçekten muhteşem. Ben…
-Peki çocuklar. Selam Sam. -Selam Tan.
-Nasılsın? -Seni görmek güzel.
-Harikayım. -Sen bir de onu gör.
Anh?
Didi! Tanrım!
Seksi!
-Sam! -Hey!
-Selam. -Bayıldım.
Harika görünüyorsun.
-Evet. -Seni beklemiyordum.
Öp onu!
Yaşasın, öpücük!
-Peki Sam. Otur. -Otur.
-Peki. -Çok hoş, değil mi?
Harika görünüyor. Şahane görünüyorsun.
Yemek yapacaksın ve bir şey eksik.
Bana iki saniye ver.
-Aman tanrım. Şapka mı? -Bu bir taç.
Son bir dokunuşa ihtiyacın var.
Bu olmadan şık bir yönetici şef olamazsın.
Çok tatlı!
-Tanrım! -Şef önlüğü!
-Tanrım! Çıtçıtlı mı? -Evet.
Evet, kraliçe.
Bayıldım.
-Bu çok tatlı. -Çok profesyonel görünüyor.
-Sağ ol. -Hazırsın.
Çok tatlı. Bu çok güzel.
Ben "Yaz" diyorum, "Sürtüğü" deyin.
-Yaz! -Sürtüğü!
YENİ ANH
YEMEK BİR KİMLİKTİR, KİM OLDUĞUNU GÖSTERİR.
LIDIA BASTIANICH
Summer Supper Club!
Bu New Orleans'taki en heyecan verici etkinlik tatlım.
Bir gastronomi şöleni.
Mutfağıma hoş geldiniz.
Siz ikiniz menüleri dağıtın.
Tamam, bu susamlı pirinç krakerlerine pürmüzle güzel bir hava katalım.
-Evet. -Süperiz.
Koşturuyoruz, kuruyoruz, su döküyoruz, menü veriyoruz, selamlıyoruz.
Çok işimiz var.
Masa altıya hemen sıcak kahve.
Öndeki elemanı bul.
-Ezilmiş yer fıstıkları nerede? -Ben onu hallederim…
Anh çok gergin. Sadece yemeğini pişirmiyor.
Misafirlerini ağırlıyor. Onlara tüm bunları anlatıyor.
Hâlâ ilk yemeği, istiridyeleri göndermem gerekiyor.
Önce pişecekler.
Tereyağı ve yeşil soğan koyacağız, üstüne de yer fıstığı serpeceğiz.
Annesini en güzel şekilde onurlandıracak
ve eminim ki annesini çok gururlandıracak.
-Nasıl hissediyorsun? -İyi.
Biraz gergin ama iyi. Heyecanlıyım.
-Yaparsın. -Yaparım. Hazırım.
-Hazırsın. -Evet.
Burada çok kalmaman için işleri bölüşüyoruz
ve böylece insanlarla kaynaşabilirsin.
-Çünkü sen kimsin? -Seksi sürtük patron Anh Luu. Evet.
Hadi seksi sürtük, selam ver!
Kâkülünü düzelt.
İşte. Teşekkürler. Evet, tamam. Düzeldi.
Herkese merhaba.
Özel yemeğime geldiğiniz için çok teşekkürler.
Vietnam evinde büyürken neler yediğimi
sizinle paylaşmak istiyorum.
Yeni arkadaşlarımla harika bir hafta geçirdim.
Evet.
Kendimle ve vefat eden annemle daha da yakınlaştım
ve bu yemek onun anısına.
Bu yemeği pişirirken hep onu düşündüm.
Biraz elle, biraz çubukla, biraz da kaşıkla yiyeceğiz.
Bu akşam burada hepimiz bir aileyiz. Sizinle burada olacağım.
-Evet! -Afiyet olsun.
-Seni seviyoruz! -Seni seviyoruz Anh!
Bu akşamın kontrolü Anh'de.
Tam havasında.
Onunla daha fazla gurur duyamazdım.
Tanrım!
-İstiridye güzel mi? Harika. -Leziz.
Çok teşekkürler. Afiyet olsun.
Ellerinizi kirletmenizi istiyorum.
Geriye dönüp seni şekillendiren yemeklere
ve aile ritüellerine bakmak güzel.
Şef Anh bunu yapıyor ve yapmaya devam edecek.
Bunu insanlarla paylaşıyor
ve onu tadacak kadar şanslı olanlara harika bir hediye veriyor.
Sizi seviyorum. Gelmenize çok sevindim.
Bitki bazlı et yemeği nasıl?
Üçüncüyü yiyorum.
-Harika bir yemek. -Çok teşekkürler.
Çok iyi.
Anh, onunla ilk tanıştığımızda çok depresifti.
Hâlâ annesinin yasını tutuyordu
ve bu hislerle nasıl başa çıkacağını bilmiyordu.
Ama bence bu hafta buna artık bir son verdi
ve artık onu tutan hiçbir şey yok.
Bunu yapmalıyız, değil mi? Bunu hep yapmalıyız.
-Doğru. -Evet.
Daha güçlü, görüşünün önemli olduğunu biliyor.
Değilmiş gibi davranılmasına izin vermez.
Aşkım, her şey için sağ ol.
Güle güle.
Uzun süre o ruh hâlinde kalacağımı sanıyordum.
Nasıl başa çıkacağımı çözmem
ve uyum sağlama cesaretini göstermem çok güzel.
Yeni biri gibiyim.
-Seni seviyorum. -Ben de.
Tanrım. Çok sağ ol.
Anh'i destekledik, karnım doydu
ama artık bunu tek başına yapmalı.
Bunu başaracak.
-Hoşça kalın! -Görüşürüz!
Memnun oldum. Bu taraftan mı?
-Hoşça kalın. -Hoşça kalın.
Fondip zamanı!
BİTKİ CAZİBESİ
En sevdiğim otlarla ilgili bilgiler.
Kişnişle başlayalım, dünyanın en yaygın kullanılan otu.
Ya seversin ya nefret edersin.
Biberiye, lezzetini bırakması ve biraz yumuşaması için
pişirilmesi gereken sert bir ot.
Nane, creme brûlée'nin üstünde çilekle servis edilmekten fazlası.
Dereotu, her turşu kavanozunda bulunur.
Maydanoz, güzelce doğrayın ve her yemeği yukarı taşısın.
Ağız kokusu için bir yaprağı yeter.
Daha anlatmak isterdim ama maalesef süre kalmadı.
Dur, biraz kalmış.
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk
"Seksi" diyorum, "Sürtük" diyorsun.
-Seksi! -Sürtük!