SERIAL NETFLIX
Znów mijamy smoka. Skąd tu się wzięły smoki?
Zrozumiałem, że mówisz o drag queen. I szukam.
O tej godzinie?
To możliwe.
W końcu to Vegas.
PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
Do kogo jedziemy?
Dziś spotkamy się z Seanem.
- Super! - Hura!
Oto królowie, którzy nie polegli.
Muszą się zmierzyć w walce wręcz!
A tłum po prostu szaleje.
„Sean występował na całym świecie.
Ostatnio w show Turniej Królów
w hotelu Excalibur.
Wcielał się w rolę Merlina Mądrego
oraz króla Artura”.
Przez ostatnie 12 lat
Turniej Królów był moim życiem.
Ten program wystawiany jest od lat.
Dla wielu osób
to stały punkt wizyty w Vegas.
„Aż kontuzja kolana
zmusiła go, by odwiesił kapelusz czarodzieja”.
- O, nie. - Nie jego…
Nie miałem pożegnalnego występu.
Mamy cztery aspekty jakości ruchu.
Omówimy je dzisiaj.
„Sean został nauczycielem aktorstwa”.
Fajnie.
Zgadza się. Nowy etap.
„A po latach wcielania się w innych,
ma do odegrania rolę swojego życia jako mąż i ojciec,
z niedawno poślubioną żoną Kate i pasierbem Brendanem”.
„Wcześniej Sean dużo podróżował,
nazywając siebie włóczykijem”.
Też podróżujemy. Jesteśmy włóczykijami?
Raczej włóczygejami.
Jesteśmy włóczygejami.
Gdy wszyscy moi przyjaciele zakładali rodziny,
ja jadłem mrożoną pizzę z marketu.
Nie sądziłem, że zostanę ojcem. Ani, że się ożenię.
Kocham survival.
Chciałem podróżować i uczyć tej sztuki.
Kupić kamper i sprawić sobie psa.
Tak właśnie myślałam.
Przed Kate.
A teraz rola ojca i męża
jest tym, czego pragnę w swoim życiu.
Sean to najlepszy ojciec, jakiego można sobie wymarzyć.
Życie z nim to przygoda.
„Sean i jego rodzina kupili dom od magiczki”.
- Wow. - Rany.
Nieźle.
To był dom Luny.
Prowadziła tu szkołę magii.
Urządziła go w mistycznym stylu.
To czarodziejka.
„To ekscentryczny dom…
Zapala mi się czerwona lampka.
…z gotyckimi akcentami, w stylu, jak mawia Sean,
szyk Wednesday, minus szyk”.
Luna powiedziała: „Urządźcie to po swojemu”.
Ale to trudne do zrealizowania finansowo.
I skomplikowane logistycznie.
Podejmuję się każdej pracy.
Biorę tyle występów, ile mogę.
Tyle godzin, ile muszę,
żeby jak najlepiej zadbać o rodzinę.
Od tygodni Sean pracuje po 16 godzin dziennie.
Po powrocie bolą go kolana,
a i tak reperuje coś w domu.
Po prostu taki z niego typ.
„Po zakończeniu długiej kariery jako Merlin,
Sean nie potrafi odnaleźć się poza sceną”.
Stracił wiarę w siebie,
bo zakończyło się życie, które znał.
Ma kompleksy na punkcie swojej aparycji.
Zdaje sobie sprawę z tego, kim jest.
Ale utknął w miejscu, bo nie wie,
jak siebie wyrazić.
„Kate i Brendan planują dla Seana
imprezę pożegnalną Turnieju Królów”.
„Na koniec tygodnia
zaprosili do domu przyjaciół,
by upamiętnić Seana jako aktora
i wspaniałego mentora”.
- Wow. Cudownie. - Tak!
„Pora przejść od czarowania do z rodziną czasu spędzania”.
To najlepsza misja w historii!
DZIEŃ 1
NA SPOTKANIE Z CZARODZIEJEM!
Spróbujemy teraz spacerować, każdy na swój sposób.
Poszukajcie wokół siebie piękna.
Pora na teatr.
- Tak jest! - Tak!
Chodźmy!
To tamte drzwi!
Poczujcie swoje artystyczne ja.
Obserwowałem was,
widziałem, jak pracujecie.
To dla mnie ważne. Wspaniale.
- Przejdźmy do… - Spójrzcie na tego wspaniałego faceta!
- O rany! - Jak się masz?
Spójrzcie na niego!
Cześć, jestem Karamo!
Cieszę się, że będziemy pracować
z kimś w starszym wieku.
- Boże. Cudownie. - Jak się masz, przystojniaku?
Ma 47 lat.
Czterdzieści?
Niemożliwe.
Ja mam 43 lata. Jeśli on ma 47…
Rany, przyjechaliśmy w dobrym momencie.
Kto go zastąpi?
- Ty to zrobisz. - Super.
Z takimi lokami świetnie poprowadzisz te zajęcia.
- Wspaniale. - Wow.
Wynośmy się stąd! Już!
Pa!
Mam ochotę na tatuaż z Vegas.
Sean, masz jakieś tatuaże?
Tak.
- Tak? - Tak.
Jakie?
Mam tutaj kojota.
Odzwierciedla moją dziką stronę.
Kojoty są mistrzami przetrwania.
Lubisz survival?
- Tak, w dziczy. - Ekstra.
Byłem w Ozark przez 45 dni.
- Przetrwałem 10 dni z samym nożem. - Wow.
- To tutaj. - Hej, domku!
Cześć, domku.
No dobrze. Nie, dom jest tu.
Dzięki za zaproszenie.
Przyprowadziłem przyjaciół.
- Boże! Cześć! - Boże! Niemożliwe!
Cześć, skarbie!
Witajcie!
- Cześć, Karamo. - Cześć.
- Miło cię poznać. Jesteś piękna. - Miło mi. Boże.
Według mojej ciotki
związek jest jak kwiat i ogrodnik.
Kate to piękny kwiat.
- Cześć, Jeremiah. - Hej!
- Jestem Tan. Jak się masz? - Brendan.
Jej syn, Brendan, jest uroczy.
Ma piegi i wygląda jak młody naukowiec.
Rozejrzyjmy się. Chcę zobaczyć łazienkę.
Skandynawskie wino miodowe.
- Co mamy w tym baño? - „Beach Babe”.
- Ładny zapach. - Morski.
TAN, MODA
Rety.
Dobrze wiedzieć, że są bezglutenowe Oreo.
Spróbuję zdjąć te zasłonki.
- Teraz? - Tak.
Boże. Och!
Słyszałeś, jak pisnąłem?
Dzięki Bogu się nie potłukło.
To się nazywa garnitur. Szykowny.
Co sądzisz o czarnym sedesie?
Naprawdę mi się podoba.
- Tak? - Bardzo ładny.
- Nigdy nie wiesz, co jest w środku. - Właśnie.
Kurde.
Mógłbym iść z tym w góry.
Gdybyśmy mieli przetrwać w dziczy,
Antoniego załatwiłby niedźwiedź.
Zupa z małży.
Biedny Tanny zostałby pożarty podczas drzemki.
„REDRUM”.
A ja bym zwiał. Pa.
Nie.
Myślę, że JVM przetrwałby w dziczy najdłużej.
Zobaczyłem to w oknie i po prostu musiałem to mieć.
To był żart, spokojnie.
Czyli mieszkacie tu od ponad roku?
Od roku z hakiem.
Gdzie zwykle jesteście?
Rano robimy kawę,
siadamy tutaj i rozmawiamy.
Kiedy gotujemy, Brendan też przychodzi.
I jemy razem.
- To serce domu. - Tak.
W porządku.
- Zobaczmy buduar. - Dobrze.
- Nasz kotek. - Hej, a któż to?
To Baby Girlface.
Rozumiem. Hej.
Byłem w szoku, widząc sypialnię kota.
Bo kot tam właśnie mieszka.
- Rany, ale wykończenie sufitu. - No wiem.
To wasze dzieło czy już tak było?
Odziedziczyliśmy to.
Rozumiem.
A tu mamy szafy.
I jeszcze jedna szafa tam.
Tak. To ofrenda.
Co to znaczy?
Moja mama uwielbiała chipsy.
Pycha.
To ona, a to niedawno zmarły tata Seana.
To wszystko zasługuje na swoje miejsce.
Ofrenda to świetny pomysł.
Czemu nie uhonorować bliskich pięknym ołtarzykiem?
Ale niekoniecznie w sypialni.
Chcesz to mieć obok siebie w nocy?
Mieć wszystkich blisko?
- Gdzieś to musi stać. - Tak.
Dopilnuję, by to uhonorować w wyjątkowy sposób.
- Co tu jest? - To sala teatralna.
Wspaniałe miejsce.
- Wow. - Jest scena.
Świetne kostiumy.
Klimat z filmu o modzie.
Zaraz, czy to peruka?
To cudowne.
Co tu się dzieje?
Właścicielka chciała urządzić tę łazienkę
w klimacie buddyzmu.
A to nasz hazardowy element Vegas.
Papier jednowarstwowy.
Ciągłe spłukiwanie.
Cały czas.
Ma wysokie wymagania.
Można powiedzieć, że trochę utknęliście?
- Tak. - No dobrze.
Wyglądasz bosko.
Jeremiah!
O co chodzi?
Jestem wredną siostrą.
Jestem najładniejsza.
Nie zapominajcie o mnie.
Och, piękna syreno!
Jam jest marynarz, a tyś taka piękna.
Mam wielkie cycki! Tak.
Czuję się jak Arielka.
No wiecie, tak… morsko.
Przybył przystojny książę.
Jak z obrazka.
Mogę zdjąć ci kapelusz?
- Jasne. Rozpuścić kucyk? - O tak.
Pokaż tego zawadiakę.
- Chcę zobaczyć wszystko. - To moje włosy.
- Wow. - Tak.
Masz ulubiony kosmetyki?
- Używam tego. - Boże.
Pielęgnacja urody i Sean
to Jennifer Lopez i Mariah.
- Tak. - Więc tak.
Nie znają się.
Zawsze miałeś długie włosy?
Na Turniej Królów musiały być dłuższe.
- A teraz? - Sam nie wiem.
Tu na górze nie chcą rosnąć.
- Tak. - Dziwna sprawa.
- Co o tym sądzisz? - Kucyk to zakrywa.
- Tak. - Chciałbym, żeby mi to nie przeszkadzało.
Ale oczywiście mam kompleksy.
Teraz furorę robią systemy włosów.
Możemy się nad tym zastanowić. Ale nie musimy.
Zarzucam temat, żebyś mógł o tym pomyśleć.
Zgadzam się na wszystko, bo też jesteś magiem.
Jestem otwarty.
Zróbmy to. Chcę spróbować wszystkiego.
Wydepiluję ci też uszy.
- Uprzedzam. - Dobra.
Jeździcie wspólnie na wyprawy?
Survivalowe przygody w dziczy?
- Tak. - Jasne.
Chodzimy po górach i robimy zdjęcia.
Jest dla mnie jak ojciec.
Ale czasem zapomina,
ile robi dla innych i jak bardzo go za to doceniamy.
Nie potrafi prosić o pomoc.
Wszystko bierze na swoje barki.
- Nie myśli o sobie? - Nie.
- Kompletnie.
Rozumiem.
Boulangerie.
Ta lodówka jest pusta.
Oboje jesteśmy bardzo zajęci.
Kate studiuje.
Jeśli czegoś nie ugotuje, jemy gotowe posiłki z mikrofali.
- I przekąski. - Rozumiem.
Brendan i ja jemy dużo z okienka.
A Brendan jest…
Z okienka? Drive-through?
Tak. Jest wybredny.
Je kilka rzeczy, których nie potrafię gotować.
- Zwłaszcza, że… Hej. - Cześć.
- Muszę… - Właśnie o tobie mówimy.
Tak? Oby dobre rzeczy.
- Jasne. - Tylko.
Mam próbę, chciałam się pożegnać.
Kocham cię. Do zobaczenia.
Lubi makaron, ale nie może go już jeść.
Okazało się, że ma celiakię.
- Coś jeszcze? - Cukrzycę typu 1.
I cukrzycę typu 1.
Robię enchiladę z kurczakiem
na bezglutenowych lub kukurydzianych tortillach.
Bardzo o nią dbasz.
Staram się, jak mogę.
- Cześć. - Czekałem moją kolej.
- Super. - Mogę go porwać?
- Poszperam tu. - Ty szperaczu.
- Chodź ze mną. - Cudownie.
- Cieszę się, że możemy porozmawiać. - Ja też.
Zanim sam ci to powiem, jak myślisz,
co na razie zaobserwowałem?
Że chcę, by ludzie czuli się przy mnie bezpieczni i kochani?
- Tak? - Czułeś się w tak u siebie w domu?
- Tak. - Tak?
Mam szczęście, moi rodzice są wspaniali.
Wiadomo, nie ma ludzi idealnych.
Ale oni byli tego blisko.
Twoi rodzice nadal żyją?
Mama tak. Tata zmarł dwa miesiące temu.
- Przykro mi. To niedawno. - Dziękuję.
Dużo się wydarzyło w ciągu ostatniego roku.
Tak.
- Nowa żona. - Aha.
- Nowy dom. - Tak.
Tata zmarł.
Dużo nowych rzeczy w życiu.
Jak sobie z tym radzisz?
Lubię pobyć sam ze sobą.
Kiedy robię się rozdrażniony i marudny, Kate mówi mi:
„Musisz jechać na biwak i się zresetować”.
Ale teraz mama mnie potrzebuje.
Syn mnie potrzebuje. Żona mnie potrzebuje.
Moi artyści też.
Tak.
A czego ty potrzebujesz?
Dbać o żonę i syna.
To najlepsze, co mogę zrobić ze swoim życiem.
Być dobrym ojcem i mężem.
Tak jak mój tata.
Kiedy myślę o byciu dobrym człowiekiem,
staram się na nim wzorować.
Kiedy ostatnio myślałeś o swoich potrzebach?
Nie wiem.
- Tak. - Nie wiem. To straszne.
- Tu się ukrywałeś. - Miałem sporo pracy.
Widzę.
Kłopotliwej pracy. Mamy dużo do omówienia. Wynocha.
- Dobra. Pa. - Muszę się skupić.
Widzę mnóstwo kostiumów.
Większość kostiumów jest żony.
W takim razie, co to jest?
Co to?
- Kostium czy do noszenia? - Do noszenia, ale na wyprawy.
- Rozumiem. - To się nazywa kapota.
- Jasne. - Na wypadek deszczu.
Bardzo ciepła.
Nie jest w cholerę gryząca?
Nie, jest bardzo przyjemna.
Owija się.
Mam w środku kieszenie. I zapięcie na guzik.
No wiesz.
Brak mi słów.
A to rzadko się zdarza.
Lubisz ten płaszcz?
Cenię jego funkcjonalność.
Kostium Merlina. Masz go?
Nie. Mogę pokazać zdjęcie.
- Mogę zobaczyć? - Oczywiście.
Wow, naprawdę z rozmachem.
A kiedy nie występujesz na scenie i nie pracujesz,
co zwykle nosisz?
- Dżinsy i T-shirty. - Jasne.
I mam kilka tego rodzaju czapek.
- Aha. - Chyba, że gdzieś wychodzimy.
Wtedy zakładam koszule z długimi rękawami.
Koszule czy koszulki?
Koszule w stylu henley.
- Aha. - Tak.
Kate zawsze wygląda wspaniale,
więc zakładam ładną koszulę.
Ale nadal stoję w dżinsach obok niej w sukience.
Zaryzykujemy. Ale obiecuję, że się opłaci.
- Wspaniale. - Cześć.
O czym rozmawiacie?
Pokochał ten płaszcz.
Oprze na nim moją całą garderobę.
- Brendan, co o tym myślisz? - Szczerze.
Spoko.
Kochany jesteś.
- I jak? - Super.
Chcę zobaczyć, co ci zrobią.
Nie mów tak!
Super.
Sean grał Merlina przez 13 lat.
Jest mocno osadzony w fizyczności tej postaci.
A w swoim nowym życiu
nie miał czasu odkryć, kim jest.
Chcę nadać mu nowy wygląd.
Sean lekko łysieje, co podkopuje jego pewność siebie.
Po raz pierwszy w naszym programie
opracujemy tak zwany system włosów.
Strasznie się cieszę.
Moim celem jest, by Sean zrozumiał,
że sam też jest ważny.
Zasługuje na to, by inni także o niego dbali i mu pomagali.
Tak jak on pomaga wszystkim.
Moją misją jest odkrycie prawdziwej tożsamości Seana.
Nie aktora występującego na scenie. Prawdziwego Seana.
W ich domu mnóstwo się dzieje.
Ale nic nie odzwierciedla tego, kim oni są.
Tak jakby to nie był ich dom.
Chcę, by dom był dla nich powodem do dumy.
Szefie!
- Jak leci? - Miło cię widzieć. Co słychać?
Pomagam Seanowi.
Chcę, żeby przygotował coś dla żony.
Kate musi przestrzegać wielu ograniczeń żywieniowych.
Uwielbia makaron, ale nie może go jeść.
Co będzie idealne? Gnocchi.
Myślałem o Gnocchi à la Parisienne.
Użyję słodkich ziemniaków, bo mają niższy indeks glikemiczny,
ale bezglutenowa mąka?
To świetny pomysł.
Jeśli spróbujesz zrobić klasyczne gnocchi,
mogą się rozpadać.
- Właśnie. - Trzeba je zapiec.
- Mogę użyć twojej kuchni? - Masz klucze.
Cudownie, dziękuję.
DZIEŃ 2
PRAGNĘ, BY KTOŚ DOSTRZEGŁ MOJE PRAWDZIWE JA. MERLIN
- Kiedy ostatnio kupowałeś ubrania? - Nie pamiętam.
- Ty pierwszy. - Dziękuję.
- No dobrze. - Tak.
Lubisz aktywność na świeżym powietrzu,
ale jesteś też bardzo zajęty.
Chcę, by twoja garderoba była wielofunkcjonalna.
Spójna.
Spróbujemy?
- Pewnie. - Zgadzasz się na wszystko?
Absolutnie.
Chcę znaleźć ubrania dla Seana,
które sprawdzą się w jego nowym życiu.
Ns piesze wędrówki, prowadzenie zajęć,
spędzanie czasu z żoną lub pasierbem.
Jedna garderoba, która sprawdzi się w każdym aspekcie jego życia.
Chodząc po sklepie,
o czym myślisz, poza: „Potrzebuję dżinsów i koszulki?”
Nie jestem zadowolony ze swojego ciała.
Martwię się, czy się zmieszczę.
Czy będę zadowolony, patrząc w lustro?
Od razu mam dość i chcę wracać do domu.
- Rozumiesz? - Tak.
Dotychczasowe doświadczenie nauczyło mnie,
że mój stały zestaw się sprawdza.
- Tak. - Cokolwiek innego…
To ryzyko, że po wyjściu z przebieralni,
będę chciał uciec.
Jeśli nie czujesz się pewnie ze swoim ciałem,
wyglądem,
najlepiej poradzić sobie z tym,
kompletując garderobę, która do ciebie pasuje.
- Poczujesz się lepiej. - Tak.
Niestety wygląda na to, że odegrałaś tyle ról,
że chyba zapomniałeś, jak cieszyć się z bycia sobą.
A można z tego czerpać wiele radości.
- Tak. - Jesteś naprawdę przemiły.
Chciałbym dodać ci odwagi.
Przyjmij to, jaki jesteś naprawdę.
Jesteś gotowy, Sean?
- Tak. - Pokażesz się?
Solidny strój.
- Solidny, ale przemyślany. - Tak.
Co sądzisz o swoim wyglądzie?
Źle się czuję ze swoim ciałem.
Ciasno mi w tym.
- I czuję jak… - Rozumiem.
Ten strój jest za ciasny.
- Chcę się ukryć. - Jasne.
Jeśli czujesz się skrępowany w tej okolicy,
kolejna warstwa to przykryje.
W koszuli o rozmiar większej prawie nic nie byłoby widać.
- Jasne. - Nie czułbyś się skrępowany.
Teraz rozumiem, co jest dla ciebie problemem.
Upewnię się,
że wszystko będzie o rozmiar większe, żebyś czuł się dobrze.
- A dżinsy? Są wygodne? - Tak.
Są na tyle rozciągliwe, że możesz je nosić na wyprawy.
Możesz się schylić, rozbić namiot
czy gotować i czuć się swobodnie.
Pewnie.
Widzisz, dokąd zmierzamy?
- Tam. - Dobrze. Szybka zmiana.
Zgoda.
- Bosko. - Hurra!
- Świetne. - Czemu?
Powiem teraz coś nerdowskiego.
Wyglądam jak postać z Gwiezdnych wojen.
Nie wiem, co to oznacza.
Te buty są dobre na co dzień i na wyjścia.
Tak samo dżinsy.
Szukałem kurtki, którą mógłbyś nosić
na bardziej eleganckie okazje.
Ale i tak przygotuję coś wyjątkowego
na przyjęcie pożegnalne.
- I jak? - Świetnie.
Będę dalej szukał w tym stylu.
Zabieram Seana do Brasserie B w Caesar's Palace.
Mój brat tak robił z polewą na tostach.
- Tak samo. - Tak.
Sean chce spędzać więcej czasu w kuchni.
Stara się jak może,
by zadbać o swoją rodzinę.
Wszystko gotowe.
Ale jedzenie z mikrofalówki?
Nie tędy droga.
Kate ma celiakię i cukrzycę typu 1.
Musimy uważać na cukier i gluten.
- Mówiłeś też, że uwielbia włoską kuchnię. - Tak.
- Francuską? - Też.
Chyba mam idealną propozycję.
- Gnocchi à la Parisienne. - Aha.
Czyli włoskie gnocchi we francuskiej wersji.
Zamiast ziemniaków użyjemy batatów.
A tradycyjną mąkę zastąpimy bezglutenową.
Ale to proste danie. Chcesz spróbować?
Potrzebuję siatki na brodę.
Tak jest dobrze.
- Upiekłem bataty. - Tak.
Powinny ostygnąć, zwłaszcza, że dodamy jajko.
Nie chcę, żeby się ścięło.
- Wbij jedno jajko. - Dobra.
Doprawię to.
- Trochę soli. - Jasne.
Teraz bezglutenowa mąka.
Dosypuję po trochu.
Powolutku, żeby nie było grudek.
- Właśnie tak. - Będzie super.
To będzie coś niesamowitego.
- A ja zaplusuję. - Robisz też coś dla siebie.
O taką konsystencję chodzi.
Właśnie. Idealne małe kluseczki.
Małym palcem robię zagłębienia,
na sos, który przygotujemy.
- Mini baseniki na sos. - Cudownie.
Gnocchi mogą być różnych kształtów.
- Może serduszka? - Romantyk z ciebie.
Mrożony szpinak.
Ma w sobie dużo wody.
Trzeba wziąć gruby ręcznik papierowy
i wycisnąć wodę.
- Wycisnę jeszcze. - Dobra.
Nagrywacie to? Zrób zbliżenie.
Biceps, bardzo proszę. Wspaniale.
No dobrze. Teraz siekamy szpinak.
Idealnie. Przygotujemy sos czosnkowy.
Masło to nie gluten, nie mamy ograniczeń.
Możesz dać i trzy razy tyle.
Siekany czosnek.
- Wrzucamy go na patelnię. - Dobrze.
I dodamy skórkę z cytryny.
Większość ludzi wyciska cytrynę tak.
A w ten sposób sok spływa w dół
a nasiona zostaną w środku.
Dodamy dwie cytryny.
Teraz zmniejszymy gaz.
Natka pietruszki.
Sos będzie miał wyrazisty smak.
- Super. - Drobno posiekane.
Wyleję sos na spód.
Teraz po prostu układamy.
Ustawiamy piekarnik na 200 stopni i czekamy.
Nabiał czy gluten,
ludzie często popadają w skrajności.
Gdy tylko mają ograniczenia,
rezygnują z mnóstwa potraw.
Wystarczy znaleźć zamienniki
dobre dla twojego ciała.
- Tak. - Zobaczmy.
Brązowe. Złociste.
- Spójrz tylko. - O tak.
- Chrupiący ser.
Rany.
O mój Boże.
- No dobrze. - Smacznego.
Niewiarygodne.
Brendan też to zje.
Tak?
Nawet ze szpinakiem?
Nie powiemy mu.
Chodźmy.
Trzyma wiertarkę?
Tak. Czy my się znamy?
Rany.
- Jestem dziś macho. - Ach.
Super męski.
- Bosko. - Cześć.
- Cześć! Miło cię widzieć. - Jak się masz?
- Cieszę się, że tu jestem. - Ja też.
- Skąd przyszliście? - Zrobiliśmy gnocchi.
- Wyszły przepyszne. - Przynieśliście trochę?
- Nie. Zjedliśmy wszystko. - Egoiści.
- To moja wina. Tak. - Niewiarygodne.
Zbudujemy dzisiaj wyspę kuchenną do twojego domu.
To będzie pierwszy mebel w twoim domu,
który sam stworzysz.
Będziesz mógł być z niego dumny.
- Świetnie. - Co ty na to?
Wspaniale.
Dziękuję bardzo.
- Baw się dobrze. Ale nie za dobrze. - Tak.
To wcale nie zawody!
Podejdźmy tutaj.
- Najpierw wybierzemy kolor. - Dobrze.
Obejrzymy próbki. Proszę. Bezpieczeństwo przede wszystkim.
- Dla ciebie. - Dzięki.
- Mogę zadać ci pytanie? - Tak.
Zastanawiam się.
Dlaczego masz w domu tak mało swoich rzeczy?
Gdzie one są?
Przez większość swoich lat 20. i 30.
miałem campera.
To był mój auto-dom.
Spędzałem w nim większość czasu.
Występowałem w różnych miejscach i dużo podróżowałem.
Więc nie zgromadziłem zbyt wielu rzeczy.
Kiedy w końcu zamieszkałem w domu,
nie miałem żadnych szczególnych pamiątek.
które mogłem do niego wnieść.
Bardzo chcę, żebyś wracał do domu,
w którym będziesz się czuł jak we własnej przestrzeni.
- Pewnie. - Jako nowy początek.
W tej chwili to miejsce was nie odzwierciedla.
- Tak. - Kupiliście wspaniały dom.
I bardzo się kochacie.
Znajomi mówią, że nasza historia
jest jak z bajki.
Mówią też, że oszukałem Kate, żeby mnie poślubiła.
Bardzo śmieszne.
To żart.
Ale jest tak pięknie, że chcę się uszczypnąć.
Wiesz, że zasługujesz na życie, które zbudowałeś, prawda?
To znaczy, ja…
Sam nie wiem. Można na coś takiego zasłużyć?
Tak.
Twoje życie jest wspaniałe, bo ty taki jesteś.
Jesteś tego częścią.
Mam nadzieję, że dostrzeżesz siebie w tym wszystkim,
w tym, co razem stworzymy.
Postaram się.
Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
Ale to dobry początek.
Który kolor ci się podoba?
Chyba ten.
Styl prowansalski górą! Popieram.
Zacznijmy montować wyspę.
Mam nadzieję, że Sean doceni swoją wartość.
Mamy tu męskość w pełnej krasie.
- Prawda? - Tak.
Chciałbym, by zrozumiał, że daje tak wiele.
Stworzył przepiękne życie.
Musi czuć, że jest jego częścią.
- Voilà! - Zwycięstwo!
- Co sądzisz? - Zaczyna wyglądać jak wyspa.
- Ładne, prawda? - Piękne.
- W porządku. - Tak.
Dobra robota.
DZIEŃ 3
WIĘKSZY KALIBER NIŻ EXCALIBUR
Chodźmy.
Witamy w Makeshift Union.
STRZYŻENIE & GROOMING
- To Larry. Sean. - Cześć.
- Miło cię poznać. - Miło mi.
Dziękujemy za zaproszenie.
- Zapraszamy. - Chodźmy.
Wyczuwam zmiany.
- Mogę zdjąć czapkę? - Tak.
Dobrze. Zdejmuję czapkę.
Broda ci pasuje. Nie chcę się jej zupełnie pozbyć.
- Okay. - Włożyłem ci palce w usta.
- Rób, co musisz. - Wybacz.
Zobaczysz, nikt cię nie pozna na imprezie.
Zapomnij o gościu z kucykiem.
To nie ty.
- Tak. - To był Merlin.
A ty nim nie jesteś. Jesteś Sean!
Już nie.
- Nie jesteś Merlinem. - Nie!
Larry zajmie się brodą, a Samara tupecikiem.
Ja zajmę się kolorem i cięciem.
Praca zespołowa nad metamorfozą.
Kiedy ostatni raz
spojrzałeś na siebie w lustrze, myśląc, że jesteś uroczy?
Nie spędzam dużo czasu przed lustrem.
Szczerze mówiąc robię to celowo.
Parę lat temu
wystawialiśmy Otello, gdzie grałem Iago.
Ufarbowali mi włosy. Wyglądałem całkiem nieźle.
Podobno jak łotr Dickensa.
Taki, co chce zamknąć sierociniec. Ale…
Dobrze, pora zagrać główną rolę w swoim życiu.
O mój Boże.
Etap Merlina był dla Seana bardzo ważny.
Ale teraz czeka go jeszcze lepszy czas.
Merlinie, dziękujemy, ale możesz pozostać w przeszłości.
Sean jest gotowy, by być w centrum swojego wspaniałego życia.
Jasny gwint.
Nie ma odwrotu.
Ludzie noszą peruki i treski
od tysięcy lat.
Trzymaj mocno, ja to naciągnę..
Choć peruki bywały piętnowane.
Na szczęście w ostatnich latach
wielu mężczyzn na czerwonym dywanie w Hollywood
naprawdę nosi treski.
Tak!
Jak Kylie Jenner w krótkiej niebieskiej peruce,
albo w długiej czarnej.
Jeśli pomaga ci to poczuć się pewniej, spróbuj.
Wyraź siebie.
Świetnie się bawiliśmy.
- Gotowy? - Tak.
Bez zbędnych ceregieli.
Oto nowy, ulepszony Sean.
Wow. Niewiarygodne.
Inaczej, prawda?
Ja…
Tak. To niewiarygodne.
Chcesz się przyjrzeć bliżej?
Ja…
Wyglądam dużo młodziej.
Nie wierzę. Dziękuję.
Chcesz dotknąć?
Nie. Chcę cię przytulić.
Wyprostował ramiona. Wygląda jak król.
Nie jest już Merlinem.
Dziękuję bardzo.
To była moja najlepsza praca.
- Ale super. - Tak.
- Świetnie się z wami bawiłem. - Cześć.
O mój Boże!
Żartujesz sobie?
Że co?
Boże!
- Mój Boże! - Brendan. Jak się masz?
- Tęskniłem. Kocham cię. - Ja też.
Zamurowało mnie. Jak się czujesz?
- Bosko. - Przystojniak, co?
- Tak! - Dasz wiarę?
- Szaleństwo! - Tak.
Tak. Myślałam, że jesteś gdzieś z tyłu.
Nie poznałem cię.
- To treska? - Tak.
- Szok.
Nie widać.
- Nie widać, że są sztuczne. - To zasługa Samary.
Rządzisz, dziewczyno.
Dzięki za zaufanie.
- Dziękuję. - Baw się dobrze. Kocham cię.
Było super. Bardzo dziękuję.
Spójrz tylko. Oszałamiające.
Pięknie, prawda?
- Wow. - Tak.
Tak. To mój kościół.
- Gotowy na naszą duchową przygodę? - Absolutnie.
Strasznie wieje.
Tak.
Ta koszula jest fajna, ale mam klatę na wierzchu.
No tak.
Opuszczam swoją strefę komfortu, by zabrać Seana
w jego miejsce.
Bo chcę, żeby zrozumiał, że warto czasem prosić o pomoc.
Zaprosiłem też Brendana,
bo sam potrzebuję w tym pomocy.
Módlcie się za mnie. Tam czai się jakiś morderca.
Ale robię to dla Seana.
Mam nóż. Mam plecak.
Ogarniemy to.
Nigdy nie należałem do harcerstwa.
Ominął mnie kontakt z naturą.
Ja też nie byłem w harcerstwie, ale tata zabierał mnie na wyprawy.
Od niego uczyłem się survivalu.
- Fajnie. - Tak.
A teraz lubię to robić,
bo gawędzimy sobie z Brendanem.
Tak.
Myślisz, że możemy tu rozpalić ogień?
- Tak. - Jestem ojcem i partnerem.
Dobrze rozumiem Seana.
Chce, żeby wszyscy wiedzieli, że ich wspiera.
Ale ludzie kochają go nie tylko za to, co robi.
Chodzi też o to, by być wrażliwym i otwartym.
No i proszę.
Jeśli chce dobrej relacji z żoną i pasierbem…
Rozpaliłeś ogień!
…musi potrafić prosić ich o pomoc.
To podstawa prawdziwej więzi.
Macie siebie. I co coś bardzo pięknego.
Sprowadziłem też Brendana, by go wysłuchać.
Będzie też twoim kumplem odpowiedzialności.
- Tak będzie. - Tak.
- Kim? - Będę cię pilnował.
Budujecie relację ojca i syna.
Ale w każdej relacji
trzeba sobie ufać i wzajemnie się wspierać.
Co powinno się zmienić?
Zauważyłem, że masz podejście:
„Jeśli poradzę sobie z tym sam,
inni nie będą musieli się tym martwić”.
Ale właśnie przez to martwimy się o ciebie.
Nigdy nie prosisz o pomoc. Nie myślisz o sobie.
Nie chcę, żebyście się martwili.
Ale to nie jest rozwiązanie.
Tak. Chyba boisz się poprosić nas o pomoc.
Jakbyś nas do czegoś zmuszał.
Albo był ciężarem.
Tak nie jest.
I nie będzie.
- Tak. - Co o tym myślisz?
Pomyślałem o swoim tacie.
Wychował mnie, bym sobie radził.
Nie chcę go zawieść.
Im bardziej robisz to sam, tym bardziej inni się martwią.
To skutek odwrotny do zamierzonego.
Rozumiesz to?
- Teraz tak. - Tak?
Tak. Cały czas myślałem, że im pomagam,
zdejmując ciężar z ich barków.
No wiesz.
A teraz słyszę, że tak nie jest i że się martwią…
- To ostatnia rzecz, jakiej chcę. - Tak.
Wiedz, że nie chodzi o was.
Tylko o mnie. Nie chcę czuć, że nie dam rady.
Możemy pogadać o wyznaczaniu granic.
„Hej, bolą mnie kolana, potrzebuję pomocy”.
Tak.
Możesz odpuścić i przyjąć naszą pomoc.
Masz tu świetnego faceta.
Ale chyba to już wiesz.
Był moim drużbą na ślubie.
- Jesteś wyjątkowy. - Dzięki.
Dziękuję, Karamo.
Kocham was.
DZIEŃ 4
JASNA STRONA RYCERZA
Dzięki Bogu.
W ostatniej chwili.
Już są!
Hura!
- Co? - Jasna cholera!
Stary! Tak!
Boże. Jakbyś cofnął czas.
Nieźle, prawda?
Rany. I broda. Teraz więcej cię widać.
- Chcemy zobaczyć dom. - Tyle…
- Tak. - Zobaczmy, co zrobił.
O rany.
Proszę.
Poczuj ten zapach.
O mój…
- Na górę? - Tak.
Boże.
- Totalny szok. - Kompletna zmiana.
Dużo więcej, niż się spodziewałem.
- Niewiarygodne. - Tak.
Właśnie.
Niewiarygodne.
To magia. Jak…
Wcześniej było tu mniej mebli.
A i tak teraz jest bardziej przestrzennie.
Masz porządną jadalnię i kuchnię,
z charakterem.
Niesamowite. I twoja wyspa.
Spójrz na swoją wyspę. Brawo!
- Ty ją zbudowałeś. - Tak.
Co sądzisz o niebieskim?
- Naprawdę mi się podoba. - To dobrze.
Próbuję znaleźć coś, co mi się nie podoba.
Byle nie dzisiaj.
Uwielbiam ten balkon.
Zaniemówiłem.
- Te krzesła. - Obrotowe.
Zapraszam.
- Boże. Przepięknie. - Wejdźcie.
Kiedy nie będziesz na wyprawie,
będziesz miał tu naturę.
To niewiarygodne.
Oszałamiające.
To tata. To mama. Wszyscy.
Nadal tu są, ale nie obserwują cię,
kiedy robisz coś,
czego nie powinni oglądać.
Oszałamiające.
I koniec z wirującym niebem.
- Ładnie, prawda? - Tak.
- Sztuka zeszła na ściany. - Tak.
- Spójrzcie na to. - To ty.
Tak.
Zapraszam.
Jak dziesięć razy większa.
Trochę farby, odrobina pracy.
I nowa toaleta.
- Tak, wszystko widać. - Nowa toaleta.
- To nowy dzień. - Niewiarygodne.
Święta Celine Dion tak mówi.
Masz pięknych, kochających bliskich.
I przestrzeń, która odzwierciedli radość i dobroć.
- Tak. - Witaj w domu.
- Ciesz się tym. - Dziękuję.
- Usiądziesz na chwilę? - Oczywiście.
Mamy tu mnóstwo ubrań, które możesz nosić.
Połączenie mody z funkcjonalnością.
Tak. Ale sam był tego nie wybrał.
- Jasne. - Przeszedłbym obok.
- Ekstra. - Super.
Dziś pożegnamy się z Merlinem,
honorując go tak.
Potem możesz to odłożyć.
I wkładać ten garnitur na eleganckie okazje.
Myślę, że to będzie świetna stylizacja.
- Cieszę się. - A ja się cieszę, że ci się podoba.
- Pełen zachwyt. - Super.
Czas na więcej szczęścia.
Przymierzysz?
- Tak. - Pora na szok?
- Tak. - Świetnie!
Gotowi?
Pokaż się!
- Już? - Tak, to ta chwila.
To ta chwila.
- Wow! - Przystojniak!
- Wow. - Tak.
Świetne kolory.
Jak Bob Ross w najlepszym wydaniu.
- Fajnie? - Cudownie.
Możesz w tym też iść w góry.
Ale to zwykłe ubranie na co dzień.
Pamiętacie ukochaną kurtkę Seana?
Tak zwana kapota. To jej współczesna wersja.
- Dużo kolorów. - Super.
- Kurtka capote. - Świetna!
Tan nieświadomie daje mi ciuchy
w klimacie Gwiezdnych Wojen.
Gwiezdnych Wojen?
Bardzo Andor.
Tak.
Mógłbym długo opowiadać o Andorze.
Ale pora iść. Ma imprezę.
Z okazji przejścia na emeryturę.
Chodźcie tu na przytulasa.
- Emerytura, okropne słowo. - Tak.
Impreza z okazji kolejnego rozdziału.
- Nowy rozdział. - Tak.
Powiem tak.
Facet sprzed kilku dni szedł na emeryturę.
- Ten chłopak nie. - Tak.
Grupowy przytulas?
- Tak, proszę. - Dawajcie.
Na razie, Sean.
- Pa, Sean! - Pa!
- Kocham was. - Pa!
Baw się dobrze.
- Pa, skarbie. - Ale słodziak!
NOWY SEAN
AKT DRUGI
- Gotowi na Seana? - Tak!
Zróbmy to.
Tanny, wskakuj.
Hopla!
Tak.
- Dziękuję. - Boże.
Ale milusio.
- Gotowi? - Absolutnie!
- Włączamy. - Zaczynamy.
- Kate jest w szoku! - Kochamy cię, Kate.
Wygląda pięknie.
- Boże. - Przytul go.
- Cześć. - Cześć.
- Podoba ci się? - Wspaniale.
- Gładzi go po brodzie. - O rany.
Czy to w ogóle jesteś ty? Wyglądasz niesamowicie.
Obiektywnie rzecz biorąc
to jedna z najbardziej spektakularnych metamorfoz.
- Kompletna odmiana. - Doskonałe.
Tak. Prawie jakbyś zrobił tak…
i zdmuchnął pył.
Zbudowałem to dla ciebie.
- Naprawdę? - Tak.
Trudno to dostrzec,
ale tutaj w sercu są wyryte nasze inicjały.
- Och. To bardzo słodkie. - Tak.
- Przepięknie. - Witaj w domu.
Tak.
- Wszystko gra? - Tak.
Dużo, prawda?
Mamy ofrendę.
Pięknie.
Chcesz zobaczyć
najciekawszą rzecz w tym tygodniu?
Tak.
- Gotowa? - Tak.
O mój Boże!
Patrzcie! Bawi się jego włosami!
- Nie za mocno. - To system włosów.
- Serio? - Tak.
Wyglądasz fantastycznie.
- Wymiatasz. - Słuchajcie.
Byliśmy na pustyni.
Wiało jak cholera, a to nawet nie drgnęło.
- Pierwszy raz widzę go w garniturze. - Super.
Jego kostium Merlina miał taki odcień niebieskiego.
- Pełne koło. - Tak.
Przejście od kostiumu do prawdziwego życia.
BRANDON, BRAT SEANA
Profesor Critchfield!
BONNIE, MAMA SEANA
- Wyglądasz fantastycznie. - Dzięki.
Niesamowite.
Dzięki.
Wow!
To gnocchi z batatów, nie zawiera glutenu.
- Nie myślałem, że to możliwe. - Ja też.
Przepięknie.
- Dziękuję, bracie. - Jestem w szoku.
- Dziękuje. - Świetnie wyglądasz.
Chciałem wam podziękować za to, że tu jesteście.
To przyjęcie symbolizuje dla mnie odpuszczenie tego, co było wcześniej,
i wkroczenie w nowy rozdział.
Miała to być impreza emerytalna z okazji odejścia
z Turnieju Królów.
Myśleliśmy też, że może to być parapetówka.
Aż chłopaki z Różowej Brygady
wymyślili nazwę „przyjęcie nowego rozdziału”.
Dziękuję, że jesteście tu ze mną.
Dziękuję.
Jestem szczęśliwy i dumny z ciebie.
Tata też byłby bardzo dumny.
Zasługujesz na to.
Dziękuję.
A teraz wspólny toast dla Seana.
Za Seana!
Dobra robota.
- Zasługuje na to. - Tak.
MODNE PORADY RÓŻOWEJ BRYGADY
Kumpel odpowiedzialności
to ktoś, to pomaga ci trzymać się kursu.
Każdy potrzebuje w czymś wsparcia.
Dla mnie to słabość do fast foodów.
Po to jest kumpel odpowiedzialności.
Ja nim jestem.
Wspiera mnie, pilnując, bym nie jadł śmieciowego jedzenia.
- Dzięki, Tanny! - Proszę.
Jedna sprawa.
Ja nie mam z tym problemu, zabiorę to.
Zołza.
Znajdź swojego kumpla.
Naprawdę bardzo chciałem tego pączka.
Jeśli wylądowalibyśmy w dziczy,
na bank wytrzymałbym najdłużej.
Antony? No nie wiem.
Nie ma kawy. Nie ma siłowni.
Jesteśmy bardzo pomysłowi, coś byśmy wymyślili.
Tan, bo uwielbia rywalizację.
Pewnie by mnie zaskoczył.
Nie przeżyłbym. Na bank bym zginął.
- Jeremiah nie wyszedłby z hotelu. - Potrafię rozpalić ogień.
A Karamo i JVN wytrwaliby maksymalnie 12 godzin.
A ogrodzenie dla moich kotów? Nie dałbym rady.
Zjadłyby mnie niedźwiedzie.
Nie dajcie się zwieść fryzurze, jestem zaradny.
Wiem, jak pozyskać wodę z moczu.
Pięć rzeczy, które zabrałbym w dzicz?
Nóż.
- Książka. - Muzyka Beyoncé, żeby przetrwać.
Luksusowy namiot.
Prysznic.
Wypasioną kuchenkę.
Papier toaletowy.
Zapas balsamu i mydła.
Neona. Łuk i strzały. Choć nigdy nie strzelałem.
Nachosy.
Nić.
Nić dentystyczną. I nóż. Rozważam też kapelusz.
Mogę coś jeszcze?
Paczkę kwaśnych żelków.
Napisy: Anita Rudomina