NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Love,
oto dlaczego nie jesteś dla mnie.
Kiedyś wierzyłem w miłość.
Przeżyłem kilka zranień, ale wyciągnąłem wnioski
i pragnąłem walczyć o nowy rozdział.
Tym razem to miało być coś prawdziwego.
Chłopak spotyka dziewczynę.
Wie, że to coś wyjątkowego, i myśli:
„Zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby się udało”.
I zrobiłem.
Byłem odważny.
Byłem bezbronny.
Zdobyłem ją staroświeckimi sposobami.
Starałem się robić wszystko, jak należy,
dla niej.
Wiedziałem, że dla miłości trzeba zrobić wszystko.
Więc zrobiłem.
Zrobiłem wszystko, co musiałem, wszystko, co było trzeba.
Kocham cię, Joe.
Ja ciebie też.
Słyszałam o tobie i Candace.
Myślałem, że jesteśmy szczęśliwi,
ale ona chciała być szczęśliwsza z... jakimś kolesiem w Rzymie.
Odeszła tak niespodziewanie...
Ale ona mi nie ufała.
Zaczęła wypytywać o przeszłość.
Candace?
Chyba byli parą.
Zdecydowanie.
Ale nie zdziwiłam się, że im nie wyszło.
Kim jest Elijah?
Oddaj mi telefon, Joe.
- To nie twój brat, wiem to. - Nie kocham cię.
Nigdy nie kochałam.
Zaczęła szukać czegoś, co powinno pozostać w ukryciu.
Źle wybrałem.
Popełniłem błędy.
Miłość mnie zaślepiła.
A teraz...
miłość zmieniła się w truciznę.
Powiedz, że oszalałam.
Powiedz, że nie...
zabiłeś Benjiego.
Powiedz, że nie zabiłeś Peach.
A gdy miłość umiera, to naprawdę boli.
Koniec końców ona...
nie mogła mnie pokochać.
I nasza miłość umarła.
Myślałem, że to koniec.
Smutna historia.
Złamane serce, które trzeba wyleczyć, by znów mogło kochać.
Ale nie, jeszcze nie wszystkie rany zostały zadane.
Chyba musimy pogadać o niedokończonych sprawach.
Jasne.
Wiem już, że taki jest rezultat
wszystkich moich starań.
Nie potrafię już kochać.
Nie mogę ryzykować. To zbyt niebezpieczne.
Jedyny nowy rozdział to rozdział...
bez miłości.
Cięcie!
Powtórzymy to od początku. Szybko.
Nieźle.
Do edycji. Zaczniemy od początku.
Oto...
do czego doszło.
Miłość zawiodła mnie w mroczne miejsca.
Ale Los Angeles...
musi takie być.
Uciekając przed kimś, kto myśli, że cię zna,
najlepiej ukryć się w mieście, którego nie znosisz.
Cześć, piękni!
Chcę tylko podziękować.
Trzy miliony obserwujących?
Jestem zszokowana tym, jak bardzo kocham...
Zamykam serce, jak zamyka się księgarnię,
i jestem tu, gdzie każdy zajmuje się sobą i nie szuka więzi z innymi.
Najgorsze miasto na świecie, nie znoszę tu być i jest super.
To tymczasowe.
Zastanowić się, zebrać trochę kasy, zaplanować kolejne kroki, działać.
Nie cofać się.
To szansa powrotu do tego, kim naprawdę jestem,
czyli spokojnym kolesiem,
który chce wieść spokojne życie.
Siedziałem w gorszych klatkach.
Witam. Jestem Delilah.
Will Bettelheim. Miło mi.
Jesteś czysty jak łza.
To dobrze.
Ale sprawdziłam i nie ma cię w sieci. W ogóle.
Pomyślałam, że możesz być świrem.
Po prostu nie nadążam za tym.
Za myciem zębów też nie nadążasz?
Żartowałam.
Zwolniło się mieszkanie na pierwszym piętrze.
- Chcesz obejrzeć? Jest większe. - Wolę drugie piętro.
Jest ciszej.
W porządku.
Czynsz płacisz trzeciego.
Zakaz głośnej muzyki po dziesiątej.
Góra dwa zwierzaki.
I nie gotuj mety w kuchni.
Jasne.
Możesz zatrzymać meble albo daj mi znać i je zabierzemy.
Ostatni najemca zwiał w popłochu, więc...
obyś miał więcej szczęścia.
Mieszkam pod jedynką, gdybyś czegoś potrzebował.
Wszystko jasne.
No dobra. Do zobaczenia.
Nie ma to jak w więzieniu.
To wszystko jest takie niewygodne.
Ale w porządku, jestem na odtruciu.
Tak powinno być.
Wiele zostawiłem za sobą.
I wiem, że czasami tracę kontrolę,
a teraz kontrola jest najważniejsza.
Ale jak to się mówi, nagłe odstawienie odbija się echem złamanego serca,
a czasem prowadzi do miejsca zbrodni i pośmiertnych bestsellerów.
Zarządzanie uzależnieniem jest kluczowe. 10 minut dziennie.
Nie skupiać się na jednej osobie. Nie angażować się, nie szukać,
bo wiem, że to mnie może zmieść.
Ale tak się nie stanie.
To nowy rozdział.
W moich snach...
Beck żyje.
Wybacza mi wszystko, co zrobiłem.
Przeprasza za wszystko, co zrobiła.
I mówi: „Nie przejmuj się,
Candace odeszła.
Na zawsze”.
A potem się budzę...
i sobie przypominam.
Musimy pogadać o niedokończonych sprawach.
Jasne.
Chodźmy gdzieś,
gdzie usiądziemy i pogadamy.
Byleby było miło
i w miejscu publicznym.
Powiesz mi, czego chcesz?
Mam ochotę na frytki.
- Dzień dobry. Co podać? - Frytki i sos ranczerski.
Waniliowy napój mleczny.
Chcesz coś, króliczku?
Nie.
Już przynoszę.
Chcę, żebyś wiedział, że pragnę, by tak zostało.
Myślałeś, że nie żyję, bo byś mnie nie zostawił, co?
Chciałam podziękować Bogu i nigdy nie wrócić.
Ale tak się nie stało.
W każdym razie oto jestem
w nowym mieście,
jako całkiem nowa osoba,
i wchodzę sobie do sklepu,
a tam książka...
autorki o nazwisku Guinevere...
Beck.
Znów to zrobiłeś, prawda?
Czego chcesz?
Zabić cię gołymi rękoma.
Żartowałam.
Nie mogłabym.
Pójdę na policję i wszystko im powiem.
Nie, przepraszam, tak też nie.
To zbyt proste.
Ludzie.
Ludzie są przewidywalni.
Mnie na to nie stać.
Od tego zależy moje życie.
Ale dzięki miłości jestem otwarty,
pełen życia, inny, prawdziwy.
Nie stać mnie też na miłość, więc rozumiecie mój dylemat.
Paniusiu, ile jeszcze tych zdjęć?
Myślisz sobie: „Paniusiu, ile jeszcze tych zdjęć?”.
Zabawne jest to, że żadnych nie publikuje.
To musi być jakaś choroba, prawda?
Przedwcześnie dojrzała i uważa się za dorosłą.
Pani Strauss potajemnie trzyma sześć psów i wyprowadza je na zmianę.
A ty?
Jesteś Will Bettelheim,
nowy w LA.
Tak, to ja.
Kto ją ochrania?
Nie, to nie mój problem.
Masz Insta?
Czy tylko Finsta?
- Jestem trochę zacofany. - No raczej.
Tak czy inaczej, jestem @Ellie-Eyeballs.
Więc...
masz dziewczynę?
Cholera jasna.
Ellie, ile ty masz lat? 14?
Piętnaście.
Właściwie to 16, więc...
Nie, to nie mój problem.
Miło było poznać.
Dobre maniery.
Dzięki, że wpadłeś.
Miło, że zadzwoniłaś.
Delilah nie jest dziwką.
Tak myślisz, co?
Właśnie. Jest reporterką, a koleś to rzecznik prasowy
i właśnie zapłacił majątek, żeby nie puściła czegoś o kimś znanym.
Chore. Jest genialna.
Nie męcz najemców.
Nie męczę. To stary znajomy.
Spóźnisz się do szkoły, mądralo.
Za młoda na matkę Ellie.
To moja koszula? Moja pieprzona koszula.
- Ile razy mam ci...? - Siostry.
Możesz nie nosić jej do szkoły i jej nie niszczyć?
Jeśli Delilah to nadzór rodzicielski, to wszystko wyjaśnia.
Na mnie wygląda lepiej.
Świetnie. Noś codziennie.
Zanotować: trzymaj się z daleka od potencjalnych problemów.
Tknij ją palcem,
a zrobię wiwisekcję twojej mosznie.
To dzieciak.
W Los Angeles
spożywczak to więcej niż tylko sklep z marchewką.
To dziewiczy Disneyland bez GMO,
a królem spożywczaków jest Anavrin.
Przyjdź po świeżą sałatę, a zyskasz idealne życie,
jeśli wydasz dosyć i odstawisz gluten, pieprzony dupku.
Anavrin to oczywiście, uważajcie teraz,
„nirvana” pisane od tyłu.
Brak doświadczenia w sortowaniu i oznaczaniu łatwo psujących się towarów?
Szybko się uczę.
Wielu pragnie tej pracy.
Kupują tu wszyscy szefowie castingów.
Nie jestem aktorem.
No dobra, skseruję twój dowód,
oddzwonię i dam ci znać.
Jasne, dowód.
Cholera.
Na pewno go miałem. Tylko...
Czytasz to?
Kolejny raz.
Każdego dnia ta książka staje się ważniejsza.
Jak to?
Koleś stara się naprawić swoje błędy z przeszłości.
Nie lubię wchodzić w politykę, ale...
nasz świat się skończy, jeśli o tym nie pomyślimy.
Jak być lepszymi.
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
Zrobiłem...?
Sprawiłeś, że chcę przeczytać rosyjską powieść.
Może cię zdziwię, ale...
myślałeś o pracy w księgarni?
Sprzedaż ciężko nam idzie.
Myślałem, że przy tej zhakowanej demokracji
ludzie będą chcieli czytać rosyjskie książki.
Z ciekawości. Ale...
one ich onieśmielają.
Zupełnie bez powodu.
To ludzkie doświadczenia. Uniwersalne.
Poczułem, jak moja dusza powraca do ciała.
Podoba mi się.
Mówisz jak...
czytelnik.
Bo to lubię najbardziej.
To...
i...
polecać świetną książkę.
Możesz zacząć od jutra?
- Tak. - Świetnie.
Znajdźmy ci fartuch.
Nowy fartuch?
Radocha.
Cześć...
ty tam.
Nie, kurwa, nie zrobię tego.
Nie spróbuję dowiedzieć się, kim jesteś
ani dlaczego wyglądasz na zmartwioną stanem tego pomidora.
- Wpadłam na panią? W porządku? - Tak.
Umiesz postępować z ludźmi.
Lubią cię.
Masz wyblakłą koszulę, ale jest świeża.
Lubisz dbać o rzeczy.
Masz czyste, ale znoszone buty.
Chodzisz tam, gdzie nikt nie chodzi.
Nie podejdę ani na ciebie nie wpadnę.
Nawet się nie dowiesz, że tu byłem.
Przepraszam?
Czy ten owoc nie przypomina tyłka?
Nie ma złej odpowiedzi.
Trochę wygląda jak tyłek.
Prawda?
Dziękuję.
Flirtujesz?
Chciałbym, żeby tak było, ale... nie mogę.
Powinienem cię poinformować, że...
wszystkie brzoskwinie wyglądają jak tyłki.
Powinienem odejść.
Racja.
Dziękuję za szczerość.
Mogę zaryzykować i powiedzieć, że...
papryka przypomina waginę, jeśli odpowiednio ją przeciąć.
Nie zauważyłem, ale zwrócę uwagę. Dziękuję.
Jasne, nie ma sprawy.
Szedłeś za mną?
Cholera.
To znaczy...
Prawda. Tylko ona może to skończyć. Prawda.
Nie celowo, ale tak.
Zdecydowanie.
Przepraszam...
jeśli się naprzykrzam.
Nie.
To znaczy, mógłbyś...
gdybyś wyglądał przykro, czyli...
chcę powiedzieć, że to był dobry pomysł...
żeby wziąć dziś prysznic.
To dobrze.
Wahałem się, więc...
No dobra.
Pracujesz tu?
Fartuch.
Tak.
Will. Właśnie zacząłem w kawiarni.
Ja też, pracuję w kuchni.
Zajmuję się zakupami dla sklepu.
Robiłam zakupy na kolację.
Przepraszam. Love.
Tak mam na imię.
- Nie. - Spoko. Miło mi, Love.
Niemożliwe.
Zobaczymy się na przerwie.
Nie dam się złapać.
Już nie jestem tamtym kolesiem
i chyba nigdy już nim nie będę.
Nie mogę.
Love, nie jesteś dla mnie.
Moja nowojorska księgarnia to to nie jest.
Ale komu potrzebny Cervantes, gdy ma poradnik oczyszczania czakr?
Ralph Waldo Emerson? Nie.
Kroniki Akaszy? Pełna półka.
Będzie ciężej, niż myślałem.
Ale to dla mnie jedyne bezpieczne miejsce.
Wyglądasz, jakbyś miał zwymiotować.
Powiedz, czego chcesz.
Do tego zmierzam.
Proszę.
Naprawdę wyglądasz, jakbyś miał zwymiotować.
Przepraszam.
Cholera.
Gdy tutaj jestem, mniej chodzi o ludzi, bardziej o książki.
Przepraszam.
W czym mogę pomóc?
W czym możesz pomóc?
Tak.
Czy ta książka Carla Junga jest wegańska?
Czy książka...
Jesteś nowy, co?
Masz bardzo świeży fartuch.
Czy wszyscy w LA zachowują się, jakby byli u siebie?
Masz mnie. Właśnie zacząłem.
Książki zrobione są z drzew.
- Jestem pewien, że są wegańskie. - Jaja sobie robię, przyjacielu.
Powiedziałeś nowemu koledze,
że mieliśmy Miesiąc Wegańskiego Autora?
Wprowadzę Willa we wszystko.
No jasne.
Sądzę, że będzie ci tu dobrze.
Podobasz mi się. Widać, że przeczytałeś niejedną książkę.
To...
Rodzice Forty’ego są właścicielami.
Szlag. Teraz był spoko, ale jeśli nadal będzie coś nie tak...
Łapię. Nie martw się.
Pilnuj kasy.
Cześć.
Niech zgadnę. Huragan Forty?
Tak, chyba tak.
Nie przejmuj się.
Praktycznie nikogo nie zwalnia.
Niektórzy tacy są. Jakby grali we własnym filmie.
Jego...
jest o przezabawnym, niezrozumianym geniuszu,
który pracuje z idiotami.
Jasne, jestem jednym z nich.
Co? Mam...
Mam coś na twarzy?
Zastanawiałam się, o czym jest twój film.
Chyba o tym, jak kobieta wpędza faceta w kłopoty,
bo ten się obija.
Przepraszam, muszę lecieć. Ale dziękuję.
Nie mogę cię wpuścić.
Uciekasz przede mną?
Co? Nie.
Takie mam wrażenie.
- Nie myślę... - Nie myśl.
Mamy jakieś sześć minut i to chyba wystarczy.
Podoba ci się?
Powiedz: „Podoba mi się, Love”.
Podoba mi się, Love.
Jesteśmy tylko ty...
i ja.
Co jest?
Nie robię tego.
Już nie.
Nie fantazjuję
na temat niemożliwej wersji kobiety,
którą ledwie znam.
To niewłaściwe.
Nie.
Ciężko zacząć od nowa, Love,
gdy ciągle myślisz o przeszłości.
Dziękuję.
NUMER NIEZNANY
Proszę zaczekać.
- Halo? - Myślałeś, że nie mam twojego numeru?
Nie chcę cię zobaczyć martwego, Joe.
Naprawdę.
Ani nie chcę cię wydać, bo pójdziesz tylko siedzieć.
- Rozłączam się. - Nie radzę.
Poszedłbyś do więzienia jako ty.
Siedziałbyś przez resztę życia, myśląc, że jesteś dobrym człowiekiem.
Pokażę ci, kim naprawdę jesteś.
A gdy to zobaczysz...
będziesz błagać, bym cię wydała.
Cholernie zabawnie będzie cię zniszczyć.
I zasłużyłam na to.
Candace, posłuchaj.
Jesteś obłąkana!
Myślałam, że to powiesz.
Do zobaczenia wkrótce.
Nie trzeba geniusza, by kogoś znaleźć, jeśli naprawdę tego chcesz.
Tego też nauczyłam się od ciebie.
Pa, Joe.
Wpadam w paranoję.
Niemożliwe, żeby znalazła mnie tak szybko.
Niemożliwe.
Nie pozwolę Candace opanować mojej głowy. Tak robią wariaci, ogłupiają cię.
- Kto kazał ci mnie nagrywać? - Nikt.
To dla zabawy.
Słaby z niej kłamca.
Nie jestem zły.
Oddaj mi telefon.
Ty dupku.
Robiłam film do szkoły.
Cholera.
Dorosły facet,
który dotknął nastolatki.
Będzie dobrze, jeśli to naprawię.
Co zrobię zaraz po tym, jak naprawię to, co muszę naprawić najpierw.
Kurwa, zaczynam wierzyć w kosmiczną karę, Love.
Nie w zwykłą karę,
w śmierć.
Jeśli LA to piekło,
Wydział Komunikacji Hollywood to z pewnością Dziewiąty Krąg.
Potrzebuję prawa jazdy.
- Dowód i miejsce zamieszkania? - Mam wszystko.
Zgadza się?
System powoli działa.
To niedopuszczalne.
Proszę podejść.
Zajmę się tym.
Znam ten głos.
Proszę pana?
Ta kobieta była umówiona.
Tak jak ja. Pomógł mi pan pięć sekund temu.
Czy to możliwe?
Musi przyjść z kimś, kto mówi w jej języku.
Po arabsku? To dość powszechne.
Przepraszam, czy ktoś zna arabski?
- Ktokolwiek? - Ja.
Dziękuję, proszę.
Proszę podejść. Nie straci pan kolejki.
Dziękuję wszystkim.
Widzi pan?
Ktoś, kto może pomóc. Nie było trudno.
Niektórzy to są, co?
Wszystko się zgadza. Proszę podejść tam, by napisać test.
Dobrze, dziękuję.
Will. Przeznaczenie, co?
Czy to możliwe?
Nie zawsze robię sceny.
Przysięgam.
Dość imponujące.
Super, bo właściwie to często robię sceny.
Muszę napisać egzamin.
Dasz radę. Proszę.
Na szczęście.
Następny proszę.
Naprawdę jesteś tym, kim wydajesz się być?
Czy ktoś może być tak łagodny i nieustraszony?
Nie zrobiłem tego, bo sobie obiecałem, ale teraz byłoby dziwnie się wycofać, nie?
Bez jaj.
Jesteś jedyną kobietą w Los Angeles, która nie popisuje się przed nieznajomymi?
To dobrze o tobie świadczy, ale przez to jest trudniej.
Niestety dobrze wiem, co muszę zrobić.
Nowy telefon.
Bo przeze mnie...
Trochę lepszy.
Da się nim kręcić filmy, co?
Zużyłem na niego część czynszu,
a im mnie kasy, tym dłuższy pobyt,
ale nie wszystko naraz.
Ellie chyba tak dziękuje.
- Nie chciałem cię wystraszyć. - Nie wystraszyłeś.
Jasne.
Przepraszam.
Chciałam zrobić film w stylu vérité.
No wiesz. Widziałeś Mandarynkę?
Myślałam, że jesteś...
na czasie.
Bardziej ciekawią mnie książki.
Dlaczego odbierasz oczom wszystko, co dobre?
Posłuchaj...
Zrobię ci listę.
Jak możesz funkcjonować w świecie bez sztuki?
Nie mów, że jest w książkach. Są za długie.
Dobijmy targu. Ty zrobisz listę mnie,
a ja tobie.
Nic długiego. Mam co robić.
Dobra.
Boże, post tej szmaty to ściema.
Skąd wiesz?
Skąd wiesz...
że to...
ściema?
Jestem Amerykanką i mam 15 lat.
Dlaczego pytasz?
Myślałam, że internety nie dla ciebie.
Myślę o tym, żeby dołączyć.
Tylko że lubię prywatność.
Ja też.
Dlatego moja strona jest o mojej pracy, a nie o mnie.
Widzisz?
- Mogę...? - Jasne.
Świetne.
Wiem.
Naprawdę potrzebujesz mistrza.
Proponujesz pomoc?
Co z tego będę mieć?
Dłużnika.
Niech będzie.
Pierwsze, co musisz wiedzieć o tym, jak być prawdziwym i spoko:
nielamerskie posty pomagają ludziom cię zrozumieć.
Ale nie przesadzaj. Odpuść śniadanie.
Chyba że śniadanie to twój konik.
Nie wiem, czy go mam.
Nie myśl za dużo.
Twoim konikiem może być to,
że masz dobry gust
w czymkolwiek.
Odwiedzaj miejsca, patrz,
jeśli coś jest ciekawe, zrób zdjęcie.
Nie używaj filtrów ani hasztagów.
Hasztagi proszą się o uwagę.
To wystarczy, by zabłysnąć w morzu przeciętniaków.
Bo taka jest większość ludzi.
Poświęć się temu, co lubisz.
Nienachalnie,
ale żeby wzbudzić ciekawość.
Tak się w tobie zakocha.
- Co? - Po to to robisz, prawda?
- Zabujałeś się. - Nie.
Tylko dlatego się publikuje.
W nikim się nie zabujałem.
No dobra.
Innym powodem jest zemsta.
Masz wroga?
Nie mam żadnego wroga.
Nie odbierz tego źle.
Proszę, nie bądź taki nudny na swoim Instagramie.
Postaram się.
Sekretarka wyśle ci fakturę.
Dziękuję.
Do tego doszło,
że wchodzę do sieci, by się nie wyróżniać, ale ucieknę,
zanim Candace mnie znajdzie.
Tworzę posty o moim rzekomym życiu, gdy życie toczy się wokół.
Ale skąd mam wiedzieć? Niewiele można zobaczyć.
DODAJ DO ZNAJOMYCH
Wysłano zaproszenie.
No dobra.
Przyjemne to słońce.
Pewnie wszędzie jest pięknie,
gdy na chwilę przestajesz uciekać.
Chcę przestać uciekać, Love.
Chcę mieć dom.
Mamo?
Mamusiu?
Skarbie.
Tutaj.
Bałem się, że sobie poszłaś.
Kupowałam krem z filtrem.
Chodź.
Jest miło, prawda? Powinniśmy tu przyjeżdżać co rok.
To może być nasz dom z dala od domu.
Ty jesteś domem.
Jasne, jesteśmy domem.
Nie, ty jesteś moim domem.
Ty też, Joe.
Ty dla mnie też.
Idź po lody.
I spotkamy się w naszym ulubionym miejscu.
Tam, gdzie wczoraj.
Pamiętasz?
I zbudujesz mi zamek z piasku.
Dobrze?
Mamusia zaraz wróci.
Dobrze?
Ale ze mnie idiota.
Poparzyłem się przez koszulkę?
Jak to możliwe?
POWIADOMIENIE LOVE PRZYJĘŁA ZAPROSZENIE
Było warto.
Zamężna.
Zamężna?
Wiem, że tam jesteś.
Szczęśliwa małżonka.
Jestem chory.
Pierwszy raz się poparzyłeś. Ot cała prawda.
Calvin mi powiedział.
Wpuść mnie.
Pomogę.
Masz uprawnienia medyczne?
Pytam poważnie.
Nie musiałaś przychodzić.
Żaden problem.
Mieszkam w okolicy.
No dobra.
To sos do sałatki?
Nie, to ocet jabłkowy.
Mogę?
- Mam...? - Tak.
Zaufaj mi. Za pięć minut mnie za to pokochasz.
Ładnie pachnie.
Zamknij się.
W porządku? Musi boleć.
Nie boli.
Też to czujesz.
Ale masz męża, więc jesteś bezpieczna.
Idealna sytuacja.
Na luzie
i odprężona.
Poczekamy chwilę.
Muszę ci teraz zadać pytanie. Śmiertelnie poważne i bardzo osobiste.
Czy to ramen za 99 centów?
- Tak. - Nie.
Nie, Will. Jesteś teraz z Los Angeles.
Właściwie to nie.
Byli nowojorczycy są najgorsi.
Nigdy się nie zakochałeś,
czytając Joan Didion,
Raymonda Chandlera lub Francescę Lię Block?
No wiesz...
- Nie znasz pieprzonej Didion. - Trochę znam.
- Jest następna. - Tracisz okazję.
To miasto...
jest...
jak milion miast, jest...
Wychodzimy.
Dokąd?
Do tylu miejsc, ile trzeba, by cię nawrócić.Chodź.
Idziemy!
- Dobra. - Dalej, snobie!
Dobra, zaczekaj.
Wezmę kurtkę.
Pozwól, że zamknę.
To moje ulubione miejsce w mieście.
Mam pewną teorię.
Nie jest moja, lecz Jonathana Golda, świetnego pisarza,
którego misją było poznać Los Angeles od najlepszej strony:
przez jedzenie.
Powiedział,
że dla każdego z nas istnieje idealne taco.
Rzecz w tym...
Smaczne?
...znajdziemy twój idealny kąsek.
- Super. - Ale idealne?
To taco.
Dużo pracy przed nami. Chodźmy.
Chwila, to?
- Chcesz powiedzieć... - Nie, proszę.
Spodoba ci się. Warto.
Dziękuję.
Nie smakowało ci?
Wykąpałbym się w tym sosie.
Przestań kłamać.
Znajdę na ciebie sposób. To nauka.
Bliziutko.
Na milimetry.
Dobra.
Poszukiwania zakończone.
Miejsce docelowe.
Idziemy!
Opowiem ci co nieco o tobie, Willu Bettelheimie.
Nie jesteś snobem.
Jesteś tradycjonalistą.
Lubisz to, co prawdziwe, stworzone przez ludzi, którym zależy.
Lubisz mocne smaki.
Sztuczki cię nie uwiodą.
Uwodzi cię coś, co jest prawdziwe.
Dlatego...
kurczak z rożna.
W szkole mówili, że o kucharzu można powiedzieć wszystko,
znając jego kurczaka z rożna, więc wpadłam w obsesję.
I ty na tym skorzystasz.
- Byłaś w szkole gastronomicznej? - Tak.
Długa historia.
Voilà.
Weź koniecznie trochę skórki i marchewki,
i chrupiące ziemniaki.
A ja trochę ponacieram sosem.
- Mogę zjeść? - Tak, możesz.
Teraz rozumiem.
No i?
Ulubione jedzenie świetnie przyrządzone, lecz najlepsze jest to,
że ty zrobiłaś je dla mnie.
Zaniemówiłeś?
Idealny kęs?
Idealny.
Jest idealny.
Tak!
Wiedziałam.
Ciężki przypadek,
ale...
jestem mistrzynią.
Cholera.
- Przepraszam. Czy powiedziałem... - Nie.
Muszę ci coś powiedzieć i...
po prostu to powiem.
Ten ogród, przez który szliśmy...
Tam wzięłam ślub
trzy lata temu.
Poznaliśmy się w szkole, byliśmy młodzi, ale...
wiedziałam...
- Wybacz, jeśli wysłałem sygnał... - Nie żyje.
Właśnie, zabójca rozmów.
Zachorował.
I...
próbowali znaleźć przyczynę.
Ale się nie udało.
- Love, przykro mi. - Nie.
To...
Tak bywa.
Minęły prawie dwa lata.
Posłuchaj...
Mam świetne życie.
I nikt tak naprawdę nie rozumie.
W naszym wieku nie ma mężatek, co dopiero wdów.
To takie...
wiktoriańskie.
Ludzie są mili, ale...
nie są zdolni pojąć, przez co przechodzę.
Jestem samotna.
Wyobrażam sobie.
Wiem.
Odkąd to się stało, potrafię wyczytać,
kto przez to przeszedł.
Widzę to, gdy tylko spojrzę ci w oczy.
Tak.
Czułeś to.
Prawdziwą miłość.
Prawdziwą stratę.
Tak.
Zakochałeś się?
W Los Angeles?
Jest tak strasznie?
Nie.
To dobrze.
Mam dla ciebie...
prezent pożegnalny.
Chciałam dać ci coś wesołego, ale...
No jasne.
Joan Didion.
Umówmy się,
że bardziej interesuje cię
coś mądrego i złożonego.
Nieco mrocznego.
Prawda?
- Wtedy czujesz się jak w domu. - Skąd to wiesz?
Bo...
mam tak samo.
Chciałem myśleć, że mnie nie znasz.
Nie możesz mnie znać, ale umiem przyznać się do błędu.
I może myliłem się co do ciebie,
a może nawet trochę co do Los Angeles.
Dodam tylko, że mam nadzieję, że myliłem się też co do mnie.
Może nie muszę zamykać się na zawsze.
Może nie muszę uciekać tak szybko.
A jeśli mogłoby to być
z tobą...
Dmuchaj.
Ellie.
Boże, to z Big Lebowskiego.
Dopiszę do listy.
Jest 2.00 w nocy. Siostra...
Zamknij się, tato.
Jest w środku.
Nie mogę spać.
Wypiłam 14 frappuccino.
Przepraszam. Upewniam się, że...
Dobra, panie Rogers. Dobranoc.
Dobranoc.
Ktoś cię szukał.
Stary kumpel?
Jesse. Nie, Jasper.
Powiedział, że masz coś, co chciałeś oddać,
i że będzie w okolicy.
- Kurwa. - Dzięki.
Szczerze to był trochę odrażający.
Co mogę rzec? Mam odrażający gust, jeśli chodzi o przyjaciół.
Kim jest Jasper?
Dlaczego cię szuka,
Will?
Jak rozwiążemy ten problem?
Chodzi o to, Love.
Cięcie!
Nie było łatwo się tu dostać,
by zyskać trochę na czasie,
co dałoby mi szansę na nowe życie.
A wtedy...
zobaczyłem ciebie.
Naprawdę wierzę, że nic nie dzieje się bez powodu,
wszystkie problemy i szaleństwa,
no i moje własne błędy...
że to wszystko zaprowadziło mnie tutaj
z jakiegoś powodu.
Przynajmniej mam nadzieję, że to prawda.
Bo staram się, jak mogę, żeby zacząć tu nowy rozdział.
- Co ty, Calvin? - Ray chciał więcej fikcji.
Takiej, którą ludzie chcą czytać.
- Pomyślałem, że... - Co?
Że ktoś chce czytać Zbrodnię i karę?
Załatw to jakoś
albo sam to załatwię.
Misterny,
cały misterny plan.
- Zwolniło się mieszkanie na pierwszym. - Wolę drugie.
Bo to nie tylko nowy dom.
To nowy ja.
Mieszkam w okolicy.
Przeznaczenie, co? Czy to możliwe?
Gdy dzieje się coś takiego,
gdy jest dobrze,
czujesz, że wszystko zaczyna się układać, jakby przytakiwał ci los.
Ale to znowu misterny plan.
To zły moment, najgorszy
na komplikacje.
Może powinienem uciec, Love.
Ale teraz już nie chcę.
Muszę znaleźć sposób, by to przejrzeć,
cokolwiek to jest,
z tobą.
Wygrałaś, Love.
Zostanę.
Napisy: Liliana Reguła