NETFLIX – ORYGINALNY FILM DOKUMENTALNY
Oficjalnie jest nas tu dziś 27 458.
Życie polega na gdybaniu.
Nie wiem, czy ktokolwiek z nas ma świadomość, jak ważną rolę
może odegrać w cudzym życiu.
Sprawa przeciwko Juanowi Ignaciowi Catalanowi.
Tak się pan nazywa?
Zgadza się.
Pomyślmy...
Urodziłem się w Los Angeles, w 1978 roku.
Tata kupił dom na północnych przedmieściach.
Mój brat, Mario, wpadł w złe towarzystwo.
Podziwiałem go, bo był starszy.
Pamiętam, że znosił do domu
sprzęt muzyczny i części samochodowe.
To mnie intrygowało.
Włamywali się do fur, a ja ich woziłem.
Za to aresztowano mnie pierwszy raz.
Obiecałem sobie, że już nigdy nie wrócę za kratki.
Był 12 sierpnia 2003 roku.
Rozstałem się z Almą. Nasz związek przechodził kryzys.
Zadzwoniłem i spytałem, czy może jednak spać u mnie.
Była może północ.
DZIEWCZYNA JUANA
Pytał, co robię. Odparłam, że próbuję spać.
Nie chciała, ale ja jestem uparty.
Tej nocy miałem dziwaczny sen.
Śnili mi się chyba jacyś kosmici.
Porywali mnie.
Nie bujam!
Nazajutrz wstaliśmy i pojechaliśmy do pracy.
Była chyba 7.30 rano.
Podjechaliśmy na parking.
Tata już był w warsztacie, jak zawsze pierwszy.
Od piątej lub szóstej.
Zaparkowaliśmy.
Zauważyłam ciężarówkę obok nas.
Wtedy to się stało.
Gdy tylko otworzyłem drzwi,
on wyskoczył i zrobił tak.
Pomyślałem, że zginę.
Otoczyli mnie w 30 sekund.
Podeszli i rzucili mnie na ziemię,
twarzą na asfalt.
Pamiętam, że tata otworzył drzwi i wyjrzał.
Spojrzałem na niego. Zdębiał.
I tylko patrzył.
Powiedziałem: „Tato...
Tato, posłuchaj”.
Jestem detektyw Rodriguez, to detektyw Pinner.
Chciałbym wiedzieć, co się tu dzieje.
Liczymy, że ty nam powiesz. Chcesz?
Porozmawiasz z nami o sprawie?
Jakiej sprawie?
W domu pojawił się detektyw.
- Proszę się przedstawić. - Juan Rodriguez.
DET. J. RODRIGUEZ
Powiedział: „Cóż,
aresztowaliśmy go”.
Odparłam: „To wiem. Ale za co?”.
„Za zamordowanie Marthy Puebli”.
Powiedziałam: „Słucham?”.
Na pięć minut odebrało mi mowę.
Juan trafił do więzienia,
oskarżony o zamordowanie 12 maja 2003 roku szesnastoletniej Marthy Puebli.
Młoda kobieta zeznawała w innej sprawie,
w której brat Juana był podsądnym.
Każdy popełnia błędy.
Niektórzy popełniają większe błędy niż inni.
I trudno je naprawić.
DWAJ OSKARŻENI O MORDERSTWO
Brata oskarżono o morderstwo.
OSKARŻENI O MORDERSTWO
Poszliśmy na wstępne przesłuchanie.
W sądzie musieliśmy przedstawić swoje prawa jazdy i dowody osobiste.
Pamiętam dokładnie, że Martha Puebla była świadkiem.
Miała wskazać napastnika na sali sądowej.
Ale twierdziła, że nic nie widziała.
Zaraz o niej zapomniałem.
Po prostu była jednym ze świadków.
Przysięga pan mówić prawdę
i tylko prawdę, tak panu dopomóż Bóg?
Tak.
DETEKTYW
Zniszczycie mi życie przez takie pieprzenie?
Ktoś pieprzy, że zabiłeś człowieka.
Zaraz! To bardzo mocne słowa.
Nikogo nie zabiłem. Nigdy bym tego nie zrobił.
Nigdy bym nikogo nie skrzywdził.
Przekonaj nas.
CENTRALNE WIĘZIENIE DLA MĘŻCZYZN W LOS ANGELES
Pamiętam, że kuzyn
nawijał ciągle o jakimś zajebistym papudze,
dla którego przerzucał papiery.
Las Vegas – świetnie miejsce do zabawy!
Poznaliśmy tam oszustów, którzy nie umieją przegrywać,
i nagraliśmy ich.
Poznałem Juana jako adwokat w kancelarii...
OBROŃCA
...w której byłem już dziesięć lat.
Spytałem go o szczegóły sprawy.
Nie takiej historii się spodziewałem.
Detektywie, o której godzinie
zostaliście wezwani 12 maja do morderstwa?
O godzinie 22.43.
Nie znałem dowodów,
nie wiedziałem, jakich mają świadków.
Nie wiedziałem nic.
Czy w momencie aresztowania podsądny miał jakiś zarost?
- Tak. - Jak wyglądał?
Miał wąsy, był niedogolony.
Miał też kępkę poniżej dolnej wargi.
Pokazali mi portret, mówiąc, że to ja.
Latynos, czarne włosy, niski:
170 do 180 cm wzrostu, 19 do 25 lat.
Masywna budowa ciała, średnie wąsy...
Kępka poniżej ust? Nigdy takiej nie miałem.
- A to? - Nie ogoliłem się!
Czyli tego dnia też się nie ogoliłeś.
A nie zgoliłbym wąsów?
PODEJRZANY
Może myślałeś, że nie musisz.
Że nie było żadnych świadków.
Ale świadkowie byli.
Spytałem: „Wspomniano o karze śmierci?”.
Tak, wspomniano o niej.
Mieli kartkę z moim zdjęciem. Powtarzali: „Tak, to on”.
Tylko tyle, bez końca: „To on”.
Błagam was. Nie rób mi tego, stary.
Przysięgam na swoje dwie córki, które kocham nad życie.
Nie zrobiłem tego.
Rozpoznano cię. Mamy portret.
ON ZABIŁ MOJĄ SĄSIADKĘ
Zdjęcia nie kłamią.
Miałem głębokie przeczucie,
że ten dzieciak nie popełnił żadnego morderstwa.
To po prostu nijak nie pasowało do jego natury.
Więc oznajmiłem mu: „Wyciągnę cię stąd”.
Obserwowaliście lub sprawdzaliście Juana Catalana,
nim został przez was aresztowany 12 sierpnia?
Tak.
Co robiliście?
Zażądałem dokładnego dziennika wszystkich procedur,
dotyczących właśnie tej sprawy.
Pokazaliśmy jego zdjęcie świadkowi.
I?
Sprawdziliśmy, że miał motyw.
Potem zapytałem go: „A pamiętasz, gdzie byłeś?”.
...I ojczyznę
Odważnych
12 maja to okolice Dnia Matki.
Powiedziałam: „Juan, byłeś na meczu Dodgersów!”.
Kupił bilety na mecz niby dla mamy,
wiedząc, że pewnie nie pójdzie.
Tak było!
Kupiłem bilety, udając, że to prezent na Dzień Matki.
Wystarczy udowodnić, że byłeś na meczu,
a łatwo obalimy oskarżenie!
Nie tak łatwo.
Po pierwsze, nie miało mnie być na meczu.
Panie i panowie, witamy serdecznie
na dzisiejszym meczu ponad 2 000 mieszkańców i pracowników
z miasta El Segundo.
Nie wiedziałem, kogo zabrać tak na szybko.
Od razu pomyślałem o córce.
Miała wtedy sześć lat.
Nigdy nie interesuje jej sam mecz, ale lubi atmosferę stadionu.
Zabrałem kuzyna Miguela, bo też lubi sport,
i dobrego kumpla, Rubena.
Dla mnie to był zwykły mecz Dodgersów.
Wedle świadków i informacji policji,
Martha Puebla była w swoim domu.
Wyszła, żeby porozmawiać z kolegami,
około godziny 22.
Jest z nami dziś oficjalnie aż 27 458 widzów.
Przerzucali się piłkami.
Czworo czy pięcioro kolegów
stało tuż przed domem Marthy.
Widzieli, jak chevrolet malibu przejechał wolno kilka razy ulicą.
Był remis, zaczynała się dziewiąta zmiana.
Pomyślałem: „Nic nie ugramy”.
Wchodzi Eric Gagné, zmieniając Mike’a Kinkade'a.
Kierowca tego wozu wysiadł i podszedł do Marthy.
Mamy strike.
Gdy wszedł, pomyślałem: „Uda nam się! Zaliczy tę dziewiątą zmianę,
da nam przewagę i wygramy”.
Wybija Marcus Giles, biegacze zajęli najlepsze pozycje.
Martha powiedziała: „Cześć, jestem Martha, znamy się”.
Napastnik odparł z naciskiem: „Wcale nie”.
Wyjął spod bluzy broń i strzelił Marcie w głowę.
Wybijający przy piłce! Cora nie zablokuje!
Biegacz ma łatwe zadanie.
Punkty dla Furcala i Gilesa, Eric Gagné nie ma już nic do powiedzenia.
Miażdżyli ich przez siedem zmian.
Z remisu 4:4 zrobiła się przegrana 11:4.
Powiedziałem: „To koniec, spadamy”.
Zobaczywszy na własne oczy egzekucję,
główny i jedyny świadek upuścił telefon komórkowy
i rzucił się do ucieczki.
Wziąłem córkę za rączkę i poszliśmy do wyjścia.
Oczywiście musiałem stanąć przy stoisku z kartami baseballowymi.
Przesłuchano właściciela komórki.
Przejrzał tysiące zdjęć, a potem podał rysopis
mężczyzny, który miał zabić Marthę.
Otworzyliśmy paczki i tyle.
Nie zdarzyło się nic więcej.
Po pierwsze, zidentyfikował go świadek.
Po zabójstwie współpracował z naszym rysownikiem...
ZASTĘP. PROKURATORA OKRĘG.
...i podał taki rysopis.
Łudząco przypominający podsądnego.
Prokurator, która dostała tę sprawę,
nigdy wcześniej nie przegrała sprawy o morderstwo.
Zginęła, bo zeznawała,
a właśnie tego dnia, gdy wystąpiła w roli świadka, czyli 1 maja 2003 roku,
Juan Catalan także był na sali, podczas przesłuchania brata.
Widział tę dziewczynę.
Mówili na nią „Snajperka”, bo „likwidowała” ludzi przez karę śmierci.
Sądzi pani, że Juan Catalan ma jakiekolwiek alibi?
Nie.
Poprosiłem, by Alma znalazła bilety, ale ich nie dotykała.
Przeszukałam całe mieszkanie, ale nigdzie ich nie było.
Pokażę panu trzy bilety.
W końcu natrafiłam na kopertę Dodgersów.
Który należał do pana?
Potem skontaktowałem się z Samem Fernandezem.
Wiceprezes i radca prawny drużyny Dodgersów.
Nie pamiętam już, co pomyślałem, odbierając ten telefon.
Może: „Kolejny ciekawy dzień w pracy!”.
Przyjechał na stadion, poszliśmy na te miejsca.
Chciałem zrobić zdjęcia,
by sprawdzić, jak się mają do kanału Dodgersów.
Stałem na stadionie Dodgersów!
Skuto mi ręce i nogi,
po czym wsadzono do osobnej klatki w więziennym autobusie.
Właśnie wtedy poczułem,
że to wszystko...
że to dzieje się naprawdę.
Wracając z pracy, widziałam więzienny autobus.
Poczułam dziwny ból
i zaczęłam płakać w samochodzie.
Wieczorem Juan miał prawo zadzwonić.
Powiedział: „Widziałem cię na autostradzie”.
Nie dowierzałam!
Upierał się: „Naprawdę cię widziałem!
Zjeżdżałaś na autostradę w drodze do domu.
My jechaliśmy w odwrotną stronę”.
Dodał: „Gdybym mógł wyskoczyć przez okno
i wrócić z tobą!”.
Chciał za wszelką cenę zidentyfikować ludzi,
którzy siedzieli obok jego klienta
i mogliby potwierdzić, że naprawdę tam był.
Juan zdobył od kogoś bilety sezonowe.
To, że ktoś ma bilet sezonowy,
nie znaczy, że był na meczu.
Odnaleźliśmy kibiców nawet na Hawajach
i w Chicago.
Wszyscy twierdzili, że nie widzieli wystarczająco dużo,
żeby zeznawać w sądzie.
Przeniesiono mnie do więzienia o zaostrzonym rygorze,
z najgorszymi zbrodniarzami.
Nie wiesz, czym jest strach,
póki nie usłyszysz, jak dorosły mężczyzna krzyczy o pomoc.
Odkryłem, że na stadionie są dodatkowe kamery Dodger Vision.
Obraz z nich pokazujemy na ekranach.
To nasz własny system.
Przeczesałem te nagrania,
szukając Juana wśród 40 000 widzów.
Ogromna liczba!
Wiedziałem, gdzie siedzieli,
i byłem w stanie odliczyć rzędy.
Przy każdym wybiciu z prawej strony
szukałem w tle Juana z kolegami.
Czułem, że ktoś mnie wrabia.
Słyszy się takie historie o ludziach oczyszczonych
po 25-30 latach.
Cały czas miałem je w głowie.
Oglądałem wszystko w super spowolnieniu.
Trzygodzinny mecz pochłonął mi cały dzień,
bo nie mogłem nic przeoczyć.
Dostrzegłem tam Juana,
ale rozdzielczość była za niska.
Rozmowy z dziećmi były trudne.
Pytały, kiedy wrócę do domu,
a ja nie miałem pojęcia.
Rozumiesz, że w sądzie trzeba mówić prawdę?
- Pamiętasz to? - Tak.
Jeśli powiem, że długopis jest niebieski, będzie to prawda?
Kłamstwo.
A jeśli powiem, że mikrofon jest biały, będzie to prawda?
Kłamstwo.
Obiecasz, że powiesz, co naprawdę pamiętasz?
Tak.
Byłaś z tatą na meczu Dodgersów?
- Tak. - W zeszłym roku?
Tak.
Tata coś ci wtedy kupił?
- Tak. - Co takiego?
Lody.
I cukierki.
I...
karty z Dodgersami.
Karty z Dodgersami?
A pamiętasz, gdzie ci je kupił?
Jeśli Juan miał alibi, właśnie ten mecz,
dlaczego nie wspomniał o nim już w trakcie
pierwszych przesłuchań?
Proszę jego zapytać.
Co robiłeś 12 maja wieczorem?
Dojdę do tego
i wtedy pewnie będzie po sprawie.
Wmawiali mi, że zabiłem szesnastolatkę.
Ta data...
nic mi wtedy nie mówiła.
Pytałem Juana o ten mecz.
Ma świetną pamięć do szczegółów każdego zagrania.
Powiedział: „Chyba coś wtedy filmowali”.
Byłem na setkach meczów.
Nigdy wcześniej nie widziałem takiej ekipy.
A wtedy właśnie była.
Pamiętał, że ochroniarze zablokowali całe jedno przejście
i że jakiś facet chodził po schodach przed kamerą.
Wróciłem na stadion,
a Sam zabrał mnie do Działu do spraw Kontaktów z Mediami.
Pracownica wyciągnęła wielki terminarz.
Patrzyłem jak kartkuje. Kwiecień, maj...
Same puste strony.
Ale 12 maja
był cholerny wpis,
a obok nieznana mi nazwa firmy produkcyjnej.
Był też numer telefonu.
Zadzwoniłem, ktoś odebrał. HBO!
Zadzwonił ten gość. „Tu Todd Melnik, jestem prawnikiem”.
PRODUCENT
Opowiedział wariacką historię.
Powiedział: „Zwykle nie udostępniamy materiałów przed emisją.
Musicie poczekać do premiery”.
Pomyślałem: „To jakiś świr”.
Oraz: „Tam było 56 000 ludzi.
Nagraliśmy akurat jego klienta?”.
Odparłem: „Błagam.
Muszę udowodnić, że mój klient był wtedy na stadionie”.
Pogadałem z Larrym.
Powiedziałem mu, że jakiś facet siedzi w pace.
Jego adwokat twierdzi, że tamten widział filmowców.
Podobno nas.
Co to za piosenka?
Znacie ją?
Pohamuj entuzjazm to serial HBO
Z Larrym Davidem, twórcą Seinfelda .
Nic mi to nie mówiło.
Nie miałem pojęcia, że był mega gwiazdą Hollywood.
Ma rację. Naprawdę jestem mega gwiazdą.
Idealnie mnie opisał.
Spytał, kiedy mogę przyjechać.
Powiedziałem: „Jutro”. Umówiliśmy się.
Kiedy usłyszałem, że udostępnią mu te materiały,
od razu poprawił mi się humor.
To był odcinek The Car Pool Lane .
Siódmy w czwartym sezonie.
Jest straszny korek!
Jedzie tylko pas carpoolingu!
Nie dojadę. Wracam do domu.
W tym odcinku dziwka udawała moją pasażerkę,
żebym zdążył na mecz.
Cześć, tatku. Umówisz się z mamusią?
Jestem Monena! Cienko przy mnie zaśpiewasz, tatuśku!
AKTORKA
Wsiadaj.
Nie znałem tego serialu.
ASYSTENT PRODUKCJI
Nie miałem HBO, więc tytuł nic mi nie mówił.
Byłem tylko asystentem.
Takim „przynieś, podaj, pozamiataj”.
Chłopcem na posyłki.
Nie miałem pojęcia, co mnie czeka.
Wiedziałem, że potrzebujemy stadionu
i tysięcy statystów.
Larry chciał Dodgersów, bo w końcu to L.A.
Nie było łatwo.
Stanowimy część świata rozrywki Los Angeles
i chętnie współpracujemy.
W końcu wymyśliliśmy, co zrobić.
Przyjechaliśmy po południu.
Aktorzy przyszli chyba na godzinę 17.
Nic nie rozumiałam.
„Zagramy to podczas meczu? To wariactwo!”
To gówniane miejsca!
Coś ci nie pasuje?
Miały być klubowe i zajebiste!
Nagrywaliśmy w dwóch sekcjach.
Na tę część stadionu mówi się chyba fachowo
„żyleta”. Chyba.
Usadzono nas przypadkowo.
Nie widziałam żadnej kamery.
Widzowie raczej nic nie wiedzieli.
Mieliśmy bardzo długi obiektyw.
Chcieliśmy być praktycznie niewidzialni.
Miałem siedzieć na kiepskich miejscach, a potem dostrzec Boba Einsteina.
Grał Marty’ego Funkhousera.
Pojechałem do ich studia w Santa Monica.
Przydzielono mi specjalnie montażystę.
Odtwarzał dla mnie kolejne bety.
Pamiętam głównie chaos.
Dwie lub trzy osoby próbowały powstrzymać tysiące widzów.
W połowie meczu córka poprosiła o jakąś przekąskę.
Lody, popcorn czy jakieś cukierki.
Taśm było chyba osiem. Włączaliśmy je po kolei.
Poszliśmy do bufetu. Kupiłem jej to, co chciała.
Na pierwszych nagraniach były głównie ujęcia Boba Einsteina.
- Larry! Zdobyłeś bilet! - Na gówniane miejsca.
Gdy wróciłem, w naszym przejściu stała ekipa filmowa.
Nie powinniśmy nikogo zatrzymywać,
ale jeśli ktoś nie chciał, by go nagrano, prosiliśmy, żeby poczekał.
- Mogę się przysiąść? - Nie.
Dlaczego?
Wziąłem córkę za rękę i chciałem zejść,
ale nas zatrzymano.
- Nie mogę tu usiąść? - Wykluczone!
Nie można zakłócać widzom oglądania meczu.
Taśmy miały może po sześć minut,
nie więcej materiału.
Obejrzeliśmy już pięć czy sześć.
Traciłem zapał.
Facet, który nas zatrzymał, spojrzał nagle
i powiedział: „Właściwie to idźcie. Śmiało!”.
A nikogo nie wpuszczano.
Dzięki.
Chyba nie wiedziałem, że nadal kręcą.
A jeśli wiedziałem, to może byłem po prostu gównianym asystentem.
- Zerwałem się z krzesła. - Jak oparzony.
Wstrzymaliśmy oddech.
Był na nagraniu.
Nieźle!
Czy to oni?
Przewinęliśmy i upewniliśmy się.
Sprawdziliśmy materiały.
Był jeszcze na dwóch taśmach.
Pomyślałem: „Fantastycznie!
W końcu udowodnię, że był na meczu”.
Spytałem: „Todd, co się stało?”.
Powiedział: „Stary, jesteś na nagraniu”.
Zdębiałem. Chyba upuściłem też słuchawkę.
Potem spytałem, o której dokładnie nagrywali.
I czy mają na to dowody.
Nagrywamy z kodem czasowym.
Jest elektroniczny, widzowie go nie dostrzegą.
Mieliśmy dokładną godzinę.
Zaczęli o 20.55, a ostatnią scenę nagrali o 21.15.
Przyznam, że się podekscytowaliśmy.
Dla mnie, obrońcy Juana, był to Święty Graal.
Tyle że do morderstwa doszło o 22.32.
Szlag.
Czego im jeszcze trzeba?
Nagrano mnie w innym miejscu, w dniu, w którym jakoby zabiłem.
To nie wystarczy?
Sam podsądny i jego świadkowie
przyznali zgodnie, że o godzinie 22.43
był on na tej ulicy, co ofiara. Odwoził kuzyna, Miguela Catalana,
jakieś 100 metrów od miejsca zbrodni.
Wtedy doszło do zabójstwa.
Jaką wartość ma dla pani nagranie HBO?
Żadną.
Prokurator mogła uznać, że wyszedłem z meczu przed końcem
i że zdążyłbym zabić.
Totalnie mnie to przybiło.
Musiałem udowodnić, że był znacznie dłużej na tym stadionie.
„Kupowałeś tam coś?”
Potwierdziłem. „Tak, mnóstwo rzeczy”.
„Korzystałeś z karty kredytowej?” „Nie”.
Potem pomyśleliśmy o komórce.
Ta rozmowa o godzinie 22.11.
Trwała 49 sekund.
- Czyj to numer? - Mojej koleżanki.
- Dzwoniłaś od niej do Juana? - Tak.
Dopytywałam, czy mecz już się skończył.
Powiedziałem: „Wychodzimy ze stadionu”.
Myślę, że było około godziny 22.10.
- Poznajesz ten numer? - Jest mój.
Nie pamiętam, które z nas dzwoniło.
Nagle musisz pamiętać każdy drobiazg.
To może spotkać każdego.
Nie tylko w filmie czy serialu.
Pracowałem jako komentator przy sprawie O.J. Simpsona.
Wiem, że podczas pościgu
policja namierzała wieże,
które przekazywały jego rozmowy.
Tak go namierzono.
Todd zadzwonił, gdy wydano nakaz sądowy.
PRACOWNICA NEXTELA
Udostępnialiśmy dane telekomunikacyjne
wielu rządowym agencjom i innym organom.
Przydzielono mi tę sprawę przypadkiem.
Pierwszy numer, który poznajesz?
Swój.
Z oczywistych powodów Todd był bardzo dociekliwy.
Musieliśmy dać z siebie wszystko,
żeby udowodnić,
przez którą wieżę transmitowano te rozmowy.
W ten sposób udowadnia się, gdzie była wtedy dana osoba.
Juan skorzystał z wieży, stojącej naprzeciwko stadionu Dodgersów.
Miała zasięg półtora kilometra.
Na pewno był na stadionie jeszcze o godzinie 22.12.
Z której wieży skorzystano, żeby odebrać rozmowę o godzinie 22.11?
O godzinie 22.11? Miała numer NCA 6581...
Nie chciałam oglądać wykresów z numerami telefonów komórkowych.
Ale słyszałam te numery i informacje godzinowe...
SĘDZINA LESLIE DUNN
...i byłam oszołomiona.
Wiedziałam tylko,
że oskarżonemu grozi wyrok śmierci,
gdyby uznano go za winnego.
Właśnie to najbardziej mnie przerażało.
Po wstępnym przesłuchaniu
muszę zdecydować, czy ktoś stanie przed ławą przysięgłych
czy może oddalę oskarżenie.
Miałam świadomość, że czas ciągle ucieka.
Przychodziłem do sądu, tam czekał Todd.
Przez kwadrans przerzucali się prawniczym żargonem.
Nic nie rozumiałem.
Potem wyznaczali datę kolejnego przesłuchania. I tak bez końca.
Dla oszczędności czasu
zgodziłam się zabrać do domu taśmy z przesłuchania.
Wiedziałam, że mogę słuchać bez końca.
I tak zrobiłam.
Popełniacie straszny błąd.
To ty popełniłeś najgorszy błąd w życiu.
Nie!
Zapamiętacie tę sprawę,
bo oskarżacie niewinnego człowieka.
Słuchałam nagrania wiele razy.
Puściłam je swoim dzieciom.
Bez końca pytałam je i samą siebie:
„Czy to głos winnego?”.
Czekałem na Todda. Mówił mi, co robić.
Zabronił mi patrzeć po wejściu na widownię sali sądowej.
Pamiętam, że była po lewej stronie.
Tam siedzieli bliscy Marthy.
Ta sprawa wywoływała we mnie niepokój.
Ciągle o niej myślałam.
Wahałam się,
próbując podjąć ostateczną decyzję.
Chodziło o życie Marthy Puebli.
Temu człowiekowi groziłaby kara śmierci,
gdyby, Boskim zrządzeniem,
nie dostał biletów na mecz,
nie zabrał tam bliskich
i nie wszedł w kadr serialu HBO.
Słyszała pani nagranie przesłuchania z detektywem Pinnerem.
Mamy tylko jednego świadka,
ale jest on wysoce wiarygodny.
Nie ma motywu, by kłamać,
i przedstawił naszemu rysownikowi rysopis,
łudząco przypominający oskarżonego.
Nie wątpię, że świadek starał się pozostać jak najbardziej wiarygodny,
ale widział zabójstwo na ciemnej ulicy osiedlowej
w traumatycznych okolicznościach.
Zaczęła mówić. Mówiła tak bez końca.
Nie zrozumiałem ani słowa.
Todd siedział po mojej lewej. Pochylił się
i powiedział: „To już koniec”.
Zgłupiałem.
I...
Uściskaj tatusia!
Cześć!
Skończyło się.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Mam u ciebie dług. - Przestań!
Ocalił ci życie!
- Serio! - Dobra!
Todd jeszcze mnie uściskał
i odjechał w stronę zachodu słońca. Przynajmniej tak powinien.
Zostawił mnie z rodziną.
Wsiadłem do samochodu.
Wszyscy tak bardzo się cieszyliśmy.
Bliscy pytali: „Na co masz ochotę?
Wszystko ci kupimy!”.
Powiedziałem: „Chcę tylko...
Tak szczerze, to chcę tylko colę”.
W pace nie było napojów gazowanych.
Więc marzyłem tylko o coli.
Zna pan termin „obciążające dowody”?
- Tak. - Świetnie.
Przesłuchiwał pan pana Catalana tak, żeby odpowiedzi go obciążyły?
Tak.
JUAN CATALAN OTRZYMAŁ 320 000 DOLARÓW
ODSZKODOWANIA, POZWAWSZY MIASTO I POLICJĘ.
Próbowaliście podejść aresztowanego Juana Catalana,
pokazując mu jego zakreślone zdjęcie?
Tak.
To było nieuczciwe, prawda?
MARTINA PINNERA USUNIĘTO Z WYDZIAŁU ZABÓJSTW.
JUAN RODRIGUEZ
TROPI OSZUSTWA MOTORYZACYJNE.
NIE ZGODZILI SIĘ NA WYWIAD.
Zaczynamy konferencję prasową
z prokurator Deborą Wong Yang.
Wedle aktu oskarżenia, kilku członków gangu
zamordowało szesnastolatkę,
która była świadkiem ich czynów i współpracowała z policją.
FBI ODKRYŁA, ŻE CZTEREJ INNI MĘŻCZYŹNI
ZABILI MARTHE PUEBLA.
POSZLI NA UGODĘ, BY DOSTAĆ BEZWZGLĘDNE DOŻYWOCIE.
Co kilka lat ktoś wspomni o tej historii.
Opowiadam wtedy szczegóły.
Rzucam na imprezie, że pomogłem oczyścić oskarżonego o zabójstwo.
Próbuję imponować kobietom.
Bez przerwy myślę tylko o jednym:
„A gdyby jednak obejrzał mecz w domu?
Komu by uwierzyli? Jego mamie? Mnie?
Mojej córce?”. „Tatuś był w domu”.
Co byśmy zrobili?
To wariactwo.
Niebezpiecznie jest,
patrzeć na życie z perspektywy „A gdyby...”
A gdyby nie kręcił u nas Larry David?
A gdyby kamery stały w innym przejściu?
A gdyby jego córka nie chciała iść na mecz?
A gdyby nigdzie nie dzwonił?
A gdyby, a gdyby...
Całe życie to gdybanie.
Nawet następnych kilka minut.
Napisy: Olga Dowgird