Ciebie też porwie!
WRZESIEŃ 1989
Widziałam nas.
Wszyscy tam byliśmy.
W kanale.
Tyle że starsi.
W wieku naszych rodziców.
Nadal byłem przystojny?
Pewne cechy ci zostały.
Kuźwa, czyli że co?
A ja?
Byłeś taki sam,
ale wyższy.
Przysięgnijcie.
P-przysięgnijcie, że j- jeśli To żyje...
Jeśli kiedykolwiek wróci,
my też wrócimy.
Pamięć,
zabawna zdolność.
Wierzymy, że określa nas to, co pamiętamy.
Miłe wydarzenia.
Chwile.
Miejsca.
Ludzie, których wspominamy.
Ale czasami...
ZAGINIENI
...czasami
określa nas to, co chcemy wymazać.
27 LAT PÓŹNIEJ
Dobrze, dzieci.
Przygotujcie się.
Strzelamy!
Komu się uda? Wygrywa ten, kto rozerwie balon!
Szanse są równe. Prawdziwa bonanza!
Dawaj.
Jeszcze chwila.
Ktoś dogoni prowadzącego?
Kto będzie wielkim zwycięzcą?
Kura z patelni, mistrz dzielni.
Dziękuję.
- Pokazałeś im. - Raczej.
Mała, chcesz?
Dzięki za fory.
- Co masz? - Jaki dżentelmen.
No proszę!
Twoja nagroda pocieszenia.
Patrzcie go.
Nie lubię bobrów,
ale czapka jest niezła.
Dziękuję.
Obgadajmy logistykę.
Romantyczne.
Romantyczne?
Co jest romantyczne?
Matki was nie nauczyły, że się odpowiada?
Chodź, Adrian.
Coś nie pasi, pedale?
Mnie nie, ale Meg Ryan dzwoniła.
Masz jej oddać perukę.
Starczy.
Chodź, Adrian.
Przez takie jazdy muszę wyjechać z tej dziury.
- Małe mózgi. - Małe fiuty.
Nie żartuję.
To nie miasto dla nas.
Jak Nowy Jork ci nie podejdzie, zawsze można wrócić.
Chcę być z tobą.
Nie ma znaczenia gdzie.
Musisz tak mówić.
Nie muszę.
Ściągaj tę debilną czapkę.
Chodź.
Ktoś pomyśli,
że tolerujemy tu takie cioty.
On się tu urodził, dupku.
- Idziemy. - Nie. Wiesz co?
Ściągnę czapkę.
Ale po co się ograniczać?
Ściągnąć dla ciebie coś jeszcze?
Jakieś życzenia, dziewczynki?
Kutas.
Puść go.
A to co?
Nie będzie ci potrzebny.
- Odczep się. - Lej go.
Choruje na astmę, gnoju!
Jedziesz.
Wpierdol mu.
Skop go!
Skop mu dupę.
Fryz i tak masz chujowy.
Adrian!
Odpierdol się od niego!
Ale mu zmasakrowałeś ryj.
Pomóż mi.
Pomóż mi śmiecia podnieść.
Dawaj czapkę.
Chuja, jest moja!
Dawaj, mówię!
Fajnie?
Witamy w Derry, złamasie.
Nie! Adrian!
Spierdalamy.
- Chodźcie. - Nie!
Adrian!
Ratunku!
Pomocy!
Ludzie!
Niech ktoś mi pomoże!
Adrian.
Nie!
Wszyscy się unosimy.
Sęk w tym,
że czasem to, o czym chcieliśmy zapomnieć,
co miało odejść w przeszłość,
wcale nie odchodzi.
Do wszystkich.
Znaleziono rozczłonkowane ciało.
Powtórz. „Rozczłonkowane”?
Zgadza się.
Przy południowym wejściu do lunaparku.
Przyjąłem. Jadę.
- Zamykamy ruch? - Tak jest.
Od wjazdu na most przy Derry Street.
Czasami „to” po ciebie wraca.
WRÓĆCIE DO DOMU
TO ROZDZIAŁ 2
POKÓJ NA PODDASZU
Panie Denbrough? Wzywają na plan.
Pójdziemy tędy.
- Zdążę. - Nie.
Nie pod bramą!
- Indiany nie oglądałeś? - Uwaga.
- Członek ekipy? - Scenarzysta.
Twój mąż przyszedł.
Cześć. Masz scenariusz?
Uwaga, kran.
Przyjacielu, bez zakończenia nie ma filmu.
- Wiesz o tym? - Pewnie.
Mówiłeś, że jeszcze dzień i dopiszesz.
Kręcimy. To dziś.
Siedemnaście godzin...
Spokojnie.
Jestem spokojny.
Masz być zadowolony z efektów. Chcę tego, co ty.
Super. W książce zakończenie...
Jest straszne.
Z całym szacunkiem. Ludzie się zachwycali.
Ale nie zakończeniem.
Ponoć ci się podobało.
Kłamałem.
- Stać nas na lepsze. - Jasne.
Masz moje notatki. Przekażesz?
Dziękuję. Na jedynkę.
Pa.
Masz jego notatki?
Nie myli się.
Złe zakończenia?
Nie wszystkie są złe.
Ale to...
Po prostu...
No co? Mam cię oszukiwać,
bo jestem twoją żoną?
Nie. Czyli co?
Od ośmiu lat włazisz mi w tyłek? Wyżej cię ceniłem.
Nie włażę ci w tyłek.
Wszyscy domagają się happy endu. Rozwiązania akcji.
W życiu tak nie ma.
Peter i wytwórnia oczekują...
Wytwórnia? Od kiedy grasz dla wytwórni?
Jesteś artystką.
Nie można grać, jak jest?
Jak chciałem? Bądź, jaka masz być.
Chrzań się, Bill.
W scenariuszu. Chodzi o postać, nie ciebie.
Słucham?
Bill Denbrough? Mówi Mike.
Który Mike?
Mike Hanlon.
Z Derry.
Wróć do domu.
Eddie, tłumaczę, nie strasz mnie.
- Nie słuchasz. - Myra, nie teraz.
Nie powinieneś jeździć.
Śliskie drogi są niebezpieczne.
Kotku, od trzech godzin nie pada.
Nic mi nie będzie.
Fiucie! Wiesz, co to płynna jazda?
Wpadniesz w poślizg.
Akwaplanacja mi nie grozi.
Żyję z oceniania ryzyka.
Więc uwierz, kiedy mówię,
że według statystyk prędzej ulegnę wypadkowi,
bo gadam z tobą przez telefon.
Muszę kończyć. Odezwę się. Pa.
Edward Kaspbrak.
Nie dodałeś, że mnie kochasz.
Nie mogę gadać. Spóźnię się na...
ROZMOWA OCZEKUJĄCA DERRY
...spotkanie.
- Powiedz, że mnie kochasz. - Kocham cię, mamo.
Co?
Myra.
Pa.
Halo? Kto mówi?
To ja. Mike.
Jaki Mike?
- Eddie! Nic ci nie jest? - W zasadzie nic.
Co z tobą? Chwilę temu normalnie gadałeś.
Kto dzwonił?
Rich? Odezwij się.
Wchodzisz za dwie minuty. Kiepsko wyglądasz.
- Już dobrze. - Tak?
To idziemy.
Sześćdziesiąt sekund.
Przyśpiesz. Przynieś wodę.
- Bourbona. - Jasne.
I miętówkę.
- Jedziemy. - Nie dam rady.
- Wymieciesz. - Szybki jesteś.
Możemy zaczynać.
Dokąd to?
Tędy, chłopie.
Jak wyglądam?
Ręce ci drżą.
Cholera.
Panie i panowie, powitajmy Richiego Toziera!
Jak leci?
Partnerka nakryła mnie, jak waliłem do fot jej kumpeli.
Jestem Anonimowym Waleniem.
Na pierwszym spotkaniu przedstawiłem się jako Richie Ordynus.
Zamknij się.
- Zbok. - Japa, Richie.
Cipa!
Ordynus.
Zapomniałem dowcipu.
Lamus!
Dziękuję za przybycie na prezentację.
Budynek będzie miał ponad 90 tys. metrów kwadratowych
powierzchni handlowej i mieszkalnej.
Nowoczesną bryłę.
Chciałbym dowiedzieć się, jak stworzyć więcej lokali usługowych.
Gdyby wszędzie tutaj postawić ścianki...
Odpada.
Bez urazy, panie Hanscom...
Wystarczy Ben. I tak, bez urazy,
ale od patrzenia robi mi się duszno. Wam nie?
Postawicie te ściany i zrobi się jak w więzieniu.
A z więzienia chce się uciekać, prawda?
Chcemy stworzyć miejsce, które zbliża ludzi.
Przestrzeń spotkań.
Klub.
A kiedy ściągniemy ludzi...
Przepraszam na chwilę.
- Halo? - Ben?
Mówi Mike Hanlon. Z Derry.
Rezerwować?
Wyrwiesz się z pracy?
Jest lato, czemu nie?
No to lecimy do Buenos Aires.
Stanley Uris.
Mówi Mike.
Proszę?
Mike Hanlon.
Z Derry.
Mike.
Boże, wybacz. Cześć.
Nie wiem, dlaczego...
Ile to już?
Kawał czasu.
Dwadzieścia siedem lat.
Wrócił, racja?
Dlatego dzwonisz?
Znowu się zaczyna.
Dzieje się coś złego.
Dzwoniłeś do pozostałych? A jak nie przyjadą?
Przysięgliśmy, pamiętasz?
Kiedy możesz przyjechać?
- Muszę załatwić kilka spraw... - Jutro.
Mamy niewiele czasu.
Reszta w SMS-ie.
Do zobaczenia.
Przysięgasz?
Przysięgam, Bill.
Przysięgałaś, Beverly.
Wybacz, Mike.
Nawet tego nie pamiętam.
Nie dziwi cię, że choć powinnaś, nie pamiętasz,
skąd jesteś, kim jesteś...
Skąd masz bliznę na dłoni?
Oni też nie pamiętali.
Eddie, Ben, Stan, Richie...
Bill.
Musisz wrócić.
Wszyscy musicie.
Kiedy?
W porządku? Co się dzieje?
Jest środek nocy. Pakujesz się?
Nie chciałam cię budzić.
Wiem, że miałeś ciężki tydzień.
Dzwonił stary znajomy z Derry.
Muszę tam wrócić.
Trudno wyjaśnić po co.
Nieważne.
Nie musisz się tłumaczyć. Spokojnie.
Ufam ci.
Dziękuję.
Nie rozumiem tylko, dlaczego mnie oszukujesz.
Słyszałem cię.
Padło imię Mike.
To ten znajomy.
Byliśmy w Derry paczką i w dzieciństwie coś sobie obiecaliśmy.
Związek opiera się na zaufaniu.
Nie ma dla mnie nic ważniejszego.
Wiem. Nie będzie...
Tak jak ostatnio?
Nie zdradziłam cię.
Marna z ciebie kłamczucha, Bev.
Nigdzie nie jedziesz.
Zostaniesz tutaj.
i pokażesz mi, co chciałaś robić z Mikiem.
Jasne?
To boli, kochanie.
Nikt nie pokocha cię tak, jak ja. Wiesz?
Przepraszam.
Nie utrudniaj.
Beze mnie jesteś nikim. Wiesz o tym?
Powiedz, że się mylę!
BOWERSOWIE
Chryste Panie.
Chłopcy.
Przyznaję, szczyl ma jaja.
Nie podchodź.
Nie skończyłem.
Jeszcze nie skończyłem.
- Na kolana. - Nie.
Muszę zabić wszystkich.
Zajebać ich! Przestań!
Skuć tego łachmytę.
Wal się!
Bowers, jesteś aresztowany za zabójstwo Oscara Bowersa.
Rozumiesz, łajzo?
Masz prawo wezwać adwokata.
Masz prawo zachować milczenie.
Bowers!
Spokój, do cholery!
Chcesz więcej klozapiny, co?
Siedź w pokoju.
Hockstetter.
Mój nóż.
Ostrożnie.
Tędy.
Piękne dzięki.
Dobrze wyglądasz.
Jak tam?
Bill.
Trochę wątpiłem.
Minęło tyle lat, ale jesteś.
Przysięgaliśmy.
Frajerzy
trzymają się razem.
Frajerzy.
Pamiętasz. To dobrze.
Inne rzeczy też?
Soja, jajka, gluten...
Jeśli zjem nerkowca, mogę umrzeć.
Ja pierdzielę.
Trzeba podać hasło?
Proszę?
Nowy.
Ben?
Tak.
Boże.
Kopę lat.
Trzymaj się, Benie z WOS-u.
Ty też, Beverly.
Nie pękaj, Nowy.
Wyglądacie zjawiskowo.
Kurwa, dlaczego ja nie?
Jak tam, stary?
- Richie. - Widzę. Ben.
Cześć.
Otwieram zebranie Klubu Frajerów.
Patrzcie, kto wpadł.
Ben.
Eddie, wziąłeś ślub?
Tak cię to bawi?
Ale że z kobietą?
Jeb się, stary.
Sam się jeb!
A ty, Ordynus? Żonaty?
Nie ma takiej opcji.
Ożeniłem się.
- Nie wierzę. - Kiedy?
Nie słyszałeś?
- Nie wiesz? - Nie.
Jesteśmy z twoją matką szczęśliwi.
Bardzo szczęśliwi.
Łyknął to!
Wal się.
Urocza kobieta. Czasem mnie obejmuje,
zaczyna szeptać.
Skumaliśmy. Matka była tłusta.
Komiczne. Przezabawne.
Ładny zegarek.
Poruszmy temat pomijany milczeniem...
Ben.
Co tu się odjebało?
Jak widać, zrzuciłem parę kilo.
Parę?
Jesteś ciacho.
Fakt.
Ugniecione ze wszystkich brazylijskich piłkarzy.
Zejdź z niego. Zawstydzasz go.
Wystarczy. Proszę was.
Stanley będzie?
Ratujcie mnie.
Stan.
Stan...
Stan Uris. Stan Uryna.
Stanley Uryna. Nie, cipa z niego.
Nie przyjdzie.
Miałby cię uratować?
Nie ja cię praktycznie zoperowałem,
jak Bowers cię pociął?
Właśnie!
Powiedz, że zostałeś lekarzem.
Nie, zajmuję się analizą ryzyka.
Ciekawa robota.
Jak to wygląda?
Współpracuję z towarzystwem ubezpieczeń.
Pierdol się. Serio.
Fucha sprzed epoki rozrywki?
- Nieśmieszne. - Śmieszne.
A ty, z czego rżysz?
Wypijmy zdrowie...
Frajerów.
Rozbierzmy się i całujmy.
- Są. - Dzięki.
Rogan-Marsh? Żona ma tych ciuchów pół szafy.
Znana marka.
Nasza. Moja i męża, Toma.
Kiedy był ślub?
Oglądaliśmy twój film.
Serio?
Był bardzo dobry.
Naprawdę straszny.
Lipnie się kończy?
Tak. Przykro mi.
Nie szkodzi.
No co?
Dziwne to wszystko.
Te wspomnienia. Ludzie, których ktoś jakby wymazał.
Pokręcone, nie?
Siedzimy tu całą paczką,
wspomnienia coraz szybciej się odświeżają. Wszystkie.
Po rozmowie z Mikiem rzygałem.
Dziwne. Byłem nieswój.
Zemdliło mnie i poszło.
A teraz nic. Zrobiło mi się lżej.
Co tak patrzycie?
Ja wtedy rozbiłem wóz.
- Naprawdę? - Tak.
Nie dziwię się.
Mnie po rozmowie serce waliło jak młot.
- Nie byłam jedyna. - Czułem...
Strach.
Strach. To poczuliście.
Tylko d-dlaczego, Mike?
Pamiętasz więcej niż my, prawda?
Po wyjeździe coś się z wami stało.
Wspomnienia się zatarły.
Ale ja nie wyjechałem.
Więc tak.
Pamiętam.
Wszystko pamiętam.
Pennywise.
Kurewski klaun.
- W dupę. - Pennywise.
Prosiłeś nas o pomoc.
W jakiej sprawie?
W Derry jest echo, które odbija się co 27 lat.
Co ty bredzisz?
Czekaj. Słuchaj.
Sądziliśmy, że się udało.
Że się nie pozbiera.
Mike.
Tydzień temu zmasakrowano Adriana Mellona.
Zeszłej nocy zaginęła Lisa Albrecht.
Są ofiary i będą kolejne.
Wali mnie to.
- A z nimi śmierć, ból. - Wyluzuj.
Napijmy się.
Niech wyjaśni.
Mów.
Co do echa,
może zmieniliśmy To,
jak To zmieniło nas.
Ale Tego nie powstrzymaliśmy.
Bo właśnie wróciło.
Przysięgaliśmy.
Dlatego was ściągnąłem. Dlatego tu jesteście.
Załatwimy To.
Raz na zawsze.
No to się porobiło.
Dzięki, Mike.
Mam wróżbę ze słowem „Niezły”.
Robią nędzne ciastka.
Ja mam „Wam”.
Rzucicie na stół?
Co masz?
- Że co? - O to mi właśnie chodzi.
„Wam. Wyciął. Niezły. To”.
Wiadomość.
„Niezły wam to wyciął”.
Dlaczego „niezły to wyciął”?
- Co wyciął? - „Niezły numer to wam wyciął”.
„To” na początek.
„To niezły numer”.
- To niezły numer. - Niezły
numer wyciął to.
Czy „to” oznacza „To”?
- Dobra. - Chodzi o „To”?
A ten gdzie?
O tym mówię.
Nic nie rozumiem.
- Maczałeś w tym paluchy? - Nie.
Niech mówi.
To nie ja. To za tym stoi.
Mój inhalator!
Co z tobą? Po co dzwoniłeś?
Mnie to nie bawi.
Beverly?
TO WAM STANLEY WYCIĄŁ NIEZŁY NUMER
Dlaczego „Stanley”?
Niech ktoś odpowie.
Cholera.
Kurwa, co to?
Boże.
W mordę.
Ciastko się na mnie gapi!
Nie chcę tu być. Nie zniosę tego.
Chcę do domu.
W mordę!
Cholera.
Eddie!
Kurwa!
Tego tu nie ma.
Tego nie ma.
To nie istnieje.
Nie istnieje.
Wszystko w porządku?
Tak. Można rachunek?
To Pennywise. Wkręca nas. Stanowi nic nie jest.
- Masz jego numer? - Tak.
Richie.
Znasz mnie?
Zabawa się zaczyna.
Nie?
O co mu chodzi?
Bawi cię to?
Gierkę sobie wymyśliłeś?
Pieprz się.
Nie przesadź.
Wal się. Nie boję się ciebie.
„Zabawa się zaczyna”.
Z występu. Jestem twoim fanem.
- To twoi rodzice? - Tak.
Wspólną fotkę?
- W porządku? - Podziękuję.
Spoko. Miły dzieciak.
Chryste, własnych tekstów nie pamiętasz?
Nie ja je piszę.
Wiedziałem. Kurwa, wiedziałem.
Dobry wieczór. Pani Uris? Mówi Beverly Marsh.
Przepraszam, że dzwonię. Jestem znajomą pani męża.
Skłamałeś. Tak nie można.
Mogłeś zacząć od: „Wpadniesz do Derry, dasz się zabić?”.
Odmówiłbym.
Chłopaki.
Cholerna prowokacja.
Mąż zmarł.
Kiedy?
Wczoraj.
W strasznych okolicznościach.
Podciął sobie żyły.
W wannie.
Przepraszam. Muszę kończyć.
Łączymy się w bólu.
Dziękuję.
Stanley.
Pennywise wiedział. Wcześniej.
Zatrzymamy go. Mam plan.
Ja też. Taki, że spieprzam,
zanim zdechnę jak postać Billa.
Kto dołącza?
- Obiecaliśmy coś. - To „odobiecajmy”.
Ludzie będą umierać.
Codziennie umierają.
Nie jesteśmy im nic winni.
Dopiero co dowiedziałem się, że stąd jestem.
Zjeżdżam. Pieprzyć to.
Przykro mi. Zgadzam się z nim.
- Eds. - Słuchaj.
Zostaniemy, zginiemy. Tak?
Jadę do zajazdu. Spakuję się
i wracam do domu.
Wybacz. Powodzenia.
Eddie, proszę cię.
Poczekaj.
Trzymasz się?
Też wracam.
- Jedziesz? - Pewnie.
Mogłeś nam powiedzieć.
Bill, proszę cię.
Błagam.
Posłuchaj. Proszę.
I co powiesz?
W jaki sposób chcesz to odkręcić?
Rozjechali się.
Chodź. Coś ci pokażę.
Jedną rzecz. Potem możesz jechać.
Zgódź się. Proszę.
Lapskew! Co to za nazwisko?
- Moja mama wybija dalej. - Ile razy mam wołać?
A nawet nie gra w bejsbol. Cienias!
Mamo, długo jeszcze?
Przyszłyśmy na mecz. Więc go obejrzymy.
Cześć, Vicky.
Tak mówią ci przyjaciele?
Vicky?
Skąd wiedziałem?
Pewnie jestem jednym z nich.
To dlaczego chowasz się w ciemności?
Nie przyjaźnimy się. Jesteś straszny.
Dlaczego płaczesz?
Ludzie się ze mnie nabijają, bo jestem brzydki.
Myślałem, że jeśli ukryję twarz,
może się ze mną zaprzyjaźnisz.
Nieważne.
Pennywise, naiwniaku, nie będziesz miał przyjaciół.
Ze mnie też się nabijają.
Naprawdę?
Bo mam to.
Czy nie są niepoważni?
Bo masz małe znamię?
Mogę je zdmuchnąć z twojego policzka.
Naprawdę?
Ależ tak!
Dmuchnę i zniknie!
Musisz stanąć tak, żeby widzieć moją twarz.
Choć sam nie wiem.
Spokojnie. Nie będę się nabijać. Słowo.
Słowo skauta?
W porządalu!
Zbliż się jeszcze troszkę.
Wtedy policzę do trzech i dmuchnę.
Jeden,
dwa,
Brakuje „trzy”.
Ja pierdolę.
Zajebiście!
Hockstetter.
Jedziemy.
BRAK WOLNYCH POKOI
Pakujemy się i spieprzamy.
Wniosłeś rzeczy?
Nie, leżą w aucie.
- Powiedz. - Co?
To, o czym boisz się mówić.
Bev.
Żona Stana powiedziała...
Przestań.
Że znalazła go w wannie.
Patrzyłem na ciebie.
Słyszałem, jak mówisz to pierwsza.
Nie wiem, o czym gadacie, ale kończcie. Jedziemy.
Eduardo, ándale! W drogę.
Coś przed nami ukrywasz.
Wiedziałaś, jak Stanley umarł.
Chwila, co?
Nie dam rady.
Wiedziała, jak umrze? Dobrze słyszę?
Nie możesz uciec.
Skąd wiedziałaś, jak umarł?
Bev.
Pogadajmy.
Pogadajmy, jak kiedyś.
Skąd wiedziałaś?
Zobaczyłam to.
Śmierć jego i naszą.
Biorę kosmetyczkę i możemy jechać.
Co mnie ominęło?
Biblioteka?
Nie była większa?
Mike, d-dokąd to?
Mieszkasz t-tutaj?
Tak. Rozgość się.
- Wody? - Chętnie.
Pamięć jest najważniejsza.
To nasz klucz.
Klucz do zagadki.
Jeśli To chce n-nas tu ś-ściągnąć,
czy nie rozsądniej byłoby wiać?
Nie. Chce, żebyśmy wrócili.
Pewnie, że chce.
- Ale nie wie, że wiem. - Co wiesz?
Jak załatwić To!
Naczytałem się.
Gadałem ze wszystkimi w tym przeklętym mieście,
z tymi, którzy chcieli gadać. Lista była krótka.
Musiałem ustalić, od czego się zaczęło.
Skąd wzięło się To.
A wzięło się
stąd.
- Co to takiego? - Artefakt.
Indiański, z XVIII wieku.
Skąd go masz?
Znalazłem w...
Nie. Dali mi go.
Ukradłem.
Ukradłeś?
Rdzennym Amerykanom?
- Zawiła sprawa. - Dość.
Odbyłem z nimi podróż.
Przepiękny.
Dzięki nim miałem wizję.
Kurwa.
Dziwnie się czuję.
Gorąco mi.
Pocę się?
Musisz ujrzeć to, co mi pokazali.
Żyją za miastem.
Gdzie To ich nie dosięgnie.
Przenieśli się tam lata temu.
Ich święty...
Najświętszy ze świętych
mnie przygarnął.
Podał święty Maturin.
Organizm zareagował.
Istoty żywe podlegają prawom
form, które przybrały.
Spoglądając na dolinę,
zobaczyłem, jak przybywa To.
Musiał nastać dzień, w którym wszyscy to zobaczycie.
Mike,
dosypałeś czegoś do wody?
Jest taki korzeń.
- Naszprycowałeś mnie? - Ma pewne właściwości.
Mnie Indianin dał większą dawkę...
Po co?
...żebym przejrzał na oczy.
Kiepsko się czuję.
Teraz spójrz,
a zobaczysz.
Źle się czuję.
Otwórz oczy.
Pokazali mi przeszłość.
Pokazali, jak To im się objawiło.
Pokazali ból.
Pokazali, jak powstrzymać To!
Już po wizji.
Nic ci nie jest.
Już dobrze. Widziałeś?
Rytuał?
Rytuał Chüd?
Wiedziałem, że zobaczysz.
Kurwa, wszystko widziałem.
I tak zabijemy To.
Jak odprawimy rytuał?
Wszyscy się w-wycofali.
Ciebie
posłuchają.
Nie uda się, jeśli kogoś zabraknie.
W jakim sensie widziałaś naszą śmierć?
Będę szczery. Nieźle dojebałaś.
Od wyjazdu, każdej nocy
dręczą mnie koszmary.
Ludzie cierpią. Umierają.
Ludzie...
Dręczą cię koszmary. Mnie też.
Jak każdego.
Ale to nie znaczy, że wizje się potwierdzą.
Widziałam, jak każde z nas...
Co r-robiło?
Kończyło tak jak Stanley.
Tak umrzemy.
Dlaczego my tego nie widzimy?
Ona jest wyjątkowa?
Trupie światła.
Tylko ją wtedy u-uwięziły T-trupie światła.
To nas dotknęło.
Zmieniło.
Dogłębnie. Jak infekcja. Wirus.
Wirus. Rozumiecie.
Rozprzestrzenia się.
Powoli rozprzestrzenia się od 27 lat.
Przez cały czas. Przenosi się.
- Stan zginął pierwszy... - Bo był najsłabszy.
Chryste, Rich.
Wszyscy tak uważacie.
Bez takich.
Wizje Beverly się spełnią.
Umrzemy, chyba że
zniszczymy To.
Cholera, niby jak?
Odprawimy rytuał.
Plemię Shokopiwah.
Pierwsze walczyło z Tym. Ma porzekadło.
„Istoty żywe podlegają prawom form, które przybrały”.
Rytuał plemienny?
Jaja sobie robisz?
Musi być inne wyjście. To wraca co 27 lat?
Do tego czasu się wstrzymajmy.
Będziemy mieć po 70 lat.
Tak się nie da.
Nie przeżyjemy 20 lat.
Wygląda to tak, że...
Jeśli nie pokonamy Tego w tym cyklu...
Umrzemy.
W męczarniach.
Nie musiałeś dodawać.
To jej słowa, nie moje.
Słuchajcie.
Widziałem r-rytuał, o którym mówi Mike.
Nie k-kłamie.
Nie da się inaczej.
Jeśli ma się udać...
Czas sobie przypomnieć.
Ale co?
Po prostu wam pokażę.
Mamy mało czasu.
Cykl się kończy.
CIAŁA W LASKU
Jak nie zdążymy...
Będziemy w dupie.
Lasek.
Tutaj przyszliśmy.
Po wojnie na kamienie.
Nasz klub.
- Ty go zbudowałeś. - Gdzieś tu jest klapa.
Pamiętam!
W p-porządku?
- Co jest? - Nic.
Nie zmieniłeś się.
To dobrze.
Wydaje mi się, że wejście było
gdzieś
Znalazłem!
Nic mi nie jest!
Schodźcie.
Ja pitolę, co to?
Jak go zrobiłeś?
I kiedy?
W wolnych chwilach.
Dół już był, wystarczyło wzmocnić ściany,
zrobić klapę,
i to tyle.
Pierwszy, a niezły.
Dobry bajer.
Co będzie, jak dotkniesz drugiej podpory?
Dlatego stworzono przepisy BHP,
pozwolenia.
- Tu można zginąć. Dociera? - Jeszcze nie skończyłem.
Odpowiadasz za mnie. Tym otwierasz żelazną dziewicę?
To latarka.
Słupek do wiązania koni? Też tu będą?
Fajowe!
Kosztowało trzy dolary, nie zniszcz.
Mam takie. Umiesz tak?
Mógłbyś nie...?
Ale co? Czekaj. No co?
Nie być spoko, nie dać się porwać zabawie rakietką?
Patafian. Zepsułeś.
- Ja? - Tak. Swoim ryjem.
Co?
Ja tam łapy nie wsadzę.
Kurde, super.
Nikt z nas nie pamiętał o klubie?
Frajerzy.
Pora się unieść.
Kurwa.
- Stary! - Pamiętacie ten tekst?
I ten taniec?
Tylko ja pamiętam?
Zamierzasz tak cały czas?
Chciałem rozkręcić tę stypę. Dam sobie siana.
Cholernie tu zajeżdża.
TYLKO DLA FRAJERÓW -STAN
Ludzie.
P-podpisane przez S-stana.
„Tylko dla F-frajerów”.
Bill.
Na chuj mi to?
Żebyś nie miał pająków we włosach.
Nie boimy się pająków.
Myliłem się.
Pierwszy raz.
Touché.
Minęło 10 minut.
O co ci chodzi?
O hamak. Leżymy po 10 minut.
Nie ma tabliczki.
Taki jesteś? Serio?
Po co tabliczka, jak jest umowa?
Pamiętam, że zaakceptowałeś zasadę.
- Pochwę ci widać. - 10 minut.
Wracaj do kąta.
Dymałem twoją matkę.
Wcale nie. Odszczekaj to.
Masz do tego rękę, Nowy.
Tak myślisz?
W Bar Harbor jest letni kurs.
Uczą na nim architektury.
- Zgłoszę się. - Ja też.
Muszę się wyrwać z Derry.
Ja po szkole jadę na Florydę.
Co tam jest?
Nie wiem.
Zawsze chciałem tam pojechać.
Stan, jedź z Mikiem.
Jesteś dziadyga.
Pobzykasz staruszki.
Będziemy się kumplować?
Jako dorośli?
Co?
A dlaczego by nie?
Rodzice trzymają się z ludźmi ze szkoły?
Może się pozmieniać.
My możemy się zmienić.
Będziemy się k-kumplować.
Nie wydaje mi się, ż-żeby wiek c-cokolwiek zmienił.
Daj spokój, Stan.
Nie bądź taki...
Smutny.
Już wtedy był poważny.
Racja.
Ciekawe, jaki był teraz.
Pewnie taki, jak wtedy.
Najlepszy.
Łap.
Mike, co dalej?
Rytuał.
By go odprawić, potrzebna jest ofiara.
Ofiara? Proponuję Eddiego.
Bo?
Zmieścisz się na grilla.
Mam 175 cm. Jak przeciętny facet.
Nie taka o-ofiara.
Mike?
Przeszłość jest zakopana.
Trzeba ją wydobyć.
Kawałek po kawałku.
I po te kawałki...
Po te artefakty
przyszliśmy.
To je złożymy w ofierze.
Stan swojego nie odnajdzie,
więc wspólnie zrobimy to za niego.
Bill już znalazł.
Mike, to gdzie znajdziemy nasze?
Będę szczery, bez urazy.
To jakiś debilizm.
Po co nam talizmany?
Pamiętamy. Uratowaliśmy Bev, pokonaliśmy To.
Jesteśmy na bieżąco.
Nie ze wszystkim.
Walczyliśmy. A co było potem?
Przed wydarzeniami z domu.
Myślcie.
N-nie p-pamiętamy?
Jest więcej wątków.
Wydarzeń tamtego lata.
Te luki w pamięci są jak strony wyrwane z książki.
Musicie je wypełnić.
Rozdzielimy się.
Każde znajdzie swój artefakt.
W pojedynkę. To ważne.
Po wszystkim
przyjdźcie do biblioteki.
Wtrącę się.
Statystycznie większe szanse mamy jako grupa.
Głupek by się rozdzielał.
Musimy iść razem.
Wtedy byliśmy razem.
Nie.
Nie przez c-całe l-lato.
Wypluj to!
Bill!
Jesteście frajerami.
Wal się!
Dosyć!
Razem dołożyliśmy Temu.
Dlatego nadal żyjemy.
I nie zamierzam tego zmieniać.
Do jutra się pogodzimy.
N-nie sądzę.
Tylko tak powstrzymamy To.
Może Richie miał rację.
Może lepiej odpuścić, może nic nie poradzimy?
Nie przejmuj się gadaniem.
Na to już za późno.
Idź.
Z-zanim twój tata nas zobaczy.
Tak?
Przepraszam.
Mogę w czymś pomóc?
Szukam pana Marsha.
Marsha?
Alvina Marsha?
To mój ojciec.
Wychowałam się tu.
Dziecko,
nie ja powinnam ci to przekazać,
ale twój ojciec zmarł.
Tak mi przykro. Nie wiedziałaś?
Dawno nie rozmawialiśmy.
Może wejdziesz?
Napijesz się czegoś.
Nie. Muszę iść.
Choć tyle dla ciebie zrobię.
Niech będzie.
Jest tak, jak zapamiętałaś?
Czyściej.
Rozejrzyj się, a ja wstawię wodę.
Naprawdę nie trzeba.
Nie miarkuj się tak.
Dziś jej urodziny.
Czuję woń jej perfum.
Gdyby nie ty, nadal by żyła.
Mama była chora.
Wiesz, że dlatego to zrobiła.
Zrobiła to,
bo było jej wstyd, że jest twoją matką.
Urodę masz po niej.
Ale jesteś zupełnie inna.
Chodź tu.
Chodź tu, mówię!
Zamknij oczy.
Nie mógłbym cię skrzywdzić.
Wiesz, prawda?
Przepraszam.
Zawsze będziesz moją córeczką.
Zawsze.
„Twoje włosy są jak...
Ogień – zimą...
Płonie w nim moje serce”.
Przepraszam.
O tej porze roku robi się tu straszny gorąc.
Nie szkodzi.
Człowiekowi się zdaje, że zaraz umrze.
Ale wiesz, co mówią o Derry.
„Tu nikt tak naprawdę nie umiera”.
A powiedz, jak się czujesz w mieście?
Dobrze. Dziwnie.
Dziwnie?
W jakim sensie?
Przed twoim przyjściem wstawiłam ciasteczka.
Zaczekaj.
Nie chcę przeszkadzać. Pójdę już.
Nie, zostań. Nalegam.
To zdjęcia rodzinne?
Tak, dziecko.
Ojciec przybył do tego kraju z 14 dolarami w kieszeni.
Nie poszedł po zasiłek jak ci, którzy przyjeżdżają teraz.
Wiesz, co zrobił?
Co, proszę pani?
Wstąpił do trupy cyrkowej.
WIELKI PENNYWISE TAŃCZĄCY KLAUN
Zawsze byłam córeczką tatusia.
A ty?
Nadal jesteś jego córeczką?
Jesteś?
Nie okłamuj naszego ojca!
Pomocy!
Uciekaj.
Jeszcze niczego nie zmieniłaś.
Nie zmieniłaś ich przyszłości.
Nie ocaliłaś ani jednego.
Zamknij oczy, Bev.
Pieprz się!
Jeśli nie wierzysz,
zamknij je
i się przekonaj!
DZIĘKI ZA MIŁE WSPOMNIENIA!
DO WYNAJĘCIA
Ruszaj się.
Ken, ty szmato...
Zajebisty jesteś.
Muszę lecieć.
Jeszcze raz?
Chodź, pogramy.
Bujaj się.
Jeśli chcesz.
Stary, grzeje cię?
Nie chodzimy ze sobą.
Co tu się odpierdala?
Nie mówiliście, że pełno tu ciot.
Kurwa, Richie Tozier?
Chcesz posunąć mojego kuzyna?
Wypierdalaj, pedale!
Rusz dupę!
Chcesz buziaka?
To iluzja.
Chyba się zesrałem.
„Dni Kanału”. Dziś wielki finał.
Przyjdź, przystojniaku.
KU PAMIĘCI RICHARDA TOZIERA
Stęskniłeś się?
Kurwa.
Bo ja tak.
Nikt już nie chce bawić się z klaunem.
Zagrajmy na automatach.
W Street Fightera.
Tak. Lubisz tę gierkę.
Wolisz Prawda czy wyzwanie?
Jezu.
Nie chciałbyś,
żeby ktoś wybrał „prawdę”, co?
Żeby wyszło na jaw, co ukrywasz.
Tak, znam twój sekret
Wstydliwy, mały sekret
O tak, znam twój sekret
Wstydliwy, mały sekret
Powiedzieć im?
To się nie dzieje. Jego nie ma.
Jego nie ma. To się nie dzieje.
Wracaj, bawmy się!
Wracaj i pobaw się z klaunem!
- Przepraszam. - Patrz, jak leziesz!
Wybacz.
Rany!
- Coś dla pana? - Witam.
Chciałbym o-obejrzeć...
Kartę z bejsbolistą?
Kulę do kręgli?
Nie...
Banjo?
Bobra?
Rower, kurwa.
Z takim językiem
to na ulicę.
P-przepraszam.
Zacznijmy od nowa. Udajmy, że w-wszedłem.
Coś dla pana?
Tak. Chciałbym kupić r-rower.
William Denbrough, ten pisarz?
Tak.
To ja.
Ten rower był mój.
Cóż, teraz jest mój.
Ale jest pan sławny. Czyli pana stać.
Dobrze, ile?
Trzy stówy.
Stać pana.
Zdejmę go.
Czyli chyba u-umowa stoi.
DENBROUGH CZARNE BYSTRZA
Chce pan autograf?
Nie.
Słabo się kończy.
Trzy Frankliny.
Jest pański.
Nie wiem, jak szybko pojedzie.
Stoi tu wiele lat.
Wie pan co?
Pokonałem na nim diabła.
W drogę.
Ja też tęskniłem.
Wio, Srebrny!
Wiśta!
Pa!
Wiem, że tam jesteś.
Że m-mnie słyszysz.
Powiedz mi coś.
Mogłeś porwać, kogo chciałeś. Dlaczego G-Georgiego?
Powiedz c-coś!
Czemu jego?
Czemu?
Bo ciebie tam nie było, Billy.
Nie odchodź.
Halo?
Billy.
Nadal tu jestem.
Pomóż mi.
Georgie.
Pomóż mi, Billy.
Chwyć moją rękę.
Chwyć rękę.
Wyciągnę c-cię. Dawaj.
Idzie.
C-chwyć rękę!
- Pomogę ci. - Proszę. Idzie.
Chwytaj.
Chwyć rękę!
Nienawidzę cię!
Nienawidzę.
Z kim pan gada?
Wiej, wiej!
Wiej!
Jak usłyszysz głos, nie podchodź.
Słyszy pan głosy ze studzienki?
Nie.
Nie z-zbliżaj się do studzienki.
Słyszę głosy w wannie.
Wie pan, z odpływu.
C-czyje głosy?
Dzieci.
I czasami jakby...
Głos klauna?
Posłuchaj uważnie.
Wyjedź z miasta.
Powiedz rodzicom.
Zmyśl coś. Kłam. Wszystko jedno.
Tylko wyjedź i nie wracaj.
Rozumiesz?
Wyjedź z Derry i nie wracaj. Rozumiesz?
Muszę na festyn.
Potwierdź, że rozumiesz!
Mam być na festynie.
Muszę jechać.
Uważaj na siebie.
WITAMY NA KURSIE LETNIM
Zjeżdżamy.
Pobudka, smalec.
Frajer jeden.
Spoko, to tylko ja.
Co kombinujesz z kumplami?
Daleko im do moich kumpli.
Mówiłam o prawdziwych.
Joeyu. Jonathanie. Donniem. Dannym.
Palisz w szkole?
Tu mam kryjówkę.
Nie wygadaj.
W porządku, Nowy?
Pewnie.
Martwię się,
że po wojnie nie będziemy tacy sami.
Ważne, żebyśmy się widywali.
Mówisz serio?
Oczywiście, głupolu.
Ty i ja.
Boże.
Jako przyjaciele!
Myślałeś, że polecę
na ohydnego i odpychającego grubasa?
Możesz sobie pisać te głupie wierszyki.
„Twoje włosy są jak...
Ogień – zimą...
Płonie w nim moje serce”.
SMALEC
To nie Beverly.
Ona by tak nie powiedziała.
Nigdy w życiu.
Pocałuj mnie.
Nikt nie chce całować grubasa.
Zostaw mnie.
Zostawić cię?
Wszyscy dawno cię zostawili.
Nieprawda. Mam przyjaciół.
Billa. Eddiego. Mike'a. Stanleya. Richiego. Beverly.
Pocałuj, jakbyś miał zaraz umrzeć.
Co ty wyprawiasz?
Ludzie?
Cześć.
Co zobaczyłaś?
Coś nieprzyjemnego.
Czyli co?
Zabijemy To i znów wszystko zapomnimy?
Na to liczę. Ty nie?
Nie wiem.
Chciałbym zachować miłe chwile.
Przestań. Coś na pewno warto zapamiętać.
Pamiętam, że byłam przerażona.
Jaka oziębła.
Was biegających w slipach.
Dobra, tę chwilę wymaż.
Ten wiersz.
Chłopaka, który go dla mnie napisał.
Nie tyle jego,
co uczucie, które wzbudził.
I pocałunek.
Wspomnienie jest mgliste, ale staje się coraz wyraźniejsze.
Im wyraźniej widzę tę chwilę,
tym wyraźniej widzę...
Billa.
Chyba.
Nie wiem. Ty pamiętasz?
Bev...
- Z drogi. - Co ci?
Wyjeżdżam.
Nie możesz. Jak się rozdzielimy, zginiemy.
Zaryzykuję. I tak umrzemy.
Rich.
Dzieciaki, to Bóbr Burrow!
Chodźcie. Dziś ostatni dzień festynu.
Dupek!
Halo?
Czym mogę służyć?
Ja w sprawie recepty na nazwisko Kaspbrak.
Kaspbrak?
Inhalator.
Eddie Kaspbrak?
To ja.
Pamiętam cię.
Fajnie.
Co u mamy?
Nie żyje od kilku lat. Rak wątroby.
Co to?
- Co? - To.
Wystarczy.
Nie wyciśnie pan. To pieprzyk.
Może to nie czerniak.
Czerniak?
A może i czerniak.
Poczekaj.
Coś ci przyniosę.
Po tabletki na śmierdzący oddech?
Oddech mam świeży.
Dziękuję.
Ojciec mówi co innego.
Ponoć masz guza.
Na wacku.
Na to nie ma tabletek...
Zaraz, co mówi?
Trzymaj.
Kuruj wacka.
Dziękuję.
Za inhalator, nie leki na penisa.
Eddie!
Misiu Edysiu!
Mama?
Misiu Edysiu!
Mamo?
Pomóż mi. Szybko.
Eddie!
Mamo?
Eddie?
Pomóż mi.
Prędko, pomóż.
Mamo?
Misiu Edysiu, pomóż.
Co ona tu robi?
Co tak długo?
Po co tu przyszłaś?
Mamo!
Idzie. Uwolnij mnie.
Kto idzie?
Eddie.
Co to jest?
Mamo.
Uwolnij mnie.
Idzie. Zabije mnie.
Szybko, pomóż. Zarazi mnie.
Zarazi mnie.
Pomóż.
Pomóż, Eddie!
Zbliża się.
Szybko.
Zarazi mnie.
Szybciej.
Nie dam rady.
Przepraszam. Nie mogę.
Wiedziałam, że mnie zostawisz.
Pomóż mi.
Eddie!
To nadal tu jest?
Zasłona wisi?
Bez nerwów.
Poradzisz sobie?
To tylko wspomnienie. Nic ci nie będzie.
Głęboki oddech.
Dasz radę?
W dupę! Kurwa mać!
Przestań.
Tak jest!
Pierdol się!
Wal się!
Co jest?
Czego?!
„Pchać”, nie „Ciągnąć”.
Dzięki.
Boże. Co ci się stało?
Nic. Dobrze jest.
Wszystko gra.
Gdzie chłopaki?
Richie chce jechać. Ben próbuje go zatrzymać.
Eddie się boi.
Ja też.
Ty nie?
Wszyscy się boimy.
Tym się niepokoję.
Właśnie tego chce To.
Uda się, ale w grupie.
- Uciekamy? - Jesteśmy w Derry. Przywykłem.
PRZY NIM TEŻ CIĘ NIE BĘDZIE?
Co to znaczy?
Cholera. Ten dzieciak.
Co?
Dzieciak z k-knajpy.
Z chinola.
Spotkałem g-go.
Mieszka u nas.
Jechał na festyn...
Festyn. Muszę mu pomóc.
Posłuchaj. Pojedziemy razem.
Pójdę po Richiego i Bena.
Nie ma czasu. To się nie może powtórzyć.
Nie obwiniaj się.
- Nie masz o co. - Nieprawda.
Co jest? Co się stało?
Bill się zmył?
Nie słuchał. Wszyscy wyjeżdżają.
To nic. Bill wróci.
Na pewno wróci.
Za to Richie zostaje.
Kurwa.
I wtedy mnie obrzygał.
„Mówi Mike. Wróć do Maine”.
Twój czas nadszedł.
Co?
Czemu?
Czemu mnie dźgnąłeś?
Powiedział, że twój czas nadszedł.
Kto powiedział?
Wiesz kto, Eddie.
Wiesz.
Pora się unieść.
A ten dokąd?
Oddawaj nóż, kurwa.
Zmień fryz. Minęło 30 lat.
Ludzie!
Cholera.
Eds?
Chryste, co się stało?
W pokoju jest Bowers.
- Bardzo źle? - Nie.
Wytnę w tym smalcu całe swoje imię!
Jednego mniej!
Zajebiście!
DNI KANAŁU
Mały!
Wybacz.
Przepraszam.
Kurwa.
Mały!
Mały?
Kurwa.
Mały?
Mały.
Kurwa.
Szlag.
Co pan tu robi?
Przyszedłem p-pomóc.
Pan za mną nie łazi!
Wydostanę c-cię.
Nie.
Proszę.
Tym razem jestem. Zabierz mnie.
Sukinsyn.
Pomocy!
Powinienem wrócić.
Wystawiłem ich. Wrócę.
Co ty pierdolisz? Wal to.
Wal ich.
Mam występy w Reno.
Zastanówmy się nad sensem przeczytanych słów.
Przewijało się w nich Leshanot,
oznaczające zmianę, transformację.
I to by się zgadzało,
bo dziś mam stać się mężczyzną.
Zabawne.
Chyba każdy ma lepsze i gorsze wspomnienia.
Może dlatego tak boimy się zmian.
Z tym, co nam zawadza...
- Dzień dobry. - Jak leci?
Z szeptami, które nie cichną...
To jego ojciec. On podpalił.
...z koszmarami, które chcielibyśmy przerwać,
z tym, co chcielibyśmy zmienić,
z tajemnicami, których strzeżemy,
najtrudniej się rozstać.
A to, co miłe?
Obrazy, które blakną najszybciej?
Tę część nas traci się najłatwiej.
Może nie chcę zapomnieć?
Może jeśli tak ma to wyglądać,
to kit z tym.
Dziękuję, Stanley.
Mam stać się mężczyzną,
ale nie czuję różnicy.
Jestem frajerem.
I choćby nie wiem co,
będę nim do usranej śmierci.
Dziękuję, że przyszedłeś.
ŚMIERĆ W PŁOMIENIACH
Mike! Ratuj!
Pomóż!
Proszę, pomóż, Mikey!
Ratuj nas, proszę.
Powinieneś się wtedy sfajczyć.
Jak twoi przećpani starzy.
Widzisz ich?
Jak skwierczą?
Jak smażone...
Ale cię przetrzymałem.
Kumasz? Żart biblioteczny.
Nie.
Mike?
W porządku?
Nie. Właśnie zabiłem faceta.
Pytałem Mike'a.
Gdzie Bill?
Jesteśmy w bibliotece, a ty?
Z-zabił dz-dzieciaka.
Zabił go n-na moich o-oczach.
Nie, nie.
Przyjedź do biblioteki. Obgadamy plan.
- Zabiję To. - Nie.
Nie chcę, żeby któreś z w-was zginęło z-ze mną.
Chce walczyć sam.
- Co? - Sam.
Bez grupy rytuał nie zadziała.
Odprawia się go wspólnie.
Dokąd jedzie?
Pennywise'a może zabić tylko w jednym miejscu.
Tam, gdzie odprawia się rytuał.
Nie będziemy zachwyceni, co?
Kurwa.
Bill!
Nie, zostańcie.
Ja t-to zacząłem.
Jesteście tu p-przeze mnie.
Ta klątwa, to kurewstwo, jest w każdym z was.
Rozwija się, odkąd w-wyciągnąłem was do lasku,
bo uparłem się, żeby znaleźć G-Georgiego.
Wejdę t-tam i nie wiem, co będzie,
ale nie mogę was prosić o-o pomoc.
My też nie prosimy.
Wtedy walczyliśmy razem,
więc nie pójdziesz sam.
Frajerzy trzymają się razem.
Ktoś chce coś dodać?
Dawny t-tekst Richiego najbardziej pasuje.
Tak?
- „Nie chcę umierać”? - Nie ten.
O mierzeniu fiutów?
Nie.
„Zajebmy klauna”?
Zajebmy klauna.
Ładnie się urządził.
Bi-bip, Richie.
Tędy do piwnicy, tak?
Ben?
Nie! Ben!
Co ci jest?
Ben.
Spokojnie.
Zły znak, nie?
Pomocy!
To Stan.
WRESZCIE
Niemożliwe.
Kuźwa.
Gdyby nie ty, nadal bym żył, Bill.
Nie.
WRESZCIE W DOMU
Beverly.
Richie, co się ze mną dzieje?
Kurwa, to już przesada.
Weź to cholerstwo.
Eddie.
Trzymasz się?
Tu jest.
Ściągnij go!
Ściągnij go ze mnie!
Richie!
Chcę do domu.
Podnieś nóż!
Weź go, podnieś nóż!
Ściągnij go ze mnie. Szybko.
Eddie, nóż!
Co to?
Wszyscy cali?
W porządku?
K-kurwa, mógł zginąć.
W-wiesz?
Nic nie widzę.
Georgie nie żyje. Dzieciak nie żyje. S-Stanley tak samo.
R-Richie też ma umrzeć?
Tego chcesz?
Nie chcę.
Nie wściekaj się.
Bałem się.
Tego chce, t-tak?
Nie daj mu się.
Tyle wspomnień.
I wszystkie złe.
Słabo.
Szara woda.
Cholera. Trafiliśmy.
To było tutaj.
Nie, nie.
Bevvie.
Bev, co jest?
Odgłosy.
Bev!
Idzie na dno!
Bev!
Chłopaki.
Chłopaki, wypłyńcie.
Chłopaki.
Wypłyńcie. Proszę was.
Nie chcę wychodzić sam.
W porządku?
Zaraz się poryczę.
Dokąd teraz?
Na dno, tam gdzie To.
Gdzie czarna noc i wiary moc.
Na dno, tam gdzie To.
Noc, wiary moc.
Dobrze się czuje?
Trudno jednoznacznie odpowiedzieć.
Co tam jest?
Nie wiem. Nikt nie wie.
Mike.
- Nie schodź. - Idę.
Do zobaczenia.
Czekaj.
Trzymamy się razem.
Nie dam rady.
Nie. Widzieliście, co się stało.
Pozwoliłbym ci umrzeć.
Sparaliżowało mnie.
Jeśli weźmiecie mnie ze sobą,
wszyscy umrzemy.
Oddaj to.
- Richie. - Puść, zasrańcu.
Wezmę lek...
- Już. - Dość.
Posłuchaj.
Podłamałeś się. Bywa.
Kto zabił klauna jako dzieciak?
Ja.
Kto wyciągnął z twarzy nóż i go użył?
Też ja.
Kto ożenił się z wielorybem?
- Ja. - Właśnie.
Jesteś odważny.
Dzięki, Rich.
Wybacz.
Trzymaj.
Weź to.
Uśmierca potwory.
- Serio? - Tak.
Jeśli się w to wierzy.
Dzięki.
Wszyscy są?
- Przeciśniesz się? - To jedyna droga.
Tutaj.
Tędy.
Ciasno, ale przejdziemy.
Tu ukryło się To.
Coś takiego od zawsze było pod Derry?
Nie od zawsze.
Od milionów lat.
To można zaatakować tylko w prawdziwej postaci.
Rytuał ją ukaże.
Jaka jest prawdziwa?
Oby szczeniaczek.
Szpic miniaturowy...
Przymknę się.
Światło.
Które musi zatonąć w mroku.
Artefakty.
Włóżcie do ognia.
Dawne spłonie z obecnym.
Ten statek zrobiliśmy
z G-Georgiem.
Mój inhalator.
Zlituj się.
Coś, czego nie powinnam ignorować.
Strona z księgi pamiątkowej.
Wpisała się jedna osoba.
Sensowniej byłoby zapomnieć,
ale nosiłem ją w portfelu,
przez 27 lat.
Żeton z Capitol Theater.
Prawdziwy żeton?
Miały być artefakty.
Wiesz, ile będzie się palił?
Tyle, co inhalator.
Panowie.
Do tego trujące opary, palony plastik.
Przyjrzyj się.
Widzisz?
Tym dostał Bowers.
Na wojnie.
Wtedy stworzyliśmy więź.
Też się nie spali.
Zaraz.
Znów bym zapomniał
o Stanie.
Dobra.
Ręce.
Śmiało.
Rytuał Chüd.
Sprawdzian siły woli.
Pierwszy krok — spotkanie.
Drugi — zbieranie talizmanów.
To jest ostatni krok.
Co się dzieje?
Kurwa, c-co to?
Nie patrzcie na nie.
- Światła? - Nie patrz.
Dobra.
Światło zamień w mrok. Mówcie.
- Co? - Mówcie.
Światło zamień w mrok.
Zamień w mrok.
Światło zamień w mrok. Co się dzieje?
Powtarzajcie.
Zamień w mrok.
Światło zamień w mrok.
Zamieniło? Udało się?
To część rytuału?
Mike, tak ma być?
- Nie. - Powtarzajcie.
- Co? - Powtarzajcie.
Światło w mrok.
Światło zamień w mrok.
Cholera!
Ruchy!
Bev.
Richie.
W porządku?
- Nie słyszę. - Żyje.
- U was dobrze? - Nie.
Gdzie Mike?
- Tutaj. - Ludzie.
Udało się?
Wrzuciliśmy talizmany. To dobrze?
Udało się, nie?
W dupę.
Udało się, Mikey? Udało się?
Powiedz, czemu głupi rytuał nic nie dał.
Powiedz im, że to...
Jak mawiasz, Eds?
Gazebo?
Co on wygaduje?
M-Mikey?
Nie pokazałeś im czwartego rysunku?
Mieli się nie dowiedzieć, co spotkało Shokopiwah?
Kurwa. Znów nas okłamałeś?
Nie uwierzyli,
że zabiją To i nie wyszło.
Kpisz, kurwa?
Zraniliśmy go.
Pierdol się.
Jakoś musieliśmy sobie przypomnieć.
Żeby uwierzyć.
Kurwa!
Trupie światła!
Nie patrzcie.
Przez 27 lat...
O was marzyłem.
Miałem nas was apetyt.
A jak tęskniłem.
Mike, do tyłu.
Czekałem na tę chwilę.
Mikey, cofnij się.
- Przepraszam. - Mike.
Tak mi przykro.
Pora się unieść!
Wstawaj. Podnosimy.
Wiejemy.
Cholera.
Gaz!
- Gdzie To? - Wydostaniemy się.
- Szlag. - Widzi nas?
Niech to szlag.
Jasna cholera. Wiej.
W mordę.
Chyba sobie jaja robi.
BARDZO STRASZNE
STRASZNE
NIESTRASZNE
Ślepy zaułek.
Którędy wyjść?
Jasna cholera.
Dobra. „Niestraszne”.
Nie.
- Czemu? - Pozamieniał je.
Na pewno?
- Zaufaj mi. - Na bank?
Dobra.
Gdzie mój but?
Do chuja pana, zaufałem ci!
Nie wkręca nas.
Otwórzmy „Niestraszne”.
Pusto. Idziemy.
Grubo.
- Drugi raz tego nie łyknę. - To pierdolony potwór.
Powiedz: „Siad”.
Znam twoje sztuczki, suko.
Rich?
Pies zniknął.
Chwila.
Dobra.
Siad.
Słucha się.
Uroczo.
- Dobra psina. - Urocza.
Dobra psinka.
- Prawda? - Dobra psina.
Kuźwa.
Następnym razem otwórz „Straszne”.
Następnym?
Zgubiłem go, Billy.
Woda go zabrała.
N-nie jestem na c-ciebie zły.
Wszystko przez ciebie, prawda?
Wcale się nie rozchorowałeś.
Nie.
Zwyczajnie u-udawałem,
bo nie chciałem się z t-tobą bawić.
N-nie chciałem.
Twoje kłamstwo, moja śmierć.
Twoje kłamstwo, moja śmierć!
Wszystko przeze mnie, Georgie.
Nie.
Kłamstwo, śmierć!
Twoje kłamstwo, moja śmierć!
Czuję, że tam jesteś, cipo.
Pachniesz jak Lois Lane.
Przyszedł Johnny!
Człowiek sukcesu,
brzuch ze stali,
a w głębi duszy nadal jesteś tłustym frajerem,
który wie, że umrze w samotności.
- Zdzira. - Bev.
Beverly!
Bevvie.
Otwórz drzwi.
Beverly, słyszysz mnie?
Chodź do tatusia.
Nie słuchaj go.
Bev!
Nadal jesteś moją córeczką?
Beverly, kocham cię.
Ben!
Nadal jesteś moją córeczką?
Jesteś moją córeczką?
Już nie!
Ty mała...
„Twoje włosy są jak...
Ogień – zimą...
Płonie w nim...
Płonie w nim...”
Nie!
Ben!
„Ogień – zimą...”
„Płonie w nim moje serce”.
Ty to napisałeś.
- Zasługujemy na śmierć. - Nie.
Nie ma lepszego starszego brata niż t-ty.
Nie! Zabiliśmy brata!
Kochał cię.
A że nie chciałeś się bawić w deszczu
t-ten jeden raz?
To nie znaczy, że zawiodłeś.
I nigdy,
przenigdy,
nie znaczyło.
Bill.
Tęskniłeś?
Wiem, czym jesteś.
I się nie boję.
Ja też wiem, kim jesteś.
Szaleńcem.
Spierdolino!
Prawda czy wyzwanie?
Oto prawda.
Jesteś tępą dzidą.
Tak jest.
Zatańczmy. Yippee ki-yay...
Uśmierca potwory.
Jeśli się uwierzy.
Bi-bip, skurwysynu!
Jasna cholera.
Rich!
Rich, ocknij się.
Wrócił do żywych.
Słuchaj.
Chyba się udało.
Zabiłem To.
Chyba To zabiłem.
Eddie.
Richie.
Nie!
Eddie.
Nie!
Eddie!
Eds!
Podnoś się.
Ostrożnie.
Pobawmy się, frajerzy.
Mocno oberwał.
Trzeba go wynieść.
Niby jak?
Prawie zabiłem To.
Trędowaty.
Dłonie na szyi.
Czułem, jak się dusi.
Nagle stał się mały.
I taki słaby.
Taki słaby.
Shokopiwah.
Istoty podlegają prawom przybranych form.
Ludzie!
Jest przejście. Tędy.
Tunel.
Musi się zmniejszyć,
żeby przejść przez wejście do jaskini.
Wróćmy tam, zmuśmy go do przemiany.
Dobra.
Zmaleje. Wtedy zdołamy go zabić.
Czuję fetor waszego strachu.
- Biegiem! - Chodźcie.
Ciasno. Ostrożnie.
Dajcie odsapnąć. Dzięki.
Richie?
Muszę coś wyznać.
Co, stary?
Posuwałem twoją matkę.
Wyłazić, frajerzy!
Gaz!
Mam was!
Parszywe dzieciory.
Masz plan B? Co teraz?
Umrzecie, a co innego?
Mike?
Zmniejszymy go inaczej.
Wmówimy mu to.
- Co? - Wmówimy, że jest mały.
Ja? Mały?
Jam jest Pożeracz Światów.
Nie dla nas.
Jesteś klaunem.
Słabą staruszką.
Pożeraczem Światów!
Chłopcem bez głowy.
Oszustem!
Naśladowcą!
Szkolnym dręczycielem.
Zwykłym klaunem.
Pożeraczem!
Klaunem. Durnym klaunem.
Klaun.
Trędowaty!
Jesteś klaunem!
Klaun!
Z tapetą na gębie!
- Klaun. - Nie boję się!
Pierdolona, głupia mumia.
Pieprzony klaun.
Jesteś klaunem!
Durną mumią!
Jesteś klaunem, chuju!
Jam jest Pożeracz Światów.
Klaun.
Zwykły klaun.
Pożeracz Światów.
Klaun.
Nikt się ciebie nie boi.
Nie przerażasz.
Klaun.
Serce wali ci ze strachu.
No proszę.
Dorośliście.
Eddie.
Załatwiliśmy Pennywise'a.
Eddie?
Richie.
On nie żyje.
Jest ranny. Wynieśmy go.
To tylko rana.
Żyje. Wynieśmy go. Bev.
Richie.
Co?
On nie żyje.
Wychodzimy. Wstań.
Musimy iść.
Podnoś się.
Spadamy. Zostaw go.
Nadal możemy mu pomóc.
Już. Wstawaj.
Możemy mu pomóc.
Dawaj, ruchy.
Wyłaźcie.
Chodu!
Ruchy, ruchy.
Biegiem.
- Eddie. - Nie.
Musimy po niego wrócić.
Został tam.
ZAKAZ SKOKÓW DO WODY
Wiecie co?
Eddie byłby wściekły.
Że myjemy się w brudnej wodzie?
Tak.
Straszyłby nas paciorkowcami.
Właśnie. Ale byłoby wesoło.
To fakt.
Gadałby tak z troski.
Jak zawsze.
Racja, Richie?
Dziękuję.
Nie widzę komu, ale dziękuję.
Utopiłem okulary.
Serio?
- Okulary? - Zanurkuję.
Gdzieś tutaj?
- Nie widać. - Tam są.
Gdzie?
Spójrz...
Nachyl się...
Ktoś je znalazł?
Chłopaki.
Patrzcie.
Nic nie jest wieczne.
DERRY WZYWA
Nie wrócę tak do domu.
Mama mnie zabije.
Zniknąłeś na całą dobę.
Na bank zgłosiła zaginięcie.
A ten rzyg capi gorzej niż jej kapcie.
Japa, Richie.
Kapcie mamy pachną jak potpourri, ciołku.
Wcale nie.
Właśnie, że tak. I skąd miałbyś wiedzieć?
Bądźcie cicho, chociaż w drodze.
„Potpourri” oznacza „misę zgnilizny”.
Czuć, że coś tam gnije.
KOSZMAR Z ULICY WIĄZÓW 5
Jego matka się myliła. Nie miał złych przyjaciół.
O ile był podział na złych i dobrych.
- Tak? - Cześć.
Sprawdzam, co słychać.
Czy nauczyłeś się pisać zakończenia.
Mam pierwszy rozdział.
I tym razem chyba wiem, jak rozwinę historię.
Fajnie.
- Mogę o coś spytać? - Pewnie.
Dlaczego nie zapomnieliśmy?
Jak poprzednio.
Może dlatego, że nie żyje?
Lub dlatego, że więcej chcemy zapamiętać niż zapomnieć?
Ładnie powiedziane.
Podjąłeś decyzję?
Wyjeżdżasz z Derry?
Siedzę w tej celi od 27 lat.
To mną sterowało.
DWIE OFIARY POŻARU PRZEŻYŁO DZIECKO
Najwyższa pora zobaczyć niebo.
Tego się trzymaj.
List doszedł?
Jaki list?
Zobaczysz, to się kapniesz.
Czekaj. Nie przejrzałem poczty.
Wszyscy taki dostali.
Patricia Uris?
Po prostu...
Przeczytaj.
Dobra.
I zadzwoń. Kiedy chcesz.
Jasne.
Bill...
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Do usłyszenia.
HISTORIA DAWNEGO DERRY
ZAGINĄŁ
Kochani Frajerzy...
Wiem, co myślicie,
ale to nie list samobójcy.
Pewnie głowicie się, czemu to zrobiłem.
Wiedziałem, że strach nie pozwoli mi wrócić.
A gdyby kogoś zabrakło,
gdyby żyjący się nie zebrali,
wszyscy byśmy umarli.
Podjąłem więc jedyną logiczną decyzję.
Usunąłem pionek z planszy.
Warto było?
Jeśli to czytacie, macie odpowiedź.
Przez całe życie się bałem.
Tego, co mnie czeka.
Tego, co mogę stracić.
Nie bójcie się.
Bądźcie, kim chcecie.
Bądźcie dumni.
Wyspana?
Tak.
Miałam piękny sen.
Jeśli poznacie kogoś wartościowego,
nie pozwólcie tej osobie odejść.
Idźcie własną drogą.
Nieważne dokąd.
Niech ten list będzie obietnicą.
Obietnicą, którą macie złożyć.
Mnie.
Sobie nawzajem.
Przysięgą.
Bo Frajerzy mają tak mało,
że mogą tylko zyskać.
Tak że...
Bądźcie sobą.
Bądźcie odważni.
Zacięci.
Niezłomni.
I nie zapominajcie...
Jesteśmy Frajerami.
I tak już zostanie.
KU PAMIĘCI WARRENA APPLEBY'EGO
TO ROZDZIAŁ 2
Napisy: Jakub Kowalczyk