OPOWIEŚĆ OPARTA NA FAKTACH.
NA POTRZEBY FABUŁY NIEKTÓRE POSTACIE LUB WYDARZENIA ZOSTAŁY ZMIENIONE.
Poprzednio w Podboju kosmosu…
Oto astronauci, którzy dołączą do programu Mercury.
-Nie będę jednym z siedmiu. -Nie?
Będę pierwszy w kosmosie.
Life opowie wasze historie.
Będzie to podróż od kuchennego stołu aż na Pluton.
Płacą 25 tysięcy dolarów rocznie.
Możemy zacząć na nowo.
Al Shepard, astronauta. A ty jesteś Dee, tak?
Podporucznik O’Hara. "Dee" jest dla znajomych.
W ciągu roku mamy wysłać człowieka w kosmos i już mamy miesiąc opóźnienia.
Temperatura w normie.
Systemy startowe w normie.
PRZYLĄDEK CANAVERAL, FLORYDA CENTRUM KONTROLI PROGRAMU MERCURY
-Trajektoria? -W normie.
-Sieć. -W normie.
-Zasięg. -W normie.
-Kapsuła. -W normie.
-Zabezpieczenia. -W normie.
Wieża, jesteśmy gotowi do startu.
-Przyjąłem. -Jesteśmy gotowi.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Zapłon.
Start.
Potwierdzam.
Potwierdzono.
Brak napięcia.
-Awaria w kapsule. -Silnik główny nie reaguje.
Pokład aktywny?
-Brak reakcji w siódemce. -Brak łączności z Goddard.
Co się dzieje? Ktoś wie?
Jest na zielono?
-Autodestrukcja. -Czekaj. Masz trajektorię?
Nie leci nad tereny zamieszkane?
-MA-1 jest w zasięgu, autodes… -Zabijesz astronautę. Jesteś pewny?
Wysokość spada, 4,3 kilometra.
Ryzyko rozdzielenia.
ZAKOŃCZENIE LOTU
Brak maszyny na radarze.
Dezintegracja na wysokości 14 kilometrów.
Nie macie rodziny w Titusville, co?
Panie Hutmacher, potwierdził pan trajektorię?
-Czy może anioł stróż coś panu wyszeptał? -Potwierdziłem i…
-I zawahał się pan. -Nie.
-Tak. -Tu nie ma na to miejsca!
Albo coś pan potwierdza, albo wyklucza.
Jest pan maszyną.
To proszę nie mieszać.
Co pan powiedział?
Sam pan się tak nie zachowuje. W ostatniej chwili pan to zakwestionował.
To tylko symulacja, prawda? Zwykła gra.
80 GODZIN DO STARTU MA-1
Lunney.
Test uwzględnia przerwy w łączności i fizyczne uszkodzenia przekaźników.
Uszkodzenia przez co?
Duże ptaki.
Bawi was to?
Będziemy robić symulację po symulacji, aż się uda.
Za cztery dni wszyscy będą obserwować start naszej rakiety testowej.
Będzie tam prasa,
przedstawiciele waszych rodzinnych stanów,
a także żony i dzieci naszych astronautów.
Jeśli nie opanujemy procedur, naprawdę możemy zniszczyć Titusville.
Albo Orlando czy Tampę.
Opanujemy wszystko od A do Z. Czy to jasne?
Ktoś się waha?
Od nowa.
Trenują nas na tak zwanym MASTIF-ie, symulującym warunki w kosmosie.
Starczy.
Dla takich pilotów jak my to łatwizna.
W marynarce ginie przeciętnie 23% pilotów doświadczalnych.
Ale ty rozmawiasz z tymi, którzy żyją.
Czyli nie są przeciętni.
Tak to wygląda. Niech zabrzmi heroicznie.
W razie czego możemy coś zmienić.
Prawda?
Czekają na ciebie, Al.
Jaki jest rekord?
-Zawsze musicie być w czymś pierwsi, co? -Wszyscy lubią zwycięzców, Dee.
-A jeśli przegrasz? -Byłby to pierwszy raz.
W porządku, dowódco. Potrójna oś.
Przycisk awaryjny jest po lewej.
Przyjąłem.
Al. Al! Przerwij ćwiczenie.
Przerwij ćwiczenie!
Ściągnijcie go i wyślijcie do lekarza.
PODBÓJ KOSMOSU
To jak spływ w beczce po rzece.
72 GODZINY DO STARTU MA-1
-Mógłbym się w tym zdrzemnąć. -No to spróbuj.
Kiepska pora na rzucanie palenia.
-Przecież nie rzuciłeś. -Pewnie, że tak.
-MASTIF pomoże im zdecydować, kogo wyślą? -Nie ma mowy.
-To zabawka. -To jak to zrobią?
Po paru miesiącach nadal nic nie wiemy.
Pewnie chodzi o ogólnie najlepszą osobę.
I będziesz nią ty?
Tak, możliwe, że prowadzę.
Gordo, zamknij się, do cholery.
Żyjesz?
-Co? -Jesteś cały?
Jasne, lubimy rywalizację.
Inaczej by nas tu nie było,
ale uważam, że każdy z nas jest na swój sposób indywidualistą,
a skala takiego programu wyzwala w nas to, co najlepsze.
Idea wyższego celu zawsze pociąga,
a lepszego niż ten nie będzie.
Robimy do dla ukochanej ojczyzny i wspaniałej przygody.
I jak?
Zapisujesz to sobie?
Próbuję tylko pomóc.
Co tam jest?
Moja kochanka.
Gotowy?
Pewnie.
W sumie nie ma, o czym mówić.
Same sprawy ze szkoleniem.
Jak ci idzie?
Ciężko powiedzieć.
Ale nie chodzi o Glenna?
Nie.
Nie chodzi o Johna ani nikogo innego.
Chodzi o mnie.
Jak to?
Muszę dać z siebie więcej.
Co ludzie z Life kazali ci ubrać na sesję?
Coś różowego.
O nie.
-Ale przynajmniej nic białego. -Właśnie.
Chcemy z dziewczynkami zobaczyć, co tam robicie.
To do soboty, Lou.
Moja wybranko w różu.
Nie forsuj się za bardzo.
Może wyskocz w końcu gdzieś z nami?
No nie wiem, unikam takich imprez.
Wolę wcześniej się kimnąć.
Chłopaki będą szaleć, ale my nie musimy.
Jeśli przebywasz blisko ognia, to w końcu się sparzysz.
Widziałeś, co dzieje się przy basenie?
Za dwa dni będą tam nasze dzieci.
-Nie przeszkadza ci to? -Może. Sam nie wiem.
Co jest między wami?
Po prostu… zaszłości z lotnictwa.
Gus sporo przeszedł. Dlatego jest taki dobry i potrafi walczyć.
Wpadnij dziś do nas.
No to jutro. Piątki są lepsze.
Nasze rodziny będą tu podczas próbnego startu.
Będziemy musieli spędzać z nimi czas, więc powinniśmy się teraz rozerwać.
Pikowa sukienka z obniżoną talią
i oryginalnymi zdobieniami.
Niebieska?
Podobno musi być niebieska.
Tak, jasnoniebieska.
-Zdążą ci ją dostarczyć? -Nie.
Muszę jechać po nią do miasta.
Przykro mi, że nie możesz sama jej wybrać.
I o nic się nie martw. Przyćmisz pozostałe żony.
Nawet żonę Scotta?
Co to za pytanie? Nie może się z tobą równać.
John?
Wszystko gra?
Tak. Po prostu to nie moje klimaty.
Kocham cię, Anno Margaret.
Ja ciebie też.
Do zobaczenia.
…odległe planety
i być może nowe układy słoneczne i galaktyki.
Jakich nowych odkryć jest w stanie dokonać ludzkość?
52 GODZINY DO STARTU MA-1
Widzę, że zajęliście miejsca. Jak wam się w tym leży?
Nie jak w samolocie.
To finalna wersja?
Nie, siedzenia będą z włókna szklanego
i zostaną dopasowane do waszych kapsuł.
Gdzie będzie sterowanie, skoro mamy być w takiej pozycji?
Drążek gdzieś tutaj?
Prototyp kapsuły dotrze jutro.
Wtedy sami się przekonacie.
Nie da się z tego wysiąść z godnością.
Kapsuła do kontroli.
Misja rozpoczęta. Jesteśmy w drodze.
Paliwo w normie.
Tlen w normie.
Cóż…
to będzie piękna przygoda.
Udział w tym locie to wielki zaszczyt i przywilej.
Chcę podziękować…
Pocałuj mnie, majorze.
Delicioso!
-Po co ci to? -Zamierzam napędzić stracha dzieciakom.
Chcemy skoczyć coś zjeść. Idziesz?
-Oni się tylko wygłupiają. -Wiem.
W porządku. To do później.
Gordo, jeśli wpadniesz bez jakiejś panny, zacznę się martwić.
W mordę!
Przerwij ćwiczenie!
Shepard! Przerwij!
Jeszcze raz.
W porządku.
Ale tu gorąco.
Powinniśmy załatwić klimatyzator. I co to za pomysł z Atlasami?
-Te rakiety są niestabilne. -To teren Sił Powietrznych.
Tak zdecydowali.
Ale nie skorzystamy z takiej rakiety, więc nie ma to sensu.
Są gotowi, tak?
Jak najbardziej.
Wygląda dobrze.
Chris.
Spróbuj się wyluzować.
Lunney!
Zbierz ich.
Dawaj, Ryerson!
Myers, twoja piłka! Lunney, teraz ty!
Bardzo dobrze!
-Dobre zagranie. -Kluczem jest gra zespołowa.
Przez jej brak zawalamy próby.
Dawaj, Ryerson.
Zaczynamy.
Zobaczmy, jak ci pójdzie. Serw!
Dobrze! I szybkie przerzucenie.
McCauley, zrób mu miejsce! Hutmacher, pobudka!
Jensen, twoja piłka, do jasnej cholery!
Jeśli masz piłkę, to ją odbijaj.
Nie możesz się zawahać.
-Dawaj, Ryerson. -Serwuję.
Dobrze! Moja!
Jensen, bądź gotowy. Zejdź mu z drogi, McCauley!
Przejmij kontrolę! Nie możesz się zawahać, Jensen!
No dalej!
Wszystko w porządku?
Chryste.
Starczy na dziś.
Co z tobą?
To tylko gra.
ASTRONAUCI
Świetny artykuł.
I piękne dzieci. Jak mają na imię?
Lyn i Dave.
Wpadną tu na parę dni.
Tylko pan wspomniał o Bogu.
Zapraszam wieczorem do Wiecznej Łaski.
To nasz malutki kościółek.
To w Indianola, przy zjeździe z A1A.
W porządku.
Może wpadnę.
Dziękuję, Eunice.
Myślisz, że się pojawi?
Co się stało?
Chcesz o czymś pogadać?
Na pewno wszyscy chcemy, aby wszystko poszło jutro jak z płatka.
-Odłóż to. -Myślałem…
Podpisali ją Lou Gehring i Babe Ruth.
Nie dotykaj jej.
Rozumiem, że odwiedzą nas szychy z Wright-Patt
i Walt Hollings, kongresmen z mojego okręgu…
Nie.
Ale co?
Chciałeś powiedzieć, że to świetny pomysł,
abyś oprowadził Walta po naszych obiektach.
-Odpada. -Dlaczego?
Graj drużynowo, John.
Coś jeszcze?
Raczej nie.
Dzięki za rozmowę.
Oto nasi wspaniali astronauci.
Niezłomni odkrywcy ostatniego niepoznanego królestwa,
-idealni wszem i wobec… -Daruj sobie, Wainwright.
Nie rusza cię ta hipokryzja?
Niezbyt.
No to rób dalej zdjęcia.
Nie wiem, czy to zielone ludziki, czy wielkie, fioletowe jednorożce,
ale coś tam nad nami lata, Lunney.
Póki co twój radar wykrył coś innego.
Nie jesteś stąd, co?
Skąd taki pomysł?
Bo wyglądasz na zagubionego.
Jestem Patricia.
Gordo.
KOŚCIÓŁ WIECZNEJ ŁASKI INDIANOLA, ZJAZD Z A1A
Chodź i ogrzej mnie.
Wychodzę.
Przydałaby mi się paczka fajek.
Wrócę jutro.
Dokąd idziesz?
Sporo tu pokojów.
No tak. W całym budynku jest ich od groma.
A który jest twój?
Nie wiem, Patricia.
Nie wiesz, który jest twój?
Co robisz?
Mam żonę.
Będziesz tak stał i się gapił?
Do basenu!
Jazda!
Co jest, Gordo?
Nie wierzę.
Czy twoja koleżanka ma tu jakąś koleżankę?
Ścigamy się?
Czułem, jak leży mi to na duszy.
Dołącz do nas, bracie.
-Cześć. -To zaszczyt.
Cześć.
Przyćmiewa to, co widzimy, i wpływa na nasze zmysły.
Jednak poprzez modlitwę snujemy plany i marzenia.
Prosimy Jezusa o pomoc,
abyśmy mogli kroczyć obok niego i zawsze mieć Go w sercu.
Chwyćcie się za ręce.
Chwyćcie brata, siostrę lub nieznajomą wam osobę.
Życzcie sobie pomyślności w imię naszego Zbawcy.
Wszystkiego najlepszego.
Wzajemnie.
Parę lat temu leciałem na F-100.
Podniosłem go szybko tuż po starcie, więc gówno widziałem.
Samolot zaczął się o okręcać.
"Taniec z szablami". Słyszałem, że te ptaszki to potrafią.
-Brzmi niebezpiecznie. -I nie bez powodu.
Musiałem odbić przy pełnej mocy, odwrócić ster kierunku
i skierować dziób znów w dół.
A gdy zacząłem zbyt szybko lądować, myślałem, że za chwilę zginę.
Ale jestem jednym z najlepszych.
Przeczekałem odbijanie
i znów śmigałem po nieboskłonie.
O rany, Gordo.
To faktycznie niebezpieczna sprawa.
Moja kolej.
Mam dobrą anegdotkę.
Latałem już wcześniej razem z Gordo.
Kiedy stacjonowaliśmy w Lowry Field.
Idę po płycie i widzę Gordo, który uśmiecha się od ucha do ucha.
T-33 czeka zatankowany.
Mówi, że sprawdził wszystkie systemy, bo w końcu to do niego należało.
Ledwo oderwaliśmy się od pasa, a tu nagle tracimy moc.
Mocno przywaliliśmy w ziemię.
Maszyna rozwaliła się, a potem zapaliła i wybuchła.
Pogadałem potem z ekipą.
Gordo niczego nie sprawdził.
Nie wiem, jakim cudem to przeżyłem.
Mało brakowało, bym spłonął żywcem, a ten tępo się uśmiecha i mówi,
jak było fajnie i jak mało brakowało.
Co jest, Gordo? Przecież lubisz takie opowieści!
Jeśli teraz też wszystko sprawdzasz, to muszę założyć kamizelkę.
Nie jesteś najlepszy.
-I nigdy nie będziesz. -Co jest z wami?
Będziecie się napieprzać?
Jeśli pieprzenie ci w głowie, to marnujesz swój czas.
Lubi tylko patrzeć.
-Miło, że wpadłeś. -Cóż…
Pierwsza osoba w kosmosie?
-Na bank. -Zobaczymy.
Dzięki, Eunice.
Do jutra.
Ach, te rude.
-Słucham? -Czym sobie zasłużyłyśmy?
Mnie to nie przeszkadza.
No nie wiem. To trochę jak bycie mańkutem.
-Taka trwała wada. -A co, jeśli też jestem mańkutem?
Nie wydałabym cię.
Mili ludzie.
Nie znasz ich?
Nie, Jezusa odwiedzam sporadycznie.
Ja znam Go dość dobrze.
Ale nie wiedziałem, że uwielbia chodzić na kręgle.
Błogosławione niech będą kręgle.
Prawda jest taka, że czuję się nieco samotna.
Rozumiem.
Jestem Dot.
Jak kropka nad "i".
John.
Prezbiterianin.
Wstałem bez rozglądania się i przywaliłem w obręcz.
Co tu robisz tak późno?
Wszystko musi być gotowe przed jutrzejszym startem.
No to zleć to komuś.
Nie mogę, bo to ja za to odpowiadam.
Uważasz, że to było głupie?
-Nie mnie oceniać. -Przestań.
Masz swoje zdanie.
Sądzę, że chcesz, abym się ciebie bała, choć nie wiem, dlaczego.
Co zauważyłaś, oglądając nas na tej maszynie?
Że najwolniej reagujesz i najdłużej wracasz do siebie.
I co byś zrobiła…
Co byś zrobiła, gdybyś coś zauważyła podczas badania jednego z nas?
Zadbałabym o to, aby wszystko, co powiesz mi w tajemnicy,
zostało między nami.
Chyba że narażałoby to ciebie lub program.
Dlaczego mamy ci ufać?
A czy ty komuś ufasz?
Ufam sobie.
Samotna perspektywa.
Mówi dziewczyna pracująca w piątkowy wieczór.
Przecież tu jestem, prawda?
Rozmawiam z tobą w sposób, który sugeruje pewien poziom zaufania.
Jak często pijesz?
Wystarczająco.
Dobrze sypiasz?
Różnie.
Kobiety?
Tak.
Zawroty głowy, utrata słuchu?
Nic ci nie jest.
Pomóż mi z czymś jeszcze.
-Co ci każą sprzedawać? -Czasopisma dla mężczyzn.
No wiesz, te sprośne.
Spiczaste biustonosze na okładce, mnóstwo modelek.
Przepraszam. Zdarza mi się palnąć coś głupiego.
Nic się nie stało.
A co ty tu robisz?
Jestem pilotem.
I od jak dawna jesteś żonaty?
Od 16 lat.
To porządna kobieta.
Jak się poznaliście?
Ja miałem dwa lata, a ona trzy. Bawiliśmy się w kołysce.
O rany, to musiało dziwnie zabrzmieć.
Ja tak nie uważam.
Trochę jak w Kismet.
Widziałeś ten film?
Ten musical? Tak.
-Widziałem. -Nie tak powinno być?
Wiesz, że coś jest ci przeznaczone i nie musisz…
tylko wegetować.
O rany.
Chyba zamykają.
Wiem, że to nic wspaniałego, ale to starsi ludzie, którzy zajmują się sobą.
No cóż, Dot.
Mam nadzieję…
że wszystko ci się uda.
Wzajemnie.
To znaczy?
Wydawało mi się…
że wyczułam dziś w tobie jakąś pustkę.
Jakbyś czegoś pragnął i wiedział, że nigdy tego nie otrzymasz.
Skądże.
Wcale się tak nie czuję.
To co tu robisz?
Tak jak mówiłam, każdy zajmuje się sobą.
Życzę ci jak najlepiej.
Piękny ten samochód.
W końcu ci się udało.
Wyłącz.
Nic mi nie jest.
Widzę.
Ale muszę ćwiczyć dalej.
DZIESIĘĆ GODZIN DO STARTU MA-1
Panowie, jestem zaszczycony, mogąc przedstawić wam…
kapsułę projektu Mercury.
Zajrzyjmy tam.
Gdzie jest okno?
Okno?
Z każdej strony jest mały bulaj.
To jak mamy tym pilotować?
Nie macie.
Mamy tam siedzieć…
z termometrami w dupach.
Sterujemy nią z centrum.
Co to ma być?
Drogie panie.
Jestem Henri Landwirth.
Wszystko na koszt firmy.
-To Mai Tai? Chętnie. -Na zdrowie.
Jaki wybrali ci kolor?
Żółty. Ale kto w nim dobrze wygląda?
Już są.
"Sterujemy nią z centrum".
Będziemy jak pieprzone konserwy w puszce.
Bez obaw, naprostujemy to.
Super, John. Od razu mi lepiej to twoich słowach.
Co ci się stało?
Mówiłem, że miałem problemy.
Ale załatwiłeś je?
Chyba tak.
Witam pana.
No witam. Panienka od niedawna mieście?
Szukam astronautów.
I znalazła panienka najlepszego.
Ja to mam szczęście.
Tato!
Czołem, młoda.
Chcesz zobaczyć prawdziwą rakietę?
Tak! Patrz!
Zupełnie jak ja.
Skoro będzie tam mój kongresmen, to ja powinienem reprezentować program.
Nie rozumiem, dlaczego nie traktują tego jako okazji…
Za dużo gadam?
Poczekaj.
Wiecie, gdzie jest pani Carpenter?
O tym wie tylko jej fryzjerka.
Cudownie wyglądasz.
-Ja wyglądam, jakbym szła ma bal szkolny. -Przestań, wyglądasz wspaniale.
Wybaczcie.
Gdzie mam stanąć?
-Przed panią Cooper. -Poczekaj.
Dzień dobry, Rene. Olśniewająca sukienka.
Przed panią Cooper.
-Przed Trudy. -Dziękuję.
Wyglądają panie pięknie.
Proszę o uśmiech.
Przyjąłem. Jaki czas?
START MISJI MA-1
Wieża podpięta.
Potwierdzamy pozycję.
Hutmacher.
Kierowniku?
Uwaga.
Nie dbam o to, czy macie zszargane nerwy albo czy mnie już nienawidzicie.
Dla mnie liczy się to, że zależy wam na misji.
KIEROWNIK LOTU
Panie Ryerson?
Tak?
Proszę zabrać swoje rzeczy i wyjść.
Słucham?
To nie jest gra, synu.
Uważasz, że symulacje można olewać, a gra zespołowa nie istnieje?
No to nie masz mojego zaufania.
Wynocha.
-Tak jest. -Lunney?
Znasz procedury?
Tak jest.
Przejmij systemy.
No dobrze.
Zaczynajmy.
Mówi kierownik lotu.
Odliczanie?
Trzydzieści sekund, numer 308.
Raporty.
-Trajektoria? -W normie.
-Sieć? -W normie.
-Zasięg? -W normie.
-Centrum? -Gotowe.
-Kapsuła? -Gotowa.
-Zabezpieczenia? -W normie.
Panie i panowie,
wszystkie systemy sprawne przed pierwszą bezzałogową misją rakiety Mercury-Atlas.
Kongresmenie Hollings. Cieszę się, że pan dotarł.
-Oprowadzić pana? -Pewnie. Dziękuję, majorze.
Widzisz?
To taka sama kapsuła jak ta, którą polecę.
Pamiętasz Deke’a?
-To normalne. -Wszystko gra.
Kto to?
Jedna z pielęgniarek.
Z kim on rozmawia?
-Z jakimś politykiem. -A dlaczego ty tego nie robisz?
I co miałbym powiedzieć?
Dziesięć sekund.
Dziewięć, osiem, siedem,
sześć,
pięć, cztery, trzy,
dwa, jeden.
ZAKOŃCZENIE LOTU
Start.
Tak będzie ze mną. Widzisz?
Trajektoria?
W porządku.
System kapsuły?
-Gotowy. -20 sekund.
Osie Y i X.
-W normie. -Gotowe.
Trzydzieści sekund.
Pięć kilometrów.
Czuję już czterokrotne przeciążenie.
I pełną prędkość.
Wysokość 5,8 kilometra.
Świetnie.
Siedem kilometrów.
Dziewięć kilometrów.
Trzy kilometry do końca strefy. Za chwilę maksymal…
Co jest?
-Kierowniku… -Trajektoria?
Dostrzegam Ziemię i gwiazdy. Za chwilę będę w przestrzeni.
Nie.
Co się stało?
Co się stało, do cholery?
Proszę o raport.
Brak zmian.
Co się stało, tato?
Zabierzcie swoje rzeczy.
Jak do tego doszło?
Napisy: Krzysiek Igielski