OPOWIEŚĆ OPARTA NA FAKTACH.
NA POTRZEBY FABUŁY NIEKTÓRE POSTACIE LUB WYDARZENIA ZOSTAŁY ZMIENIONE.
Poprzednio…
Annie mówi mi, że nie jestem z tego świata,
więc pora wrócić do domu.
Mogę być pierwszym, który zrobi coś wiekopomnego.
Niczego nie pragnę bardziej.
W imię Boga i wolności.
Ma do tego talent.
To specjalny doradca senatora Kennedy’ego w kwestiach naukowych,
doktor Jerome Wiesner.
Jack przysłał mnie, bo ma parę pytań na temat załogowych misji kosmicznych.
Możemy zacząć na nowo.
A ty niebawem wrócisz do latania.
Trenują nas na tak zwanym MASTIF-ie, symulującym warunki w kosmosie.
Dochowam każdej twojej tajemnicy. Chyba że narażałoby to ciebie lub program.
-Gordo Cooper. -Scott Carpenter.
Ricky Carsrud.
Latałem już wcześniej razem z Gordo.
Miał wszystko sprawdzić. Nie wiem, jak przeżyłem.
A ten tępo się uśmiecha i mówi, jak było fajnie i jak mało brakowało!
Nie mogą się doczekać.
Podjąłeś decyzję?
Tak.
To kto leci?
Dzień dobry.
Dziś wyznaczymy kolejność lotu trzech pierwszych astronautów.
PODBÓJ KOSMOSU
TRZY DNI WCZEŚNIEJ
CONVAIR WITA ASTRONAUTÓW W SAN DIEGO
Jak życie podczas prasowego tournée, Gordo?
Fajnie spędza się czas z chłopakami.
Nie sądziłem, że się tak zakumplujemy.
Co jest fajną sprawą, bo ciągle podróżujemy.
Latamy po kraju i wspieramy ludzi,
by fabryki nadal pracowały i wszyscy byli skupieni na misji.
-Ale czuję, że robimy to bez przerwy. -Staliście się sławni.
Ludzie uwierzą w to, co od was usłyszą. Macie pewną władzę.
Na to wygląda.
Ale powoli się to nudzi.
Ciągle tylko spotkania z oficjelami i spędzanie czasu z dala od rodziny.
AEROKLUB DLA KOBIET
Wiatr: dwa węzły od zachodu.
Dzięki, Chuck.
Biorę pacera, Doris.
Proszę.
-Dzięki. -Trudy?
Ktoś tu na ciebie czeka.
Jerrie Cobb.
To naprawdę pani.
-Trudy Cooper. -Jerrie Cobb.
Czemu zawdzięczam ten zaszczyt?
Chcę polecieć w kosmos i potrzebuję pomocy twojego męża.
Mało kto lata nad Hawajami. Masz całe niebo dla siebie.
Spędzamy z Gordo tyle samo czasu w powietrzu, co na ziemi.
Raz prawie sprał tankującego, który zagwizdał i nazwał mnie stewardesą.
Od tamtego czasu mój samolot zawsze czekał zatankowany i umyty.
Faceci boją się kobiet, które latają. Nie wiedzą, jak się zachować.
Widać Gordo to dobry gość.
-Na to wygląda. -Dlatego tu jestem.
Ktoś, kto cię poślubił, zrozumie,
dlaczego chcę tam polecieć i że się nadaję.
I pomyślałam, że może mógłby powiedzieć o tym publicznie.
To nie jest żadna mrzonka.
Właśnie wróciłam z kliniki Lovelace. Zaliczyłam te same testy, co oni.
Co takiego?
Tego kraj nie chce.
A czego ty pragniesz, Trudy?
To znaczy?
Chcesz dalej piec ciasteczka?
Być idealną żoną męża-astronauty?
Nie chcę działać sama.
Pragnę stworzyć żeński zespół astronautów. I chcę, żebyś w nim była.
Ja?
Podpytałam parę osób na twój temat.
Wyrób więcej godzin, poznaj instrumenty, a będziesz idealną kandydatką.
Nie wiem, co powiedzieć.
Porozmawiaj z Gordo.
Ricky Carsrud nie żyje.
Co?
-Ricky? -Z Pax River?
Miał awarię silnika nad Chesapeake.
Przykro mi, Wally.
Bywa, co nie?
Wally Schirra!
Ted Claiborne. Poznaliśmy się w Langley.
Cześć, Ted.
Nie będę cię okłamywał.
Wszyscy wydają się w humorze, ale nie będzie lekko.
Rok 1960 dał nam w kość.
Po to tu jesteśmy, Ted.
Będziemy zapewniać,
że nadal wierzymy w Convair
i doceniamy ciężką pracę,
-jaką wykonujecie. -Ted. Alan Shepard.
-Miło znów cię widzieć. -Nie poznaliśmy się.
Pewnie, że tak.
-A to twoja żona. -Lizzy.
Weź Lizzy pod rękę i zaczynajcie. Zaraz do was dołączymy.
Za nami długa podróż.
W porządku.
Ja odpadam.
Chodźmy się przewietrzyć. Przyjęcie i tak dopiero się zaczyna.
Napijmy się na plaży.
A w moim pokoju mam butelkę Johnniego Walkera.
-Wchodzę w to. -Trzymasz się?
Al ma rację. Idźcie, a ja będę was tu krył.
Zaraz wracamy.
Nie jestem już w stanie uścisnąć kolejnej ręki.
Nie ma mowy, bo inaczej zmieni się w pięść.
-I im przywalę. -Śmiało.
Cały bark mnie boli.
Musisz użyć nadgarstka.
Pijecie z gwinta jak dzikusy.
Zawinąłem je z baru.
Panowie.
-Jak sytuacja? -Nie wszedłem tam.
Mamy sporo czasu.
Zdrowie dzielnych pracowników Convair.
Oby ich odwaga zainspirowała takich prostych pilotów jak my.
Prawda.
Zdrówko.
Mało nie zginąłem z Carsrudem w lockeedzie TV-2
Zapalił się nam przewód paliwowy nad Sierrą Nevadą.
A Ricky jakimś cudem wypatrzył lotnisko na tym zadupiu pośrodku burzy śnieżnej.
Posadził go gładko jak po maśle.
Nigdy tak się nie bałem.
-Gus. -Co?
Idziemy po kolei?
Cóż, nie lubię się powtarzać.
Niektórzy z was słyszeli, jak otarłem się o śmierć.
Też się przeraziłem.
Postąpiłem lekkomyślnie.
Nie sprawdziłem samolotu. Nie będę zaprzeczał.
Zaraz po starcie straciliśmy moc.
I po chwili lądowaliśmy awaryjnie w płonącym samolocie.
To był jedyny raz, kiedy mało brakowało, bym kogoś zabił.
I to jest straszne.
Bardzo cię przepraszam, Gus.
Nie mówiłem ci tego.
Było, minęło, Gordo.
-No proszę. -Jonathanie.
Korea, środek czerwca.
Leciałem z Frankiem Giraudo.
Zauważyliśmy konwój ciężarówek wroga i zaczęliśmy go ostrzeliwać.
I nagle coś huknęło.
Samolot Giraudo oberwał i zaczął wznosić się i opadać.
Stery wysokości wybuchły. Po chwili rozbił się w górach.
Zauważyłem, jak opada w spadochronie.
Wiedziałem, że jest cały, ale nie mogłem go tak zostawić.
Ciągle krążyłem nad nim.
W końcu zabrakło mi paliwa i zerwał się płomień.
Zacząłem krzyczeć przez radio przeraźliwie wysokim głosem,
jak na byłego ministranta przystało.
Ale żadnej odpowiedzi.
Wtedy zacząłem wszystko obliczać.
Wyszło mi, że nie przeżyję.
Uznałem, że nie mam szans.
Zawsze sądziłem, że w takiej chwili poczuję obecność Boga.
Że zjednam się ze stwórcą, ale…
nie poczułem tego.
Czułem tylko obolały tyłek na fotelu.
I ból w barku.
Pomyślałem o rodzinie.
Ale czułem się jak zwierzę…
które chce przeżyć.
To nie cała historia.
Wracasz, zmieniasz samolot, bierzesz dwóch innych pilotów
i wracacie po waszego kumpla.
I to raz-dwa.
Każdy tak postępuje na wojnie.
Nie każdy.
Dajesz, Al.
Zawsze chciałem być pilotem.
Zostałem nim w marynarce, czego nie planowałem.
Ojciec jest w armii.
I jest to człowiek…
którego ciężko zadowolić.
Może innym razem.
Wygląda na to, że skończyła się flaszka.
Nie chcę jeszcze wracać.
Znam parę spelun przy porcie.
-Jazda. -Idziemy.
-A ja tam wrócę. -Ja też.
To był długi dzień.
A ty, Al?
Ja tu jeszcze posiedzę.
Dokończę drinka i wrócę do środka.
W porządku.
-Widzimy się rano. -Pewnie.
Naprawdę tam idziemy?
No tak, w końcu za to nam płacą.
Napijmy się najpierw.
Dobrze, ale ja biorę wodę.
Nie wiem, jak udaje wam się ciągle pić.
-Woda gazowana z limonką. -Burbon.
I co, nie są tacy źli, co nie?
Przecież ich lubię, ale…
Sam wiesz.
Nie wiem. O co chodzi?
Po prostu nie wpasowuję się w wasze rozrywkowe podejście do życia.
Miło nam w twoim towarzystwie. I to ja to mówię.
Zdrówko.
No i wybiorą trzech pierwszych.
Nieźle, co nie?
-Będziesz pierwszy. -Może paść na każdego.
To ty opanowałeś MASTIF-a.
Ale to nie jedyny czynnik, prawda?
W sumie nie wiem, czym się kierują.
Ale wiem, że krzywo na mnie patrzą, odkąd zaprosiłem Wiesnera na przyjęcie.
Wygląda na to, że wypadłem z łask szefostwa.
Pilna wiadomość dla pana.
Od jakiejś pani.
URATUJĘ CIĘ
Wygląda na to, że mam coś do załatwienia.
Trudy przyleciała do mamy.
A ta zaopiekuje się dziećmi.
-Zabawimy się poza domem. -Przyleciała tutaj?
Jestem pod wrażeniem, Gordo.
Zmykaj.
-Na razie, John. -Dobranoc.
Prosimy o brawa dla naszych astronautów i powitanie pana Johna Glenna.
-Uratowałaś mnie. -Szampan się nie schłodził.
To i tak nie nasze klimaty.
Myślałam, że się wpasuję.
-Cieszę się, że tu jesteś. -Ja też.
Tęskniłam za tobą.
Kocham cię, Gordo.
-Kto tam? -Shepard.
-Nawaliłem. -Nic ci nie jest?
Zrobiłem coś głupiego.
Pojechałem taksówką do Tijuany.
-Tijuany? -I sporo wypiłem.
-Jak jakiś idiota. -Przestań.
Spokojnie.
Co ja sobie myślałem?
Byłem z dziewczyną.
Bawiliśmy się w hotelu. Nie mogła się ode mnie odkleić.
A gdy wychodziliśmy…
zobaczyłem błysk flesza.
Nie mogłem ich dogonić.
Było ich dwóch, reporter i fotograf. Pracowali dla San Diego Herald.
Jutro opublikują te zdjęcia.
Pieprzony Herald wszystko ujawni.
To może zniszczyć cały program.
Zajmę się tym.
Załatwię to.
A ty się uspokój.
Idź spać.
Po prostu…
odeśpij to.
No dobra, wstawaj.
John, NASA nie może się dowiedzieć.
-Za chwilę wybiorą… -Idź się przespać.
Załatwię to.
Dobrze.
I jakby nie wyszło…
to wiele dla mnie znaczy, że przyszedłeś z tym do mnie.
SAN DIEGO KSIĄŻKA TELEFONICZNA
Nie, szukam pana Samuela Evansa z San Diego Herald.
Wiem, że jest późno, ale…
Dziękuję i przepraszam, że obudziłem.
Nie, muszę pomówić z panem Evansem.
Nie mogę pomóc.
Oczywiście.
Shorty, z tej strony John. Jeden z chłopaków zrobił coś głupiego.
Nie znam tam nikogo. Ty odpowiadasz za PR.
Zadzwoń do Toby'ego Wallace'a: 6195550147.
Super, to świetny początek. Dzięki.
Na razie.
-Tak? -Pan Samuel Evans?
-Kto mówi? -Major John Glenn.
-Jestem pilotem, a obecnie… -Astronautą.
Zgadza się.
-Jest środek nocy. -Wiem, proszę pana.
Nie zajmę panu dużo czasu.
-Parę godzin temu… -Nie zrezygnujemy z publikacji.
Bardzo pana proszę o przemyślenie tej decyzji.
To decyzja całej redakcji, nie tylko moja, panie Glenn.
-A na pewno nie pana. -W pełni to rozumiem.
Ale to wyjątkowa sytuacja.
Każdy tak o sobie uważa.
Owszem, ale ta sprawa wykracza poza moją osobę.
I poza tego astronautę.
A nawet poza NASA. Tu chodzi o nasz kraj i nasze wartości.
Od tego zależy, czy przyszłe pokolenia będą podzielać nasze przekonania.
Ładnie ujęte, panie Glenn.
Ale nie jestem politykiem ani wyrocznią, tylko dziennikarzem.
Od takich publikacji zaczyna się historia, prawda?
-Tak słyszałem. -Proszę pana.
Nie, bądźmy szczerzy. Błagam pana.
Ten jeden raz.
Proszę pomyśleć, jak się ona zakończy.
O tym, czego nie da się cofnąć.
Proszę przemyśleć jej przekaz.
Złotousty z pana człowiek.
Jest już późno.
-Dobranoc. -Proszę pana.
Niech pan…
-Dzień dobry. -Czołem.
I takich facetów lubię. Nie ma poranka bez gazety.
Jest Herald?
Nie podrzucili jeszcze. Dziwne.
Wolę Los Angeles Times. Strona redakcyjna Heralda…
Jest. Jeśli chodzi o Heralda, to za bardzo czuć w nim…
TSUNAMI W HILO
…no wiesz, San Diego.
Stacjonowaliśmy tam parę lat.
Musiałem to czytać dzień w dzień.
Nie szło zdzierżyć.
A potem trzeba było gadać z kimś, kto też to czytał…
-Do zobaczenia w samolocie. -Jasne.
Zbierzmy chłopaków.
No cześć.
Cześć.
Czuję się jak w niebie. Dlaczego nie robimy tego częściej?
Możemy.
I powinniśmy.
Jestem przeszczęśliwy.
Mam wieści.
Ważne wieści.
Kojarzysz Jerrie Cobb?
Tak, słynna pani pilot.
Przygotowuje grupę kobiet, które…
zostaną astronautami.
Chce, bym tego spróbowała.
Ty astronautą?
Chyba żartujesz.
Chcę to zrobić.
Ale to nie są…
jakieś żarty?
NASA o tym wie?
Pracujemy nad tym.
Od dawna o tym wiesz?
Od niedawna.
Ale działamy z tym powoli.
Dlatego przyleciałaś i spędziłaś ze mną noc?
By mnie przekonać?
Myślałam, że będziesz się cieszył.
Po prostu mnie zaskoczyłaś.
Nie spodziewałem się tego.
Chciałam ci powiedzieć.
-Nie chcę psuć udanego weekendu. -Ja też nie.
Chcę, byś była szczęśliwa.
Ja też.
I jestem szczęśliwa.
To jest najważniejsze.
Kolejny astronauta w rodzinie.
To chyba się zgadzam.
Glenn zwołał naradę. Mówi, że to ważne. Zbieraj się.
Długo to potrwa? Jedziemy do mamy Trudy.
Myślę, że nie. Siadaj.
Nie chcę tu zbyt długo tkwić i wy pewnie też nie.
Przejdę do rzeczy.
-Jesteś w ciąży. -Tak, Wally.
A ojcem jest twoja matka.
Posłuchajcie, chłopaki.
Lubię się bawić jak każdy obok mnie.
Chyba że to ja.
Wiecie, że jestem staroświecki.
I rozumiem, że nie każdy taki jest.
Ale rozumiem, że kobiety wodzą na manowce.
Jestem chrześcijaninem, nie ślepcem.
Ale wczoraj się coś stało.
Coś nieroztropnego.
Szczegóły nie są istotne.
Sprawa jest załatwiona, ale musimy ustalić,
jak będziemy od tej pory się zachowywać.
To byłem ja.
Poderwałem dziewczynę w Tijuanie.
Puknąłem ją w obskurnym motelu i przyłapali mnie reporterzy.
-To co zrobimy? -Wyciszyłem już sprawę.
Zadzwoniłem do wydawcy. Nie opublikowali tego.
-Dzięki, John. -Nie ma sprawy.
Ale wszyscy musimy zrozumieć,
że to krucha sytuacja.
Zwłaszcza teraz, gdy program nie notuje sukcesów.
Loudon i Life mogli wpędzić nas w fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
-Dobrze wiemy, jak nam pomogli. -Nazmyślali do bólu.
To chyba dobrze, prawda?
Dzięki nim nie musimy udawać gwiazd kina ani wygłaszać wymyślnych przemówień.
Jesteśmy bohaterami, mimo że jeszcze niczego nie dokonaliśmy.
Wystarczy tego nie schrzanić.
Wczorajsze wydarzenia naraziły cały program.
Pamiętajcie o tym.
Musimy dopilnować, by to się nie powtórzyło.
Musimy być zgodni.
Podziękowałem już. Proponuję zostawić to za nami.
Ale rozumiecie, o czym mówię?
Weźmy się w garść. I może odstawmy na chwilę alkohol, Deke?
Dobrze, szefie.
Nawet Shorty nie wiedział, co z tym zrobić.
Wyrwałem gościa ze snu i błagałem, a dopiero rano zobaczyłem,
-że udało się go przekonać. -Zadzwoniłeś do Shorty’ego?
-Tak, żeby nam pomógł. -Czyli NASA o wszystkim wie?
-Nie wierzę, że to zrobiłeś. -Że ja coś zrobiłem?
Chciałeś mnie wygryźć.
Wiedziałeś, że zaraz będą wybierać i chciałeś zwiększyć swoje szanse.
-Chciałem pomóc nam wszystkim. -Nie.
Sprzedałeś mnie, by wygrać. Miej jaja, by to przyznać.
To ty poprosiłeś mnie o pomoc.
-Tak. -Błagałeś o nią.
-"Nawaliłem, John". -Trzeba sobie pomagać.
-"Opublikują to". -Pomagamy sobie i nie chełpimy się tym.
Pomagamy sobie i żyjemy dalej. Tak robią tacy faceci jak my.
-Facet dba o siebie. -I nie musi prawić kazań.
Ocaliłem ci tyłek, Al!
Tak, John. Uratowałeś mi skórę.
A gdybym tego nie zrobił?
Nasz wizerunek jest kluczowy. Musimy się zachowywać.
Dajecie przykład nie tylko ojczyźnie, ale własnym dzieciom.
Jesteście mężami i ojcami.
-Panujcie nad sobą. -Na litość boską.
Gdybyśmy tak nad sobą panowali, nie bylibyśmy takimi pilotami!
Czy mamy pragnienia?
Tak, jestem człowiekiem i kiedyś umrę.
Jak my wszyscy. Jesteśmy pilotami doświadczalnymi!
I mierzymy się z tym codziennie!
-Umrzesz, ale jak zostaniesz zapamiętany? -Nie dbam o to!
Jedyne, co próbuję od początku robić,
to nam pomagać.
Pomagasz sobie.
I tylko sobie.
Doprawdy?
Deke, co sądzi Marge o waszym nowym buicku?
Gus, Betty podoba się nowa kuchnia?
Wally, byłeś w Wielkim Kanionie, prawda?
Fajnie było? Bo na to wszystko kasę dał Life.
A umowę z Life załatwiłem ja. Nie dla siebie, tylko dla was.
I dla tego programu.
-John, uspokój się. -Albo przywalisz mi jak temu reporterowi?
Kto wtedy przy tobie był?
Ciągle tylko słyszymy, jaki ty jesteś dobry i jak pomagasz.
-Uważasz się za lepszego niż ja, co? -Tak, jestem od ciebie lepszy.
-I od nas wszystkich? -A jeśli tak, to co?
Uratowałem was wszystkich!
Posłuchajcie.
Weźcie się w garść.
Zachowujcie się jak dorośli.
Obsługa.
Zamówiłem burgery na wypadek, gdybyście byli głodni.
Zaufałem ci, John.
A ty to wykorzystałeś.
Pewnie ci się uda.
Pewnie będziesz pierwszy.
Ale wtedy wszyscy będziemy wiedzieć, co zrobiłeś, by sobie to załatwić.
Niezłe kazanie.
Dzięki za żarcie.
Jadę do dzieciaków.
-Gordo… -Pamiętasz, co wczoraj mówiłeś?
Że wypadłeś z łask NASA? No to znalazłeś sposób, by do nich wrócić.
Nie mogą się doczekać.
Podjąłeś decyzję?
Tak.
To kto leci?
Nie wiem.
Lunney!
Przynieś trochę kartek i ołówki.
Dzień dobry.
Podobno dobrze poszło w San Diego?
John, pracownicy Convair bardzo cię chwalili.
Dziś wyznaczymy kolejność lotu trzech pierwszych astronautów.
Będziemy wiedzieć w naszym gronie, kto leci pierwszy i kto czeka w gotowości.
Ale nie możemy na razie informować opinii publicznej.
Wiem, że na to czekaliście.
Każdy z was jest w pełni przygotowany, by polecieć pierwszym lotem.
Poznanie was i wspólna praca z wami była dla mnie zaszczytem.
Mówię absolutnie poważnie.
Dziękuję za waszą ciężką pracę i cierpliwość.
Panie Lunney.
Będąc w grupie, odpowiadacie za siebie.
Przebywacie ze sobą praktycznie cały czas od ponad roku.
Spędziliście przez ten rok ze sobą więcej czasu
niż z własnymi rodzinami.
Niejako staliście się rodziną.
I uważam, że znacie swoich braci lepiej niż Chris czy ja.
Będziecie głosować.
Pytanie jest proste.
Gdybyście mieli nie lecieć…
kogo byście wybrali?
Zapiszcie nazwisko i przekażcie kartkę panu Lunneyowi.
Zaraz wrócimy.
I co? Mamy całą trójkę?
Tak.
Pora im powiedzieć.
Panowie.
Wybraliśmy trzy pierwsze osoby.
Raz jeszcze dziękuję za waszą ciężką pracę i cierpliwość.
Napisy: Krzysiek Igielski