MOSKWA, 1985
- Tak? - Wsypa. Jedź do ambasady.
W rolach głównych
O co chodzi?
Proszę z nami.
- Idzie pani z nami. - Nie, chwileczkę.
Dzień dobry.
Szukamy Roberta.
Nie! Trzymaj go!
Idziemy.
- Tłumaczę. - Wstawaj!
Tłumaczę!
- Dokumenty proszę. - Jestem Amerykanką.
Jakiś problem?
Idziesz ze mną.
Dzwoń do ambasadora Hartmana.
Przekaż mu: kod 13.
- Jestem dyplomatą. Dzwoń! - Proszę poczekać.
Chciałbym, żebyś przekazała swoim ludziom wiadomość.
Zrobisz to?
Dziękuję.
CIA, USA
O, kurwa!
ANNA
5 LAT PÓŹNIEJ
MOSKWA, LISTOPAD 1990
Mam tylko trzy.
Zostało mi jedno miejsce: bazar.
Podpowiedział mi to facet w barze.
Lokalny playboy.
Nie wiem, ale mam po drodze na lotnisko.
Oczywiście.
Patrz, gdzie leziesz!
Przepraszam. Co pokazać?
Nie mówię po rosyjsku. Angielski?
Angielski, chiński, francuski, japoński. Do wyboru.
Która się podoba?
Szczerze? Ty.
Jestem łowcą talentów dla agencji modelek w Paryżu.
Znajduję przyszłe gwiazdy.
Chcesz być modelką w Paryżu?
- Mam zajęcie w Moskwie. - Sprzedawanie lalek?
Nie! Studiuję biologię na uniwersytecie.
Wiele naszych dziewczyn kontynuuje naukę.
- Nic nie wiem o modelingu. - Szybko się nauczysz.
Wszystkim się zajmiemy.
Szkolenie, zakwaterowanie, wiza, dokumenty.
- Jak masz na imię? - Anna.
Anno, mogłabyś zdjąć chustkę, żebym zobaczył twoje włosy?
Wspaniale.
Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
Anna!
Witaj w Paryżu, twoim nowym domu!
- Jak się masz? - Dobrze.
Oto nasza agencja.
- Jak lot? - Dobrze.
To świetnie. Chodź, poznasz wszystkich.
Dorothee, nasza bookerka. Najlepsza w branży.
Cześć!
Jesteśmy dwie we Francji. Już wystawiłam twoje zdjęcie.
Wszyscy zwariowali na twoim punkcie. Dziewczyny już ci zazdroszczą.
Proszę.
Mamy wiele Ann, więc dodałam M.
Anna M to po francusku miłość.
Zjawiła się nasza nowa gwiazda!
- John McKee, szef. - Cudownie, że jesteś.
Dorothee będzie się tobą opiekować. Która ma większe szczęście?
Ja!
Chcesz obejrzeć mieszkanie?
Jasne.
Witaj w nowym domu.
Nie zgub kluczy, kosztują fortunę.
Najważniejsze pomieszczenie: kuchnia.
- I słynna Inga. - Wkurzona Inga.
To ona trzyma tu jako taki porządek.
Jadalnia i salon. Petra i Sonia.
- Dzięki, Inga. - Goń się, Inga.
Są takie zabawne. A te zaraz jadą do Tokio.
A twój pokój jest chyba tu.
Pudło!
To inna Anna. Dużo ich mamy.
Czego?! Oddzwonię później.
Szafa, szafa, szafa.
A tu Renata.
Twój pokój i
łazienka.
A to Maude.
Cześć.
Anna.
Jak będziesz w potrzebie,
wiesz gdzie mnie znaleźć.
Dziękuję.
Pokażę ci pokój.
Pewnie spodziewałaś się czegoś lepszego, ale jak zaczniesz zarabiać,
wynajmiesz coś własnego.
Prawdziwa zabawa będzie na planie. Adres na jutro. Pierwsza sesja.
- A szkolenie? - Nie ma to jak praktyka.
To Mario Conti, będziesz w dobrych rękach.
Wyłączyć tę pieprzoną muzykę! To nie nocny klub!
Ten biały jest za biały! Chcesz mnie oślepić? Zmień to!
Przepraszam.
Witamy w średniowieczu.
Boże, przepraszam za spóźnienie.
Jechałam metrem, nie mogłam złapać taksówki.
Cześć, słonko.
- Boże! Co to? - Nic.
Byłam młoda
i głupia.
Jak my wszyscy.
Ty, Katarzyna Wielka.
Załóż to.
Nie smaruj jej tym syfem.
Proszę bardzo. To jest, kurwa, muzyka!
Wypad z kadru!
Wypad!
Już!
Kończ.
Patrz na mnie.
Uśmiech, luz.
Obracaj się.
Co za nuda.
Stop! Pokaż cycki.
Cycki do przodu!
Więcej emocji!
- Cześć, Anna. - Cześć, Renata.
Co wy odpierdalacie w moim pokoju?
- Masz duże łóżko. - Moje jest za małe!
- Dołączysz? - Nie, dzięki.
Tylko na tę noc.
Z drogi!
Proszę.
Oleg, mój przyjacielu! Udało ci się dotrzeć!
John.
- Gdzie cię ostatnio poniosło? - Tu i tam.
Człowiek-zagadka! Zapraszam.
Mamy niesamowitą nową twarz.
Milena z Brazylii, podkradliśmy z Elite.
Latynoska żyła złota.
A tamta?
Anna M.
Dopiero co przyjechała z Moskwy. Mam cię przedstawić?
- Nie, chyba pójdę odpocząć. - Nie ma mowy.
Nie ma podpierania ścian, wspólniku.
Musisz wiedzieć, kogo zatrudniłeś.
- Przyniosę ci coś. - Dzięki.
Poznaj Olega Filenkowa.
Twojego rodaka, a mojego wspólnika.
Mniejszościowego.
No to sobie pogadajcie o ojczyźnie.
Świetna impreza. Mieszkasz w Paryżu?
Bywam w Londynie, ale mieszkam głównie w Petersburgu.
Wenecja Północy.
Na wiosnę nie ma piękniejszego miasta.
Co roku urządzam przyjęcie z okazji jej nadejścia.
Może przyjedziesz?
Mamy wrzesień.
Jesteś rozchwytywana. Muszę zabukować termin.
Faktycznie jestem zapracowana. Narzucili szybkie tempo.
A gdybym zaprosił cię na kolację?
Za szybkie tempo?
- Nie, nie. - Co jest?
Nic, tylko... Jeszcze za wcześnie.
- Nalejesz mi szampana? - Oczywiście.
Anno, to już dwa miesiące.
Widzimy się prawie codziennie. Uwielbiam być z tobą.
Ale całujesz mnie i wychodzisz.
I znowu całujesz. Bawisz się mną?
Oczywiście, że nie. Tylko...
Przepraszam, że to powiem...
Nie chcę być kolejną dziewczyną, którą zaliczysz i rzucisz.
Zabieram cię na oficjalne bankiety i kolacje.
Towarzyszysz mi wszędzie,
chwalę się tobą przed całym Paryżem.
Co więcej mam zrobić, by cię przekonać?
Dzięki. Nie wiem.
Powiedz mi coś więcej o sobie.
To znaczy?
Czym się zajmujesz, jaką masz pracę?
Może jesteś szpiegiem?
Skarbie, mówiłem ci,
import-eksport. Nuda.
Czasami trochę naginam prawo.
Czyli?
Na różne kraje na świecie nakłada się sankcje.
W kogo uderzają? W przywódców? Nigdy.
Cierpią zwykli ludzie. A ja im pomagam.
- Jak? - Potrzebują żywności.
Lekarstw, ropy, surowców. Ja im je dostarczam.
Żywność i lekarstwa?
Czasami broń.
W kategorii surowce?
W kategorii obrona wolności.
Wielu krajom tak pomagasz?
Syria.
Libia,
Somalia.
- Dość! - Czeczenia.
Nikomu nie powinienem o tym mówić.
Podejmuję to ryzyko, żeby dać ci dowód.
Oto on.
Moje życie za twoją miłość.
Gdzie łazienka?
Zaraz wracam.
3 LATA WCZEŚNIEJ
Wymiatasz, kotek.
Dobrze było?
Podobało się?
Wiadomo.
Nie ma gorzały.
Jest południe.
A co, nie mogę się napić w południe?
Wyjarałaś całe zioło?
Razem wyjaraliśmy.
Co robisz?
Pokaż.
Chcesz służyć ojczyźnie?
Pojebało cię?
Zrobią ci testy na dragi.
Rzucę.
Nie martw się o hajs. Wszystko ogarniam.
Słuchaj, kotek.
Szykuje się gruba akcja. Będziemy żyć na bogato.
Wierzysz mi?
Wierzysz mi? Tak czy nie?
Nie wiem.
Co to znaczy?
Nie wierzysz we mnie?
Słuchaj, jak do ciebie mówię!
Kim byłaś, jak cię zgarnąłem z ulicy?
Gdyby nie ja, dawałabyś dupy za kawałek chleba.
Uratowałem cię.
Wpuściłem do mojego domu, mojego życia!
Wszystko ci dałem! Dzięki mnie codziennie byłaś na haju.
Ty mnie w to wciągnąłeś.
Ty niewdzięczna suko!
Myślisz, że mi wszystko z nieba spada?
A ty wiecznie niezadowolona, ciągle chcesz więcej!
Więcej i więcej!
Patrz na mnie, jak do ciebie mówię.
Suka!
Jeszcze pożałujesz! Jeszcze będziesz pełzać przede mną!
Na kolanach.
Nawet nie umiesz pozmywać garów!
Kupić czegoś do żarcia!
Nie ma żadnej szamy!
Suka!
Szukałem cię.
Wskakuj.
- Czyj to samochód? - Twój, kotek!
Od dzisiaj
jeździsz mesiem!
Ukradłeś?
Skąd! Mówiłem, że kroi się gruba akcja.
Obiecałem ci zajebiste życie.
Wsiadaj.
Co ona tu robi?
No, tak...
Wiem, że to dziwne.
Opowiem ci w domu.
Do zobaczenia.
No co ty? Piechotą to 20 minut. Wsiadaj.
Otwórz drzwi.
Wskakuj.
Madame.
Nie jedziesz do domu.
Muszę się zatrzymać przy bankomacie.
U nas nie ma bankomatów.
Jest, pierwszy.
Nika wie gdzie.
- Nie masz karty. - Wszystko załatwione.
Kupię ci nową sukienkę.
- Ja też chcę. - Też dostaniesz.
Pietia, wypuść mnie.
Jasne.
Tam!
Piotr!
5 minut.
Idziemy.
Wyłaź!
Ameryka.
Zamknij japę!
Kod. Jaki jest kod PIN?!
Trzy,
pięć,
dziewięć,
dziewięć...
Kurwa!
Nie ma 4 koła!
Spróbuj 3!
Ciszej.
Mówisz do mnie?
Do mnie?
Kurwa, gdzie hajs?
Gdzie masz hajs?!
Pietia!
- Jedźmy do domu. - Nie widzisz, że pracuję?
Podaj kod.
Kurwa!
Spokojnie.
Pietia!
Wypad!
Pietia! Milicja!
Widzę!
Co robisz? Siadaj!
Nie strzelaj!
Co ty odpierdalasz?!
Pietia.
Chodźmy do domu.
Dobra.
Tak.
Do domu.
Pakuj się.
Masz 5 minut.
Anna Poliatowa?
Mówisz po angielsku.
Potem odpowiem na twoje pytania.
Ale najpierw posłuchaj.
W życiu zdarzają się punkty zwrotne.
Zwykle widzimy je za późno, w lusterku wstecznym.
To jest twój punkt zwrotny.
Na każdym skrzyżowaniu jest kilka opcji.
Trzeba wybrać tę właściwą.
Czasami
trzeba to zrobić szybko.
Co tak siedzisz?
Skąd wiesz, że znam angielski?
Kilka dni temu złożyłaś podanie do Marynarki.
Czemu?
Wszystko jest lepsze od tej gównianej wegetacji.
Ojciec był porucznikiem.
Czemu tego nie napisałaś?
A ty byłaś kadetem w Akademii Wojskowej w Omsku.
Ale wyleciałaś mając 17 lat.
Po śmierci rodziców.
Lubisz grać w szachy.
Gram.
Zainteresowałaś nas.
Masz umiejętności, które pomożemy ci rozwinąć.
- Na przykład? - Jesteś bystra.
Opanowana w sytuacjach krytycznych.
I masz w sobie gniew, który można wykorzystać.
Jesteś jak klucz uniwersalny, który może otwierać wiele drzwi.
- Oferujesz mi pracę? - Nowy początek.
Rok szkolenia wojskowego i 4 lata pracy operacyjnej.
A potem?
5 minut temu nie miałaś przyszłości.
A teraz jesteś taka dociekliwa?
Po 5 latach możesz odejść.
Pokazałeś mi twarz.
Co oznacza, że albo wyjdę z tobą, albo w ogóle.
No proszę.
Mówiłem, że jesteś bystra.
Nie.
Nie podoba mi się twoja oferta.
Podjęłaś złą decyzję.
Punkty zwrotne,
dobre decyzje.
To piękne słowa.
A znaczą tyle,
że wyląduję na jeszcze gorszym zadupiu, w gównie po szyję.
Masz prawo
sama podejmować życiowe decyzje.
Spróbować tego, tamtego.
Zgodzić się lub nie.
Ale nie wolno ci odrzucać życia.
Życie jest darem.
Kto ci je dał?
Rodzice.
I tak im dziękujesz?
Myślisz, że tata by tego chciał?
Oni nie żyją.
Ty żyjesz.
Zaufaj.
Zaufałam facetowi i jestem tu, gdzie jestem.
Nigdy nie ufaj facetom, Anno.
Ufaj tylko sobie.
Dobrze.
3 LATA PÓŹNIEJ
- Jak się zachowuje? - Nerwowo.
Chodzi?
Raczej siedzi, od godziny.
- Prosiła o wodę? - Nie.
A buty?
Zsuwa i wkłada?
Nie zauważyłem.
Przepraszam, że czekałaś. Kawy, herbaty?
- Nie, dziękuję. - Ja też unikam kofeiny.
Zaraz 3. godzina.
Przepraszam, nie przedstawiłem się. Agent Leonard Miller.
Oddelegowany do Paryża, by pomagać francuskim kolegom.
Twoje życie potoczyło się jak w bajce, co?
Od sprzedawczyni z warzywniaka,
do top modelki w pół roku.
Sprzedawałam matrioszki, nie warzywa.
Takie... rosyjskie laleczki.
Jak "Dziewczynka z zapałkami". Znasz te bajkę?
Dziewczynka sprzedawała zapałki i umarła z zimna.
Strasznie dołująca historia. Ale tobie się udało.
Co łączyło cię z Olegiem Filenkowem?
Jest współwłaścicielem agencji. Wpadamy na siebie od czasu do czasu.
To bliska znajomość? Intymna? Seksualna?
Flirtował ze mną, jak każdy.
To spławianie facetów musi być męczące.
- Można się przyzwyczaić. - Kiedy go ostatnio widziałaś?
W zeszłym tygodniu.
Zmarł we wtorek 27. w apartamencie prezydenckim w Le Meurice.
Tak się składa, że tego dnia
o godz. 13:37 weszłaś do Le Meurice.
Filenkow wszedł o 13:58.
Między 14. a 17.
Oleg wraz z ochroną pożegnali się z życiem.
Wyszłaś o 14:23. Możesz to wytłumaczyć?
Siedziałam w barku i czekałam na niego,
ale nie przyszedł.
Zaprosił mnie na drinka.
- Domyślałam się, o co mu chodzi. - Chciał cię przelecieć.
Zdenerwowałaś się, przepraszam.
Dziękuję.
Zauważyłaś coś podejrzanego?
Maszerującego przez lobby goryla z maczetą?
Raczej z Berettą 92 z tłumikiem.
Nie możecie sprawdzić zapisu kamer?
- Zauważyłaś je? - Są wszędzie.
Ktoś wykasował taśmy. Robota zawodowca.
Dopiero co tu przyjechałam, pracuję.
Zarabiam na życie. Nie chcę wszystkiego stracić.
Mam zazdrosną dziewczynę.
Może bym się z nim przespała, ale nie zrobiłam tego.
Zresztą to nie zbrodnia.
Nigdy nie byłem na pokazie.
Mogę ci załatwić darmowe wejściówki.
Naprawdę? Byłbym wdzięczny. Posiedzę jeszcze w Paryżu.
Bądźmy w kontakcie.
Do zobaczenia.
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
Do niczego się nie nada. Nie ma wyższego wykształcenia.
Ćpunka.
Od roku czysta.
Z każdego przedmiotu świetne oceny. Spójrz.
Strzelectwo, aktorstwo. Mistrzowsko gra w szachy.
A co mi po grze w szachy?
Jak mi naprawi grzejnik, to się zastanowię.
Noże, 100%. Prowadzenie auta.
Szukamy kogoś innego.
Do wyruchania. Dobra jako przynęta. Poza tym, do niczego się nie nada.
KGB potrzebuje inteligentnych agentów,
szybkich w ocenie sytuacji i właściwym reagowaniu.
Myślałam, że to jasne.
Jej szkolenie to uwzględniało.
Wiedza ogólna, umiejętność dokonywania szybkiego wyboru.
Wybitnie inteligentna.
"By działać inteligentnie, potrzeba czegoś więcej niż inteligencji". Dostojewski.
"Jak jeniec porzucony w pustej głębokiej studni,
tak i ja nie wiem, gdzie jestem i co mnie czeka.
Bo tylko jedno zostało mi objawione: że w zaciekłej, okrutnej walce z szatanem
zwycięstwo będzie należało do mnie,
a wtedy materia i duch stopią się w harmonii
i dla świata nadejdzie wyzwolenie."
Czechow.
"Mewa", akt 1.
- Sztuka w sztuce. - Twoja ulubiona.
- Skąd wiesz? - Pracuję dla KGB, skarbie.
Ona...
Wezmę ją.
Na próbę.
Jak się nie sprawdzi, odeślę w worku do domu.
Umowa stoi.
Chodź.
Będzie siedział przy stoliku w głębi.
Pistolet?
Ochroniarze?
Nie wiem. Mam odwalać robotę za ciebie?
Dam radę.
Weź jego telefon, wyjdź tylnym wyjściem. Czekamy w samochodzie, masz 5 minut.
Przyjaciele czekają na mnie.
Zapraszam.
3 minuty.
- Minęło 5 minut, jedziemy. - A jego telefon?
- Coś wymyślimy. - A ona?
Jak nie umie wykonać zadania, to ją skreślam.
Dajmy jej dodatkową minutę.
A czemuż to?
Bo przeprowadzenie tej akcji w 5 minut jest niemożliwe.
Przeciwności losu to najlepszy nauczyciel.
Minuta upłynęła. Jedziemy.
Proszę!
Dałam ci 5 minut. Zjawiłaś się po 5 godzinach. Brawo.
Pistolet
nie był załadowany!
Powinnaś sprawdzić sprzęt.
Wystawiłaś mnie.
Wiesz, czemu kuleję?
Na pewno czytałaś moje akta.
Drobny wypadek
w Czeczenii.
To wersja oficjalna.
A prawda jest taka, że podczas szkolenia zrzucili mnie do lasu na Syberii,
w którym są wilki.
I ukryte w śniegu wnyki na wilki.
3 dni szłam z wczepionymi w nogę stalowymi kleszczami.
Jak dotarłam w końcu do obozu, instruktor dał mi śrubokręt
i powiedział: "kłopoty zawsze pojawiają się bez ostrzeżenia".
Przepraszam.
- To się nie powtórzy. - Oczywiście, że nie.
Masz 14 dni na przygotowanie. Nie zmarnuj ich.
Blok nr. 3, 11 piętro, mieszkanie 25.
Witaj w nowym domu.
Dziękuję.
Już w domu?
Kolejna nora.
- Jakbym wróciła do punktu wyjścia. - Cierpliwości, to pierwszy dzień.
Wiem.
- Masz ochotę na kolację? - Wielką.
- Chętnie bym cię zobaczyła. - Świetnie.
Ale Olga zawaliła mnie robotą.
- Muszę się przygotować. - Jasne.
- Wiesz, że bym chciała...
Wiem. Przygotuj się.
To najważniejsze.
- Następnym razem. - Tak, następnym razem.
Płacą ci za szukanie dziewczyn?
Ja też to robię, tylko za darmo.
To niełatwe. Z każdej podróży muszę przywieźć 5-6 dziewczyn.
Mam problem.
Ze znalezieniem w Moskwie ładnych dziewczyn?
- Bo źle to robisz. - Ładne to za mało.
Muszą być wyjątkowe. Perły, diamenty.
Ciężko znaleźć nawet w Moskwie.
Byłeś na targu Izmajłowskim?
Izmajłowskim.
- Zapisać? - Tak.
Wchodzi na targ, pojawi się za 5 minut.
Zrozumiałam.
Idzie w złą stronę.
Przekieruj go.
Patrz, gdzie leziesz!
- Co pokazać? - Przepraszam, nie mówię po rosyjsku.
- Nawiązała kontakt. - W końcu.
Jedź.
Anna M to po francusku miłość.
- Jak idzie? - Oprowadza ją.
- Sprawdziłeś tę agencję? - Typowa.
Sprawdziłeś mieszkanie?
5 dziewczyn, narkotyki, drobne wykroczenia.
Niech do mnie zadzwoni, jak się urządzi.
- To ja. - Jak tam nowe życie?
Byłoby łatwiej, gdybym mieszkała sama.
Przyjechałaś infiltrować, nie wypoczywać.
Dali mi nowe imię, Anna M.
- M jak Moskwa? - A co innego?
Bardzo oryginalnie.
Współlokatorki?
Proste w obsłudze. Francuzka mnie podrywa.
Udany seks?
- Skąd wiesz? - Pracuję dla KGB, skarbie.
Seks udany. Chcesz znać szczegóły?
Nie.
Możesz to pociągnąć. Dziewczyna u boku odstrasza drapieżniki.
Tylko nie może przeszkadzać w pracy.
Obiekt przyjeżdża do Paryża w przyszłym miesiącu.
- Bądź gotowa. - Dobrze.
Nie powinnam pić na pusty żołądek.
- Przyniosę ci coś. - Dzięki.
Anno!
Poznaj Olega Filenkowa.
Twojego rodaka, a mojego wspólnika.
Świetna impreza.
- Mieszkasz w Paryżu? - Bywam w Londynie,
- ale głównie mieszkam w Petersburgu. - Wenecja Północy.
Dawno temu z ciotką.
- Nie masz lepszego ujęcia? - Mamy 3 kamery.
Co z tego, jeśli są źle ustawione!
Do dupy z takim podglądem!
Gówniana technologia z Moskwy!
Teleskop byłby lepszy!
A gdybym zaprosił cię na kolację? Za szybkie tempo?
Bingo.
Madame.
Do zobaczenia.
- Jaki jest? - Inteligentny i przystojny.
- Ale trochę jeleń. - Typowe CIA.
- Mówił o taśmach? - Tylko że zostały wyczyszczone.
Mają nagranie z ulicy. Widać, jak wchodzimy i wychodzimy z hotelu.
I co?
Subtelne grillowanie i nic więcej.
Pozwolił ci odejść?
- Dobrze kłamię. - Nie, nie.
Zorientowałby się, że kłamiesz.
- Coś jeszcze o nim? - Nie.
Nic.
Nie wpadnij w kłopoty, w niedzielę wracasz do Moskwy.
Na stałe?
To ja zadaję pytania.
- Tak? - To ja.
Ładnie tu.
- Chcesz ją zatrzymać? - Chcę znać twoją opinię.
Brak rodziny i więzi z kimkolwiek.
Szantaż niemożliwy. W każdej chwili może nas wyrolować.
Jest dobrze przeszkolona.
Czasami reaguje przesadnie.
Lepiej
czasami żałować złych posunięć,
niż do końca życia żałować niewykorzystanych okazji.
- Lenin? - Kasparow.
Podobno jesteś dobra w szachach. Powinniśmy zagrać.
Jakieś pytania?
Minęły już 2 lata. Rok szkolenia i rok misji.
Gdy zaliczę 5 lat, muszę zostać w Moskwie? Czy mogę jechać gdzie chcę?
Jakie "5 lat", Olga?
Z całym szacunkiem, niewielu przetrwało dłużej w moim departamencie.
- Z wyjątkiem ciebie. - Tak.
To co będzie ze mną?
Pracujesz dla KGB
teraz, za 5 lat i za 10.
Dumna i szczęśliwa, że służysz ojczyźnie.
Jestem dumna, że służę ojczyźnie.
Zlikwidowałam 27 obiektów w 2 lata.
Powiedziano mi...
Z KGB wychodzi się tylko w jeden sposób.
Chcesz wiedzieć jak?
Nie.
Więc żadnych gierek.
Oprócz szachów.
Zagramy?
Może innym razem.
Dobrze.
Wejdź!
Cześć, kochanie.
Urządzam je od tygodnia.
To kuchnia. Z mnóstwem rosyjskiego jedzenia.
To salon.
I najważniejszy pokój...
Sypialnia. Chodź!
Mamy zlecenia, mamy forsę,
a teraz własne mieszkanie, tak jak obiecała Dorothee.
Własne!
Możemy spać, gdzie chcemy.
Możemy jeść, gdzie chcemy.
I możemy
się pieprzyć gdzie chcemy.
Co najpierw: lunch czy seks?
Chcę się przespacerować.
Pada.
Zaraz przestanie.
Co jest?
Nic.
Nie miałam czasu
na relaks. Ani chwili sama.
Jak pobyt z rodziną?
Intensywny.
Rozumiem.
Idź na spacer, a ja zrobię kolację.
Przynieś jakieś wino.
- Pasuje? - Tak.
To dobrze.
- Tak? - Cześć.
Poczekaj.
Co to za numer? Bezpieczny?
Miła Japonka pożyczyła mi telefon.
Jak nowe mieszkanie?
Ładne, stylowe.
Coś nie tak?
Takie ma być moje życie?
Kradzione komórki i czekanie, aż dostanę kulkę w łeb?
Nie przejmuj się Wasiljewem.
Są sposoby...
Wcisnąłeś mi ciemnotę o właściwych wyborach,
obiecałeś wolność za 5 lat.
Wiedziałeś, że tego nie dożyję.
To prawda, nie wszystkim się udaje.
Ale masz szansę. A teraz ciesz się chwilą.
Daj sobie czas. Działa na twoją korzyść.
Płyń z prądem.
Zmieni się układ sił. Wrogowie mogą zniknąć.
Rób wszystko, by przetrwać. Czas zrobi resztę.
Obiecaj mi coś.
Wszystko.
Jak znajdę sposób, by się uwolnić,
- będziesz po mojej stronie? - Postaram się.
Do zobaczenia.
Wiem, że przechodzisz ostatnio ciężki okres.
Nie wiem dlaczego,
i nie chcę wiedzieć.
Chcę, żebyś wiedziała,
że kocham cię taką, jaką jesteś
i zawsze będę przy tobie, gdy będziesz mnie potrzebować.
Tak?
Dziękuję.
MEDIOLAN - Dobra, dziewczyny, zaczynamy.
Świetnie!
Bardzo ładnie!
Bardziej wyzywająco!
Bardzo ładnie!
Dobrze, zielona sukienka!
Dała ci Bozia parę zajebistych nóg!
Dobra, następne!
Jezu, to była rewelacja!
Czujecie to?
Czujesz to?
Wspaniale.
- Wiesz, że muszę wyjść o 5? - Spoko, za godzinę koniec.
Świetnie.
Dobrze.
Jesteście księżniczkami, nie transwestytami!
Pokażcie mi kobiecość!
Proszę.
Tak.
Przybrać pozę!
Jak żyjesz po wczorajszym?
Mam dość.
Mógłbym.
Anna, jestem w procesie twórczym.
Możesz przybrać pozę?
Pieprzona idiotka.
- Nie ruszaj się. - Bo nas wywalą.
Przynieś to, co wczoraj.
Niezadowolona?
Bardziej wyzywająco. Uśmiech.
Uśmiech proszę.
Kurwa, to krew!
Uśmiech proszę!
Tak lepiej. Teraz jesteś psem.
Jesteś psem. Hau, hau!
Dobry pies.
Ręce na miejsce.
Bardzo ładnie.
Skończyłam.
Nie dotykać mnie.
Nie dotykać!
- Godzina spóźnienia. - Nic nie poradzę.
- Olga ciągle wydzwania. - Daj te pieprzone akta i zamknij się!
Wurtenberg, 49, niemiecki dyplomata w ambasadzie w Polsce.
Pośredniczy w transferze nielegalnych pieniędzy z Bliskiego Wschodu.
Rozwiedziony, bezdzietny.
Parę razy składaliśmy mu ofertę, ale odmówił.
Więc szantaż niemożliwy.
Ale ma jedną słabość.
Niech zgadnę.
W Mediolanie korzysta z usług agencji Stefano. Wszystko już załatwione.
Wurtenberg czeka na ciebie.
- Gdzie jest broń? - W łazience pod drugą umywalką.
- Ochrona? - Tylko jeden duży skurwiel.
Widzimy korytarz,
- ale nie ma kamery w środku. - Więc jak coś pójdzie nie tak...
Bez obaw.
Przynieś mi jego neseser, klucze, dokumenty i odciski palców. Pytania?
Który pokój?
Jeszcze trochę i będziesz musiał zapłacić.
- Nareszcie. - Przepraszam, korki.
Tydzień mody.
- Mogę skorzystać z łazienki? - Pospiesz się.
- Nie traćmy czasu. - Tylko chwila.
Dobrze.
- Byłaś tam 12 minut. - Słabo współpracował.
- Gdzie odciski? - Zdejmijcie z tego.
Idiotko! Nie czytałaś notatki?
- Czytałam. - To gdzie jego palec wskazujący?
- Miałam... - Przynieść jego palec.
Było w notatce.
Jak mamy go skompromitować bez jego odcisków?
Mam wysłać Mossana?
Nie, to mój błąd.
Sama go naprawię.
I znajdź swój zegarek. Nigdy nic nie zostawiaj.
Co tu jeszcze robisz? Idź.
Proszę.
To wszystko?
Tak.
Mogę iść spać?
Czy jeszcze mam coś komuś odciąć?
Co z tobą?
Jestem tym wszystkim zmęczona.
Już nie mogę...
Zrób sobie przerwę.
Tydzień na słońcu. Gdzie chcesz. Weź Maude.
Odpocznij, zregeneruj się. Dojdź do siebie.
- Dziękuję. - Tydzień, nie więcej.
Cześć dziewczyny, kupić wam drinka?
Spadaj, chyba że jesteś miliarderem.
Ale gorąco.
Pójdziemy wziąć prysznic?
Idź, przyjdę później.
Dobrze.
Cześć.
Udane wakacje?
Wspaniałe. Nawet mam dla ciebie prezent.
Pocztówka.
Urocza.
No to do pracy.
Co jest, kurwa?
Numer 5, odwróć się.
Panowie, prześlicznie.
Skarbie, patrz na mnie. Nie ruszaj się.
Jeszcze raz, Mario Antonino.
Doskonale.
Bardzo dobrze.
Więcej ognia. Dynamicznie!
Ogień! Ogień! Tak jest!
POUFNE
Atakuj! Mocniej!
Odwaliłaś w tym roku kawał dobrej roboty.
W przyszłym tygodniu wracasz do Moskwy. Szef chce cię widzieć.
Jesteś szalona.
Potrzebowałam tego.
Ja też.
Przyznaję, że na początku nie wierzyłem w ciebie.
Zbyt ładne dziewczyny wcześniej czy później stają się problemem.
Dlatego zatrudniamy tylko brzydkie.
A propos Olgi, prosiła żeby przyznać ci
order za zasługi.
Ale nie będzie żadnej ceremonii.
Gdy zakończysz służbę, twoje nazwisko zostanie wyryte na ścianie przy wejściu,
a emerytura będzie wypłacana potomkom, jeśli będą.
Co ty na to?
Zasługujesz na taki zaszczyt?
Szach.
Nie.
Mat.
PÓŁ ROKU WCZEŚNIEJ
Brać ją!
Nie udawaj zdziwionej. Mówiłem, że się zobaczymy.
Pewnie chciałabyś wiedzieć, skąd o tym wiedziałem i jak długo cię obserwuję.
Dowiesz się.
Może skoczymy kiedyś na kolację i ci opowiem.
Ale na razie mamy inną zagwozdkę.
Mamy 5 minut na dogadanie się, zanim zaczną się o ciebie niepokoić.
- Krótkie podsumowanie. - Rozumiem sytuację.
Mimo wszystko podsumujmy, żeby się dobrze zrozumieć.
Mogę cię oskarżyć o zabójstwo Filenkowa, jego ochroniarzy i recepcjonisty.
Próbę zabójstwa Wurtenberga.
Nie wspominając o szpiegostwie.
Albo w ciągu godziny wylądujesz we francuskim więzieniu,
albo zostaniesz odstawiona do jednej z naszych tajnych kryjówek
w Czechosłowacji, gdzie najlepsi amerykańscy
specjaliści z branży
będą gwałcić twoje prawa obywatelskie dopóki im się nie znudzi.
Zagwozdka.
Wyjście 1. - sprzątniemy cię, co rozwiązuje nasz problem.
No i nie pójdziemy na kolację.
Wyjście 2. - żyjesz i pracujesz dla nas. Kolacja opcjonalna.
Taka skromna oferta?
Masz kiepską pozycję negocjacyjną.
Dobrze.
Zabij mnie.
Oferujesz mi to samo gówno, co moi.
Niewolnictwo lub śmierć.
Nie uważacie się za lepszych od Rosjan?
Historycznie, tak.
- To zaproponuj coś lepszego. - Mam ograniczone możliwości.
Nie będę wymagająca.
Co by cię zadowoliło?
Wolność i ochrona.
Ciężka sprawa.
Dobrze.
Pracujesz dla nas 3 lata, a potem znikasz.
Byłaś kiedyś w Arizonie? Gorąco, ale sucho.
Podobno, nigdy nie byłem.
Nie. Pracuję rok.
Po roku wsypa i tak nieunikniona.
- Chcę mieszkać nad morzem. - Vancouver.
Za zimno.
Jakieś sugestie?
- Hawaje. - Hawaje?
Dobra, umowa stoi.
- Jak się domyśliłeś? - Sposób w jaki nosisz torbę.
Od teraz jesteś pod opieką moją
i Stanów Zjednoczonych Ameryki.
- Byłaś tam 12 minut. - Słabo współpracował.
Gdzie odciski?
Wraca!
Ani słowa.
- Potrzebuję jego palec. - Co ty gadasz?
- Potrzebuję pieprzony palec! - Nie zabierzesz go z pokoju.
Nie jego, tylko jego palec!
Tego nie było w umowie.
Zgodziłem się pomóc, ale nie na coś takiego.
- Położyć go na stole. - Zostawcie mnie!
- Wykonać. - Nie! Ja muszę to zrobić.
KGB uczy nas specyficznego cięcia,
żeby mieć pewność, że nikt nas nie zmusił.
Inaczej zaczną coś podejrzewać.
A jak utniesz go tak, żeby nas zdradzić?
Mam ci wierzyć co do Hawajów? Ty też musisz mi wierzyć.
Dobra, rozumiem!
Niech się zamknie!
Niech pan weźmie głęboki oddech. Dajcie jej nóż!
To wszystko?
Tak.
Mogę iść spać?
Czy jeszcze mam coś komuś odciąć?
Zrób sobie przerwę.
- Co tu robisz? - Sprawdzam cię.
Mogłeś zadzwonić.
CIA preferuje osobisty kontakt.
- Wszystko w porządku? - Póki co.
Po naszej stronie też czysto.
- Kłopoty pojawiają się bez ostrzeżenia. - To prawda.
Opalona, wypoczęta.
- Po co naprawdę tu przyjechałeś? - Na urlop.
Powiedziałaś, że jedziesz na Bahamy.
Pomyślałem o daiquiri na plaży.
Miło się wyluzować.
No i obiecałem ci kolację.
- Opcjonalnie. - Fakt.
Będę się tobą opiekował.
Ochraniał.
My troszczymy się o cenne nabytki.
Dotrzymasz słowa?
Puścisz mnie po roku?
Już zleciłem szukanie domu na Hawajach.
Ale bez wyboru wyspy.
- Nieważne. - Ważne, wierz mi.
Nigdy nie byłaś?
Nie.
To czemu Hawaje?
Z pocztówki na lodówce rodziców.
Moje marzenie. A ty?
Tam się urodziłem i wychowałem.
Jesteś tubylcem.
Mój ojciec był w Marynarce, jak twój.
Będziesz surfować i jeść mielonkę. Istny raj.
Gwarantuję,
że twoje marzenia się spełnią.
Lepiej się opal, rzucasz się w oczy.
Dobra rada.
Jak będę potrzebny, wiesz gdzie mnie znaleźć.
W szafie?
I do tego dowcipna. Wszystko w pakiecie.
Mam już pieniądze na rozpoczęcie budowy.
To piękna okolica.
Niedaleko Saint-Tropez. Niedaleko plaży.
Ale nie ma turystów, jest spokój.
Sama zrobiłam rysunek
i pomyślałam,
że zbuduję ten dom sama, własnymi rękami.
Wiesz, że mój tata był stolarzem?
Anno.
Czy ty mnie słuchasz?
Nie.
W ogóle.
Co z tobą?
Odbierz, nie jestem głodna.
Tak?
Jak wakacje?
Dobrze.
Ładnie tam.
- Byłaś tu? - Nie.
- Obserwujesz mnie? - To moja praca.
Tak mi się tu podoba, że wpłaciłam zaliczkę na dom.
Niezbyt zabawne.
Co jest?
Pewnie nigdy nie zjemy tej kolacji.
- Pewnie nie. - To chociaż się pobzykajmy.
Cześć.
Udane wakacje?
Wspaniałe.
Za pół godziny muszę być w ambasadzie.
Spóźnisz się.
Co robi?
Nic.
- Kompletnie nic? - Nic.
To zakończ.
Jak wrócisz do Moskwy, mam dla ciebie zadanie.
Jakie?
Przez 20 lat
mieliśmy z KGB poprawne stosunki.
Nie przyjaźń, ale szacunek.
W końcu robimy w tej samej branży.
To się zmieniło, gdy dyrektorem został Wasiliew.
- Potrzebujemy kogoś stamtąd. - Chcecie usunąć numer 1 w KGB?
Wiemy jak wnieść broń i ewakuować agenta.
Tylko nie macie frajera, który to zrobi?
Partnera w misji.
Użyjcie któregoś z waszych agentów w Moskwie.
5 lat temu
jednego dnia straciliśmy 9 agentów.
Na mojej zmianie.
Na rozkaz Wasiliewa.
Ci ludzie tylko wykonywali swoją pracę.
Nie masz amerykańskiego agenta?
- Chcesz rosyjskiego. - Najlepszego.
- Nie wyjdę z tego cało. - Planuję tę akcję od 3 lat.
Setki razy analizowałem każdy szczegół.
Powinno się udać. Jak zlikwidujemy Wasiliewa wróci normalność.
Potrzebuję tylko skutecznej osoby, która to przeprowadzi.
Ale nie zamierzam cię zmuszać.
Jak odmówisz,
uszanuję to.
Ale musisz wiedzieć,
że załatwiłem ci wcześniejsze odejście.
- To znaczy? - Po akcji wyjeżdżasz na Hawaje.
Jesteś wolna i chroniona. Wszystko czego chciałaś.
Zgodzili się? Tak po prostu?
Byłem bardzo przekonujący.
- Co im powiedziałeś? - Że nie chcę ciebie stracić.
Zgoda.
Dzięki.
Będziesz w Moskwie?
Osobiście cię ewakuuję.
Żeby mieć pewność, że jesteś bezpieczna.
Szach.
Mat.
- Przepraszam, Alex. - Zwariowałaś? Nie wyjdziesz stąd żywa.
Połóż się.
- Już po tobie. - Też cię kocham.
Środek nasenny.
Nie.
Zajęty.
Zakaz postoju.
Korpus dyplomatyczny.
Nie widzisz tablic?
To strefa bezpieczeństwa.
- Postój zabroniony. - Chcesz mieć problem?
To odpuść.
Tak?
Powtarzam. Cały dzień jest zajęty.
Chwileczkę.
Dla własnego bezpieczeństwa proszę się cofnąć 20 metrów.
Przyjacielu, widzisz te drzwi? Tam.
Zaraz wyjdzie z nich mój odpowiednik
i będzie po kłopocie.
- Jechać! - Jedź!
Anna?
Nie ruszać się!
Siedź.
Zwykle załatwiam to grzeczniej,
ale miałem przejebany tydzień i mam dość.
Odpowiadasz tak lub nie. Kłamstwo nie przejdzie.
- Wiesz kim jestem? - Nie.
I dobrze. Pracujesz dla KGB? Tak czy nie?
Nie.
- Mossad? - Co to jest?
Tak czy nie?! Odpowiedz!
Nie!
Anna. Widziałaś ją?
Nie.
Powiem ci, co masz robić.
Jeśli się z tobą skontaktuje, albo ty z nią,
masz mi powiedzieć.
Jasne?
- Tak. - Założyliśmy podsłuch.
Wychodzimy.
Przepraszam za spapranie dnia.
NOWY JORK
Bohater dnia. Gratulacje.
- Dzięki. - Zajebista akcja.
Wasiliew nie żyje, Rosjanie wkrótce mianują kogoś nowego.
- Oby lepszego. - Gorszy nie istnieje.
Ależ to był sukinsyn.
Trochę to potrwało, ale zemściliśmy się.
Nie zapomnimy ci tego.
Dzięki.
Co z dziewczyną?
Raczej nie żyje, jeśli ma szczęście.
Taka laska w gułagu na Syberii? Bez szans.
- Wspólna kolacja, nim wyjedziesz? - Jasne.
Dobra robota. Zwycięstwo jasnej strony mocy.
Wiadomość
Poniedziałek, godz. 14, Paryż barek w Parku Monceau. Anna
- Wchodzę do parku. - Przyjąłem.
Powiedzcie chłopakom, żeby byli dyskretniejsi. Widać ich na kilometr.
Agenci 1 i 2, rzucacie się w oczy.
Wiesz, kto to?
Sprawdzamy.
Po prawej Aleksiej Czenkow.
Dzień dobry. Co podać?
Espresso ristretto.
Leonard Miller, CIA.
Był w Moskwie gdy zabito Wasiliewa.
Gotowi do interwencji.
- Wyprowadźcie mnie stąd. - Wchodzimy.
Tak jest.
Rozpoczynamy eksfiltrację.
Coś się dzieje. Nie ruszaj się.
- Mam czekać aż mnie odstrzelą? - Nikt nikogo nie odstrzeli.
Eksfiltracja za 20 sek.
Aleksiej, nie rób nic głupiego.
15...
10...
- 5... - Czekajcie.
Wstrzymać akcję.
- Co się dzieje? - Przyszła.
- Cieszę się, że cię widzę. - Uduszę cię własnymi rękami!
Wiem, ale najpierw porozmawiajmy.
Jeszcze jacyś kochankowie w zanadrzu?
Nie, tylko wy dwaj.
Co jest grane?
Chcę się pożegnać.
Na zawsze.
Jako dziecko bawiłam się matrioszkami, zanim zaczęłam udawać, że je sprzedaję.
Uwielbiałam je otwierać i patrzeć na ich buzie.
Kobieta schowana w kobiecie, schowana w kobiecie.
A gdybym to ja była lalką, kim bym była?
Córką?
Dziewczyną?
Rosyjskim szpiegiem? Modelką?
Amerykańskim szpiegiem?
Kim jest najmniejsza laleczka schowana w środku?
Nie wiem,
a chciałabym się dowiedzieć.
To, co było między nami, doprowadziło mnie tutaj.
Daliście mi wolę życia i poznania siebie.
- Nie zapomnę tego. - Zapomniałaś o zasadach.
Proszę.
To mam z KGB.
A to mam z CIA.
- Kiedy? - Twój neseser.
Kopiowanie zakończone
- Brawo. - Dziękuję.
Co teraz?
Każdemu oddałam, co do niego należy.
Wszystko wróci do normalności. Rozstajemy się w przyjaźni.
A jak coś ci się stanie, to kopia
trafi do mediów, tak?
Mam nadzieję, że lubicie mnie tak, jak ja was.
I dopilnujecie, by tak się nie stało.
Pokładasz duże zaufanie w dwóch obcych facetach.
Za pół roku te informacje będą nieaktualne.
Wtedy cię dopadną.
Nie miałam ani jednego dnia wolności.
Pół roku to wieczność.
Należy mi się.
Zgoda?
Życzę ci wszystkiego najlepszego.
Co najmniej na pół roku.
Alex?
To gorzka pigułka.
Kiedyś cię spytałam:
Jak znajdę sposób, by się wydostać, będziesz po mojej stronie?
Powiedziałem: postaram się.
I o tyle proszę.
Jak zmienisz zdanie,
wróć do domu, do rodziny. Rozumiesz?
Moja rodzina siedzi przy tym stole.
To suka! Myśli, że się wywinie.
Nagrywać.
Zostajesz.
Chcesz iść pierwszy?
Jeszcze chwilę posiedzę.
- Napijemy się? - Nie przeginaj, kolego.
- Anna! - Olga?
Nikt nie zadziera z KGB!
Do wszystkich agentów! Wchodzicie! Ewakuacja!
- Pozwól jej pomóc. - Sądzisz, że potrzebuje twojej pomocy?
Inaczej umrze.
Wszyscy kiedyś umrzemy, mój przyjacielu.
Lepiej, żebyś wyszedł pierwszy.
Masz bezpieczny odwrót.
Nalegam.
3 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Kup mi dwa naleśniki, z cukrem.
Wiem, że Amerykanie nawiązali z tobą kontakt.
Nie rozumiem.
Jak wróciłaś z apartamentu, miałaś ślady po kajdankach.
Wtedy zgubiłaś zegarek.
Znam cię, Anno,
jak własną córkę.
Na razie
zachowam to dla siebie,
ale będziesz mi raportować, co planują Amerykanie.
Jakie zadanie?
Przez 20 lat mieliśmy z KGB poprawne stosunki.
Nie przyjaźń, ale szacunek.
W końcu robimy w tej samej branży.
To się zmieniło, gdy dyrektorem został Wasiliew.
Chcą go zabić?
Ja mam to zrobić.
Czego pragniesz najbardziej na świecie?
Wolności.
Rób, co każę, a daję ci słowo,
że będziesz wolna.
Gdzie to jest?
Pokaż inne ujęcie.
Z lewej.
Powiększ.
Jeszcze.
Pokaż twarz.
Twarz!
Wyłącz.
Droga Olgo,
Jeśli otrzymałaś tę wiadomość, wszystko poszło zgodnie z planem.
Siedzisz w fotelu Wasiliewa, a ja... Mam nadzieję, że żyję.
Nauczyłaś mnie, jak się chronić, bo nikt nie zrobi tego za mnie.
Jestem ci za to wdzięczna.
Nie zdołałam tylko usunąć moich akt z bazy danych,
bo mógł to zrobić tylko Wasiliew, lub jego następca.
Wiem, że dotrzymujesz słowa, bo honor jest dla ciebie najważniejszy.
Gdybyś jednak nie dotrzymała naszej umowy,
zastawiłam w śniegu wnyki na wilka. Nagrałam naszą ostatnią rozmowę.
Czas Wasiliewa się skończył.
Tacy faceci nie będą już nami rządzić.
Użyj pistoletu, który podłożą Amerykanie.
Musisz wysłać tego sukinsyna na tamten świat.
Wykorzystałam całą wiedzę, jaką mi przekazałaś i jestem wolna.
Liczę, że to uszanujesz.
Mam nadzieję, że jesteś ze mnie dumna.
Mat!
Gratuluję.
Suka.
Skasowane
scenariusz i reżyseria
muzyka
zdjęcia