KINSZASA DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA
Po co to wszystko?
Starasz się, a bałagan jak był, tak jest.
Takie jest życie.
Co innego zrobić?
Poddać się?
Królowie srają, papieże srają,
świat jest pełen gówna, od którego nikt nie ucieknie.
Świat by spłonął, gdybyśmy tak myśleli.
Już płonie.
W każdym zakamarku,
jak zapałka,
płonie aż po czubki palców.
Poznaję cię.
Dałeś mi plecak.
Z laptopem w środku.
Lot 19. Sankuru Airways.
Nie sądziłeś, że mnie znowu zobaczysz, prawda?
Wdowa
Gdzie on jest?
Mówiłem, żebyś wracała.
Wiadomość była od ciebie.
Nie zastrzelisz mnie.
- Potrzebujesz mnie. - Racja.
Co nie znaczy, że nic ci nie zrobię.
Mam w to uwierzyć?
Przekonajmy się.
Emmanuel, mój znajomy z lotniska,
którego poznałeś, kiedy udawałeś Henniego Bothę,
był w aucie, które wysadziłeś.
Powinnaś była wrócić do domu.
Był tu, prawda?
Will.
Był tu.
Jaki Will?
Gdzie jest mój mąż?
Chryste, krwawię.
To powierzchowna rana. Zaciśnij.
Gadaj! Gdzie jest Will?
Był tu. Dawno temu.
Przyjechał z pomocą humanitarną.
Napotkała ich burza.
Kiedy...
burza ustąpiła,
pojechał
na swój samolot.
Sankuru 19.
Co stało się potem?
- Zginął. - Kłamiesz. Widziałam go...
w Kinszasie, z tobą.
To niemożliwe.
Czapka. Cholerna pomarańczowa czapka.
Zostawił ją tu. Zabrałem ją. Była zabawna.
To on.
Chcesz, żeby to był on.
To nie on.
Ścigasz ducha.
Jeśli ścigam ducha,
to dlaczego zaminowałeś mój samochód i zabiłeś mojego kolegę?
Czemu udajesz, że opłakujesz brata?
Widzisz ten teren?
To kopalnia koltanu. Jaki ma to związek z moim mężem?
Każdy smartfon i laptop na świecie
potrzebuje kondensatora tantalowego.
Do jego produkcji potrzeba koltanu.
A tak się składa,
że praktycznie cały koltan świata pochodzi z Konga.
Wiem, że tego nie widać,
ale pod stopami mamy mnóstwo pieniędzy.
Co z tego?
Will dowiedział się, że przejmiesz operację?
Do czego dążysz?
Nie zabiorę cię do męża.
Jestem tylko małym trybikiem większej machiny.
Ale przyznałeś się.
Widziałeś go.
On żyje.
Wracaj do domu,
zanim zginie ktoś jeszcze.
KINSZASA
Mówiłam już. Nie jestem zainteresowana.
Nie zmienię zdania na spotkaniu. Do widzenia.
SIEDEM LAT WCZEŚNIEJ
Wszystko gra?
Cholerni sprzedawcy.
Chcą nam wcisnąć tani plastik.
Bóg jeden wie, skąd go biorą.
Znowu Roland?
Tak. Roland.
Nie jestem zainteresowana.
Tak, z tej strony Judith Gray.
Kiedy?
Testament pani matki nie jest skomplikowany.
Wszystko zostawiła pani.
Dom wciąż jest na sprzedaż?
Tak, kiedy trafiła do hospicjum...
Trochę to zajmuje, więc...
Rozumiem. Reszta pieniędzy jest ulokowana na jednym koncie,
suma wynosi...
niecałe 200 tysięcy funtów.
Usiądźmy.
Moje kondolencje.
Dziękuję za przybycie.
Dzień dobry.
Shevaun McArdle. Moje kondolencje.
Dziękuję.
Nie widziałam cię w krematorium. Skąd się znałyście?
Nie znałyśmy się. Zobaczyłam to.
Racja.
Przepraszam, nie chciałam...
Sama straciłam tatę kilka miesięcy temu.
Przykro mi.
Cholernie przygnębiające.
Tak.
Straszni egoiści, prawda?
Przynoszą nas na świat, polegamy na nich, zależy nam na nich,
a potem znikają, a my po nich sprzątamy.
A potem tęsknimy.
Nie wiem, czemu wybrałam to zdjęcie.
Nie znosiłam tego pająka.
Ale wszędzie nosiła tę broszkę.
Pewnie nawet z nią spała.
Nieważne.
Wyglądasz, jakbyś chciała więcej.
Tak. Dzięki.
Nigdy nie słyszałam czegoś tak obrzydliwego,
a swoje w życiu usłyszałam.
To twoja wina, że chciałaś słuchać.
Tu stoi moje auto, więc...
- Dziękuję za poprawienie humoru. - Pewnie.
- Miło było poznać, Shevaun. - Wzajemnie.
- Przepraszam. - Ja nie...
Niewłaściwa pora.
Nie znasz mnie.
Może sama siebie też za dobrze nie znasz.
Masz.
Głęboko ukryłaś swój sekret, skarbie.
Jeśli będziesz gotowa odrobinę się odkryć, zadzwoń.
Daj mi swój telefon.
Podaj PIN.
1011, urodziny mojej córki.
Nie myślałaś, że może lepiej nie wiedzieć?
Ignorancja to błogosławieństwo.
Nie, ignorancja to ignorancja.
- No weź! - Cicho.
Nie pomyślałaś, że Will jest bezpieczniejszy tam, gdzie jest?
Zabić sukę!
Ruchy!
Pieter, tędy!
Cholera.
Bogu dzięki.
Halo?
Judith?
Jezu!
Judith?
Halo?
Cześć, skarbie. Obudziłem cię?
Nie.
Nie chcę naciskać,
ale wiesz może, kiedy wrócisz?
Może za dwa tygodnie.
Może być? Razem to będzie miesiąc.
Jasne. Zostań, ile potrzebujesz. Cześć.
Na razie.
Nie rób tego, kiedy rozmawiam!
Mówi to dziewczyna, która odebrała.
Kto to był? Szef?
Nie. Joshua.
To nie twój szef, nie musisz się mu tłumaczyć.
Wiem, ale...
to nie w porządku zostawiać go ze wszystkim.
Chyba spędziłaś większość życia, próbując robić to, co słuszne,
to, czego twoim zdaniem oczekują od ciebie inni.
Wiesz, czego teraz chcę?
Żebyś przestała mówić...
i kontynuowała.
NA SPRZEDAŻ
- Hej. - Cześć.
Wiem, że miałam być na obiad,
ale mój plan się posypał.
Jasne.
Zawsze możemy spotkać się później.
Albo chodź do mnie. Znam dobrą knajpę za rogiem.
Jasne.
Cześć.
Muszę się stąd wyrwać.
Cześć wszystkim.
- Pa! - Miłego wieczoru.
Nigdy nie próbowałam tureckiej kuchni.
Jakoś mi umknęła przez te wszystkie lata.
Co się dzieje?
Prawie się nie odzywasz,
czyli za długo gadam głupoty.
Nic się nie dzieje.
To nie twój problem.
Możesz mi mówić takie rzeczy.
W końcu i tak się dowiem.
To tylko praca. Straciłam ogromny kontrakt.
Będzie dobrze.
Muszę pożyczyć masę pieniędzy z banków,
wtedy przetrwamy kolejne cztery miesiące
i staniemy na nogi.
Będzie dobrze.
Patrz, co znalazłam.
To mojej mamy.
Jak ty to...
Wszędzie jej szukałam.
Przejrzałam kartony.
Wiem, że ci się nie podoba,
ale należała do niej.
Wyskoczyłaś z ukrycia
jak sarenka.
Dziękuję.
Jako że długo zajęło mi znalezienie...
mogłabym prosić cię o małą przysługę?
- Malutką. - Boże.
Oczywiście.
Może nie wracaj do Konga i zostań tu ze mną?
Naprawdę, Judith. Nie jedź.
KINSZASA
Otwierasz drzwi osobiście?
Kiedy zaczniesz sam prowadzić auto, będę bez pracy.
Ciężko znaleźć
lojalnych pracowników.
Co ci się stało?
Jakiś pies chciał mnie ugryźć.
Poderżnąłem mu gardło.
Zjebany kraj.
Miewasz problemy ze snem?
Co takiego?
Przez to, co zrobiliśmy.
Staram się o tym nie myśleć.
Ja nie mam tego luksusu.
Co to znaczy?
Dziś zapukała do mnie kobieta.
Ta, którą wysłałem na śmierć.
To nie działo się naprawdę.
Ale czułem inaczej.
Musisz o tym zapomnieć.
Mój umysł na to nie pozwala.
Mam zwidy.
Walczę z duchami.
Jedź ze mną!
Zabiorę cię stąd. Chodź!
To nie miejsce dla dziecka.
Wsiadaj.
Wszystko gra? Pewnie ciężko ci się leci samolotem.
Już latałem od czasu katastrofy.
Chodzi o coś innego.
Uciekam, odkąd opuściłem Kongo.
Uciekałeś, jeszcze zanim wsiadłeś do tamtego samolotu.
Zapomniałem. Przed tobą nic się nie ukryje.
Wiem tylko, że Mikael Arnason był poszukiwanym oszustem.
Popełniłem parę błędów w Islandii.
Ludzie powierzyli mi swoje pieniądze,
a ja obiecałem pomóc im w inwestycjach.
Za każdym razem, gdy traciłem, prosiłem o więcej.
Wmawiałem sobie, że w końcu wyjdę na prostą.
Potrzebuję jednej udanej inwestycji.
W końcu musi to nastąpić.
Ale nie nastąpiło.
Pożyczyłem pieniądze z banku, w którym pracowałem.
Nie więzienia bałem się najbardziej.
Bardziej bałem się upokorzenia,
tego, że wszystkich zawiodę.
Przyjaciół, rodzinę...
rodziców.
Uciekłem. Trafiłem do Afryki.
Byłem strasznym egoistą.
Ale to cały ja.
Egoista
i tchórz.
Podróż z tobą do Kinszasy to chyba jedyna odważna rzecz, jaką zrobiłem.
Odważna czy głupia?
Jest jakaś różnica?
- Angielski? - Tak.
Znajomy czy rodzina?
Joshua Peake.
Pracujemy razem. Znalazłem ją.
Lekarze robią, co mogą.
Powinniśmy zadzwonić do kogoś?
Nie wydaje mi się.
Dobrze.
Nie smuć się.
Nie smucę się.
Po prostu taką mam twarz.
Nikt nie dał ci kredytu?
Nikt.
Zbudowałam tę firmę od zera.
Będzie dobrze.
Znajdę sposób, by się odbić.
Zamknę firmę.
Takie rzeczy się zdarzają. Nie jestem jedyna.
- Pomogę ci. - Nie.
Naprawdę. Mam pieniądze ze spadku.
Miały pójść na cele charytatywne, ale wolę...
Nie przyjmę ich.
Oddasz mi za parę miesięcy.
Nie, to mój problem.
Teraz to nasz problem.
Tak to działa.
Jeśli mam zostać, tak musi to działać.
Zostajesz?
Rozmawiałam z Joshuą.
Będę pracowała stąd
na tyle, ile mogę,
a on przejmie więcej obowiązków.
Nie wierzę, że zostajesz.
Pod jednym warunkiem.
Zostanę, jeśli dasz sobie pomóc.
Z tej strony Shevaun. Zostaw wiadomość po sygnale.
Skarbie, to ja.
Nie wiem, co się dzieje, zadzwonisz?
Film się zaczął.
Z tej strony Shevaun. Zostaw wiadomość po sygnale.
Shevaun, martwię się o ciebie.
Przyjdę dziś do biura.
Mam nadzieję, że wszystko gra.
Dzień dobry.
Szukam Shevaun.
Kogo?
Shevaun McArdle.
Przepraszam, nie znam nikogo takiego.
Byłam tu niedawno.
Pracujecie dla niej. To jej biuro.
Nie znam żadnej Shevaun, ale to Sally.
Sally?
Tak. Sally Newell.
Miała biurko naprzeciwko.
To biuro coworkingowe.
Wynajmowała biurko przez tydzień.
GOMA DEMOKRATYCZNA REPUBLIKA KONGA
Łóżko jest twoje.
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
Nie przejmuj się.
Tu Judith Gray. Zostaw wiadomość.
Judith, to ja.
Dlaczego Pieter Bello ma w swoim telefonie twój numer?
KINSZASA
- Halo. - Martin, dzięki Bogu.
- Georgia? - Znalazłam Pietera Bello. Nie żyje.
O czym ty mówisz?
Miał w telefonie mnóstwo nieodebranych połączeń od Judith.
Wiedziała, że go szukam.
Widziała zdjęcie. Nic nie powiedziała.
Jestem w Kinszasie. Mogę pójść do Judith.
Co?
Jestem tu z człowiekiem, który przeżył lot 19. Sankuru.
Przeżyła tylko jedna osoba. Dominique.
On też tam był. Widział, co się stało.
To był zamach bombowy.
Co? W raporcie...
Przyczyną katastrofy była bomba w laptopie.
Dowiemy się, kto za tym stoi.
Jezu.
Wszystko gra.
Krzyczałeś.
Po angielsku.
Ta kobieta nie chce mnie zostawić.
Co?
Za długo już żyję z niektórymi duchami.
Nieważne.
Proszę. Napij się ze mną.
Myślałem, że mam zawieźć cię do pracy.
Ja tam rządzę.
Zaczekają na mnie.
Przydałaby ci się sprzątaczka.
SZUKAJ Sally Newell
Hospicjum im. św. Agaty Personel
Sally Newell – Opiekunka
Byłam ciekawa, kiedy mnie znajdziesz.
Długo to nie zajęło.
Zastanawiałam się, czy jest sens do ciebie dzwonić...
Sally.
Twoja mama wszystko mi o tobie opowiedziała.
Dużo się dowiedziałam.
Rzecz w tym, że ja tam byłam.
Podcierałam ją.
Spacerowałam z nią po korytarzach,
kiedy nie mogła już patrzeć na sufit.
Byłam tam, gdy umarła.
Zależało mi na niej na tyle, by tam być.
Nie znałaś jej.
Znałam ją lepiej niż ty.
To moja matka. Jak w ogóle śmiesz?
Pracowałam w hospicjum, w którym umarła,
a ty nie miałaś pojęcia, kim jestem.
Tak ci zależało.
Wracałam do niej, kiedy mogłam.
Tak, co trzy miesiące, punktualnie.
48 godzin i leciałaś z powrotem.
Ciągle mówisz o czynieniu dobra,
a czy tobie na kimkolwiek zależy?
Okradłaś mnie!
A teraz chcesz mnie pouczać?
Poświęcam się dla innych, pomagam dzień i noc,
nic z tego nie mając,
teraz moja kolej.
Jak mogłaś?
Jak mogłaś okłamywać mnie przez te wszystkie noce?
Szczerze?
To właśnie było ekscytujące.
Kłamałam, wiedząc, co zrobię potem.
To twoja wina, Judith.
Zostawiłaś tę piękną starszą panią, by zmarła w samotności.
Zawsze była sama.
Nie bez powodu. Zapracowała na to.
Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.
Może taka właśnie jesteś.
Na zewnątrz miła i uśmiechnięta,
a wewnątrz wściekła.
Krzyczysz.
Może właśnie cię uwolniłam,
byłam jedynym ryzykiem, jakie podjęłaś.
Dopuściłaś mnie do siebie.
Wystarczy. Nie istniejesz.
Uwaga, pasażerowie lotu 125. do Kinszasy
proszeni są do bramki numer 52.
Spotkamy się?
Musiałam powiedzieć koledze z pracy, że jesteś sprzedawcą.
Zbyt często dzwoniłeś.
Wymyśliłam ci imię.
Roland.
Mogę być Rolandem.
Napijesz się?
Mają tu dobre Lokoko.
Nie przyszłam tu pić.
Jesteś chętna do współpracy?
Mam sieć kontaktów we wschodnim Kongu.
Nie tylko samochody,
ale lokalnych pracowników pomocy humanitarnej, lekarzy,
ludzi z ONZ.
Dobrze. Potrzebuję ludzi, którzy łatwo dostaną się do Rwandy.
Tam sprzedamy koltan bez tutejszego podatku.
Nie zarabiasz już wystarczająco?
W rządowej kopalni?
Tracę miliony na każdym skorumpowanym polityku, który się w to miesza.
Czas, bym i ja coś z tego miał.
Pozwól, że spytam,
skąd ta zmiana?
Próbowałem tyle razy.
Nazywałaś mnie potworem.
Mówiłaś o prawach człowieka.
Nie chodzi o mnie.
Świat wokół nas jest bezlitosny.
Możemy liczyć tylko na siebie.
Ciągle ktoś coś kradnie, trzyma ręce w cudzych kieszeniach.
Mam już dość moich pustych kieszeni.
Porozmawiajmy o pracy.
Nie zapewnimy autom bezpieczeństwa.
Ludzie nie mogą wiedzieć, że z nami pracujesz.
Ale mam znajomego,
to były wojskowy,
najemnik,
przemytnik.
Pomoże ci.
Nazywa się Pieter Bello.
Co to za miejsce?
Ludzie, którzy tu pracują, widzieli dzieci takie jak ty.
Muszę wracać do Kinszasy.
Nie zostawię cię tu samej.
- Nie chcę tu zostać. - Pomogą ci.
Tak mówią, ale to nieprawda.
To co innego.
Pojadę z tobą.
- Witam. - Cześć.
Dzwoniłam.
- Tak, w sprawie dziewczynki. - Tak, to...
Zaczekaj.
- Poczekaj! - Nie chcę tu być!
Dokąd pójdziesz?
Wracaj do swojego życia.
Nie wiem, co robię.
Nie mam odpowiedzi.
Chodź ze mną.
Znajdziemy ci jakieś miejsce, kiedy będziemy w Kinszasie.
Mam pójść z tobą?
Chodź.
Hej, Martin. Znalazłeś ją?
Jestem pod jej domem.
I?
Mamy problem.
Judith nie żyje.
Co?
Ktoś zadźgał ją nożem, w jej domu.
Lekarze myśleli, że ją uratują, ale...
rano pękła jej tętnica.
Georgia, słyszysz mnie?
Jezu, co teraz?
Znajdziemy odpowiedzialnego za tę bombę.
Rozgryziemy to.
Kiedy masz samolot?
Niebawem. Jadę na lotnisko.
Judith i Pieter Bello mają jakieś powiązania.
Musimy dowiedzieć się jakie.
Zobaczymy się w jej domu,
- kiedy przylecisz. - Dobrze.
Dziękuję, że mi powiedziałeś.
Chodźmy, szefie.
Nie idę dziś do pracy.
Podobno padła moja główna operacja w Kisimie.
Wszyscy moi ludzie nie żyją.
Kiedy to było?
Kilka dni temu.
Dopiero się dowiedziałem.
Zabili każdego, kto mógł przekazać wiadomość.
Kto mógł coś takiego zrobić?
Zaatakować żołnierzy?
Ponoć jest tu pewna biała kobieta.
Judith Gray ostrzegała mnie przed nią.
Przed wdową.
Znam tę minę.
O czym myślisz?
Że przyda wam się towarzystwo.