Jenny, to ty.
Co z nią?
Nie wiem.
Nie wiem, w jakim jest stanie.
Przez telefon mówiła, że chce wracać do domu.
Ma przesiadkę w Kinszasie,
więc dowiem się więcej, gdy po nią przyjadę.
Wróć bezpiecznie do domu.
Dobrze. Cześć.
Wdowa
Tutaj.
Zawsze był kłamcą czy jestem po prostu głupia?
Nie głupia, tylko zakochana.
Niewielka różnica.
Ludzie się zmieniają,
ale nie tak bardzo, jak byśmy chcieli.
Przynajmniej teraz znasz prawdę.
Wiesz, że ten tchórzliwy dupek zaszył się w Rwandzie.
Może lepiej by było, gdybym nie wiedziała.
I żyła w niepewności? Nie wydaje mi się.
To nie znaczy, że wasze życie było kłamstwem
ani że kiedyś cię nie kochał.
Wszystko to nie ma znaczenia po tym, co zrobił.
- Cały ten czas był zmarnowany. - Georgia.
Chodź.
Znalazłeś Adidję?
Nie.
Przykro mi.
Na pewno da się coś zrobić.
Naprawdę próbowałem.
Co byś zrobiła, gdybyś ją znalazła?
Co to?
Halo?
Więc wciąż masz telefon Pietera.
Co jest?
Judith.
Dostałam twoją wiadomość.
Chyba masz do mnie pytania.
Tak, mam jedno.
Jakim cudem wciąż żyjesz, do cholery?
Spotkajmy się.
Nie. Mam tego dość.
Lecę do domu.
Ty, Will i generał możecie iść do diabła.
Poznałam twoją przyjaciółkę Adidję.
Jest teraz ze mną.
Powiedz gdzie.
POWYS – WALIA
Przepraszam, że przeszkadzam.
Nie znamy się. Owen.
Hughes.
Georgia.
Nie widziałaś może Nigela?
Biało-czarny owczarek.
Miałaby białą plamkę na nosku.
To suczka?
Tak. Na początku wzięliśmy ją za samca i nazwaliśmy Nigel.
Gdy rodziła szczeniaki u nas w domu,
było już trochę za późno na zmianę.
Przykro mi. Nie widziałam jej.
- Przepraszam za najście. - Nie ma sprawy.
Nigel!
Jakiś pomysł?
Którędy pójść najpierw?
Nie znam tej okolicy.
Poczekaj.
Wspominałem, że to beznadziejny pomysł?
Co mam ci powiedzieć? Adidja potrzebuje pomocy.
Zostanę tutaj.
- O ile to coś da. - Dzięki.
Gdzie ona jest?
Nawet nie silisz się na uprzejmość?
Zapytałam cię o coś.
Nie martw się. Jest bezpieczna.
Najpierw powiedz, gdzie jest Will.
Nie wiem.
Przyszłam tylko po Adidję.
Jak poznałaś tę dziewczynkę?
Oczywiście.
Mogę się domyślić. Zbyt często to widzę.
Dzieci dorastające zbyt wcześnie,
walczące w wojnach, których nie rozumieją.
Mają takie...
spojrzenie.
Dużo mówisz jak na trupa.
Gdy nie wiesz, kto ci zagraża,
rozsądnie jest się nie wychylać.
To twój mąż
podsunął mi ten pomysł.
I po prostu wyszłaś stamtąd na wpół martwa?
Generał Azikiwe dopilnował, by lekarze stwierdzili mój zgon.
A gdzie on teraz jest?
Nie powiedziałam mu, że się z tobą spotkam.
Tak będzie najlepiej.
Bywa... nieprzewidywalny.
To pieprzony morderca.
A ty nie jesteś lepsza.
Wiedziałaś, że samolot spadnie.
I kupiłaś Willowi bilet na ten lot.
Więc jednak go odnalazłaś.
On ci nie zagraża.
Wybacz, ale nie uwierzę ci na słowo.
Co się z tobą stało?
Przyleciałaś do Kongo zrobić coś dobrego,
a potem nagle coś poszło nie tak?
A może zawsze byłaś chciwa i bezwzględna?
Ja zmieniam to przeklęte miejsce.
Poprzez moją działalność.
Nie wprowadzamy rozwiązań tymczasowych.
Naprawiamy system, zmieniamy polityków i biznesmenów.
Działamy długofalowo.
Bo lubicie uchodzić za szlachetnych.
Pozory mylą, prawda?
Sądzisz, że gdybym odmówiła,
handel koltanem na wschodzie po prostu by zniknął?
Wmawiasz sobie, że to dobroczynność,
żeby nie mieć wyrzutów sumienia.
Że robiłaś coś złego, ale miałaś dobre powody.
A tak naprawdę Will cię przyłapał i posłałaś go na śmierć.
Azikiwe dowiedział się o poczynaniach Willa
i kazał mi kupić mu bilet na ten lot. Nie wiedziałam nic więcej.
Jakbym słyszała Willa.
„Nie wiedziałam”.
Bo nie spytałaś. Bo łatwiej było udawać.
Myślisz, że wystarczy odwrócić wzrok
i wszystko jest okej.
Skoro milczałaś, jesteś taka sama jak oni.
Nie muszę się przed tobą tłumaczyć.
Możesz wykrzyczeć światu o mnie i Azikiwe,
ale to nic nie da. Nie masz dowodu.
Powiedz, gdzie znajdę Willa, a ja powiem, gdzie jest Adidja.
I na tym koniec.
Będziesz mogła wrócić do domu i żyć dalej.
Will mnie okłamał.
Pozwolił mi myśleć, że nie żyje.
Poznał kogoś. Mają dziecko.
To musiało boleć.
Nie musiałaś grozić dziecku.
Powiedziałabym ci, gdzie jest Will.
Dupek na to zasługuje.
Rwanda.
- Dziękuję. - Gdzie jest Adidja?
- Znajdziesz ją tutaj. - Kto ją przetrzymuje?
Wiem, co o mnie myślisz,
ale nie jestem potworem.
Wybacz, że nie uwierzę ci na słowo.
Georgia.
Już idę. Będę za pół minuty.
Nie. Zawróć.
Obserwuje cię dwóch uzbrojonych mężczyzn.
- Widzę ich. - Idź.
Na końcu skręć w lewo.
- Idę w twoją stronę. - Nie.
Na tyłach rynku musi być jakieś wyjście.
Tam się spotkajmy.
Gdzie jesteś teraz?
Georgia?
Nic ci nie jest?
Raczej nie.
Nie mów: „A nie mówiłem?”.
Nawet bym nie śmiał.
To musiało być owocne spotkanie.
Tak.
Polewasz trupowi?
Pomieszało ci zmysły.
Kazałeś mnie śledzić.
Słucham?
Porozmawiajmy o białej kobiecie, którą ścigali na rynku.
Jak ją znaleźli?
Nasłałeś na mnie ludzi.
Nie ufasz mi.
Wydajesz się zła.
Co ty nie powiesz!
Kazałem cię obserwować.
- Dla twojego bezpieczeństwa. - Masz paranoję.
Nikomu nie ufasz.
Sprawdzałeś, jak się trzymam.
I chyba dobrze zrobiłem?
Zamierzałaś mi powiedzieć?
Miałam wszystko pod kontrolą.
Georgia...
nie ma żadnego dowodu.
Widziała, jak zabiłem człowieka.
Jej przyjaciel też.
A ty chciałaś ją puścić wolno...
by opowiedziała wszystko światu?
Chcę, żebyś mi ufał
i mówił, co planujesz, bo to nasz wspólny interes.
Naprawdę tak myślisz?
Zleciłem ci zadanie do wykonania.
To ja podejmuję trudne decyzje,
żebyś mogła patrzeć w drugą stronę.
Tak,
ale Georgia powiedziała mi, gdzie jest Will.
Powiedz gdzie.
To ten adres.
Na pewno?
Avenue de Kabambare, tak?
Poczekaj.
Ten adres dała nam Judith.
Skąd wiemy, że jest tu bezpiecznie?
Nie wiemy, ale muszę wejść do środka.
Cześć.
Gdzieś ty była?
Wróciłam po ciebie.
Ta kobieta powiedziała, że tu będziesz.
Nie powinna była. Przepraszam.
- To teraz mój dom, prawda? - Nie.
Znajdziemy ci odpowiedni dom.
Nie wiem nic o tym miejscu.
Ale w końcu będziesz musiała wrócić do siebie.
Co to?
Chciałam ci coś dać. To nic takiego.
Jest piękna. Podoba mi się.
Georgia?
Lepiej już idź.
Żegnaj.
Nic jej nie będzie.
Wiem.
Nigel!
Gdzie my jesteśmy?
Powinniśmy sprawdzić tu szczeliny, w które mogła wpaść.
Zwłaszcza że rano pada tutaj śnieg.
Zimno jak diabli, ale wychodziła z gorszych tarapatów.
- Sprawdźmy tę jaskinię. - Właśnie tam idę.
Nigel?
Nie ma jej?
Nie.
Co robisz w tych stronach?
- Nie wyglądasz na miejscową. - Chata należała do taty.
Miała być domkiem na wakacje,
ale ciągle ją tylko remontował.
Pan Wells?
Jako dziecko utknąłem obok twojego domu w czasie burzy.
Gospodarz zaprosił nas do środka i poczęstował herbatą.
Nazywał się pan Wells.
Otaczało go drewno, farba i chaos.
Tak. To mój tata.
Pewnie myślisz, że zwariowałem.
Tyle zachodu z powodu psa.
Nie. Rozumiem to.
Lepiej wracajmy. Zaraz zajdzie słońce.
Nie. Zostało nam jeszcze około godziny.
- Na pewno? - Tak.
Nie lubię się poddawać.
Dobrze.
Lot dopiero za godzinę. Poczekajmy gdzieś.
Ale nie tutaj. Bezpieczniej będzie w środku...
Tutaj byłam z Pieterem i Emmanuelem.
Historia zatacza koło.
Tyle za nim płakałam. I po co?
Emmanuel nie żyje, Pieter też...
a Will zaczął nowe życie w Rwandzie.
Tylu ludzi zginęło w tym samolocie
tylko po to, by generał mógł dalej się bogacić.
To musi coś znaczyć, prawda?
Co masz na myśli?
Moja podróż tutaj musi coś znaczyć.
Wszyscy bliscy ofiar tej katastrofy
muszą wiedzieć, co zaszło.
Może zapomniałaś, ale niedawno ktoś próbował nas zabić.
Nie możemy odpuścić temu, kto doprowadził do katastrofy.
Nie. Dlatego wrócimy do domu.
Skontaktuję cię z odpowiednimi ludźmi.
Ale teraz jesteśmy tutaj.
Tak. I co niby zrobimy?
Nie wiem. Nigdy nie lubiłam się poddawać.
Cześć.
Ten człowiek, Pieter Bello...
to on zabił mojego męża?
Tak. Nie chciał, byśmy dalej węszyli.
Zignorowałam jego wiadomość i nie wróciłam do domu.
Znaleźliśmy jego byłą żonę i córkę.
Wtedy nasłał kogoś na nas.
A gdzie jest teraz ten Pieter Bello?
Nie żyje.
Wiem, że to dużo informacji naraz,
ale w pamiętniku Gaelle
możesz przeczytać, że miała coś wnieść na pokład.
To była bomba.
Pasażerowie zostali zamordowani.
Obiecałam, że dowiem się, kto zabił twojego męża, i tak zrobiłam.
Ale to nic nie da,
jeśli nie ukarzemy sprawców.
Wy nic nie rozumiecie.
To jest Kongo.
Żmije w rządzie atakują, a potem chowają się jak gdyby nigdy nic.
To zgniły kraj.
Nie da się go naprawić.
Jest jak dziurawe wiadro.
Nie ma sensu napełniać go wodą.
Ivette.
Masz kontakt z bliskimi ofiar katastrofy Sankuru 19?
Tak.
Emmanuel rozmawiał z nimi przez aplikację w telefonie.
Zaczęłam jej używać, gdy zmarł.
Czasem rozmawiamy.
Mogę wysłać im wiadomość?
Czego wy chcecie?
- Musimy wysłać im wiadomość. - Bo?
Bo czas to zmienić.
Może ktoś inny przyszedł wbić ci nóż w plecy.
Ciekawe, czy uda ci się kiedykolwiek zasnąć.
Prawda?
Kto tam?
Miałem pana poinformować.
Zaczęło się?
Mamy dwóch ludzi w Ruhengeri.
Są właśnie w drodze do domu Willa Masona.
A jeśli ich przyłapią?
Nie mają z nami żadnych powiązań. To najemnicy.
Doskonale.
Nie potrzebuję kolejnej wojny.
Willu Masonie, to dla ciebie.
Judith Gray, zostaw wiadomość.
Wciąż żyję i wciąż tu jestem.
Jeśli chcesz wiedzieć dlaczego, idź do domu Azikiwe.
Gotowa?
Najwyraźniej ludzie potrzebują wiary.
Nie wiedziałam, czy przyjdziesz.
Czasem trzeba dalej napełniać wiadro wodą.
To rodziny i przyjaciele
ofiar 19. lotu Sankuru.
Niewinnych ludzi, których posłano na śmierć.
Co mam zrobić?
Teraz mam się poddać?
Wyjść,
odpokutować?
Poślij ją do diabła.
Wszyscy ci ludzie stracili bliskich przez głupią skałę.
Wyciągamy ją z błota
i zabijamy się o nią, by móc garbić się nad telefonami.
To smutne.
Wykorzystujesz żałobę tych ludzi.
Bo jesteś rozgoryczona, że mąż cię nie kochał.
Nie chodzi już o Willa.
Jasne.
Wracaj do domu.
Przeprowadzono pełne dochodzenie w sprawie katastrofy.
To był wypadek.
Nikt nie zmieni zdania.
Mylisz się.
Szczerość.
Proszę cię o nią ten jeden raz.
Jesteś mi to winien.
Powiedz prawdę.
Mogę skorzystać z toalety?
Jasne.
Jest tam.
Dzięki.
Pewnie wróci rano.
Co się stało?
Pewnie powinienem był powiedzieć ci wcześniej.
Nie uciekła po raz pierwszy.
Ciągle to robi.
Czasem nie widuję jej przez parę dni.
- To dlaczego... - Chciałem cię poznać.
Nie znamy się,
ale widuję cię tutaj.
Piękna dziewczyna nie powinna być tu sama.
Więc często ucieka?
Tak, już parę razy.
Jak to zwierzę.
One tak już mają.
Może przez ciebie?
Może chce być gdzie indziej i powinieneś ją puścić?
Możesz już iść.
Dobra.
Nie dziwię się, że wylądowałaś tu
zupełnie sama.
Nie masz pojęcia, dlaczego tu jestem i co widziałam.
I tak byś mi nie uwierzył.
A teraz spieprzaj.
Cześć.
Wiedziałem, ale nic nie powiedziałem.
Tutaj widać pieniądze
i gdzie były przesyłane.
Mam e-maile...
i SMS-y...
na potwierdzenie moich słów.
Dlaczego mówi pan o tym dopiero teraz?
Po tak długim czasie?
Widziałem, co robi z ludźmi
utrata bliskiej osoby.
Przydarzyło się to zbyt wielu ludziom.
Co teraz z nim będzie?
Pewnie będzie chciał pójść na ugodę.
Cholerna gnida.
Ważne, by zrobił to, co obiecał.
Nie jest już moim problemem.
Gdy byłem mały, wujek opowiedział mi historię.
O ośle należącym do rolnika.
Osioł wpadł do głębokiej studni.
Usiadł na dnie i płakał godzinami.
Rolnik spojrzał na niego i uznał, że zwierzę jest stare.
I tak miał zamiar zakryć studnię.
Zaczęli zsypywać łopatami piach do studni, prosto na osła.
Coraz więcej piachu.
Ale rolnik przestał.
Gdy wrzucił trochę więcej piachu,
spojrzał w dół i zobaczył coś niezwykłego.
Piach zrzucony na grzbiet osła
opadł na boki, gdy zwierzę się otrzepało.
Z czasem
piach zaczął się kumulować,
aż osioł mógł stawać coraz wyżej
i w końcu wyjść ze studni.
Dlaczego wuj opowiedział ci tę historię?
Żeby poprawić mi humor.
Osioł mógł wyjść ze studni,
by znów móc dźwigać bagaże.
Uwolnił się...
by znów móc służyć w niewoli.
Ja nie jestem niewolnikiem.
Puszczaj!
W porządku?
Tak.
Chodź.
Ale zabawa.
O rany.
- Za ile sprzedałaś? - Nie pytaj.
Nie najlepsza nieruchomość.
Nie wiem, może wzbogaciłaś się o parę owiec.
Przed chwilą jeszcze smacznie spała.
Zacznę ładować bagaże.
Dziękuję.
Nie musisz mi dziękować.
Muszę. Dajesz mi dom.
Masz już dom. Teraz razem stworzymy nowy.
Dobrze?
Pomożemy mu?
Uważaj na błoto.
Nie, damy radę.
Patrzcie.
Spójrzcie na tego psa.
Nikogo nie ma w tej okolicy.
Chyba się zgubił.
Nie zgubiła się.
Jesteś pewna?
Tak.
Jedźmy.
Dobrze.