Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[gwar, ciągły sygnał dźwiękowy]
Proszę rozstawić ręce.
[komunikat z głośnika] Uwaga, informacja dla pasażerów...
[dalsza część niezrozumiała]
[kobieta] Proszę się odwrócić.
Dziękuję.
Zmiana.
Proszę rozstawić ręce.
Proszę się odwrócić.
Dziękuję.
Na razie!
[głośne oddechy]
- [pikanie] - Ubieraj się.
Co?
Ubieraj się.
Ty jesteś jakaś, kurwa, pojebana.
[łamaną polszczyzną] Miałam zadzwonić, że pogoda się zmienia.
[brzęk szkła]
[brzęk kostek lodu]
[warkot silników samochodowych]
[syrena]
- [muzyka gitarowa] - [mężczyzna śpiewa]
♪ Z Jezusem w sercu idę przez świat ♪
♪ Z Jezusem w sercu za pan brat ♪
♪ Nie straszne żadne burze I zawiłość dróg ♪
♪ Gdy w twoim sercu jest sam Bóg ♪
♪ Nie straszne żadne burze I zawiłość dróg ♪
♪ Gdy w twoim sercu jest sam Bóg ♪
♪ Z Jezusem w sercu idę przez świat ♪
♪ Z Jezusem w sercu za pan brat ♪
♪ Nie straszne żadne burze I zawiłość dróg ♪
♪ Gdy w twoim sercu jest sam Bóg ♪
A teraz poproszę o zabranie głosu panią dyrektor.
Kochani...
Myślicie, że rekolekcje są ważne jedynie ze względu na swój aspekt religijny.
A ja bym chciała, żeby ta mądrość, mądrość uniwersalna...
dotarła do każdego z was.
[z francuskim akcentem] Gustave Flaubert,
Godard Jean-Luc
i dla równowagi polskie artystki, kobiety:
Katarzyna Kozyra "Chłopcy"
i instalacja "Rodzisko" Natalii Bażowskiej.
Podaj proszę, Andrzej.
Wystawa do maja w Warszawie, a potem jedzie do Paryża.
[mówi po francusku] Jak tam wasz francuski po wakacjach?
[po francusku] Bez odpowiedzi?
[po francusku] Tak sobie?
[po francusku] Co to znaczy?
[po francusku] Pogarda.
[po francusku] Nic?
[ucisza klasę]
[po francusku] Marysiu, przeczytaj.
[po francusku] Nie, nie.
[po francusku] Przeczytaj samą definicję.
[po polsku] Stan uczuciowy, w którym oceniamy kogoś lub jego moralność,
jako zasługujące na karę lub obojętność,
odbierające szacunek i uwagę drugiej osobie.
Obrzydzenie?
Wstręt?
- Pogarda? - Pogarda Godarda?
[śmiech]
[gwar]
[kobieta] I co? Siostra nam zabiera pana Tomeczka?
- Zabiera. - Ale spokojnie, pani Dorotko,
- ja się tylko żenię. - Tak się tylko mówi.
[kobieta] No ja rozumiem.
[mężczyzna] Nie wydaje mi się, żeby pani rozumiała.
Tak, ale proszę się nie denerwować. Ja z nimi o tym rozmawiam.
Ale proszę pana, ja ich tak nie puszczam bez przygotowania na to.
- Rozmawialiście? - Tak, rozmawiamy o tym.
- No ja prow... - [łomot]
- Halo? - Jestem.
- Liceum to jeszcze nie jest... - Nie...
Tak, ja z nimi rozmawiam. To jest w ramach programu.
Nie, to nie jest wychowanie seksualne, tylko to jest sztuka, proszę pana.
Ja nie bardzo mogę teraz rozmawiać.
Rozumiem. Ale co ma do tego moja matka?
- Dzień dobry. Mogę w czymś pomóc? - Znasz ją?
No w sensie biblijnym.
- Fajna, nie? - Fajna, ale chyba trochę nerwowa.
Zobacz.
- To ta pani. - Ta pani?
- Zadzwonisz do mnie? - Chyba żartujesz?
- Jestem mechanikiem. - To mi to zmechanizuj.
[gwar]
- Co jest? - Dziunia rozwaliła mi zderzak.
- Która? - Tamta w czarnym.
- Gapi się na mnie. - Ja chyba też nie jestem głodny.
- Mamy ten stoliczek na górze? - [mężczyzna] Tak.
- Pewnie wodę z cytryną zamówiła. - Chudziutka, nie?
- Ja pierdzielę. - Nie przejmuj się.
- Wiesz, jak ma na nazwisko? - Pierdoły...
[pisk, śmiechy]
[muzyka house]
[głośność muzyki wzrasta]
[równe bity]
[dobiega głos kobiety] Dawajcie szybciej!
[kobieta] Seks...
Fajnie było?
[przytłumiona muzyka]
- Jaką chcesz kawę? - Fioletową.
Fioletową.
[warkot ekspresu]
Śmierdziel.
- No ładna. - No.
- Zielone oczy ma. - Nie musi mieć zielonych oczu.
- Z agencji? - Nie, z ogłoszenia.
- Ale chcę, żeby była podobna do ciebie. - Ma badania?
Pewnie, że ma. Ja bym nie sprawdził?
Ja nie będę już piła.
Masz karteczkę.
- Kochasz mnie? - Kochasz mnie.
Na pewno?
Pa.
Cześć. Sprawy miałam.
Budżet się nie spina, ale byś mogła nie prowokować tymi wystawami...
- [dzwonek telefonu] - ...bo wiesz w jakiej jesteśmy sytuacji?
Poczekaj, przepraszam.
Z mamą jestem. Zadzwonię, dobrze?
Tak, oddzwonię.
To są naczynia połączone, Nina.
Jak zamknę szkołę, to nie będę mogła partycypować w..., wiesz.
A ty też stracisz pracę.
- [kobieta] Dzień dobry. - Dobry.
Dzień dobry.
- Dwa soczki poprosimy. - [kobieta 2] Proszę bardzo.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Rozumiesz?
Chodź. Wstań na chwilę.
Zobacz.
Może ta, nie?
- Ładnie. Co myślisz? - Fajna.
Dobra, nie wiem.
Fajna.
Dobra.
Aha, jeszcze.
Nie, to chyba nie w jego stylu.
Przecież on nie ma stylu.
To jest właśnie też styl, mamo.
[mężczyzna] Tak więc trochę do zrobienia jest, niestety.
- OK? - Dzięki.
Jeszcze siku zrobię.
- Dzień dobry. - Cześć, szefie.
- Odwiozę klientkę na stację. - Dobra.
- Dobra? - Dobra. Wracaj.
Cześć.
- Który rocznik? - 87.
- Mało jeżdżony chyba, co? - Jeżdżona.
- Renia. - [mężczyzna śmieje się]
A tamten model, który rocznik?
- 78. - Europejski model, co?
A jak.
Dobra, to ja poproszę kluczyki i dokumenty.
Też byłem za tęczą.
Szkoda, że to lewa strona.
Mam jeden kierunkowskaz, ale prawy.
Sorry.
Jak długo to potrwa?
Jak się chce dobrze zrobić, a chyba się chce,
to trzeba całość polakierować, żeby nie było innego odcienia.
- Bo tu stara historia prześwietla. - Masz pomysł, jak wrócę?
Poczekaj chwilę.
Nina! Słuchaj, na pewno nie chcesz, żebym z tobą pojechał?
- Sama pojadę. - Nie podrzuciłabyś jej do miasta?
Nie mam zastępczego, a Stachu gdzieś tam pojechał.
Podrzucę panią! Zapraszam.
Dzięki.
- Dzięki! - Ciao.
Przepraszam.
Długo się znacie?
Z mężem? Od liceum.
Nieźle.
I jeszcze wam się nie znudziło?
Trochę się znudziło.
[radio, kobieta mówi po francusku]
Będę tu skręcać. Może cię wysadzę, co?
Dobra, tam jest przystanek.
Dzięki.
[kobieta] Mnie się nigdy nie układa.
Jeszcze nie pamiętam wszystkich słów po polsku.
- Nina. - Dzień dobry.
- A dużo chodzi pani do parku? - Nie, nie mogę. Praca mi nie pozwala.
[Nina] Ja, jak byłam mała, chodziłam po torach.
Na wsi, jak jeździliśmy. Po takich starych porosyjskich.
A mama mówiła: "I dokąd cię to zaprowadzi?".
Ma pani bardzo wysoką stawkę, nawet jak na...
[łamaną polszczyzną] Jak na co? Że urodziłam nie swoje dziecko?
Jak często mogę je widywać?
To tak nie działa. Myślałam, że pani wie.
- Co wiem? - To nie będzie pani dziecko.
- To będzie dziecko moje i mojego męża. - Mamo!
- Ale ja też mam męża... - To ile chcecie?
- [dziecko] Mamo! - Nie podoba mi się pani ton.
- Mój ton się pani nie podoba? - Nie, nie podoba mi się.
- Pani mnie zwodzi? - [dziecko] Mamo!
- Pani rozumie, że ja nie mam wyjścia? - Proszę się uspokoić.
- Ja panią proszę. - Przepraszam.
- Ja b... Proszę panią. - [nawoływanie dziecka]
[odgłos nalewanej cieczy]
[brzęk szkła]
Otworzyłem, żeby pooddychało.
Nie, nie będę piła.
Ja wytrę.
[muzyka]
[tykanie zegara]
Poszukamy innej.
- [gwar] - Dzień dobry.
Cześć. Jak auto?
- Dzień dobry. - [mężczyzna] Cześć.
- Kaweczki poproszę. - Kawusia?
- Podwójna. - Drobnych nie będzie?
Nie dzisiaj.
Wyprostuję, zostaw.
[świst urządzenia]
- Więcej dwójek nie mam. - O!
- Zaraz podamy. - Dzięki.
[hałas ekspresu]
Słuchaj...
Wiem, że to dziwnie zabrzmi, ale...
- Może wpadniesz do nas na kolację? - Dlaczego?
Bo masz zielone oczy.
- Nieprawda. - [śmiech]
Może ona już nie jest dziewicą?
Nie wiem.
Ojej.
Dobrze.
Ale dobrze. Jak ja mam się czuć? Przecież nie jestem chora.
O co ci chodzi?
Tak, byłam.
Założę się, że doceni mojego bambusa.
Nie, bo Wojtek gotuje
i będziemy zaraz jakiś film włączać. Wiesz?
To już nie będę z tobą rozmawiać.
Dobra. No bardzo fajnie.
Pa!
[tykanie zegara]
Możemy to wszystko odwołać, jak chcesz.
[Nina wzdycha]
[szepcze niezrozumiale]
Czekaj.
[głośne oddechy]
[brzęk dzwonka]
- Cześć. Fajnie, że jesteś. - Cześć.
Grand cru classé!
- Cześć. - Rozbierz się. Daj kurtkę.
[plusk nalewanej cieczy]
Ładnie tu.
[dobiega rozmowa]
[Wojtek] ...to nie ma problemu.
A jeżeli na przykład chodzi o starsze ople...
[muzyka]
[Wojtek] Chodzi po prostu o to, że to jest bardzo droga robota.
[muzyka, mężczyzna śpiewa po angielsku]
[muzyka zagłusza rozmowę]
Muszą zerwać z tego zderzaka starą powłokę. Potem na to kładą miedź...
[Nina mówi po francusku] Przed białym wino czerwone i wszystko ułożone.
[po francusku] Przed czerwonym wino białe
[po francusku] i gruzy zostają same.
- Ale to znaczy, że co? To ostatnie? - Ostatnie.
Już, dziękuję.
A to może... zapalimy?
To jest dobry pomysł.
A ty palisz?
A gdzie ty pracujesz?
A...
Ostatnio oglądałem taki super dokument.
W telewizji, już nie pamiętam jakiej. O mieczach samurajskich.
Wiecie, co to za historia z tymi mieczami?
- Nie. - Ja też nie wiedziałem.
Trzeba zacząć od tego,
że oni sprawdzali klingi tych mieczów...
- Hurtowo brali tych więźniów... - Mieczy.
[Wojtek] Z tego więzienia.
Nina, proszę cię.
I ciachali. Ale to jeszcze nic.
W ogóle sama produkcja tego miecza...
- Na przykład tą stal... - Tę stal.
[muzyka zagłusza Wojtka]
[głos Wojtka odbija się lekkim echem]
- Żeby to otrzymać... - [muzyka zagłusza Wojtka]
Jeziora, strumyki...
To jest żmudna...
[głosy nakładają się]
Dla faceta, który to opowiadał, najstraszniejsze jest to,
że oni nie mogą już próbować tych mieczy na więźniach.
Jak to opowiadał - płakał.
Natomiast ja uważam, że...
Najbliższy ludzkiemu kręgosłupowi jest bambus.
[śmiech]
- Bambus? - Bambus.
A ja też znam tę historię, tylko inną wersję.
- A czy ty jesteś studentem? - Raczej emerytem.
- O mieczach? - O bambusach.
Siedzi trzech hipisów. Nagle z nieba spada pałka.
Bambusowa.
Nie, pałka. No i...
- [Nina] Bez sensu. - Co?
- Niepodobna. - No i?
I...
Okazuje się, że ta pałka to jest facet, tylko martwy,
no i teraz spada z nieba jako pałka.
[pokasłując] Skąd ty bierzesz te brednie?
Z literatury na świecie.
Chcecie mieć ze mną trójkąt.
Tylko ja.
[Magda] Muszę do kibla.
Tam na koniec korytarza i po prawej stronie.
[szczekanie psa]
[bezgłośnie] Ja pierdolę.
[wibracje telefonu]
Powiedz mi, bo ja się chyba pogubiłam.
Czy ty sobie wyobrażałeś, że pójdziemy do sypialni w trójkę?
- Przestań, proszę cię. - [wibracje telefonu]
Nie no naprawdę. I że ty jej pokażesz swojego...
bambusa i będziecie się pieprzyć,
- a ja w tym czasie co? Pójdę na kawę? - Chodź. Zrobię ci...
- Kawę. - Kurwa.
- Chodź, pijana jesteś. - Ja jestem pijana?
- Tak, jesteś pijana. - [śmiech]
- [wibracje telefonu] - Nie dzwoń do mnie!
Halo? Cześć.
Tak, jest.
No pewnie, już ci ją daję. Buziaczki, pa.
Kto cię prosił? A mogłeś wybrać taką super siostrę!
Halo? A gdybyśmy teraz seks mieli? Nie mamy.
Nie, Sylwi. Nie owuluję!
Został tylko komplet garnków.
- W życiu nie widziałam, by gotowała. - Zrobię ci kawę.
- Przestań! Nie uspokajaj mnie. - Przestań.
- Nie uciszaj mnie. - Proszę cię, przestań.
Seks, inseminacja!
Owulacja! Badanie!
Macanie! In vitro!
In vitro, poronienie, surogatka! Kurwa!
- I tak nic z tego nie będzie! - Przestań!
- Bo potem będziesz żałować. - Kochasz mnie?
- Kochasz? - O co ty mnie, kurwa, pytasz?
Kocham cię! Ty mnie kochasz! Kochajmy się, kurwa!
[głośna muzyka]
[pisk opon]
[hałas zagłusza rozmowę]
I pomyślałam sobie, że może to jest...
Może to jest nasza ostatnia szansa.
Może to jest moja ostatnia szansa. Jak się teraz nie uda...
Ja już nie mam siły.
Ale wszystko sama zrobię. Nic byś nie musiał.
I dam radę, zobaczysz.
Ile zajmie ta naprawa?
- Jakiś tydzień. - Daj mi trzy.
- Po co ci trzy? - No przekonam ją. Nie wiem...
Przecież nie powiem jej tak od razu.
I zajmę się nią też. Pomogę jej.
- Nie wiem, ile my wtedy wypiliśmy. - Nina...
Ja jej zapłacę trzy razy więcej niż dziewczynom na portalu.
Ale dobrze wiesz, że kasa to nie wszystko.
Już raz od nas wyszła. Nie pamiętasz?
Nie lubi nas. Po prostu nas nie lubi.
Ja też jej nie lubię.
Nie?
Dobra, trzy to za dużo, ale przeciągnę do dwóch.
- [trzaski] - Dobra.
- Dzień dobry. - Cześć.
- Co to za... Nie znam go. - Nowy.
Samuel.
Fajnie.
- Tu postawię. Sięgniesz? - [potakuje]
[szeptem] Dzięki.
Podałabyś mi jeszcze cukier?
Trzy łyżeczki.
[piosenka po angielsku]
Trzy.
Słodko.
Dzięki.
Co robisz?
Mogę ci jakoś pomóc?
Możesz mi te oceny odczytywać.
No jasne.
Marcinkowska Aneta najpierw.
10 punktów.
Piątka.
- Gosławski? - Gosławski, siedem punktów.
Trója, załapał się.
Miłko. Łukasz Miłko.
Siedem punktów.
- Siedem? Jesteś pewna? Nie sześć? - Siedem.
Wpisz siedem.
A w twojej rodzinie dużo ludzie chorowali?
To znaczy na takie choroby przewlekłe, jakieś dziedziczne.
Nie wiem. A co?
Ciekawe.
Masz jakieś zdjęcia z dzieciństwa?
A gdzie masz? Ja mogę przynieść.
Pooglądamy?
A żadnych kwiatków nie masz. Nie lubisz?
- Nic by tutaj nie przetrwało. - Czemu?
Nie mam do tego ręki.
Może jeszcze nikt mi nie dał.
Możesz być pierwsza.
Sądzę, że dobrze, że wycofali tę reformę.
- Wy młodzi nie garniecie się do roboty. - Rysiu.
Ja myślałem, że weźmiemy ten ślub, jak już zarobię na niego, ale...
Ale bierzecie teraz. Tak?
Częstuj się buraczkami.
[kobieta] To co? Deser?
[razem] Tak!
- Pieniądze szczęścia nie dają... - Tylko szczęście daje pieniądze.
Po prostu nie mają pomysłu na siebie, a potem tylko narzekają.
Daj.
Ale ty się robisz do mamy podobna.
- [dziecko] Mogę się iść pobawić? - Oczywiście, kochanie.
- Tata, będziesz to jadł? - Nie, dziękuję.
Dobra, to zabieram.
- [mężczyzna] Ale co, mamo? - No "co mamo"?
[kobieta] Co tu tak zimno jest?
- Jak tato? - Dobrze, dziękuję.
Dobrze.
[muzyka]
- Czyli jutro idziemy do kina? - [potakuje]
Na godzinę 12.00.
- 17.00? - Nie.
- 15.00? - Nie.
- Wszystko dobrze u was? - Super.
[chłopiec] A co będziemy tam jeść?
[dziewczynka] Może popcorn.
Dobra. A co będziemy robili po kinie?
Mamo, baw się z nami!
[kobieta] Poproszę herbatkę.
[huk]
Jakieś takie zwykłe ziemniaki pieczone
i sałata.
A to jest specjalna sałatka mojej mamy.
- [odgłos podziwu] - Jest naprawdę pyszna.
[po francusku] Specjalność domu
A jak twoja głowa?
A...
A jak twoja? Może na początek?
Spróbuj to, mówię ci.
- A te jutro wezmę do roboty. - Nie będziesz szła jutro do roboty.
- Nie stać mnie na zwolnienie lekarskie. - Nie możesz.
Masz wstrząśnienie mózgu. Powinnaś leżeć jeszcze.
Dobrze, mamo.
Zostaniesz jeszcze ze mną? Chwilę.
[muzyka]
[muzyka budząca niepokój]
[burczenie]
Bo jak staniemy, to będzie dupa! Pchaj! Dawaj!
- [śmiech] - Kurwa, Magda, no...
[stękanie]
- Madzia, proszę cię, jeszcze chwilę. - Nie ma opcji, kurwa.
O, czekaj. Posiłki mamy.
- Teraz pójdzie. Jeszcze go zapalimy. - No może.
Co robicie?
Taką przejażdżkę mamy romantyczną, retro wozem.
- Pchamy sobie autko. - W błocie po kolana.
- A ona jest na L4. Wiesz o tym? - Chyba zamówię taksówkę.
Poczekasz w samochodzie? Ja cię odwiozę.
- Może nad tym pracuję. - Nad czym?
Nad tym, żeby dziecko było poczęte.
Z miłości.
Nie spieprz tego, Wojtek,
bo moja mama za następną już nie zapłaci.
[pikanie]
[pikanie cichnie]
- To był twój pomysł. - Nie, twój.
Od początku to był twój pomysł. Oj, przestań.
Zdejmij ten uśmiech, dobrze?
Jezu! Nie możesz się powstrzymać przy niej?
- Masz 15 lat. - Możesz się zatrzymać? Przepraszam.
- Co ty robisz? - Pierdolę to.
- Ja... - [głośny trzepot]
Nie masz co być zazdrosna. Jestem "safe".
- Gdzie mam cię podwieźć? - O co ci chodzi?
Gdzie mam cię podwieźć?
Dzień dobry. Śpi?
- Tak. - Dziękuję bardzo.
Cześć, tata.
Podnieś się. Usiądź.
No, kładź się.
Zarosłeś trochę. Ogolimy cię następnym razem.
Gorąco tu. Tak?
Fajki ci kupiłem.
I owoce: gruszki, mandarynki, żebyś miał. Dwa soki tutaj.
Przyniosłem ci więcej dwójek na zapas. Do puszki kładę.
[brzęk monet]
[dobiega jęk]
[warkot silników motocyklowych]
Żużel może być?
Falubaz.
[trzepot skrzydeł]
- [dźwięki drumli] - Serio chciałaś zabrać na to dzieciaki?
A co?
Ej, żartowałam.
Tam trzeba zdjąć buty.
[Magda] O!
[muzyka]
[odgłos podziwu]
Ale czad.
Fajnie.
[pulsujące dźwięki]
Kobiece łono ukoi nawet morze.
Nie, jakoś tak.
Ana-suromai.
Nie, to jakieś łacińskie przysłowie.
Ana-suromai to staroegipski rytuał, który polegał na tym,
że kobiety pokazywały swoje genitalia.
No. Nawet była taka historia,
że Persowie walczyli z Medami, przegrali tę walkę...
No i spieprzali sobie równo drogą.
Nagle na ich drodze stanął szpaler uniesionych spódnic.
Szpaler szparek.
Kobiety podnosiły te spódnice po to, żeby...
pokazać drzemiącą w nich moc.
No chłopaki wróciły na pole bitwy
i wygrali tę wojnę.
Takie proste.
Siedzisz w wielkiej cipie i o tym nie wiesz?
Lubisz się tak schować?
Zapomnieć?
Ja wszystko pamiętam.
[wzdychając] O, tak.
Miewam taki sen.
Idę po autostradzie, sama.
Jestem strasznie zmęczona.
I strasznie chciałabym z kimś porozmawiać,
ale wszyscy jadą i nikt się nie zatrzymuje.
No tak.
Na autostradzie nie można się zatrzymywać.
[gwizdnięcie gwizdka]
[kobieta] I tempo trzymamy!
- [dziewczyna krzyczy niezrozumiale] - Kasia, wyżej nogi, proszę.
Bardzo dobrze.
Świetnie! Proszę bardzo.
- Magda! No co ty? Pogięło cię? - Co?
- Po wypadku? Nie ma opcji. - To co mam robić?
- Nie wiem. Idź do Loni. - Jak nie będę trenować,
- to nie zagram. - No to nie zagrasz.
[szeptem] Ja pierdolę.
- Co jest? - Daj spokój.
Coś nie OK?
Magda! Znowu mężatka?
Koniec, Magda! Rozumiesz? Jedziesz na normalną randkę.
- Come on! - Na luzaku.
Żadnych pierdół i heteryczek! Bobi jest najlepsza.
Dobrze, dziewczyny! Zbieramy słupki, szybciutko!
Normalną, na luzaku. Konsensualne FF, rozumiesz?
FF? A co to niby jest?
Friends fucking. Konsensualny.
Dobra! Kurwa!
[trenerka] OK! Dziewczyny, szybciutko! Raz-dwa!
Zaczynamy grę! Proszę bardzo!
- [odgłos gwizdka] - Dobrze!
[kobieta] Dajesz!
[dopingujące krzyki]
Dobrze!
- Yes! - [okrzyki]
[dzwonek do drzwi]
Cześć.
Przepraszam, śpieszę się.
A dokąd idziesz?
Do Między.
Wiesz, która godzina?
Nie.
Przepraszam, bo jak teraz ci nie powiem, to znowu ci nie powiem i...
Jakoś fatalnie wyszło wtedy na tej kolacji u nas.
- Mówiłam ci, że jestem "safe". - Tak.
Ale...
Wiesz... Nie mogę mieć dzieci,
a bardzo bym chciała.
Znaczy, że oboje byśmy chcieli, bo Wojtek też.
Przepraszam.
Próbowaliśmy...
Leczenie.
In vitro.
- Dwa razy in vitro. - Chcecie mnie adoptować?
Hmm?
Nie chcecie.
Chcieliśmy, żebyś ty urodziła nasze dziecko.
Tylko nie za darmo.
To trwa rok i my byśmy ci zapłacili duże pieniądze.
Ale poczekaj. Nie chodzi o to, że masz się przespać z Wojtkiem.
To tak nie działa. Ja ci wytłumaczę. Ludzie tak robią. To jest...
Ty jesteś pojebana.
- W dupie mam twoje i Wojtka dziecko. - Poczekaj.
Drzwi się same zatrzaskują. Zamknij za sobą, OK?
- Nie z tobą się umówiłam. - Poczekaj.
Przepraszam cię, poczekaj.
- Chcecie jakieś procenty z baru? - To, co zawsze.
Jak on wygląda? Jakiś przystojny?
Włosy platynowe, oczy Shane. Szuka miłości, nie ma samochodu.
Ale on wie, jak ty wyglądasz.
Ona.
- Dlaczego akurat mnie wybraliście? - Bo jesteś bardzo ładna.
To znaczy...
Spodobałaś nam się i...
Wojtkowi się bardzo podobasz.
Chyba tobie się bardzo podobam.
I co? Ty nigdy z chłopakiem...
- Przepraszam. - [brzęk dzwonka]
Potrzymasz?
- Nikita 18? - Przepraszam?
Nikita.
A nie... To...
- Nie, to... - Wyglądasz jakoś tak...
- Ojej. - Lubię naturalnie.
Ja chyba nie.
- Gadżety? - Oj, nie.
Przepraszam. Koleżanka też z branży?
Ale z jakiej branży?
Przepraszam panią. To jest nieporozumienie.
Sorry.
- Chodź. - Przepraszam.
[muzyka techno]
- To jest Nina. - Cześć.
Ada wypada?
- Bobi ci dziękuje. - Kto?
- Bobi. - Chyba muszę ją przeprosić.
Dziękuję.
- Głośno, co? - Chodź. Pokażę ci coś.
Przepraszam.
Patrz, Lola.
[odgłos podziwu]
Lizbona, Portugalia, Australia.
Poleciałabyś?
- Nie. - A gdzie byś poleciała?
Nie wiem.
A gdybyś miała wszystkie pieniądze świata,
- to gdzie byś poleciała? - Do matki, do Katowic.
- Gdzie ty pracujesz? - Na lotnisku.
Co?
Głupia jesteś.
Załatw mi bilet na Bali w lipcu.
Dobrze. Sama polecisz?
Chyba już sama.
Ja się boję latać.
Musiałabyś mnie trzymać za rękę.
Takie fajne laski, a się marnują.
Spierdalaj.
Mamy zmianę warty?
- Idź z nimi. - [melodia na instrumencie strunowym]
- Nina! - Przestań.
- Chłopaki! - [Magda ucisza Ninę]
Wróciłam.
Uważaj, bo się pogniewam.
- Nie zapytasz mnie, gdzie byłam? - Gdzie byłaś?
Byłam...
Tańczyłam.
Trochę rozmawiałam.
Ale głównie to tańczyłam.
Rozmawiałam z nią.
Wszystkie kobiety się na nią patrzyły.
Na mnie też.
Bo ona jest bardzo ładna.
[Wojtek mruczy]
Szkoda, że urodę nie zawsze się dziedziczy, prawda?
Przekonałaś ją?
A może byśmy po prostu...
zaadoptowali jakiegoś Nigeryjczyka?
- Może chodź spać. - Ale ej, Wojtek.
Ej, ale ja bym sobie jeszcze coś nalała.
- Chodź spać. - Ale poczekaj. Nie mów tak do mnie.
I nie mów do mnie, że jestem pijana, bo nie jestem.
Po prostu chciałabym porozmawiać.
Na prawo czerwone, na lewo wytrawne.
Ja ci obiecałam
i w zdrowiu, i w chorobie.
I w...
Poczekaj, jak to było? Zapomniałam.
W miłości.
Ale zapomniałam. Przecież ja cię już nie kocham.
[szum]
O, słuchaj. Tu masz kwiaciarnię. Czekaj.
- I tu masz moją kartę. - Ale...
Przestań.
- Ładnie, nie? - Bardzo.
Ja myślę, że ten główny stół będzie stał tutaj.
Tu sobie usiądziecie z Tomkiem, my obok z tatą.
Ojciec Wojtka będzie?
No dobra, to usiądzie obok Wojtka. Nie musicie siedzieć razem.
Mamo, pamiętajmy, żeby Agnieszka i Robert tak sobie oddzielnie...
- O matko. - Bo się popsuło.
Jeszcze dzieci.
- I ludzi ze szkoły. - Wszystkich porozsadzajmy.
Małżeństwa też nie muszą być razem.
- Tak myślisz? - A tobie to jakoś cycki urosły. Nie?
[śmiejąc się] Nie dotykaj mnie.
Dobra, dziewczynki! Ile tych dzieci jest?
- Twoja trójka, tak? - Tak.
- Zdzisio, dwójka. Helenka... - Sara.
- Od Lucy szóstka. - Szóstka?
Zmieszczą się przy tym jednym. Przy takim posadźmy.
Aha. Pani Basiu!
Pani Basiu!
Pięknie będzie.
- Wiem. - Żyjesz?
Jakoś daję radę.
A ty jak tam?
Ja na szczęście mam już to za sobą.
[westchnienie]
Mieliśmy jakiś pomysł z Wojtkiem,
ale nie wypaliło.
- Nie spodobała ci się? - Nie musi mi się podobać.
To tak nie działa, Malwi.
Jest lesbijką.
- Abstrakcja. - Jak to lesbijką?
Jak bardzo?
- Jak bardzo? - Jak bardzo męska?
Nie jest męska.
No tak jak Wojtek.
Jezu, ty głupia jesteś.
[śmiech]
[mówi po francusku] Co określa naszą tożsamość?
Marysiu?
- [po francusku] Kim jesteś? - [po francusku] Marysią. Sobą.
[po francusku] Dobrze.
[po francusku] Kim chcesz być?
[po polsku] Chcę być ładna.
- [po francusku] Chcę być piękna. - [dziewczyna powtarza]
[po francusku] Piękno...
[po francusku] Czy piękno określa naszą tożsamość?
- [pyta po francusku] A ty, Karolino? - Bohaterką Fanfika.
[po polsku] Słucham?
[po francusku] Aktorką. Takie mam marzenie.
[po francusku] Marzenie.
- [po francusku] Marzenie. Rodzaj męski. - [po polsku] Marzę o dwóch milionach.
[po francusku] On marzy, żeby być milionerem.
[po polsku] Ja mam taką potrzebę, żeby każdego dnia mieć inną laskę.
Jezu, Michał.
[po polsku] Mój stary zostawił matkę dla masażystki, bo miał marzenie
- o cyckach jak Brigitte Bardot. - Nie, on po prostu miał taką potrzebę.
Nie! On po prostu był tchórzem i spieprzył!
Uciekł.
[po francusku] Ucieczka. Rodzaj żeński.
[po polsku] Jezu, ale czemu ona go zostawia w tym filmie,
skoro on był taki słodki?
Jak mój Mateusz.
[po francusku] Bo tamten miał fajną furę.
[dziewczyna po francusku] No i hello, był producentem.
[po francusku] Czy bohaterowie "Pogardy",
Paul i Camille, rozstaliby się,
gdyby Michel Piccoli nie zdecydował za Brigitte Bardot,
że ma jechać sama z producentem?
- Nieciekawa sytuacja z żoną. - [kobieta] A co się stało?
A, szkoda gadać. Mam nadzieję, że mi wybaczy.
- Ja po to rozliczenie na szkołę. - Tak.
Kwiaty przywiozę dwudziestego piątego rano.
- Oczywiście. - Ile płacę?
30 złotych.
Szukam takiej rośliny, która by przeżyła bez podlewania.
Może jakiś kaktus?
Proszę. Wszystkie kwiaty trzeba podlewać.
I do wszystkich trzeba mówić. Powodzenia.
Dzięki.
[dzwonek do drzwi]
Cześć.
[muzyka]
[muzyka trzymająca w napięciu]
[muzyka trwa]
[drżący oddech]
[głośny oddech]
[jęki]
[muzyka trwa]
I co, nigdy?
No nigdy.
Ale nic?
Nic.
Pierwszy raz.
- Naprawdę. - Nawet cukierka?
Zwłaszcza cukierka.
Ja zawsze, jak jestem w Biedrze, to biorę cukierka.
- Tak? - No.
Gorąco mi.
[Wojtek szeptem] Pierdolę.
[tykanie zegara]
Cześć.
Kwiatek mi się złamał.
Czekałem na ciebie przed szkołą. Wszystko dobrze?
[muzyka]
Cześć.
Gotowe. Kluczyki da ci Wojtek.
Dzięki.
Proszę.
I żebym więcej was tu nie widział.
- Trzymaj się. - Dzięki.
Uważaj na siebie.
[warkot silnika]
Hej!
[pikanie sygnalizacji świetlnej]
[coraz szybsze pikanie, cisza]
Muszę ci znaleźć jakieś inne lokum. Takie zmiany dobrze robią.
Pamiętasz, jak cię prosiłem, żebyś się rozstał z naszą matką,
jak byłem mały?
Naprawdę nie ma sensu być ze sobą tylko dla dzieci.
Dzieci to czują.
Nie pogniewałbym się na ciebie, gdybyś się z nią wtedy rozstał.
[szeptem] Kurwa.
Nina cię pozdrawia.
Chciała przyjść, ale jej młodsza siostra się hajta.
Malwina.
Malwinka jest śmieszna.
Bo Nina staje się podobna do swojej matki.
I do naszej. Wiesz?
Normalnie, jakbym się ożenił z naszą matką.
Jeszcze trochę i przestanę się odzywać, tak jak ty.
A ja myślałem, że ona sobie beze mnie nie poradzi.
Że się beze mnie rozsypie.
Tato!
- Tak? - Dzień dobry.
Czy to gabinet pani dyrektor?
Przepraszam.
Chodź.
Poczekaj.
Ja tak nie mogę.
Poczekasz na mnie na zewnątrz przed szkołą?
Muszę odnieść klucze.
Dobrze?
[niepokojąca muzyka]
[Nina] Poczekaj.
Poczekaj.
Hej! Poczekaj!
Przepraszam.
[głośne oddechy]
Ja zwariuję.
Zwariowałam!
[głośna muzyka]
[muzyka elektroniczna]
[muzyka trwa]
[Wojtek] No i co teraz?
Chcesz zaprosić ją...
na obiad?
Do swojej mamy?
Przedstawisz ją: "To jest Magda, moja dziewczyna".
W szkole wszystkim opowiesz. Tak?
Chociaż z drugiej strony, to jest oczywiście bardzo francuskie, nie?
Będziecie razem mieszkać?
[drżącym głosem] Połowę mieszkania jej przepiszesz?
[westchnienie]
Też jestem za tęczą.
Naprawdę. Ja też jestem za tęczą.
Nie wiem. Ogarnij się jakoś, pogadaj z kimś mądrym.
Z matką, z lekarzem. Kurwa, nie wiem.
Ja się wyprowadzam na tydzień albo dwa.
Do warsztatu.
Jak będziesz chciała pogadać...
to po prostu zadzwoń.
[kobieta] No bo ząbkujemy.
- Kochanie! To był kardamon? - Kolendra.
- Byłyście na "Burlesque"? Fajne to? - Daj spokój. Mogłam jechać do Castoramy.
- A co, półki robicie? - Nie.
Miedźka nie chce zaakceptować Koralika.
- Koty. - Kotku, gdzie jest moździerz?
Hej, cześć!
Mają osobne pokoje, ale na razie bez drzwi.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć i koniec.
- My też już sześć. - Super, dobra.
Dwa konie, ekstra.
- Czy to prawda, że uczysz w szkole? - W liceum.
Ale wciąż nam brakuje fajnych szkół, nie?
A w przedszkolu co mówicie? Że co?
Prawdę.
A zobacz? Widzisz moje stopy?
Podobają ci się?
Podobają.
A moje kostki?
A kolana?
Podobają ci się moje kolana?
Odpowiedz.
Podobają mi się.
Strasznie kościste są.
Głupia jesteś.
A plecy?
A twarz? Podoba ci się moja twarz?
Mam takie małe uszy.
- Masz piękne uszy. - Ale cała. Oczy, usta,
nos...
Tak.
To znaczy - kochasz mnie całkowicie.
- Tak. - [sygnał dźwiękowy]
A kto to?
[dzwonek do drzwi]
[głosy]
Mówiłam ci, żebyś tu nie wchodziła.
- Nie zrozumiałaś mnie. - [niewyraźna wypowiedź]
O kurwa.
Przepraszam.
- Ada. - Nina. Przepraszam.
Drinka?
Przepraszam.
Nina.
Nina, przepraszam. Co?
Tamte zdążały przede mną.
Nina, przepraszam.
Nina, poczekaj, proszę.
- Przepraszam, Nina! - Telefon. Nie wiem, gdzie mam telefon.
Nina, zaczekaj.
Nina, stój!
Przepraszam, nie zdążyłam jej powiedzieć.
Nie musisz mi się w ogóle tłumaczyć. To w ogóle nie jest moja sprawa.
Nina, stój!
- Przepraszam. - Puść mnie.
[szeptem] Puść mnie.
- Ja mam swoje życie. - Przepraszam.
[dzwonek tramwaju]
Idź już.
Przestań, idź stąd.
[muzyka]
[przytłumione dźwięki]
[odgłos otwieranych drzwi]
- Hej! - Hej.
Wiesz, że nie zapłaciłaś za kwiaty?
Cały czas do ciebie dzwoniłam.
Nawet próbowałam dodzwonić się do Wojtka.
Zakochałam się.
Jestem popierdolona.
- Ale w kim? - Pojebana.
Ale co? W jakimś uczniu?
[drżącym głosem] W surogatce.
Ej...
Zakochałam się w surogatce.
A...
Nina!
- Nagle zakochałaś się w dziewczynie? - Czasem wygląda jak chłopak.
Nina...
Zakochałam się w osobie.
- No to jesteś biseksualna. - O Jezus! Jestem Magdoseksualna.
[muzyka]
[muzyka zagłusza krzyk]
[muzyka budząca niepokój]
[ostra muzyka]
[mężczyzna] Jędrek!
[gwar]
Wódkę i piwo proszę.
Reszty nie trzeba.
Panowie!
- [okrzyk] - Super!
[mężczyzna] Ale cycki mogłaby mieć mniejsze.
- Wybredny. - [gwar rozmów]
Racja, panowie.
- Dobry. - Dzień dobry.
Kolega miał coś zupełnie innego na myśli.
- Dobrze wiem, co kolega miał na myśli. - Tak?
No.
O!
- Mogę? - Zapraszamy serdecznie.
- Magda. - Eryk.
- Bardzo mi miło. - Maciek.
- Aua! - [śmiech]
- Magda. - Szymon.
- Magda. - Bogdan.
- Jędrek. - Magda.
- Indy. - Magda.
Mam oko, nie?
- Tylko oko? - Tylko. Kobiety tylko.
- Fajnie. - Ale postanowiłam,
że dzisiaj prześpię się z facetem. Jeden raz.
- Pierwszy i ostatni. - No i zajebiście!
- Promocja Black Friday! - Ja mam największego, jakby co.
- A ja mówię serio. - No to co, koledzy?
- Losujemy. - Po pijaku się nie liczy.
Czekajcie. Albo moje reguły, albo nie ma zabawy.
- Pogadamy, napijemy się, a potem... - A potem?
Potem powiem wam, którego wybrałam. Wchodzicie w to?
- Z przyjemnością. - Moja pierwsza dziewczyna była lesbijką.
- O. - Która?
No która...
- Chyba nie Hela? - [razem] Hela!
[gwar]
- Niemożliwe. - Poważnie?
Była lesbijką i jest lesbijką. Mieszka w Nowym Jorku z dziewczyną z Brazylii.
To ja napiszę o tym w takim razie.
Masz bardzo ładne dresy.
W każdym razie mam doświadczenie.
Ja też.
- I trójkę dzieci. - A tego nie mam.
Bądź trzeźwy raz w życiu.
- Ja się wypisuję. - [Magda] Dlaczego?
Zapytaj jego faceta.
- Szymek? - Zobacz, jakie ładne.
- Obudził się. - Panowie,
który jeszcze ma dzieciaki?
- Nie... - Człowiek orkiestra!
Tak, z moją pierwszą dziewczyną, na studiach.
Chłopak ma siedem lat.
Pokażę wam.
Michaś po mojej pierwszej miłości.
Ale żeby nie było. Teraz tylko mój Pawełek.
- [gwar] - Mnie nie przeszkadza.
Sorry, panowie, podsłuchałem przez przypadek.
- Mogę się dosiąść? - Nie.
- Możesz. - Na pewno mam mniejszego niż ty.
Jestem Wojtek, jakby co.
- To może ty coś powiedz o sobie. - Mówisz i masz.
Przynajmniej nie będziesz miała żadnego problemu.
- Dlaczego? - Nie mogę mieć dzieci.
- Serio? - Przynajmniej bez niespodzianek
po dziewięciu miesiącach.
Panowie, cisza. Uwaga!
- Ja! - Kto?
Nie!
Sorry, panowie.
Bawcie się dobrze.
- A wy się znacie w ogóle? - Ej!
Spokojnie.
[głośna muzyka]
[muzyka cichnie]
Magda?
- Nie śpij. - Co chcesz?
- Ile razy to robiłyście? - Co?
Pytam, ile razy to robiłyście. Co?
Mów! Ile?
- Śmiałyście się ze mnie? - Puść mnie.
- Śmiałyście się? - Puść mnie.
Co ci mówiła? Że mam małego?
- Tak mówiła? - Co ty robisz?
Małego? Tak?
Przestań!
[sapanie]
Co ty robisz?
Proszę cię, przestań.
- Tego chciałeś? - Proszę cię, przestań.
- Tego chciałeś? - Magda, przestań.
Może ona chce tego dziecka, ale nie z tobą, co?
Poczekaj.
[Wojtek sapie, Magda płacze]
[przyspieszony oddech]
[po francusku] "Bierna i zarazem ulegająca wpływom,
[po francusku] ma przeciw sobie wraz z pokusami ciała i zależność prawną.
[po francusku] Drży za
[po francusku] każdym powiewem, jak jej własna woalka
[po francusku] przypięta do kapelusza.
[po francusku] Zawsze jakieś pragnienie ją pociąga,
[po francusku] a powstrzymuje jakiś wzgląd na pozory."
[szeptem] Daj.
Wyjdź.
[muzyka]
Włożyłeś czerwone skarpetki?
[muzyka trwa]
[muzyka trwa, świst samochodu]
[muzyka budząca niepokój]
[dźwięk pulsujący]
[skrzypienie drzwi]
Napisy: Marta Żaczkiewicz