ข้าเพียงอยากให้เจ้ารับรักข้า
ข้าพร้อมให้เจ้าทุกสิ่ง แพนดอร่า
ทีนี้เจ้าจะได้เห็นดีว่า เกิดอะไรขึ้นกับคนที่กล้าหักอกข้า
อย่าแตะต้องนาง ไม่งั้นได้ต่อกรกับพ่อข้าแน่
เจ้าคิดว่าตัวเองมีพ่อสินะ
ไม่มีใครมาช่วยพวกเจ้าหรอก
ข้าจะบูชายัญพวกเจ้า แด่เทพเจ้าแห่งห้วงลึก
หมายความว่าอะไรรู้ไหม เจ้าหนู
ไว้ชีวิตลูกข้า แล้วข้าจะมอบทั้งชีวิตข้าให้ท่าน
สายไปแล้ว
ข้าจะมอบชีวิตข้า ให้ใครก็ตามที่ช่วยเราได้
เจ้าจะยอมตายเพื่อข้างั้นหรือ
ช่วยชีวิตลูกข้าด้วย...
แพนดอร่า เจ้าไม่รู้ว่าทำอะไรลงไป
จงระวัง เมื่อท่านเรียกขานวิญญาณผู้ตาย
เพราะบางครั้งเหล่าวิญญาณก็ตอบรับ
แล้วยังไง ร่างอุ่น ๆ ของเด็กน้อยของข้าอยู่ที่ไหน
ไม่ใช่ข้า ฝีมือเขาต่างหาก บนนั้น
อร่อยล้ำ
เดี๋ยวก่อนท่าน
- ข้าเป็นประโยชน์กับท่านได้ - ใช่แล้ว
จากนี้ไป เจ้าทำงานให้ข้า
แล้วข้าจะได้แก้แค้นใช่ไหม
แก้แค้นใคร
แพนดอร่า
หากนางไม่ยอมเป็นของข้า ข้าก็ไม่ยอมให้นางเป็นสตรีของผู้อื่น
ตามสบายเลย
ล้างแค้นตามที่เจ้าต้องการ
และสังหารผู้ที่ขโมย ร่างอ่อนเยาว์ของข้าไป
ใช่แล้ว นั่นเป็นหนึ่ง ในข้อดีไม่กี่ข้อ เราบินได้
แม่ครับ เราอยู่ที่ไหน
อภัยให้ข้าด้วย ข้าเห็นแก่ตัวนัก ที่ลักตัวท่านมากับเหล่าปีศาจของข้า
นี่คงไม่ใช่สิ่งที่เหล่าสตรีฝันถึง
- หวังว่าท่านจะไม่เบื่อจนเกินไป - เบื่องั้นหรือ
ข้าไม่เคยเห็นอะไรที่น่าพิศวงขนาดนี้
มีข่าวร้ายอื่นอีกไหม
ท่านจะอายุเท่าเดิมเสมอ
ข้ารับได้
แล้วข้าล่ะ ข้าจะอายุเท่าเดิมไหม
ใช่แล้ว ลูกข้า
ยอดเลย
องค์ชายมา
ใครจะรู้ว่าเจ้านายใหม่ เปลี่ยนเขาเป็นสิ่งร้ายกาจเพียงใด
ท่านจะเอาชนะเขาได้ไหม กัปตัน
มาดาม ข้าช่วยชีวิตท่าน จากชายผู้หนึ่งได้
แต่ตอนนี้เขาได้ยอมจำนน ต่อเทพแห่งความว่างเปล่า...
ทำให้เขาโง่กว่าเดิมอีกงั้นหรือ
อาจใช่ครับมาดาม แต่ข้าไม่ได้ไร้เทียมทาน เราต้องหนี
ทำไมข้าเลือกคนผิดตลอดเลย
นี่ ข้าล้อเล่นน่ะ เรายังไม่รู้จักกันดี
แต่ข้าจะหนีกับท่านไปจนสุดขอบโลก
โอเค งั้นหนีกัน แต่จะไปไหนดีล่ะ
ที่รักข้า เราหนีพ้นแล้ว
ไม่มีใครเห็นเราได้ใต้โดมนี้
- งั้นหรือ ท่านทำได้หรือ - ได้สิท่าน
ท่านใช้เวลาถึงสามศตวรรษ กว่าจะคิดได้งั้นหรือ
ท่านก็รู้ ที่รัก เวลาเป็นสิ่งเล็กน้อยเมื่อมีชีวิตอมตะ
เด็กน้อยผู้น่าสงสาร เขาเห็นความโหดร้ายมากเหลือเกิน
ลืมเรื่องทั้งหมดซะ แวมไพร์น้อย
ลืมให้หมด
"ลืมให้หมด"
นี่บ้านผีสิงเหรอ
คนที่เข้าไปในนั้น
- ไม่มีใครกลับออกมา - นายเชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ
ฉันรู้ว่าผีมีจริง แค่เรามองไม่เห็น
- นายแน่ใจเหรอ - พ่อแม่ฉันอยู่บนสวรรค์
ฉันคุยกับพวกเขา แต่พวกเขาไม่เคยตอบเลย
เธอไม่คิดเหรอว่า พวกเขาจะลงมาทักทายฉันบ้าง
เป็นครั้งคราวถ้าทำได้
คงงั้น งั้นนายไม่กลัว ที่จะเข้าไปข้างในบ้านนั้นเหรอ
เด็กผู้ชายที่อยากทำให้ฉันประทับใจ ต้องกล้าเข้าไปในบ้านผีสิงสิ
- นายโอเคนะ ไมเคิล - ฉันโอเค
เห็นไหม ไม่มีใครเลย
เด็กขี้ขลาด ฉันจะอัดนาย นายไม่มีแม่ด้วยซ้ำ
และภายในสองนาที นายจะไม่เหลือฟันสักซี่
ข้าอายุสิบขวบมา 300 ปีแล้ว
และตลอด 300 ปี ข้าเบื่อจนจะตาย
ข้าทนไม่ไหวที่ต้องติดอยู่ในนี้แล้ว
เจ้าพูดแบบนั้นไม่ได้ เราออกไปเที่ยวบ่อยจะตาย
แม่พาเจ้าไป โรงพยาบาลด้วยทุกครั้งนะ
ไปขโมยถุงเลือด จากคนไข้เหรอ สนุกสุด ๆ
แล้วกัปตันแห่งความตาย ก็พาเจ้าไปทุกครั้ง
ที่มีงานสังสรรค์
อ๋อ งานศพน่ะเหรอ
ทุกครั้งที่เราออกไปข้างนอก เราต้องมีคนคุ้มกันติดอาวุธ
ครอบครัวนี้กลัวทุกอย่าง
ข้าอยากออกไปเที่ยวเล่นด้วยตัวเอง
ไม่นะ เจ้าไปไม่ได้
แล้วพอข้าถามว่าทำไม ก็ไม่มีใครตอบข้าเลย
เลิกโวยวายได้แล้ว แวมไพร์น้อย
โทษที ข้ายังเด็ก มันอดไม่ได้น่ะ
ชีวิตก็อย่างนี้แหละ เด็กน้อย
บางเรื่องไม่รู้จะดีกว่า
ดูข้าสิ ข้าไม่รู้อะไรเลย
ข้าไม่เที่ยวถามคำถาม แล้วดูข้าสิ
ข้าเป็นยังไง มีความสุขไงล่ะ
โชคดีนะเจ้า
นี่ อย่าทำตัวหยาบคาย ทำไมพ่อแม่ไม่สั่งสอนเลย
- นี่ เช็ดเท้าด้วย - ข้าไม่มีเท้า
- เหตุผลฟังไม่ขึ้นเลย - ขอโทษนะ แฟนโทมาโต
แต่คืนดูหนังจะเป็นความบันเทิง อย่างเดียวในชีวิตอมตะไม่ได้
ข้าว่าขึ้นอยู่กับ หนังที่ฉาย แวมไพร์น้อย
ไม่แฟนโทมาโต มันขึ้นอยู่กับว่า ใครเป็นหัวหน้าชมรมภาพยนตร์
ข้าเอง ข้าเป็นคนใส่ม้วนหนัง
ระวังนะ ๆ พ่อหนุ่ม มันเก่ามาก
ไม่
เลิกเล่นไร้สาระได้แล้ว ข้าบอกแล้วไงว่ามันเปราะบาง
- มันเปราะบาง - มันเปราะบาง
- มันเปราะบาง เจ้าต้อง... - เงียบ
นี่คืนดูหนัง ไม่ใช่ละครสัตว์
เงียบ เงียบน่ะ
ถ้าพวกเจ้าทะเลาะกัน เพราะคืนดูหนัง ข้าจะยกเลิกมันซะ
แต่พวกเราจริงจังกับคืนดูหนัง
พอจริงจังเลยอารมณ์ขึ้น
พวกเจ้าจะจริงจังกับอะไรสักอย่าง
โดยไม่ต้องชวนคนอื่นทะเลาะได้ไหม
แพนดอร่ากับข้า เราทั้งคู่จริงจังมาก
กับการสร้างความสงบ และกลมเกลียว
"คำสาปของแฟรงเกนสไตน์"
ปีเตอร์ คุชชิ่งนำแสดง
ถอดหมวกด้วยสิ
สัตว์ประหลาดตัวจริง เล่นบทสัตว์ประหลาด
มาร์เกอริต ที่เห็นไม่ใช่สัตว์ประหลาด...
แล้วเจ้าคิดว่าพวกเขาถ่ายทำยังไง
ถ่ายยังไงถ้าไม่ใช้สัตว์ประหลาดจริง
โอ๊ย ข้ากลัว
ข้ากลัว ๆ
เงียบน่ะ เมื่อไหร่เขาจะหุบปากสักที
- มาร์เกอริต เงียบน่า - ใช่แล้ว มาร์เกอริต
เจ้าทำทุกคนหมดสนุกในคืนดูหนัง
ข้ากลัวว่าสัตว์ประหลาดจะแพ้
แต่มาร์เกอริต สัตว์ประหลาดแพ้ตลอดแหละ
ใช่ แต่พวกมันก็กลับมาอีกเสมอ
นี่ เป็นอะไรไป เจ้าหนู
ข้าต้องการอากาศบริสุทธิ์
- แล้วก็ไปเดินเล่น - เดินเหรอ เดินเล่นเหรอ
นี่ เร็วเข้า ไปเดินเล่น โยนกระดูกให้ข้างับ โยนเลย
ไม่เอาน่า โยนสิ โยนหน่อย
แฟนโทมาโต หยุดเดี๋ยวนี้
ใช่ เจ้ามารยาททรามมาก
ถ้าเป็นสมัยข้า เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่
ไม่เห็นเหรอว่า เราเล่นสนุกกันอยู่ อย่ายุ่งกับเรา
แฟนโทมาโต พอได้แล้ว
ข้าอยากเล่นกับเด็กวัยเดียวกัน
แค่เลี้ยงหมายังไม่พออีกเหรอ
- ข้าอยากออกไปข้างนอก - พูดอะไรตลก ๆ น่ะ
ข้าไม่สน ข้าจะไปจากบ้านหลังนี้
- ไปกันเถอะ - เจ้าบ้าไปแล้ว
เขาจะออกไปข้างนอก
เขาเสียสติไปแล้ว
ไม่ได้
ทำไมล่ะ กัปตัน
ท่านควรจะเป็นโจรสลัดที่น่ากลัว
ท่านกลัวอะไรนัก
ข้ามอบชีวิตอมตะ ให้เจ้า แวมไพร์น้อย
แต่ทุกอย่างมีราคา
ไม่เอาน่า ข้าไม่ใช่เด็กแล้วนะ
มีเรื่องร้ายอะไรก็บอกข้าได้
พวกเราก็ตายไปแล้ว
จะเกิดอะไรขึ้นกับเราได้อีก
กัปตัน แวมไพร์น้อยโตพอแล้วว่าไหม
คุณบอกเขาได้
หุ่นหัวเรือท่านมีสิทธิ์มีเสียง ในการอบรมลูกข้าแล้วเหรอ
ไม่เลย หวานใจข้า
ข้ามั่นใจว่านางแค่พยายามจะช่วย
ข้าพูดถูกไหม เจ้าหญิงนิทรา
ข้าพูดอะไรไป คนอื่นก็ตีความผิดตลอด
เห็นผลที่เจ้าตีโพยตีพายหรือยังล่ะ
เจ้าทำให้พ่อแม่โกรธ
เด็กนั่นจะทำข้าอกแตกตาย
ข้าพยายามสายตัวแทบขาด ให้เขาได้เล่นสนุก
ข้าเล่นบอล คาบกระดูก เกมเศรษฐี แต่เขาไม่เคยพอใจ
ข้าอยากเป็นเหมือนเด็กคนอื่น
- แต่เราก็ปฏิบัติกับลูกแบบนั้น - ข้าอยากไปโรงเรียน
เด็ก ๆ ต้องไปโรงเรียน ข้าเป็นเด็กนะ ใช่หรือไม่ใช่
กะลาสี ถ้าเด็กที่ยังมีชีวิตอยู่เห็นเจ้า พวกเขาคงกลัวกันหัวหด
- ลูกออกจากบ้านไม่ได้ - ทำไมล่ะครับ
เสียงอะไรน่ะ
มาร์เกอริต ข้าจะขยี้เจ้า
คราวนี้อะไรอีกล่ะ
เราต้องซ่อมจออีกแล้ว
- มาร์เกอริต - ข้าไม่ได้ทำอะไร
ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย
มาร์เกอริต อย่าบอกนะว่า เจ้ากระโดดทะลุจอ
เพื่อไปช่วย สัตว์ประหลาดอีกแล้วเหรอ
สัตว์ประหลาดแพ้เสมอ
ข้าสุดจะทนแล้ว พวกเจ้าทำทุกอย่างพัง
แถวนี้ไม่มีอะไรให้เล่นสนุกเลย ข้าต้องการสภาพแวดล้อม
- ที่ประเทืองสมองกว่านี้ - ว่าไงนะ
ข้าไปล่ะ
ข้าเบื่อจนจะตายแล้ว ข้าต้องคิดแผนสักอย่าง
ไปเลย เหล่าคาวาอี้ตัวน้อย หาแพนดอร่ากับกัปตันแห่งความตาย
ข้าเพิ่งช่วยชีวิตเจ้า
ไม่เลย ผมดูแลตัวเองได้
ถ้าข้าไม่คว้าเจ้าไว้ รถคันนั้นคงชนเจ้าไปแล้ว
ไม่จริงเลย ผมดูถนนอยู่
โอเค ๆ ครั้งนี้เจ้าโชคดี
แต่ต้องยอมรับนะว่ามันน่ากลัว
- อะไรน่ากลัว - ความตาย
- เจ้าอาจตายได้ - เมื่อไหร่
ได้ทุกเมื่อ ไม่รู้ล่วงหน้า
รถชน หกล้ม โรคภัย ช่างน่าสงสาร
- แล้วคุณล่ะ - ข้าเหรอ ข้าเป็นอมตะ
- เจ้าอยากเป็นอมตะเหมือนข้าไหม - คุณคิดเท่าไหร่
ไม่คิดเงิน แค่เซ็นตรงนี้
ไม่ ฉันจะไม่ใช้ชีวิตที่เหลือเป็น...
คาวาอี้ ใช่แล้ว
ไม่มีทาง มันต้องมีวิธีสิ ฉันไม่อยากเป็น...
พวกแวมไพร์ซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ต้องมีจุดอ่อน ในระบบป้องกันของพวกมัน
หาตัวพวกมันให้ข้า
เด็กคนหนึ่ง แม่ของเขา และโจรสลัดเฒ่า
แล้วข้าอาจจะเปลี่ยนใจเรื่องเจ้า
ผมจะติดต่อคุณได้ยังไง
ขอบคุณ ผมต้องขอสายใคร
เรียบร้อย ดีเหมือนใหม่
เอาล่ะ เริ่มฉายหนังได้
แต่เรายังไม่ได้เลือกหนังเลยนะ
เจ้าเปลี่ยนใจแล้วเหรอ เดี๋ยวนี้ชอบดูหนังแล้วเหรอ
ใช่ ๆ เร็วเข้า ข้าไม่มีเวลาทั้งคืนนะ
เจ้าอยากดูอะไร
อะไรก็ได้ ข้าอยากดูเรื่องนี้
เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง
แวมไพร์น้อย มีปัญหาอะไร นั่นมันการ์ตูนเด็กน้อย
- เจ้าบ้าไปแล้ว - โทษที เลือกไม่ดี
- เรื่องนี้ - "หน้ากากความตายสีเลือด"
เรื่องนี้ดีนะ
"ทีอาร์"
จะไปโดยไม่มีข้าเหรอ เจ้าหนู
ถ้าเจ้าปากโป้ง เจ้าก็ไม่ใช่เพื่อนข้า
ข้าว่าแล้วว่าเห็นนักแสดงคนอื่นได้
ถ้าเข้ามาหลังฉาก พวกเขาอยู่ไหน
เจ้าเข้าใจผิดแล้ว มาร์เกอริต กลับเข้าไปในโรงละคร
ใช่ เราจะไปที่ที่พิเศษมาก ๆ และเจ้าไปด้วยไม่ได้
เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ข้าจะไปไหน แฟนโทมาโต
- เจ้าจะไปไหน - เจ้าจะไปไหน
ข้าจะไปโรงเรียน มันสำคัญกับข้ามาก
ข้าอยากเจอเพื่อนวัยเดียวกัน
ห้ามบอกพ่อแม่ข้า ไม่งั้นข้าจะ
เป็นเด็กที่ไม่มีความสุขที่สุดในโลก
ว่าแล้วไง
พวกเขาเป็นอะไรไปน่ะ
พวกสารเลวนั่นจะปากโป้งเรื่องเจ้า
เจ้าไว้ใจพวกเขาไม่ได้ ข้าเป็นเพื่อนแท้คนเดียวของเจ้า
เอ้านี่ อึ ทุกคนชอบ
ขอบใจ มาร์เกอริต เจ้าน่ารักมาก
- แต่เอาไว้ทำอะไร - เอาไว้ให้คุณครู
ถ้าจะไปโรงเรียน ก็ต้องมีของขวัญให้ครู
นี่ เอาหนังสือเล่มนี้จากโรงรถข้าไป
เจ้าใช้เป็นสมุดจดได้ ข้าไม่เสียดายหรอก ข้าเขียนไม่เป็น
ส่วนนี่ขนนก
แล้วก็ถ่านหินหนึ่งก้อน กับกระเป๋าใส่หนังสือ
นี่หมายความว่าพวกเจ้าจะ
- ช่วยข้างั้นหรือ - น่าจะใช่นะ
เจ้าจะบอกพ่อแม่ข้า ว่าข้าอยู่ดูหนังกับพวกเจ้าใช่ไหม
เราจะไม่ตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ เด็กน้อย เราจะแกล้งโง่
เจ้าไม่กลัวที่จะให้ข้าออกไปเหรอ
- กัปตันบอกว่า... - ไม่อยู่แล้ว
นั่นมันแค่เรื่องเล่าโบราณ
เราอยู่ด้วยความกลัวจนเคยชิน แต่ไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไร
ยังไงเจ้าก็ไปกับแฟนโทมาโต เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
เอ๊ะ ใช่ แน่สิ
ยังอยากได้อึเพิ่มเหรอ
- ไม่ล่ะ ขอบใจ - ข้าทำเพิ่มให้ได้นะ
แล้วพวกเจ้าล่ะ เอาไหม
เจ้ามาทำอะไรที่นี่ กะลาสี
กัปตันมีคำสั่งเข้มงวดมาก
- เราไม่มีสิทธิ์... - นี่ขนม
ขอบใจนะ แต่ช่วยบอกข้าทีว่ามันคืออะไร
ตั้งแต่ข้าเสียจมูกกับลิ้นไป
ข้าก็ไม่รู้แล้วว่ากินอะไรอยู่
กัปตันมีทหารยามเฝ้าทุกจุด เราต้องหาทางหลบออกไป
เจ้ารู้ใช่ไหมว่าทำอะไรอยู่
มาเถอะ เจ้าหมาขี้กลัว
โห สวยจังเลย
- ดูสิ แฟนโทมาโต ดูสิ - โอเค ๆ
- นั่นโรงเรียนเหรอ - ก็คงอย่างนั้น
ตะขอพวกนั้นไว้ทำอะไร
ใครจะรู้ อาจจะเอาไว้แขวนเด็กดื้อก็ได้
นี่ห้องเรียนเหรอ พวกนักเรียนอยู่ไหนล่ะ
ข้าจะไปรู้ได้ยังไง ข้าเป็นแค่หมาบูลด็อก
มาถึงนี่ก็ไม่มีประโยชน์
อ๋อ รู้แล้ว แกล้งทำก็ได้ ข้าจะเป็นครู ส่วนเจ้าเป็น...
สมมติว่าโครงกระดูก มีขนาดห้าลูกบาศก์นิ้ว
ส่วนโลงศพมีพื้นที่ภายใน หนึ่งร้อยลูกบาศก์ฟุต
- เจ้าจะยัดศพเข้าไปได้กี่ศพ - ดูสิ แฟนโทมาโต
สมุดเล่มนี้มีชื่อนักเรียน เขียนไว้ ไมเคิล ดัฟฟิน
เชื่อเขาเลย ไม่ใช่นักเรียนดีเด่นแน่ ๆ
- เจ้าทำอะไรน่ะ - พีชคณิต
เจ้าคงไม่คิดเลขผิดใช่ไหม
ยังไงเขาก็ไม่ได้ ทำการบ้านสักข้ออยู่แล้ว
ไมเคิล ช่วยอ่านคำตอบ
แบบฝึกหัดที่ครูสั่งการบ้านได้ไหม
สี่ร้อยยี่สิบ
ไดน่า อย่าบอกคำตอบเขาสิ
สี่ร้อยยี่สิบหก
สามแกลลอน แล้วก็แอปเปิ้ล 33 ลูก
แต่ผมไม่รู้ว่าแอปเปิ้ลชนิดไหนนะครับ
เหลือเชื่อเลย ถูกต้อง ดีมาก ไมเคิล
นายไม่ต้องการฉันแล้วสินะ
"ขอบใจที่ทำการบ้านให้นะ นายเป็นใครกัน"
เจ้าบ้าไปแล้ว ฟังข้าสิ ข้าพูดกับเจ้าอยู่
เจ้าเพี้ยนไปแล้ว นี่ รอข้าด้วย
จะไปไหนเหรอ แวมไพร์น้อย
ไปโรงละครครับ
ดีมาก
ข้าเล่นเป็นครูให้เจ้าอีกดีไหม
บทเรียนวันนี้คือ "ดูแลสุนัขแสนรักให้ดี"
"ขอบใจที่ทำการบ้านให้นะ นายเป็นใครกัน"
นี่ แฟนโทมาโต
เด็กผู้ชายชื่อไมเคิล เขาเขียนตอบข้าด้วย
เขากล้าดียังไงมาคุยกับเจ้า
เขาถามว่าข้าเป็นใคร
เจ้าจะไม่ตอบเขาใช่ไหม
ไม่ ไม่ต้องห่วง "ข้าเป็นแวมไพร์"
"แวมไพร์เหรอ เป็นไปไม่ได้"
"ฉันไม่เชื่อว่านายเป็นแวมไพร์"
"แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นอะไร"
"ไม่รู้สิ ขโมยเหรอ"
"เจ้าคิดว่าหัวขโมยว่างมาก"
"จนต้องมานั่ง ทำการบ้านพีชคณิตให้เจ้าเหรอ"
"บอกแล้วไงว่าข้าเป็นแวมไพร์"
"และฉันอยากเป็นเพื่อนกับนาย"
- นายเดินกลับบ้านกับฉันใช่ไหม - ไปสิ
หยุดวิ่งนะ
ไม่ ห้ามวิ่ง...
แวมไพร์น้อย ลูกจะไปไหน
โรงละครสิครับ จะเป็นที่ไหนได้ คุณนายแพนดอร่า
ทะลุสวนไปเหรอ
เพราะแฟนโทมาโตครับแม่ เขาอยากไปเดินเล่นก่อน
ถือว่าเป็นคำตอบที่ฟังได้
เราโกหกได้ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ
พวกเราเนียนมาก จนข้าคิดว่าไม่มีทาง
ที่แม่เจ้าจะรู้แผนเราได้
เห็นไหมว่านางเชื่อคนง่ายแค่ไหน
สำหรับเรื่องนั้น ข้าว่าเราควรระวัง ข้ามีลาง
- คืออะไร - รู้สึกถึงลางไม่ดีน่ะ
- ที่รัก - สักครู่นะ หวานใจ
ข้าแต่งละครโอเปร่าอยู่
ท่านแต่งมาหลายศตวรรษแล้ว และข้ายังเห็นแต่หน้ากระดาษเปล่า
เร่งงานศิลปะชั้นยอดไม่ได้
- เรื่องแวมไพร์น้อยน่ะค่ะ - ไม่ต้องห่วง เขาไม่เป็นไรหรอก
เด็ก ๆ ไม่จำเป็นต้องเข้าสังคม ออกนอกบ้าน ไปเรียน วิ่งเล่นหรอก
- ไม่หรือคะ - ไม่
เขาใช้เวลาทุกคืนอยู่หน้าจอ อย่างมีความสุข
ใช่เลย ฉันไม่สบายใจที่อยู่ ๆ เขาก็เกิดชอบดูหนังขึ้นมา
อย่าคิดมากน่ะ จู่ ๆ ผมยังเกิด หลงใหลในโอเปร่าเลย
เร็วเข้า...
นี่ เราจะไปไหน
ทำให้หลักฐานที่อยู่ของเราแน่นหนา
แม่ครับ มาทำอะไรที่นี่
แม่สงสัยอยู่ว่า เมื่อคืนเจ้าดูหนังเรื่องอะไรเหรอ
- "หมาปีศาจแห่ง..." - ข้าถามแวมไพร์น้อย
"หมาปีศาจตระกูลบาสเกอร์วิลล์" ปีเตอร์ คุชชิ่งนำแสดง
เวลาฉาย 135 นาที
- ฉายโรงในปี 1959 - แล้วคืนนี้
- จะดูเรื่องอะไร - โรเจอร์ คอร์แมน
"หลุมและลูกตุ้ม" วินเซนต์ ไพรซ์นำแสดง
เวลาฉาย 143 นาที
ลูกยังไม่ทันดูแต่รู้หมดแล้วงั้นหรือ
เพราะเราเอามาดูซ้ำครับ คุณนายแพนดอร่า
- จริงหรือ - ครับ คุณนายแพนดอร่า
มัน... จริงแท้แน่นอน
ไม่อยากเชื่อเลยว่า พวกเจ้าจะโกหกได้เนียนขนาดนี้
เจ้าคิดว่าพวกเราไม่มีน้ำยาสินะ
นี่ คุณแพนดอร่า
คุณอยากดูหนังกับเราไหม
ไม่ล่ะ ขอบใจ ฉันยุ่งอยู่
เจ้ารู้อยู่แล้วเหรอว่าแม่จะปฏิเสธ
เจ้าเป็นอัจฉริยะเรื่องการโกหก
จริงเหรอ ข้าดีใจมากเลย ที่ได้เป็นอัจฉริยะสักเรื่อง
ทำไมเจ้าต้องคาบ กระดูกกลางลำตัวด้วย
เจ้าทำพัง เจ้าก็ซ่อมเอง
- ช่วยข้าหน่อยสิ - ไม่ ข้ายุ่งอยู่
"แวมไพร์ไม่มีจริง"
ก็บอกอยู่นี่ไงว่า ข้าเป็นแวมไพร์ตัวจริง
นี่เลยข่าวเด็ด
ฮัลโหล ๆ เรื่องด่วน ขอคุยกับเจ้านายหน่อย
ข้าเข้าใกล้เขาไม่ได้หรอก มันเสี่ยงเกินไป
แค่เห็นเขาข้าก็กลัวแทบตายแล้ว
- เชื่อฉันเถอะ มันคุ้มค่า - เล่ารายละเอียดให้ข้าฟังก่อน
งั้นหรือ
หัวหน้า ๆ
อ๋อ ข้าไม่มีตัวตนงั้นเหรอ คอยดูแล้วกัน
- มีที่อยู่ในสมุด - มีแผนอะไรอีก เจ้าหนู
- เราต้องกลับบ้านแล้ว - ไมเคิลจะได้เห็น
ว่าข้าไม่มีจริงแค่ไหน
- ข้าจะไปเยี่ยมเขา - เจ้าบ้าไปแล้ว
แค่มาที่โรงเรียนก็แย่พอแล้ว
นี่มันชักจะอันตรายเกินไปแล้ว
เจ้ากลัวเด็กชายตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีปัญญา
ทำโจทย์เลขเกรดหนึ่งงั้นเหรอ
ไม่ แต่...
กิ๊บบัส ๆ
ทำไมท่านต้องบี้เราด้วย
ข้าชอบเสียงพวกเจ้าถูกขยี้
มีมนุษย์มากมายให้ท่านระราน แค่นั้นยังไม่พอเหรอ
คาวาอี้ที่ถูกบีบระหว่างนิ้วโป้ง
กับนิ้วชี้นี่เป็นความบันเทิงชั้นเลิศ
เหมือนกินลูกอมช็อกโกแลต เวลาดื่มกาแฟ
- ไม่ใช่ข้านะ - ทำไมจะเป็นเจ้าไม่ได้
- เพราะข้ามีข่าวใหญ่ - พูดมา
ท่านได้ยินแล้วจะมีความสุขมาก จนเปลี่ยนข้ากลับเป็นมนุษย์
- พูดเลย - ลูกพี่ลูกน้องข้าอยู่ที่โรงเรียน
ไม่ไกลจากที่นี่ เขามีเรื่องเด็ดจะบอกท่าน
เขาเพิ่งบอกข้ามา ญาติข้า
"บอกกิ๊บบัสสิ"
อดทนหน่อยขอรับ เดี๋ยวเขาก็ตอบ
เจ้าโชคดีแย่แล้วที่มีหมาอย่างข้า
ไม่เห็นต้องเสี่ยง ไปทำความรู้จักไมเคิลที่ไหนไม่รู้
ที่คิดเลขยังไม่เป็น แล้วเราก็ต้องกลับบ้านด้วย
หนังจบแล้ว เราต้องกลับไป
นี่... ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะ
ตรอกชาร์ลส์ นอดิน เรามาถึงแล้ว
คิดว่าใช่เขาไหม
ไม่ พวกนั้นเป็นคนแก่
หวังว่าคงไม่ได้มาผิดบ้านนะ
นี่
อุดปากเขาไว้ อุดปากเขา
เงียบน่า เงียบ ไม่มีอะไรต้องกลัว
แฟนโทมาโต ไปดูหน่อยว่าพ่อแม่เขา
- ยังหลับอยู่หรือเปล่า - โอเค เจ้านาย
พ่อแม่เจ้าจะรู้เรื่องข้าไม่ได้
พวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ฉัน
นี่ปู่กับย่าฉัน ฉันเสียพ่อแม่ไปแล้ว
- จริงเหรอ ไปทำหายที่ไหน - นายตลกจัง
"เสียพ่อแม่ไป" เป็นสำนวน แปลว่าพวกเขาตายแล้ว
งั้นเหรอ เหมือนของข้าเหรอ พ่อแม่ข้าตายแล้วแต่ยังอยู่
งั้นนายก็เป็นแวมไพร์จริง ๆ น่ะสิ
สำหรับฉัน มันไม่เหมือนกัน
พ่อแม่ฉันตายสนิท
ฉันถึงได้เป็นเด็กกำพร้า
เป็นเด็กกำพร้าเป็นยังไงเหรอ
ปกติมั้ง เหมือนฉันนี่ไง
โอเคครับ เจ้านาย
คนแก่ยังกรนอย่างกับช้าง
ที่แฟนโทมาโต เขาเป็นหมาของข้า
เท่จัง รอเดี๋ยวนะ นี่อัลฟอนโซ ปลาของฉัน
- มันเป็นเพื่อนฉัน - ข้าว่ามันขี้เหร่
เลี้ยงหมาดีกว่า
ไม่ต้องห่วง เขาขี้อิจฉาน่ะ
- มันจำฉันได้ - จริงเหรอ
ถ้าเอาหน้าแนบขวดโหล มันจะว่ายมาหา
แฟนโทมาโต ข้าจะไม่พาเจ้าไปไหนอีกแล้ว
ไม่เอาน่ะ เป็นแค่อุบัติเหตุ
หมานายเท่มากเลย
"ฮัลโหล ๆ"
ข้าเป็นเพื่อนร่วมงานอีกคน
เพื่อนร่วมงานคนก่อน ไม่อยู่ในสภาพที่จะพูดได้แล้ว
ไปตามกิ๊บบัสมา
ถ้าเขาได้ยินข่าวฉัน เขาต้องตกรางวัลให้เราแน่
"เจ้าบอกญาติคนที่แล้วอย่างนี้เหรอ"
ฉันต้องคุยกับกิ๊บบัส เขาจะแปลงร่างเรากลับเป็นมนุษย์
- ฉันเจอพวกแวมไพร์แล้ว - "จริงเหรอ"
ยังไม่นอนเหรอ ไมเคิล
ยังครับปู่ ผมเจอหมา
มันคงปีนขึ้นท่อระบายน้ำ แล้วเข้ามาทางหน้าต่าง
เราเลี้ยงมันไว้ได้ไหมฮะ ปู่
ไว้คุยกันพรุ่งนี้
กลับไปนอนเถอะ คัพเค้ก
- คัพเค้กเหรอ - อย่าล้อกันสิ
ข้าไม่อยู่ที่นี่กับปลาทองนี่หรอกนะ
ใช่ เราต้องไปแล้ว หนังใกล้จบแล้ว
- หนังอะไรเหรอ - ไว้ข้าจะอธิบายให้ฟังทีหลัง
นี่สมุดจดของเจ้า
เจ้าอยากให้ ข้าทำการบ้านเลขให้ไหม
เอาสิ เต็มที่เลย
ข้าว่าโจทย์เลขสนุกดี
พรุ่งนี้นายจะมาใหม่ใช่ไหม
หัวหน้า ๆ รับสายนี้ มันจะคุ้มค่าเวลาของท่าน
นี่เป็นความหมกมุ่นใหม่หรือไง
อยากรีบโดนขยี้กันจัง
"กิ๊บบัส หัวหน้า"
- "กิ๊บบัส ฉันเห็นแวมไพร์" - เจ้าโกหก
- บรรยายมา - "แวมไพร์เด็ก"
โห ถ้านายชอบทำโจทย์เลข
นายคงไม่มีอะไรทำในโลงศพเลยสิ
ข้าไม่ได้อยู่ในโลงศพ
ข้านอนในโลง เพราะพ่อแม่ข้าหัวโบราณ
แต่นอนโซฟาก็ได้เหมือนกัน
นี่ ๆ เด็กโง่ เราต้องไปแล้ว
นายจะพาฉันไปดูบ้านนายไหม
มันอันตรายนิดหน่อยน่ะ
นายอยู่ไม่รอดถึงสองชั่วโมงหรอก
งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ
- เจอกันพรุ่งนี้ เพื่อน - เดี๋ยวก่อน
เอานี่ไปสิ แทนคำขอบคุณ ที่ช่วยทำการบ้าน
ขอบใจนะ
- มีอะไร เด็กน้อย - ดูนั่น เจ้าตัวนั้น
มันไต่ขึ้นบ้านไมเคิล
กิ๊บบัส บนโน้น
นั่นมันตัวอะไร
หนีเร็ว เร็วเข้า
เร็วเข้า
เป็นฝีมือกัปตัน กัปตันปกป้องพวกมันอยู่
ข้าไม่เห็นพวกมันแล้ว
เราจะทำยังไงกันดี หัวหน้า
ไม่ต้อง มันไม่สำคัญแล้ว
เราเจอจุดอ่อน ในเกราะป้องกันพวกมันแล้ว
- อะไรเหรอ - เด็กนั่น เขามีเพื่อน
นั่นมันตัวอะไรน่ะ
เจ้าหนู เราไม่ควรได้รับอนุญาต ให้พูดถึงมันด้วยซ้ำ
ข้าไม่รู้เลยว่าเขายังมีชีวิตอยู่
ไม่มีใครเห็นเขาแถวนี้ มานานมากแล้ว
เจ้าดูกลัวนะ เกิดอะไรขึ้น
หุบปาก ข้ารับประกันว่า เจ้าไม่อยากรู้หรอก
เจ้าไม่ได้ยินหรือเห็น อะไรทั้งนั้น แบบนี้ดีกว่า
พวกเจ้านี่ความลับเยอะจริง ๆ
เจ้าตัวผอม หน้าพระจันทร์เสี้ยวนั่นคืออะไร
ใช่ พระจันทร์
เจ้าเห็นพระจันทร์ได้ทุกคืน รู้ไหม
ข้าก็เคยสงสัยว่า มันขึ้นไปทำอะไรบนนั้น
แต่คนเขาบอกว่าเป็นเรื่องปกติ
ข้าว่ามันห้อยจากอะไรสักอย่าง
เหมือนหนังยาง
แฟนโทมาโต ไม่ใช่กิ๊บบัสใช่ไหม
ใช่ เงียบน่ะ
แฟนหนังสนุกกันไหม
ทุกอย่างเรียบร้อยดี คุณนายแพนดอร่า
- ทุกอย่างเรียบร้อย - แม่ฮะ กิ๊บบัสคืออะไรเหรอ
เราไม่ได้ทำอะไรเลย ๆ
อีกอย่าง ข้าโกหกเก่งเป็นเลิศ
ใครบอกลูกเรื่องนั้น แวมไพร์น้อย
มาร์เกอริตครับ คุณนายแพนดอร่า
มีพระจันทร์ในหนัง
มาร์เกอริตบอกว่ามันคือกิ๊บบัส
- นั่นไม่จริงนะ - ใช่ จริงสิ
- สัตว์ประหลาดสู้กัน - พอได้แล้ว
ห้ามดูหนังอีกตลอดสัปดาห์
ทุกคนเข้านอน
แม่ฮะ เวลาเอา คนตายสนิทใส่โลงศพ
- พวกเขาจะไม่ขยับอีกเลยเหรอ - คนตายสนิทเหรอ
คำนี้แปลกดี ลูกไปได้ยินมาจากไหน
แม่ฮะ ตอบมาสิ
โดยทั่วไปก็ไม่นะ
แต่กับเรามันไม่เหมือนกันเหรอ
กับเรามันต่างกันมาก
พวกเราจะตายสนิทได้ไหมครับแม่
แวมไพร์น้อย ลูกอยู่ในวัยเด็กที่มีแต่
- คำถาม และ... - แม่ ขอร้องล่ะ
โอเค เอาเป็นว่าใช่
มีสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้ ที่สามารถทำลายเราได้
พวกเขาเป็นยมทูต เป็นลูกสมุนของเจ้าแห่งความตาย
เทพเจ้าแห่งห้วงลึก
กิ๊บบัสที่ลูกพูดถึงก่อนหน้านี้
คือหนึ่งในสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น
เพราะกิ๊บบัสนี่แหละ เราถึงออกจากบ้านไม่ได้
เรามีเวทมนตร์คุ้มกัน ที่ทรงพลังมากที่นี่
- แต่ข้างนอกนั่น... - แปลว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้รู้จักเรา
และมีพลังที่จะทำให้เราตายสนิท
แม่หมายความอย่างนั้นใช่ไหม
ใช่ กิ๊บบัสมีพลังนั้น
ทีนี้ลูกก็รู้แล้วว่าทำไม ถึงไม่ควรออกไป
จากบ้านคนเดียวใช่ไหม
ดีมาก
ดูเหมือนรักใหม่ที่เจ้ามีต่อเลข และปลาทองจะเป็นอดีตไปแล้ว
ข้าจะไม่ไปจากที่นี่อีกแล้ว
ได้ยินไหม บัตเตอร์คัพ
เราจะไม่ออกจากบ้านหลังนี้อีก
ไม่มีวัน
แวมไพร์น้อย
- นี่ - แวมไพร์น้อย
ไม่มีคืนดูหนังอีกก็เพราะเจ้า
ไม่เห็นเลยว่าเราจะรอดจาก โศกนาฏกรรมนี้ได้ยังไง
คืนนี้เราจะเล่นอะไรกันดี
ข้ามีธุระต้องจัดการ พวกเจ้าเล่นกันไปเลย
ไม่ เจ้าต้องเล่นด้วย
- ทำไมล่ะ - ถ้าเจ้าไม่อยากให้
คุณนายแพนดอร่ารู้ว่าเจ้าไม่ได้
อยู่ดูหนังกับพวกเราและ...
ก็ได้ เล่นซ่อนหาในกรอบรูป
เขาอยู่นั่น
เจ้าบ้าไปแล้ว เจ้าหนู
ไม่ได้ยินที่แม่พูดเหรอ
เจ้าออกไปไม่ได้ กิ๊บบัสอยู่ข้างนอกนั่น
ไมเคิลก็อยู่ข้างนอกนั่นเหมือนกัน
เมื่อวานนี้กิ๊บบัส ไปแอบย่องอยู่ที่บ้านเขา
- เขาเป็นเพื่อน ข้า... - นั่นคือสิ่งที่กิ๊บบัสทำ
เด็กน้อย เขาพาคนไปที่...
- พาไปที่ไหน - ไปยังดินแดนแห่งคนตายสนิท
เจ้ารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว แต่ไม่พูดอะไรเลยเหรอ
- ตามข้ามา - ไม่ เดี๋ยวก่อน
มันเป็นเรื่องของโชคชะตา
ถ้าชะตาของเพื่อนเจ้าถึงฆาต มันก็น่าเสียดาย แต่...
- แต่เจ้าจะออกไปไม่ได้ - ปล่อยข้า
ข้าต้องดูให้แน่ใจว่าเพื่อนข้าปลอดภัย
- กัปตัน - ห้ามปากโป้ง แฟนโทมาโต
ไม่งั้นข้าจะไม่เห็นเจ้า เป็นเพื่อนอีก ได้ยินไหม
ฝันร้ายชัด ๆ
- นี่ท่านฟังอยู่หรือเปล่า - ขอโทษ ยาหยี
ข้าบอกท่านว่าเราควรจะจริงจัง
กับการที่แวมไพร์น้อย บ่นว่าเขาเบื่อมากกว่านี้
ข้าว่าเราน่าจะสร้างโรงเรียน แบบที่เขาฝันไว้ได้
เรียกพวกผีมารวมกัน ที่ห้องอาหารตอนกลางคืน
พวกเขาเล่นเป็นนักเรียน แล้วก็...
แล้วไง
ท่านเป็นครูได้นะ
หายนะ เด็กนั่น เจ้าเด็กน้อยหนีไปแล้ว
ว่าแล้วไง เด็กน้อยน่าสงสาร อึดอัดจนทนไม่ไหว
- เขาหนีไปเหรอ - เขาเหมือนข้า
ถ้าเขางอนเราจริง คงอีกนานกว่าจะหาย
และแน่นอน ไม่มีใครรู้ว่า เขาซ่อนตัวอยู่ในภาพไหน
ไม่ พวกท่านไม่เข้าใจ
เขาออกไปข้างนอก เข้าเมือง
- ตายแล้ว - ไม่ต้องตกใจไป
นอกจากกิ๊บบัส
หน้าจันทร์เสี้ยวชวนหัวเราะนั่น เราไม่ได้เห็นเขามา...
- นานแค่ไหน - 72 ปี
ใช่ นอกจากเขา เราไม่กลัวใคร
ใช่เลย นั่นแหละที่ข้าอยากพูด
แฟนโทมาโต ถ้าเจ้ารู้อะไรก็บอกเรามา
ไม่ ไม่มีอะไร เขาแค่ไปเยี่ยมเด็กมนุษย์
แล้วเจ้าไม่บอกเราเหรอ นี่เรื่องใหญ่
- ข้าจะไปตาม - ไม่
เขาจะอายถ้าเห็นเราคนใดคนหนึ่ง
ท่านก็รู้ว่าแวมไพร์น้อย อ่อนไหวแค่ไหน ที่รัก
- แฟนโทมาโต - ครับ กัปตัน
พาพวกสัตว์ประหลาดไป พาแวมไพร์น้อยกลับมาเดี๋ยวนี้
แล้วก็เด็กมนุษย์ด้วย
ถ้าเขารู้เรื่องเรา เราต้องคุยกับเขาให้...
ให้เขาเก็บเรื่องเราเป็นความลับ
โอเค ออกมาได้แล้ว
- ใช่ เชิญออกไปเลย - ออกไปไหน
เราต้องไปช่วยแวมไพร์น้อย
และดูให้แน่ใจว่ามนุษย์ ที่อันตรายมาก ๆ จะปิดปากเงียบ
จะได้ไม่ต้องโดนเราลงโทษ
มีเรื่องให้สนุกกันตลอดจริง ๆ
สกู๊ตเตอร์ของข้า ใช่ โรลเลอร์สเกตของอ็อพทาโมล ก็ได้
แต่มาร์เกอริต รถเข็นของเจ้า ไม่ช่วยให้ไปถึงเร็วขึ้นหรอก
เจ้ารู้ได้ยังไง
เจ้าไม่มีทางรู้หรอก
ไมเคิล
"ทำพลาดซะ ยังมีเวลา"
เขาไม่เป็นอะไร
บัด สเปนเซอร์เจ๋งดีนะครับ
คุณปู่ฮะ สอนผม
ให้ตบหน้าคนอื่น แบบบัด สเปนเซอร์ได้ไหมครับ
เขามีหุ่นจำลอง เหมือนมาร์เกอริตเลย
แต่เขารู้วิธีประกอบมันด้วยแฮะ
"ถึงไมเคิล หลานรัก"
"นี่คือสมุดที่มีรูปคนที่หลานรัก"
"เติมภาพวาดของหลานลงไป"
"เขียนเล่าเรื่อง ที่จะทำให้หลานรู้สึกดี"
"ลงชื่อ ปู่ของหลาน"
นี่ลายมือไมเคิล
"พ่อแม่ของฉัน"
"ฉันรู้สึกละอายใจ ที่จำพ่อแม่ไม่ค่อยได้"
"ฉันไม่กล้าวาดทับรูปถ่ายพวกเขา"
รูปถ่ายหมู่ของชั้นเรียน
"คนที่สองจากซ้ายคือไดน่า ฉันตกหลุมรักไดน่า"
"คนตรงกลางคือคุณครู ฉันตกหลุมรัก..."
บ้าไปแล้ว เขาตกหลุมรักทุกคนเลย
"ฉันมีเพื่อนชื่อไวร์แพม"
ชื่อแปลกจัง ไม่สิ มันเป็นรหัส
"ฉันมีเพื่อนชื่อแวมไพร์"
อย่างน้อยเขาก็เข้าใจว่า ต้องเก็บเป็นความลับ
เขาดูมีความสุขมาก
แต่ยังไงปู่กับย่าเขาก็แก่แล้ว
เขาจะทำยังไงถ้าพวกเขาตาย
บู
- เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง - อะไร นี่ฉันเอง
นายมาสอดแนมฉัน ฉันเลยแกล้งนายเล่น
แค่เล่นสนุก
อีกอย่าง ไม่ได้อยากอวดนะ แต่ฉันทำให้แวมไพร์กลัว
- เมื่อคืนเจ้าไม่เห็นอะไรเลยเหรอ - อะไรเหรอ
นายคิดว่ามีใครเข้ามา ในสวนของฉันอีกนอกจาก
แวมไพร์น้อยกับหมาสีแดงของเขา
ไม่ต้องห่วง พวกเขา เป็นเหมือนญาติข้าน่ะ
ตัวสีเขียวคือคล็อด เขาชอบการแข่งรถและความรุนแรง
ข้าไม่ได้ดุร้ายกว่า จระเข้กลายพันธุ์ทั่วไป
แต่ข้าชอบความเร็ว
นั่นอ็อพทาโมล เขาชอบการทดลองเคมี
ที่ไม่ดีต่อสิ่งแวดล้อม
ข้าคือผลลัพธ์บริสุทธิ์จาก โครงการนิวเคลียร์ของฝรั่งเศส
ในมหาสมุทรแปซิฟิก เด็กน้อย
- และมาร์เกอริตคนนี้ เขาชอบ... - ข้าชอบกอด
- กลิ่นเขาแปลก ๆ - กลิ่นอากาศยามค่ำคืนน่ะ
เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แฟนโทมาโต
เจ้าบอกพ่อแม่ข้าใช่ไหม
- นี่นายแอบออกมาเหรอ - ใช่แล้ว
เขาทำแบบนั้นเลย
และเขาทำให้ เราทุกคนตกอยู่ในอันตราย
ไปเก็บของได้แล้ว เราจะกลับบ้านกัน
เดี๋ยวสิ เรายังไม่ได้เล่นเลยนะ
แปลกดี เจ้าดูไม่กลัว ญาติสัตว์ประหลาดของข้าเลย
- ไม่เลย ทำไมเหรอ - ไม่รู้สิ
เขาถูกสร้างจากชิ้นส่วน
มนุษย์ที่ถูกติดกาวเข้าด้วยกัน
เย็บต่างหากล่ะ
ไม่ใช่ความผิดข้านี่
เจ้าไม่ควรล้อเลียนหน้าตาคนอื่น
ใช่ จริงด้วย เหมือนฉันบางครั้ง
ฉันน้ำหนักเกิน แต่มันไม่ใช่ความผิดฉัน
ฉันชอบกินอาหารจริง ๆ ไม่เหมือนหลายคน
ไม่รู้สิ
ตั้งแต่ได้เจอนาย ฉันก็มีความสุข
ข้าด้วย
เพราะนั่นหมายความว่า มีชีวิตหลังความตาย
- เราไม่ชอบความตาย - เราคิดว่าความตายโหดเหี้ยม
พวกคุณมีชีวิตอยู่ได้ยังไง หลังจากตายไปแล้ว
- ไม่รู้สิ - เราหลบมัน
- เราซ่อนตัว - ใช่ แล้วยังไง
พวกคุณเจอที่ที่ปลอดภัย 100 เปอร์เซ็นต์แล้วเหรอ
อันที่จริง เราเจอแล้ว มันชื่อว่าบ้านสยองขวัญ
- และเจ้าต้องมากับเรา - งั้นเหรอ ที่ไหนกัน
บ้านผีสิงสยองขวัญสุดน่ากลัว
- โอเค - ที่ซึ่งเจ้าจะถูกสั่งสอน
- ให้ปิดปากเงียบ - ได้ ๆ ฉันไปแน่
เจ้าจะหัวเราะไม่ออก เมื่อได้เจอกัปตันแห่งความตาย
กัปตันเหรอ แย่แล้ว เขาเป็นใคร
มาเร็ว เจ้าขี่หลังแฟนโทมาโตได้
ยิ่งเราจบเรื่องนี้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
แวมไพร์น้อย หมานายเยี่ยมที่สุดเลย
ใช่ และเขารักเจ้ามาก
นายคิดว่าเขาจะ ทำอะไรกับฉัน กัปตันแห่ง...
เขาจะฆ่าเจ้าน่ะสิ จะอะไรซะอีก
ว้าว ที่นี่บ้านนายเหรอ ฉันรู้จักที่นี่
เป็นไปได้ยังไง
เพราะเจ้าได้รับเชิญ
ถ้าไม่ได้คำเชิญ เจ้าจะไม่เห็นอะไร
สวัสดี
สวัสดี ผีทั้งหลาย ข้าจะแนะนำให้รู้จัก
เอ๊ะ เขาไปไหนแล้ว
ไมเคิล ๆ
ไม่ต้องซ่อนหรอก พวกเขาเป็นมิตรมาก
ใช่ ฝันไปเถอะ เพื่อน
ไมเคิล
เจ้าพูดถูกแล้ว
- ข้าก็กลัวพวกเขาเหมือนกัน - ไมเคิล
พวกเขาเอาหัวข้าไปเล่นด้วย
- คราวที่แล้ว - ไมเคิล
ไมเคิล
อยู่นี่เอง เจ้าไปไหนมา
- ฉันปวดฉี่ - เจ้าไม่ควรฉี่รดหลุมศพนะ
เดี๋ยวจะโดน โครงกระดูกเล่นงานเอา
ยิ่งแก่มาก ๆ พวกเขายิ่งขี้หงุดหงิด
เพราะโรคไขข้ออักเสบน่ะ พ่อหนุ่ม
- ที่ที่พวกเขาอยู่ชื้นมาก - เวลาตะไคร่น้ำขึ้น
ตามข้อต่อพวกเขา ขยับทีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเชียว
เล่นใหญ่อะไรกัน
เอาน่ะ พวกเจ้าไม่คิดว่า พยายามมากไปเหรอ
ท่านทำอะไรน่ะ กัปตัน
ข้าสวมหน้ากากคนเป็น
เราไม่อยากทำให้เด็กกลัวเกินไป
ปกติพวกเขาไม่รวมตัวกันแบบนี้
แค่เพราะเจ้ามาน่ะ
เข้ามาเลย มนุษย์
กัปตันแห่งความตาย พร้อมจะพบเจ้าแล้ว
ทุกอย่างจะเรียบร้อยน่ะ
เข้ามาใกล้ ๆ
อย่างที่บอก ผมชอบโจรสลัดมาก
- คุณเป็นโจรสลัดเหรอ - ใช่แล้ว
หลายปีมากมาแล้ว ข้าเคยเป็นกัปตันเรือสัญชาติดัตช์
ตอนที่คุณยังมีชีวิตอยู่เหรอ
ใช่ ข้าตัดสินใจอะไร สุดโต่งไปหลายอย่าง
- และผลก็คือ... - คุณมีชีวิตหลังความตาย
ใช่ แล้วข้าได้ก็ช่วยผู้หญิงที่ข้ารัก จากการทำลายล้าง
แล้วก็ลูกของนาง
ผมจะเป็นเหมือนคุณได้ไหม มีชีวิตอมตะ
ไม่ การทำแบบนั้นกับเด็กมัน เจ้าไม่เข้าใจเหรอ
เจ้าจะไม่มีวันโตขึ้นเลย
แล้วแวมไพร์น้อยล่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับแวมไพร์น้อย
เขาเกือบตาย
ข้าช่วยเขาด้วยการแช่แข็งเขาไว้ ให้อยู่ในภาวะกึ่งกลาง
กึ่งกลางระหว่างอะไรครับ
ระหว่างความเป็นและความตาย
แต่ว่าคุณจะยอมให้ ผมเป็นเพื่อนเขาใช่ไหม
คุณกลัวผมจะหักหลังพวกคุณเหรอ
ไม่ ข้าเชื่อใจเจ้า
ข้าได้มองเข้าไปในตาเจ้าแล้ว ข้าเห็นว่าวางใจเจ้าได้
ไม่มีทาง ง่ายแบบนั้นเลยเหรอ
- น่าเสียดาย - หมายความว่ายังไง
ให้ผมสาบานต่อกะโหลก หรืออะไรสักอย่างสิครับ
ทำอะไรที่ผมจะจำได้ตอนแก่
เจ้าอยากสาบาน เป็นโจรสลัดจริง ๆ เหรอ
งั้นก็ได้
ข้าเหมือนโจรสลัดพอสำหรับเจ้าไหม
ใช่ครับ มีระดับมาก
ผมสาบานว่าจะเป็นเพื่อนที่ดี ของแวมไพร์น้อย
และจะไม่มีวันทำร้ายเขา
ผมจะไม่บอกใครว่าเขาซ่อนอยู่ที่นี่
ไม่บอกเพื่อน ไม่บอกยมทูต จะไม่บอกสาวที่ผมแอบชอบด้วย
ทำไมนานจัง
ครั้งสุดท้ายที่สิ่งมีชีวิตเข้าไปในนั้น
เขาถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ ใส่กระเป๋าเดินทางกลับออกมา
แฟนโทมาโต
ฉันขอแจ้งให้ทราบว่า ฉันเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวแล้ว
จริงเหรอ เราเป็นเพื่อนกันได้เหรอ
ไมเคิลมาหาเจ้าที่นี่ได้
แต่เจ้าต้องไม่ออกไปคนเดียว ข้าคิดว่าเจ้าคงเข้าใจว่าทำไม
เพราะกิ๊บบัส
บู
ทุกอย่างเรียบร้อยดี
ไม่มีใครเห็นกิ๊บบัสมาหลายสิบปีแล้ว
แต่แวมไพร์น้อย ได้รู้แล้วว่าเขามีตัวตน
และเข้าใจแล้วว่า ทำไมมันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเรา
ที่จะออกจากบ้าน
ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงใคร แต่มันไม่สำคัญหรอก
ผมมาที่นี่ได้ทุกคืนเลย
ไม่ได้นะ ถ้าเกิด...
- อะไรล่ะ - ถ้าบังเอิญว่ากิ๊บบัส
ได้เห็นบ้านเจ้าแล้ว
มันเสี่ยงที่เจ้าจะนำเขามาถึงนี่ ถ้าเจ้าไปมาทุกคืน
แล้วทำไมเขาถึงจะ เห็นบ้านของไมเคิลล่ะ
ไม่รู้สิ คือว่า ข้า...
ถ้างั้นเจ้าก็ไปรับไมเคิลสิ แฟนโทมาโต
เป็นความคิดที่วิเศษมาก บินมาจะตามรอยยากกว่า
ยอดเลย
ความคิดเห็นของข้า คงไร้ความหมายสินะ
เป็นอะไรไปอีกล่ะ แวมไพร์น้อย
ก็แค่บ้านนี้ไม่ค่อยมีอะไรให้ทำน่ะ
- นายแน่ใจเหรอ - ใช่
นอกจากภาพวาดที่พาเจ้าไปสู่โลกอื่น
มอเตอร์ไซค์ของคล็อด
การทดลองทางวิทยาศาสตร์ ของอ็อพทาโมล ของเล่นมาร์เกอริต
ดวลดาบในห้องเก็บอาวุธ
แล้วก็เรือโจรสลัด
นายมีเรือโจรสลัดเหรอ
ใหญ่แค่ไหน
มากับข้าสิ
เรือฉันยาวหนึ่งฟุต
แถมยังเอาไปลอยในน้ำได้ด้วย
ครั้งหนึ่งฉันเอาไปใส่อ่างอาบน้ำ ของปู่ย่า แล้วมันก็ลอย
ลำนี้ก็ลอยเหมือนกัน
ข้าสังหรณ์ใจว่าอีกไม่นานพวกเขา
จะวิ่งพล่านทั่วดาดฟ้าข้า โห่ร้องเล่นเกมสงคราม
คุณครับ คุณเป็นเรือที่สวยมาก
คุณจะว่าอะไรไหมถ้าผมวิ่ง
ทั่วตัวคุณพร้อมกับตะโกนสุดเสียง
ข้าอยู่เพื่อสิ่งนั้น
แฟนโทมาโต อยากมาเล่นกับเราไหม
ไม่เป็นไร ข้าไม่อยากก้าวก่าย
เพื่อนสองคนที่วัยเดียวกันหรอก
ก็ได้
ให้มันได้อย่างนี้สิ เขาไม่สนใจข้าเลย
แวมไพร์น้อย แม่นายสวยมากเลย
เจ้าหญิงหัวเรือก็สวยเหมือนกัน
ดี ข้าจะไปทำขนมมาให้
ด้วยสองแขนของข้า ข้าทำอะไรได้หลายอย่าง
ไม้กับหินทำกระดูกข้าหักได้ แต่คำพูดทำร้ายข้าไม่ได้
- ไปหาผู้ชายของตัวเองสิ - สาว ๆ
เดี๋ยวครับ คุณนายแพนดอร่า เราเพิ่งเริ่มเล่นกัน
นี่ ระวัง ระวังด้วย...
ต้องเย็บข้าอีกรอบแล้ว
บางคนเจ็บแล้วเย็บไม่ได้นะ
จริง นี่พวกเจ้า ระวังเด็กด้วย
เราบอกพวกเจ้าแล้ว เขาเป็นสิ่งมีชีวิต เขาเปราะบาง
พนันได้เลยว่าเจ้าทำไม่ได้ ๆ
ไมเคิล อย่านะ
แม่ครับ ถ้าแม่เอาแต่ห้ามตลอดเวลา
เขาจะไม่อยากกลับมาอีก
พนันได้เลยว่า เจ้าปล่อยมือไม่ได้สักข้าง
ทำได้สิ
นี่ พนันได้เลยว่า เจ้าปล่อยมืออีกข้างไม่...
ทำไม่ได้...
โอเค พอได้แล้ว
เล่นกันแบบนี้ อันตรายเกินไปสำหรับไมเคิล
เราจะกินขนมแทน
- เจ้าไม่ดื่มเหรอ - เอาน่า ดื่มสักหน่อย
นี่เลือดเหรอ
ไม่เลย ช็อกโกแลตร้อนน่ะ
สัตว์ประหลาดก็ชอบ ช็อกโกแลตนะ พ่อหนุ่ม
งั้นฉันดื่มด้วย
ขำอะไร
ข้าว่าสองคนนี้หน้าคล้ายกันนะ
ไมเคิล ข้าจะพาเจ้ากลับบ้านเดี๋ยวนี้
คุณใจดีมากเลย แพนดอร่า แต่ผมเดินกลับบ้านเองได้
สำหรับพรุ่งนี้ ผมจะเรียกแฟนโทมาโต...
เด็ก ๆ
- ไม่เข้าใจเหรอ - อะไรฮะ
พวกเจ้าเล่นด้วยกันไม่ถึงคืน
ไมเคิลก็เกือบตายสองครั้งแล้ว
เพราะเขาไม่ชินไงครับ
ใช่ครับ แวมไพร์น้อยจะสอนผม
และถ้าแม่ต้องการ เราจะเล่นแค่เกม
ที่นั่งเล่นได้ เหมือนเด็กดี
ท่านจะไม่ห้าม เราเป็นเพื่อนกันใช่ไหม
เจ้าคิดว่าการห้ามคือ งานของข้าเหรอ
คิดว่าข้าชอบคิดกฎเหรอ ข้าเป็นโจรสลัดนะ
ถ้าเจ้าออกไปคนเดียว เจ้าเสี่ยงชีวิต
และถ้าเด็กอีกคนอยู่ที่นี่ โดยไม่มีคนดูแล
เขาจะถูกแล่เป็นชิ้น ๆ เหมือนปลาดิบ
นี่ชีวิตผม ผมจะทำอะไรก็ได้
ตราบใดที่ข้าเป็นกัปตัน จะไม่มีใครเอาชีวิตมาเป็นของเล่น
อยากให้ข้าทำให้ เจ้าลืมทุกอย่างที่ได้เห็นคืนนี้ไหม
ไม่ครับ
ผมยอมทรมานแสนสาหัสดีกว่าจะลืม
ขอคุยกับเจ้านายหน่อย มีความคืบหน้าแล้ว
ลุกจากเตียงได้แล้ว พ่อหนุ่ม ได้เวลามื้อเช้าแล้ว
ย่าครับ ผมขอใช้อินเทอร์เน็ตได้ไหม
ไม่ได้เด็ดขาด มีคนสติไม่ดีอยู่ในนั้น
- หลานร้องไห้เหรอ - ไม่ครับ ย่า ผมไม่สบาย
- ย่าเขียนจดหมายบอกครูได้ไหม - นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน
ไปโรงเรียนได้แล้ว
กินขนมปังให้หมด พ่อหนุ่ม
มันไม่ใช่ความผิดของเรา
พวกคนแก่ก็ทำเกินไป
เกมสงบ ๆ เราเล่นเกมสงบ ๆ ก็ได้
เล่นเกม "ทายซิข้าเป็นใคร" กัน
ข้าเล่นเกม "ทายซิข้าเป็นใคร" ก็ได้
แต่เจ้าต้องบอกข้าก่อน ว่าเจ้าเป็นใคร
ไม่ ทำไมต้องเป็นข้า เจ้าก่อนเลย
ไม่เอา ถ้าข้าบอกเจ้าว่าข้าเป็นใคร ข้าอยากรู้ก่อนว่าเจ้าเป็นใคร
เจ้าไม่อยากเล่นเหรอ แวมไพร์น้อย
เจ้าชอบเล่นเกมใช้สมองนี่
ขอบอกเลยว่า ข้าคิดว่าเขาตัดสินใจถูกแล้ว
เด็กนั่นไม่ควรมาอยู่ที่นี่
ลูกแปรงฟันหรือยัง
ฟังนะ ถ้าลูก...
- อะไรน่ะ - นอนซะ
นอนลง อย่าขยับ
เอาล่ะ
ไมเคิล ช่วงนี้เหมือนจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น
พีชคณิตของเธอดีทีเดียวเลย
ใช่ครับ พีชคณิตของผมอยู่ดี
เพียงแต่ผมยัง ไม่มีเวลาแวะไปเยี่ยมมันเลย
ออกไปเดินข้างนอก ไมเคิล
อยากทำตลกก็ต้องเจอแบบนี้แหละ
นี่ นายตากแดดไม่อันตรายเหรอ
เจ้าเป็นแม่ข้าหรือยังไง ข้ามาเพราะคิดอะไรได้
ปู่ย่าของเจ้า พวกเขาแก่แล้วใช่ไหม
- ใช่ คือว่า... - อย่าเข้าใจข้าผิด
พวกเขาไม่แก่เท่าข้า
ข้าหมายความว่า พวกเขาจะตายในไม่ช้า
นายตั้งใจมาทำร้าย ความรู้สึกฉันหรือไง
เปล่า ข้าแค่จะบอกให้เจ้าลองนึกดู ว่าจะเป็นยังไงถ้าพวกเขาเป็นอมตะ
และถ้าเจ้าไม่เปราะบางแบบนี้
เราจะได้เล่นด้วยกันตลอดเวลา
- นายคิดจะทำอะไร - ข้าจะแปลงร่าง
- พวกเจ้าให้มีชีวิตหลังความตาย - นายบ้าไปแล้วหรือไง
เราจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข เล่นสนุกแล้วก็...
ฟังนะ หนึ่ง นายไม่ถามฉันด้วยซ้ำ ว่าอยากทำหรือเปล่า
- และสอง นายจะทำได้ยังไง - ไม่รู้สิ
- มันจะเจ็บไหม - ก็บอกว่าไม่รู้ไง
- มาเถอะ ไปถามกัน - ถามใคร
นี่ พวกนายทำอะไรกันน่ะ
ไม่ต้องห่วง เจ้าหนู ไม่เจ็บหรอก
- เราแค่ตรวจดู - ไมเคิลจะมาอยู่กับเรา
ไมเคิลจะมาอยู่กับเรา
อย่าเสียงดังสิ
ถ้าพ่อแม่นายรู้ว่าฉันแอบมาที่นี่ล่ะก็
ฉันตายสนิทแน่
อ็อพทาโมล เจ้าทำอะไรน่ะ
เจ้าบอกว่าแค่อยากตรวจดูเขา
ใช่ ข้าจะเริ่มจากข้างใน
หยุด ๆ
ไม่เอาน่า เด็กน้อย กล้า ๆ หน่อย
ไม่ ฟังนะ ยังมีอีกทาง
พ่อหนุ่ม ถ้าเจ้าไม่เชื่อฝีมือหมอข้า
เชิญไปปรึกษา แพทย์เฉพาะทางเจ้าอื่นได้เลย
โอเค ฟังนะ อย่าทำอะไรจนกว่าข้าจะกลับมา
ข้าจะลองไปสืบข้อมูลดู
จากกัปตันแห่งความตาย
เขาบอกว่าอย่าทำอะไร
อย่าทำฉัน
- หยุด - อะไร
แบบนี้ไม่ดีแน่ ข้าทิ้งไมเคิลไว้กับพวกเจ้าไม่ได้
ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องอะไร
เจ้ากลัวว่าเราจะทำไมเคิลตายสนิท
- ใช่ สั้น ๆ ก็คือใช่ - ใช่ นั่นแหละปัญหา
คู่มือคำศัพท์และหลักฐานธรรมชาติ ทั้งหมดระบุชัดเจนว่า
ถ้าจะมีชีวิตหลังความตาย
เจ้าต้องเข้าสู่กระบวนการ ถูกฆาตกรรมระยะสั้น ๆ
ถูกฆาตกรรม
- ถูกฆาตกรรมระยะสั้น ๆ - ถูกฆาตกรรม
ฉันว่าเราก็คงไม่มีทางเลือก
แค่ทำให้มันสั้นที่สุดก็พอ
ไม่ นี่มันไร้สาระ เราจะหยุดทุกอย่าง
พ่อหนุ่ม อย่าถือสาข้าเลย
ทัศนคติแบบนี้แหละ ที่ทำให้วิทยาศาสตร์ถดถอย
โอเค ไมเคิล กลับบ้านไป อย่าให้ใครเห็น
ข้าจะพยายามหาข้อมูลเพิ่ม
- ใช่สิ เข้าใจแล้ว - อะไร
นายไม่อยากให้ ฉันมาอยู่ด้วยใช่ไหมล่ะ
อยากสิ แต่มันอันตรายเกินไป
ข้าไม่อยากให้เจ้าตายไปตลอดกาล
นายไม่อยากให้ฉันขโมย ครอบครัวเล็ก ๆ ของนายต่างหาก
- แม่ของนายด้วย - ไมเคิล พูดอะไรของเจ้า
นี่เป็นความคิดข้านะ
เจ้าคิดอะไรไร้สาระ อย่าไป
ยังไงก็ไม่มีใครรักฉันอยู่แล้ว
บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่า ไม่อยากเห็นเจ้าแถวนี้อีก
- ไม่เข้าใจเหรอ - ไม่ต้องห่วง
คราวนี้ฉันจะไม่กลับมาอีกแล้ว
แฟนโทมาโต เจ้าทำอะไรลงไป
ไมเคิล
พ่อหนุ่ม หลานไปไหนมา
อยู่นอกบ้านหลังฟ้ามืดไม่ดีนะ
ขอโทษครับ ผมปวดไมเกรน
- ไม่สบายหรือเปล่า - ไม่ครับ
- อยากกินมื้อเย็นไหม - ราตรีสวัสดิ์ครับ ปู่ย่า
โทษที ผมแค่เพลียน่ะ
หนุ่มน้อย...
ย่าครับ อย่ายุ่งกับผม
คุณย่าผู้ใจดี
คุณเป็นใคร
เป็นอะไรหรือเปล่า หลานรัก
- ครับ คุณย่า อย่าเข้ามา - ครูโทรมาน่ะ
ครูบอกว่าวันนี้หลานก่อเรื่องในชั้น
เกิดอะไรขึ้น ไมเคิล
หลานก็รู้ว่าถ้าอารมณ์เสียเรื่องอะไร
หลานคุยกับย่าได้ตลอด
คุณย่า มันอันตรายฮะ ออกไป
ฟังนะ ย่าทำความสะอาดบ้านทุกวัน
ย่าไม่ทำหุ่นจำลองหลานพังหรอก
หลานอาจอยากคุย แบบลูกผู้ชายหรือเปล่า
ย่าจะไปตามปู่มา
ย่าฮะ ไม่ครับ กลับไปนอนเถอะ ผมไม่เป็นไร สาบานได้
คุณเป็นใคร ต้องการอะไรจากผม
ผมขอเตือนนะ ผมไม่กลัวคุณ
- ไม่เลย - ฉลาดมาก
ข้าไม่มีเรื่องบาดหมางกับเจ้า
แต่สิ่งที่ข้าพร้อมทำถ้าเจ้าไม่เชื่อฟัง
นั่นก็อีกเรื่อง
ข้าพรากปู่กับย่าของเจ้าไปได้
- ที่ไหน - ที่ที่ข้าพาคนอื่นไป
ไปอยู่กับพ่อแล้วก็แม่เจ้า
แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนั้น
ถ้าเจ้าทำตามที่ข้าขอ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเขา
คุณต้องการอะไร
ความยุติธรรม เพียงแค่ความยุติธรรม
ข้าต้องคุยกับแพนดอร่า กับลูกของนาง
แล้วก็กัปตันแห่งความตาย
ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงใคร
ไม่รู้งั้นหรือ
นึกภาพเจ้าชายที่ร่ำรวย หล่อเหลาและทรงอำนาจ
นั่นคือข้า คนที่ข้าเคยเป็นน่ะ
คืนหนึ่ง เขาออกไปขี่ม้าใต้แสงจันทร์
บนชายหาดในอาณาจักรของเขา
เขาได้พบสตรีที่งามที่สุด ที่เขาเคยเห็น
นางมาจากครอบครัว ขุนนางชั้นต่ำจากดินแดนเขตร้อน
ถึงนางจะไม่ได้ร่ำรวย หรือสูงส่งเช่นเขา
เขาก็ตัดสินใจมอบความรักให้นาง
แล้วนางรักเขาไหม
องค์ชายประกาศวันอภิเษกสมรส
ทุกอย่างถูกเตรียมไว้พร้อม แต่แล้วเขากลับค้นพบ
- ว่านางมีลูกแล้ว - ลูกกับใครครับ
ใครจะสน นางหักหลังเขา
คุณไปเจอสาวที่ไหนไม่รู้
คุณตัดสินใจแต่งงานกับเธอ โดยไม่ถามเธอก่อน
แล้วคุณก็โมโห เพราะมารู้ทีหลังว่าเธอมีลูกแล้ว
- คุณก็แค่เด็กเอาแต่ใจ - ใช่ ๆ
โมโห ตอนนั้นข้าโมโหมาก
ข้าอยากแสดงให้พวกเขาเห็นว่า ข้าพร้อมทำแค่ไหน
เมื่อมีคนกล้าหักอกข้า
แต่มีคนช่วยพวกเขาหนี
มีคนขโมยการแก้แค้นของข้าไป
แวน แฮคเคน "เพื่อน" เจ้า แวน แฮคเคน
- ผมไม่รู้จัก - กัปตันแห่งความตายล่ะ
รู้จักเขาไหม มีคนบอกข้าว่าตอนนี้เขาใช้ชื่อนั้น
ฟังนะครับ ผมรู้สึกได้ว่าคุณจะพยายาม
ขู่กรรโชกผม
ถ้าผมไม่ช่วยคุณ คุณก็จะทำร้ายคนที่ผมรักใช่ไหม
ทำไมคุณต้องให้ผมช่วย เพื่อไปพบกัปตัน
ข้าแค่อยากให้เจ้าส่งสารถึงพวกเขา
พวกเขาได้รับสารแล้ว จะทำอะไรก็ได้
- ไม่ - เป็นอะไรหรือเปล่า หลานรัก
จะให้ข้าเอาคนไหนไปด้วยดีล่ะ
ปู่หรือย่า
ทำไมถึงสูดน้ำมูกล่ะ เจ้าร้องไห้
รอข้าก่อน ข้ามาแล้ว
มาเล่นกัน
เด็กนั่นทำอะไรเจ้า
- พลังโทรจิต - แย่แล้วไง
เวลาเขาทำแบบนั้น แปลว่าเขาโกรธมาก
เจ้าปิดประตูโครม ๆ ตรงโถงทางเดินทำไม
เป็นอะไรไป แวมไพร์น้อย
นี่เวลากลางวัน ได้เวลานอนแล้ว
ข้าไม่อยากนอน
เด็กคนอื่นใช้ชีวิตตอนกลางวัน ทำไมข้าทำไม่ได้
ชีวิตแวมไพร์มันยากเย็นทุกเรื่องเลย
ข้าพยายามเต็มที่แล้ว แต่ข้าทำพังและทุกคนเกลียดข้า
- ใครเกลียดลูก - ไมเคิล
ข้าเป็นเพื่อนที่ดี ข้าทำทุกอย่างเพื่อเปลี่ยนเขา
- ให้มีชีวิตหลังความตาย - อะไรนะ
เขาตกลงแล้วนะครับ
แต่ข้าเห็นว่ามันอันตราย เลยบอกเขาว่าเราต้องหยุดก่อน
แล้วเขาก็โกรธ ทีนี้เขาก็จะไม่กลับมาแล้ว แม่ครับ
- นี่อะไรน่ะ - อย่าจับนะครับ
ไมเคิลให้ข้าไว้
เพื่อนคนนี้สำคัญกับเจ้ามากเหรอ
ใช่ครับ
โอเค ถ้าอย่างนั้น...
เราจะให้ชีวิต หลังความตายเขาใช่ไหม
เราต้องทำโดยไม่ฆ่าเขา
ไม่ ๆ เราทำแบบนั้นไม่ได้
ทำไมล่ะครับ
เพราะผู้ที่มีชีวิตหลังความตาย คือคนที่เคยหัวใจสลาย
และเจ้าคงไม่อยากให้ เพื่อนเจ้าต้องเจอแบบนั้น
ไม่จริงเลย ไม่มีใครหักอกข้า
ถ้าเจ้าลืมไปแล้วก็เป็นเรื่องดี
แม่ครับ บอกข้าสิ
เรื่องบางเรื่องไม่รู้จะดีกว่า
แล้วไมเคิลล่ะครับ
ถ้าเขาเรียนรู้ว่า ส่วนไหนของบ้านเรา
ที่อันตรายเกินไป
- เขากลับมาได้เหรอ จริงเหรอ - ก็คงอย่างนั้น
แม่เป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลกเลย
แม่เจ้าจะพาเจ้าเข้านอนทำไม
ถ้าเจ้าลุกขึ้นทันทีที่นางไป
เวลานางหลับ มีสิ่งเดียวที่ปลุกนางได้
กัป... นี่ เจ้ามาทำอะไรที่นี่
เมื่อกี้เจ้าจะพูดชื่อใครนะ
ไม่มีนะ ข้าหลับอยู่
ฝันถึงใครอยู่เหรอ
อยากให้ข้าบอกแม่เหรอ
นี่ แวมไพร์น้อย คิดว่าตัวเองเป็นใคร
ข้าคือเรือของกัปตัน
ข้ารู้จักเขาก่อนแม่ของเจ้าจะเกิด
ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยมีกัปตันมาหลายคน
ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขู่เจ้า
แต่ไม่มีใครยอมบอกข้าตรง ๆ
ว่าข้ากลายเป็นแวมไพร์ได้ยังไง
เวลาผ่านไปนาน ๆ มันก็ชวนให้หงุดหงิด
เพราะกิ๊บบัสใช่ไหม
เจ้าโง่ ไม่เห็นเหรอว่าขัดจังหวะ
บทสนทนาเรื่องสำคัญ
กล้องวงจรปิดของข้าน่ะ
เรามีผู้บุกรุก
เขาทำอะไรน่ะ
เขาเข้าไปในห้องข้า
ไปบอกเขากันว่าเราจะ...
เดี๋ยวก่อน
เขาทำอะไรของเขาเนี่ย
สีหน้าเขาดูไม่ดีเลย
เขาดูเศร้านะ
เขาพูดอะไรน่ะ เขาพูดอะไร
ขอโทษนะ แวมไพร์น้อย ฉันไม่มีทางเลือก
ซูมเข้าไป ๆ
เขาเป็นคนทรยศ เปิดกับดักตะปู
- ไม่ ๆ แต่... - ปุ่มไหนคือกับดัก
ปุ่มสีแดง แต่...
คนทรยศรอดไปได้
แคปซูลกรดอยู่ไหน
เงียบนะ แฟนโทมาโต
ขอโทษครับปู่ ขอโทษครับย่า ผมทำไม่ได้
ไม่ต้องสงสารเขาหรอก
จับเขาให้ได้
แฟนโทมาโต พอได้แล้ว
อ็อพทาโมล พาเขามาหาเรา
- เขาจะออกมาทางไหน - เพดานถ้ำ
แต่ตะกร้าสำหรับลงจอด ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
เขาจะกระแทกพื้น
เจ้าหญิงนิทรา คว้าตัวเขาไว้
แต่ข้าไม่มีแขน
ข้าจะเอาอะไรจับเขาได้
ข้าเบื่อเจ้าเต็มทนแล้ว
เจ้าทำให้เราตกอยู่ในอันตราย
เจ้าเป็นคนทรยศ คนทรยศ ๆ
- เจ้าตีข้า - เจ้าคำรามใส่ข้า
ลาก่อน ๆ
เขาพูดถูก ฉันผิดคำสาบานของโจรสลัด
ไม่สำคัญหรอก ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ
แม่ข้าบอกว่าเจ้ากลับมาได้
ไม่ นี่จริงจังนะ ฉันหักหลังนาย
เป็นเพราะผู้ชายหน้าพระจันทร์คนนั้น
เขาทำฉันกลัวมากเลย
เดี๋ยว เจ้าเจอกิ๊บบัสเหรอ
ทีนี้เขาจะฆ่าปู่กับย่าฉัน
เพราะฉันขัดคำสั่งเขา
และถ้าเขาตามฉันมา เขาจะรู้ว่านายอยู่ที่ไหน
ฉันขอโทษจริง ๆ
นี่เป็นสถานการณ์ร้ายแรง เพื่อนข้า
ข้าว่าเราจบเรื่องนี้กันเถอะ
เจ้ากับข้า ไมเคิล
เราจะจัดการกิ๊บบัส เจ้าว่าไง
ฉันว่าลุยเลย
หมอนั่นจะแตะต้องย่าฉันไม่ได้
ใช่ พอกันทีกับการกลัวกิ๊บบัส
ใช่...
ใจเย็น ๆ เด็ก ๆ
คืนนี้เราจะคุยกับกัปตัน
เราจะบอกเขาว่า ปู่กับย่าไมเคิลตกอยู่ในอันตราย
- แล้ว... - คืนนี้เหรอ
ไม่ เราจะไม่รอ ไม่ใช่คืนนี้
พวกผู้ใหญ่มีโอกาสมานับศตวรรษ แต่กลับเลือกที่จะซ่อนตัวในบ้านหลังนี้
ที่ที่ข้าเบื่อจนแทบตาย
ถึงตาพวกเราแล้ว
กิ๊บบัสไม่รู้ว่ากำลังจะเจออะไร
ใช่...
ป่านนี้เขาคงหลับอยู่ เราต้องไปเดี๋ยวนี้
- ใช่... - แต่เราจะหาเขาเจอได้ยังไง
เจ้าแน่ใจนะว่า กิ๊บบัสนอนหลับตอนกลางวัน
หน้าเขาเหมือนพระจันทร์
แปลว่าเขาออกมาแค่ตอนกลางคืน
ตอนกลางวันเขานอนพัก ไม่ได้ปกป้องตัวเอง
ถ้าเราอยากกำจัดเขา
ตอนนี้คือเวลาโจมตี ข้าแน่ใจ
ข้าพนันว่าถ้าเรากลับไปที่บ้านไมเคิล เราจะเจอจุดจอดเรือของเขา
ไปกัน ข้าก็เบื่อ ที่ต้องจอดนิ่ง ๆ อยู่ที่นี่
เจ้าทำอะไรน่ะ เจ้าหญิงนิทรา
ข้าทำตามคำสั่งกัปตันข้าไงล่ะ
จำไม่ได้เหรอว่าใครจูบข้า
เอาแล้วไง
ถ้ากัปตันรู้เข้า
เขาไม่รู้หรอก ถ้ารู้ก็หลังจากเราชนะศึกแล้ว
ตรงนั้น ดูสิ
- นั่นเขาเหรอ - จะใครอีก
ลอยขึ้นไป เจ้าหญิงนิทรา
เราจะเล่นงานเขาทีเผลอตอนหลับ
ข้าไม่รู้ว่าเขาหลับอยู่หรือเปล่านะ
ดูเหมือนที่ที่เขาอยู่ เป็นเวลากลางคืนตลอด
ทุกคน
อย่าปอดแหกไปหน่อยเลยน่า
ไม่ มันแปลก ๆ เขาดูเหมือนกำลังจมน้ำ
ข้าคิดอะไรอยู่เนี่ย
คนเป็นต้องการอากาศ
เรามีชุดดำน้ำสำหรับพวกเขา
แวมไพร์น้อย ไปที่ห้องกัปตันเร็ว
ใจเย็น พ่อหนุ่ม เดี๋ยวแวมไพร์น้อยก็มาแล้ว
เดี๋ยวเจ้าก็จะหายใจได้
อย่าคิดถึงอากาศ
เฮ้ย นั่นอะไรน่ะ
นั่นเรือของกิ๊บบัส
ที่จำได้ไม่ใช่แบบนี้นะ
เขาเคยมีหุ่นหัวเรือนี่
อดทนไว้ ไมเคิล ข้ามาแล้ว
ไมเคิล ๆ
นั่นมันอะไร
ลูกเรือเขา
เราจะทำยังไงกันดี แย่แล้ว
ใส่สายเข้าไปในรูจมูกสองข้าง
- มันจะช่วยชีวิตเขา - เขาจะหายใจเอาตดเจ้าเข้าไป
ว้าว โชคดีจัง
พวกโง่ สิ่งมีชีวิตบางชนิด สังเคราะห์ก๊าซมีเทน
ได้ดีพอ ๆ กับออกซิเจน ยังไงเราก็ไม่มีทางเลือก
เจ้าเป็นใคร
ข้ารู้สึกเหมือนรู้จักเจ้า
จงหลับใหล
มีเพียงลมหายใจข้าที่จะปลุกเจ้าได้
เจ้านี่เอง เจ้ากิ๊บบัสโสโครก
นี่ ใจเย็น เจ้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับข้าเลย
ก็จริง แต่ข้าเกลียดเจ้า
มันยากที่จะเชื่อ แต่ข้าเป็นคนดีนะ
ดูสิ
โอเค ข้ายอมรับว่า ข้าฟันไม่สวย แล้วก็ผิวไม่ดี
แต่เราตัดสินคน จากเรื่องพวกนั้นไม่ได้ จริงไหม
ข้าต้องเอาชุดดำน้ำนี้
- ใส่ให้เพื่อนข้า - ไม่จำเป็น
เพื่อนเจ้าไม่เป็นอะไรหรอก
นี่มันอะไร
เราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง
แวมไพร์น้อยจะช่วยเรา
สุดท้ายคนดีจะชนะเสมอ
อะไร มาร์เกอริต
ข้าคิดถึงพ่อกับแม่
- ทำไมล่ะ - ข้าคิดว่าพวกเขาไม่มีตัวตน
เจ้าไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง ที่ถูกสร้างขึ้นจาก
ชิ้นส่วนคนอื่นหลาย ๆ คน
มันก็เหมือนเจ้ามีพ่อแม่หลายคนไงล่ะ
ใช่ เหมือนข้า ข้ามีพี่น้องเป็นร้อย
พ่อกับแม่เรียกเราเป็นตัวเลข เพราะสมองพวกเขา
ไม่ใหญ่พอที่จะจำชื่อเราทุกตัว
บางครั้งเวลาข้าไปหาพวกเขา พวกเขาก็จำข้าไม่ได้
ฉันชอบพวกนาย เพราะครอบครัว พวกนายห่วยแตกทั้งนั้น
ดีจังที่ได้ร้องไห้ กับพวกนาย ขอบใจนะ
เราต้องออกไปจากที่นี่
กลิ่นตดทำให้เขาเป็นบ้าไปแล้ว
ไม่ใช่เลย ในโลกของฉัน ฉันต้องเสแสร้งว่าสบายดีตลอดเวลา
เพราะทุกคนรู้ว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า พวกเขาเลยดูเศร้ามาก
เวลาเห็นฉัน พวกเขาจะพูดว่า "โธ่ เด็กน้อยที่น่าสงสาร"
เห็นสายตาแบบนั้นแล้ว ฉันอยากต่อยพวกเขาเลย
ฉันเลยเล่นใหญ่ ทำเป็นตัวตลก "ดูสิว่าฉันตลกแค่ไหน"
แต่พอนานเข้าฉันก็ทนไม่ไหวแล้ว ฉันแค่อยากเป็นคนปกติ
ฉันมีสิทธิ์ร้องไห้ ถ้าคิดถึงพ่อแม่ไม่ใช่เหรอ
แต่กับพวกนาย ถ้าฉันร้องไห้
ฉันรู้ว่ามันไม่เปลี่ยน อะไรระหว่างเรา
เพราะพวกนายก็ปกติเหมือนกัน
บ้าไปแล้ว ไม่เคยมีใครบอกว่าข้าปกติ
แม้แต่พวกจระเข้ยังบอกว่า ข้าเป็นตัวประหลาด
ข้าบอกตลอดนะว่าข้าปกติดี
ว่างั้นก็ตามใจ
แฟนโทมาโต
รอให้เราตื่นก่อนไม่ได้เหรอ
- แล้วค่อยพาเจ้าไปเดิน - ไม่ใช่อย่างนั้น คุณนาย
ข้าไม่ได้ใส่ใจแค่ชั่วครู่เดียว
ทำให้สัตว์ประหลาดสามตัว
ลูกชายท่าน กับเรือของกัปตันถูกขโมยไป
เรือข้า
เกิดอะไรขึ้นกับเรือข้า
นี่ ระวังด้วยสิ
แฟนโทมาโต เล่ามา
ไม่ ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย
ข้าแค่บอกเขาว่า ไมเคิลเป็นอิทธิพลที่ไม่ดี
เรื่องมันเลยเลยเถิด
พวกเขาบอกข้าว่า "แฟนโทมาโต เราไม่ต้องการเจ้าแล้ว"
"เราจะไปหากิ๊บบัสโดยไม่มีเจ้า"
กิ๊บบัส
คือว่า ข้าคิดว่า...
เจ้าคิด หรือว่าเจ้าแน่ใจ
ครับ กิ๊บบัสกลับมาแล้ว และบังเอิญว่ากลับมา
ตั้งแต่ที่ไมเคิลปรากฏตัว
แฟนโทมาโต เจ้าจะถูกลงโทษ อย่างหนักที่โกหกพวกเรา
แต่ตอนนี้เราไม่มีเวลาแล้ว
ไปที่เรือ
ขอรับ
กินสิ อาหารมื้อนี้สำหรับเจ้า
ข้าไม่หิว
แมลงพวกนั้นคืออะไร
เหล่าลูกศิษย์ตัวน้อยของข้า
ข้าช่วยพวกเขาจากความตาย เวลาที่มนุษย์กำลังจะตาย
ข้ามีพลังที่จะทำให้พวกเขา กลับชาติมาเกิดเป็นคาวาอี้
แย่จริง ๆ เจ้าต้องการอะไรจากข้า
ข้าเหรอ ข้าใช้เจ้าล่อแม่เจ้ามาที่นี่
- แม่ข้าเหรอ - ใช่
ข้าต้องการสิ่งที่ ข้าปรารถนามาตลอด 300 ปี
ข้าจะบอกนางว่าข้ารักนาง
- และในที่สุดก็จะได้แต่งงานกับนาง - เจ้าอยากแต่งงานกับแม่
ถึงได้เที่ยวระรานทุกคน มานานหลายศตวรรษงั้นหรือ
ถึงได้เอาแต่ขู่ฆ่า สมาชิกครอบครัวเพื่อนข้า
ทำให้ข้าออกจากบ้านตัวเองยังไม่ได้
ใช่ ข้าอยากแต่งกับนาง
ข้าไม่อยากฆ่านางอีกแล้ว ข้าอยากรักนาง
เราสามคนจะได้สนุกกัน
และเจ้าต้องเรียกข้าว่าพ่อ
เจ้าไม่ใช่พ่อข้า
- เจ้าแน่ใจเหรอ - ใช่
ใช่ ข้าแน่ใจ
ช่างเถอะ แต่แวน แฮคเคน ก็ไม่ใช่พ่อเจ้าเหมือนกัน
ข้าไม่อยากฟังเจ้า
เจ้าคือความตายสนิท
ก็แค่หนึ่งในลูกสมุน มากมายของเขาน่ะ
คนของข้าไม่ตาย
จับหนูตัวนั้น
ข้าบอกให้เจ้าทำตัวดี ๆ รอแม่มา
แม่ไม่รู้ว่าข้าอยู่ไหน
ไม่ต้องห่วง นางหาเราเจอแน่
อาร์เธอร์
เห็นหลานไหม
เซซิล ผมไม่ได้ยินคุณเลย
อย่าทำผมว่อกแว่ก เดี๋ยวผมตกลงไป
นี่มันตัวอะไรกัน
เขาดูแก่พอ ๆ กับ เรือท่านเลย กัปตัน
ถ้านั่นเป็นกองทัพของกิ๊บบัส ก็ไม่มีอะไรต้องห่วง
ไม่ใช่แล้ว นี่ปู่ของไมเคิล
ที่ต้องห่วงคือเขาจะตกลงมาตาย
ขอบคุณครับ คุณสวยมากเลย
คุณนายน่ะค่ะ คุณก็ชมเกินไป
รู้เลยว่าไมเคิลปากหวานเหมือนใคร
คุณรู้จักไมเคิลหลานผมเหรอครับ
เขาหายตัวไปน่ะครับ
แล้วภรรยาผมก็เจอสมอเรือนี่ กับเชือกในแปลงผักกาดหอม
ว่าแต่พวกคุณเป็นใคร
- คุณบินได้ด้วย - เราเป็นคนดีน่ะครับ
และเราจะพาไมเคิล กลับมาหาท่านในสภาพเดิม
เราจะทำให้ดีที่สุด
แต่...
หวานใจข้า เวลาเหลือน้อยแล้ว
เจ้าชั่วนั่นทำให้นางหลับ
ตลกใช่ไหมล่ะ
แค่จูบเดียวนางก็เปลี่ยนเจ้านายแล้ว
มีแค่จูบของข้าเท่านั้น ที่จะชุบชีวิตนางขึ้นมาได้
ข้าจะไม่ยอมให้ริมฝีปากเจ้า ทำเรือข้าแปดเปื้อนอีก กิ๊บบัส
งั้นเหรอ ทำไมล่ะ
ใช่ ทำไมล่ะ
เจ้าผูกพันกับเจ้าหญิงนิทรา มากกว่าที่ควรงั้นหรือ
ไม่ใช่แน่นอน
ดี
ข้าจะให้โอกาสเจ้าสู้อย่างเสมอภาค
ด้วยการปลุกหุ่นหัวเรือเจ้า
เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าจะจับแพนดอร่าเป็นตัวประกัน
ระหว่างที่เรือเรารบกัน
ไม่มีทาง
ข้านึกว่าแพนดอร่า
จะใจร้อนอยากเห็นหน้าลูกอีก
แพนดอร่า
ข้าจะไปกับท่าน
ข้าอยากไปเอาตัวแวมไพร์น้อย และพาเขากลับบ้าน
เดี๋ยวก็ได้เห็นกัน
กิ๊บบัส เจ้าสัญญาแล้ว ปลุกเจ้าหญิงนิทรา
ที่จริงแล้ว ทำไมข้าต้อง เสี่ยงรบกับเจ้าด้วย กัปตัน
ในเมื่อข้ามีทุกอย่างที่ต้องการแล้ว
แพนดอร่าและแวมไพร์น้อย
ครอบครัวของข้า
กัปตัน ท่านต้องยิงเขา
- เดี๋ยวนี้ - ยิงข้างหลังเหรอ ไม่
จะปล่อยให้ไอ้หน้าพระจันทร์นั่น พาแม่นางของท่านหนีไปไม่ได้
มันจะไม่เกิดขึ้น
เร็วเข้า ทุกคนเข้าที่
แต่กัปตันขอรับ เรือขยับไม่ได้
เราทำอะไรไม่ได้
ใช่ มันลำบากถ้าไม่มีเจ้าหญิงนิทรา
เรือจะไม่มีเวทมนตร์ ไม่เชื่อฟังความคิดฉัน
เราจะถูกทำลายย่อยยับ กัปตัน
ไม่เลย เราจะขยับเรือนี้ ด้วยสองมือของเรา
ด้วยสองมืองั้นหรือ
หาที่กำบัง พวกมันโยนถุงเหม็นใส่เรา
เพื่อน ๆ
ใส่นี่ซะ เจ้าหนู
ข้าขอโทษที่โมโหใส่เจ้า
นายพูดเรื่องอะไรน่ะ
ฉันคิดมาตลอด ว่านายเป็นหมาที่ดีที่สุด
ในโลกเลย แฟนโทมาโต
ความฝันสูงสุดของฉัน คือได้เลี้ยงหมาแบบนาย
ใช่ นายใส่ที่ครอบแล้วดูโง่ เหมือนปลาทองนายเลย
สถานการณ์เป็นยังไง กัปตัน
ดีใจที่ได้เจอนะ พ่อหนุ่ม
เราจะโจมตี
ปล่อยลูกข้าจากกรง นี่มันตลกสิ้นดี
ไม่ครับ แม่ ข้าไม่กลัว
แล้วเจ้าต้องมัดข้าไว้ด้วยเหรอ
จนกว่าเจ้าจะรู้ซึ้งถึง...
ข้อดีของข้า อะไรน่ะ
พวกมันโจมตีแล้ว
ต้อนรับพวกมันอย่างอบอุ่นเลย
กัปตัน พวกเราเป็นเป้านิ่ง
เราต้องถอยทัพและคิดหากลยุทธ์
เดินหน้าต่อไป
เขากล้าหาญ ยกนิ้วให้เลย ได้เวลาจัดการเขาให้สิ้นซาก
- ไม่ หยุดนะ - แลกกับอะไร
ทำไมมันยากเย็นเหลือเกิน ที่จะให้เจ้ารักข้า
ลุกขึ้นแล้วลุยเลย กะลาสี
ถ้าเราทิ้งเรือไว้ที่นี่ มันจะถูกทำลาย
เราต้องหาที่กำบัง อย่างน้อยก็ตอนนี้
ไม่มีทาง
ทำไมเขาไม่ทิ้งเรือ
จากตรงนี้ เขาสามารถ กระโดดขึ้นเรือของผู้ร้ายได้
เขาทิ้งเรือไปไม่ได้
แม้ตอนที่ต้องเลือก ระหว่างครอบครัวกับเรือเหรอ
- คือว่า... - โจรสลัดตัวจริงไม่มีทางเลือก
- ไมเคิล - ใช่ มาเร็ว
- ฉันยังไม่ใช่โจรสลัดตัวจริง - ส่วนข้าเป็นแค่หมา ไปกัน
เจ้ามีแผนเหรอ ไมเคิล
ไม่มี แต่ตราบใดที่ พวกเขายังไม่เห็นเรา
เราก็ได้เปรียบ
ข้าทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจ้ามา
ตลอดสามศตวรรษข้าคิดถึงแต่เจ้า
เจ้าช่างใจร้าย และเจ้าจะต้องชดใช้
ยิง ๆ
พอได้แล้ว
ข้าขอเตือนนะ อย่ากินข้า
พวกเจ้าพยายามทำให้ แวมไพร์ตัวจริงกลัวงั้นเหรอ
ข้าไม่สู้กับเด็ก
ข้าเข้าใจเรื่องหนึ่งแล้ว เจ้าอายุเท่าไหร่
319
ตอนที่ข้าเริ่มมีชีวิตหลังความตาย
ตอนนั้นเจ้าอายุเท่าไหร่
เกือบ 19 ตอนนั้น ข้าหล่อเหลาไม่เบา...
และตอนนั้นข้าสิบขวบ
- เหมือนวันนี้ - ไม่เลย ข้าอายุ 310
แล้วยังไง
ข้าไม่ใช่เด็กแล้วยังไงล่ะ
เดินหน้า
ตรงนั้น ผู้บุกรุก
ถ้าอยากเป็นผู้ใหญ่ก็สู้กับข้า
ใช่แล้ว ทำร้ายคนอื่น นี่เป็นผู้ใหญ่มากเลย
บราโว่
โจมตี
ข้าแสบผิว
เราทำอะไรไม่ได้
กัปตัน ท่านคงไม่คิดจะ...
ใช่แล้ว
เตรียมพุ่งชน
ว่าไง พวกขี้แพ้
ทำไมไม่รังแกคนที่ตัวเท่า ๆ กันล่ะ
พอได้แล้ว หยุดเดี๋ยวนี้
แต่ข้าทรมานเหลือเกิน ข้าเป็นไข้ใจมา 300 ปีแล้ว
ใช่ แต่มันไม่เกี่ยวกับเรา เจ้าควรหยุดคุกคามเราสักที
แต่สิ่งเดียวที่ข้าสนใจคือความรัก
ไม่เช่นนั้นข้าจะเบื่อ ถ้าแพนดอร่าไม่รักข้า
ข้าจะต้องตามล้างแค้นตลอดไป ไม่เช่นนั้นข้าคงเบื่อแย่
ข้าเข้าใจ
ข้าก็เคยเบื่อตลอดเวลาเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ข้ามีไมเคิล เพื่อนของข้า และทุกอย่างก็ดีขึ้นมาก
และหมาของข้าด้วย
แต่ข้าอยากได้แพนดอร่า
ได้ถามนางหรือยังว่านางคิดยังไง
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า
ใช่ ไมเคิลกับข้า เลือกที่จะเป็นเพื่อนกัน
เราบังคับให้ใครมารักเราไม่ได้
แต่ข้าต้องบังคับคนอื่น
แม้แต่พวกคาวาอี้ของข้า ก็ไม่รักข้า ถ้าข้าไม่บังคับพวกเขา
ครับ เจ้านาย พวกเรารักท่าน
- จริงนะครับ - พวกเจ้าก็ปากหวานเกินไป
สำหรับกัปตัน มันเป็นเรื่องง่าย
เขาช่วยแพนดอร่าจากผู้ชาย ที่อยากบีบบังคับให้นางแต่งงานด้วย
ข้าไม่แปลกใจที่นางรักเขา
แต่ข้าจะไปช่วยสตรีที่ไหนได้
เจ้าหญิงนิทราไม่ได้มีเกลื่อนกลาด
ไม่นะ ไม่ ๆ
ไม่ใช่หุ่นหัวเรือข้า
ลองหยุดข้าดูสิ
ท่าน ท่านเป็นใคร
- อะไร... - เจ้าเคยเป็นนักโทษ
ของใคร
เขา
แล้วท่านเป็นใคร
คนเรียกข้าว่ากิ๊บบัส
แปลว่า "คนค่อม"
เป็นเพราะใบหน้าข้า
หน้าท่านไปโดนอะไรมา
ว่ากันว่าเราสามารถมองเห็น ความชั่วร้ายของทั้งโลกบนหน้าข้า
เวลาข้าเบื่อ ข้ากลายเป็นคนใจร้าย
อยู่กับข้า ท่านไม่เบื่อหรอก
ข้าอยากเห็นโลกทั้งใบ
พวกเจ้าจะไปไหน
เราจะหนีจากความตาย ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
เป็นวันที่มีความสุขที่สุด ในชีวิตที่ตายแล้วของข้าเลย
ข้าคงต้องเริ่มสัมภาษณ์
หาหุ่นหัวเรือตัวใหม่มาแทนที่นาง
- ข้าจะจัดการเรื่องนั้นเอง - แล้วพวกเราล่ะ
เขาสัญญาว่า จะเปลี่ยนพวกเรากลับเป็นมนุษย์
ตอนนี้กิ๊บบัสไม่อยู่แล้ว พวกเราก็จบเห่
เราจะเป็นเจ้าตัวจิ๋ว แสนน่ารักตลอดไป
ทุกตัวเหมือนกันเป๊ะ เราทนอยู่แบบนี้ไม่ได้
ไม่มีแม้แต่กิ๊บบัสที่จะคอยบัญชาเรา
ท่านพรากเผด็จการของเราไป
- เราไม่มีความสุข - ทีนี้ใครจะเป็นผู้นำของเรา
เราต้องมีประชาธิปไตยแทน
ใช่ ประชาธิปไตย
ประชาธิปไตย...
เหล่าสัตว์ประหลาดชนะ
ไมเคิล
ใช่ ไมเคิล ครูรออยู่
ไม่ครับ ผมจะบอกครูทุกอย่าง
- ผมไม่ได้เป็นคนทำ - อะไรของเธอ
สองสามวันมานี้
ผมมีเพื่อนที่มาที่ โรงเรียนตอนกลางคืน
และทำแบบฝึกหัดให้ผม
ผมถึงได้คะแนนดี
และเมื่อคืนเขาไม่ได้มาสินะ
เขามาครับ แต่เขาเป็น เพื่อนที่ดีมาก เวลาเจอกัน
เรามีอย่างอื่นให้ทำนอกจากเลข
แต่ผมสัญญาว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ ผมจะทำการบ้านเอง