Dzień w dzień to samo.
Czy ktokolwiek…
Czy ktokolwiek z dawnego życia zechce ze mną rozmawiać?
Nie rozłączy się, gdy poproszę o kasę?
Gdy tylko ją dostawałam, wydawałam. Po czym potrzebowałam więcej.
Jak ten koleś w opowieści.
Ten, który wtaczał kamień pod górę,
ale już na samym szczycie, głaz znów spadał na dół.
Codziennie wtaczałam ten kamień.
Codziennie staczał się na sam dół.
Teraz jestem tutaj,
więc wiem, że każdy dzień może być nowym początkiem.
Amen, Jade.
Dziękuję.
Dobra robota.
Dziękuję.
Darby.
Darby, twoja kolej.
Dobra.
Darby, 11 dni.
To wpychanie głazu pod górę było bardzo poruszające.
Pamiętam, jak pierwszy raz opowiadałaś to na odwyku.
Jakieś dwa lata temu?
Wal się.
Poważnie, co my tu robimy?
Trzeźwość to bitwa. Tocząca się dzień w dzień.
Wiem, bo próbowałam. Siedem razy.
Centrum Trzeźwości, Klinika Odwykowa Way Forward,
A Better Tomorrow. Anonimowi Narkomani.
Ale cóż, odwyk albo więzienie.
Darby, byłem tam, gdzie ty.
Też sobie wmawiałem, że odwyk się nie sprawdza.
- Ale… - Przepraszam.
- Darby, telefon do ciebie. - Za chwilę.
Ponoć pilna sprawa.
Kontynuujcie.
Halo.
Mówi Joe.
Twoja mama jest w szpitalu Lakeview. Ma tętniaka mózgu.
Lekarz stwierdził, że jest duże krwawienie i muszą dziś wieczorem operować.
Dawno ze sobą nie rozmawiałyście, ale zadzwoń do niej.
Devon jest w szpitalu.
Podam ci jej numer.
- 801-555-0148… - Chwileczkę…
801-555-0148.
- Masz? - Tak.
Nie wiem, czy należało zazdzwonić.
Uznałem, że zechcesz wiedzieć.
- Joe, potrzbujemy cię. - Muszę kończyć.
Wszystko stanęło na głowie. Zadzwoń do Devon.
Tak…
- Obiecaj, że zadzwonisz. - Zaraz to zrobię.
Dobra, jeszcze się odezwę.
- Na razie. - Cześć.
Wszystko gra?
- Darby? - Tak.
Moja mama…
SALOWY
Muszę zadzwonić…
Bez rozmów wychodzących. Znasz zasady.
Mama jest w szpitalu. Muszę zadzwonić do siostry.
- Tydzień temu ponoć miała wypadek. - Pieprzyłam od rzeczy na detoksie.
- To nie przelewki. Wezwę dr. Fletchera. - Co się dzieje?
Moja mama jest w szpitalu. Nie pozwala mi zadzwonić.
Znasz zasady. Omówię to z doktorem Fletcherem.
To twój lekarz.
Zadzwoń do niego.
Tu Ben Fletcher. Zostaw wiadomość.
- Powiedz, że to pilne. - Panie doktorze.
Tu Mike z ośrodka. Proszę oddzwonić.
Powiedz, że to pilne.
- To piątek po południu… - Walić piątkowe popołudnie.
Darby.
Jade.
- Co? - Muszę pożyczyć telefon.
Nie mam telefonu.
Sarah mówi, że dałaś jej zadzwonić do dzieci.
Powiem doktorowi Billowi, że wzorcowa pacjentka ma telefon.
I wtedy nikt nie zadzwoni.
Przechodzę program w ośrodku.
Idzie bardzo dobrze.
Po prostu…
Musisz do nich zadzwonić i powiedzieć, co się dzieje.
Chcę odwiedzić mamę.
To kiepski pomysł. Chyba nie powinnaś przyjeżdżać.
Zadzwoń. Będzie dobrze.
Jezu, Darby. Nie wyciągnę cię z odwyku.
Mam już dość na głowie z mamą.
Kurwa, prosiłam, by Joe cię nie szukał.
Nikt nie ma sił jeszcze na twoją dramę.
Mama może umrzeć.
- Devon. - Nie dzwoń więcej.
No dalej.
Mikey, pomożesz mi z Susan?
W czym problem?
Ponoć miała koszmar.
Nie chce wrócić do pokoju i włóczy się po korytarzach.
Dobra, zaczekaj.
BEZ WYJŚCIA
Klucze.
Dzień po dniu, co, Mikey?
CENTRUM REHABILITACJI Parking dla personelu
Tu Devon. Nagraj wiadomość.
To ja. Rano będę w Salt Lake.
Oddzwoń. Chcę wiedzieć, co z nią.
W lewo na I80 W prawo na US 50
Ostrzeżenie pogodowe. Opóźnienia na drodze.
Zjedź w prawo na Route 50.
Tu Devon. Nagraj…
Jedź dalej H50 Nowa wiadomość
Mama cię tu nie chce. Pogorszysz sprawę. Nie jedź.
Boże! Niech mi ktoś pomoże!
Nic pani nie jest?
Tylko…
Zjechałam, by odpocząć. Chyba przysnęłam.
Kiepskie miejsce na drzemkę.
Wiem.
Pojadę już.
Nic z tego.
Zamknięto drogę. Międzystanową też.
Burza dopiero się zaczęła.
Moja mama jest w szpitalu. Jadę do Salt Lake City.
Nikt nie przejedzie przez tę burzę.
Są dwie opcje:
Zawrócić albo dołączyć do paru osób w Centrum dla Odwiedzających.
Kilkaset metrów stąd. Tam może pani przeczekać.
Musi się pani już zdecydować.
Pojadę do centrum.
Proszę się tam zatrzymać.
Niech pani dalej nie jedzie. Nie da pani rady.
Nie chciałbym znaleźć pani auta rano pod zaspą.
Dobrze.
CENTRUM DLA ODWIEDZAJĄCYCH DEPARTAMENT LASÓW
KALIFORNIA
Zamknij drzwi, skarbie. Wpuszczasz zimno.
Łazienka?
Z tyłu za mapą.
Należało zostać na międzystanowej.
Słyszałeś, co mówi glina. Zawsze można zjechać z tej góry.
Nie wierzę…
Zawsze można zawrócić, jeśli się zmieni zdanie.
UWAGA
MĘSKA
Jest tam kto?
Macie Wi-Fi?
Przepraszam.
Nie ma tu Wi-Fi.
Burza jest nad nami.
No i?
Złapałem kreskę przy drzewie przez 10 sekund.
Przy którym drzewie?
Drzewo Muira. To pośrodku parkingu.
Jestem tutaj.
Kurwa.
Wydostanę cię, dobrze? Obiecuję.
No dalej.
Nieudane Brak zasięgu
Cholera.
Już wyjeżdżasz?
Nie, zostawiłam coś w samochodzie.
Długo cię nie było. Myślałem, że złapałaś zasięg.
Nic z tego.
Hej.
Wszystko dobrze?
Tak.
Chodź i usiądź.
Rozgość się. Tkwimy tu, dopóki burza nie minie.
I jeszcze trochę.
Jak masz na imię?
Darby.
Jestem Sandi.
Ed.
Jak masz na imię, synu?
Jak masz na imię?
Lars.
Chrapałem?
Chrapałem, co? No jasne.
Ale się tu zaludniło.
A ty jak masz na imię?
Ash.
Sandi, Ed, Darby i Lars.
Ktoś chce zagrać?
Nie możesz zaczekać?
Ugrzęźliśmy tu.
Seven Card Stud. Ćwierć dolara za rozdanie?
- Nie uprawiam hazardu. - Mądrze.
A ty, Ash?
Jestem kiepski w pokera.
Idealnie.
Zagrasz?
- Czasu mamy w nadmiarze. - Znam grę dla każdego.
Jaką?
Gówno prawda.
Gówno prawda?
Tak. Gówno prawda.
To najlepsza gra.
Raz mogę spróbować.
- Serio? - Tak, chodź.
Dobra.
- Sandi. Grasz? - Jasne.
Nie boisz się przegranej?
Wiesz, że rozpoznam, kiedy pieprzysz.
Twoja gra, więc rozdajesz, panie Gówno Prawda. Jak w to się gra?
Zasady są proste.
Równo rozdzielam karty,
a osoba po lewej od rozdającego kładzie zakrytą kartę na stole.
Mówi, co to za karta, reszta nie ma pewności, bo jest zakryta.
Kolejna osoba przykrywa ją swoją kartą
o tej samej wartości lub o jedną wyższą lub niższą.
Kolor nie ma znaczenia.
Więc jeśli położę dwójkę, kolejna osoba musi dać dwójkę, trójkę lub asa.
Karty są cały czas zakryte,
więc albo wierzymy kładącemu,
albo uważamy, że kłamie i krzyczymy: „Gówno prawda”.
I co wtedy?
Zależy.
Dana osoba musi odsłonić swoją kartę.
Jeśli kłamała, zgarnia cały stos kart na stole.
A jeśli nie, zabiera je osoba, która krzyknęła „Gówno prawda”.
Kto pierwszy pozbędzie się kart, wygrywa.
Rozdajemy po dziesięć kart każdemu, dwie pośrodku. Zakryte.
Może podkręcimy emocje?
- To przyjacielska gra. Tak już zostawmy. - Osoba po lewej od rozdającego zaczyna.
Walet. To skąd jesteście?
Walet.
Z Lower Haight, koło San Francisco.
San Jose. Walet.
Walet.
Cztery z rzędu na początku gry?
- Jest na to nazwa? - Tak, rundka ściemniaczy.
Zmyślasz.
Dama.
- Walet. - Gówno prawda. Nie ma już waletów.
Mogłaś położyć oba walety.
- Właśnie to zrobiłam. - Razem.
Taka jest zasada?
Nie…
No, chyba nie trzeba.
Twoja kolej.
Szóstka.
- Siódemka. - Dwie ósemki.
Lars, a ty skąd jesteś?
Battle Mountain.
A gdzie to?
Dwie dziewiątki.
- Gówno prawda. - Ja pierniczę.
Chrząknąłeś.
Każdego coś zdradza.
Trzeba ograć człowieka, a nie jego karty.
Każdego coś zdradza? A ciebie co?
Musisz sam to rozgryźć.
Dwie szóstki.
A ty skąd jesteś?
Sacramento.
Piątka. Czyli zacięty z ciebie pokerzysta?
Czwórka. Masz mnie. Wciągnąłem się na służbie.
Dwie piątki.
- Czwórka. - Jesteś wojskowym?
Marines. 22. Morska Jednostka Ekspedycyjna.
- Mój ojciec był w marines. - Gdzie służył?
- Trzeci batalion, pierwsza grupa bojowa. - Faludża?
Tak.
Ciężkie walki.
Byłeś tam?
Nie. Zakończyłem na Pustynnej Burzy.
Dziękuję za twoją służbę. I twojego taty.
Każdy to powtarza.
Równie czcze słowa, jak mówienie: „Modlimy się za was”.
Skarbie.
Nikt nie wie, ile poświęciłeś, Ed.
- Już dobrze. - Nie chciałem nikogo urazić.
- Przepraszam. Serio. - Nic się nie stało.
- Zabiłeś kiedyś kogoś? - Jezu Chryste.
Co?
Straciłem rachubę.
Żartuję.
Rany.
Twoja kolej, Darby.
Trójka. Dokąd wszyscy jadą?
Para dwójek.
Do Reno.
Sandi robi mi niespodziankę. Bierze mnie na wypad do ulubionego miasta.
Reno to twoje ulubione miasto?
Tak, emocje Vegas, ale o połowę mniej gwarno.
As.
As. A ty, Darby?
Para dwójek.
Trójka. Salt Lake.
Czwórka. Dlaczego tam?
Mama jest w szpitalu.
Przykro mi.
- Sandi jest pielęgniarką. - Była pielęgniarką.
- Dwie piątki. - Gówno prawda.
Jasna cholera.
A nie mówiłam?
- Salt Lake jest po drodze do domu. - Czyli gdzie?
Rodzice mieszkają w Johnstown, koło Denver.
Kawał drogi stąd.
Królowa.
Król.
- Gówno prawda. - Gówno prawda.
Dziewiątka. Lars, a ty dokąd jedziesz?
- Do domu. - Dziesiątka.
Battle Mountain?
Tak, pośrodku Nevady.
Ed, grasz czy nie?
Dwie dziewiątki.
Trzy dziesiątki.
Kurde.
Gówno prawda.
Dostałeś łomot we własnej grze. Bolesne.
Pieprzyć to!
- Chłopie! - No już.
Wyluzuj.
Rozrzucamy teraz karty?
To nie było zabawne. Nie…
- Nie nabijajcie się ze mnie. - Nikt się nie śmieje.
Przepraszam…
Czasami po prostu… Przepraszam.
Cholera.
- Pomóc ci? - Nie.
Wyluzuj, chłopcze.
Brak zasięgu
Porwanie dziecka.
Niebieski Chevy Astro.
Zajazd Muira. Niejaki Lars. Jedzie do Battle Mountain, Nevada.
Wydostanę cię stąd.
Dobrze? Rozetnę tylko taśmę.
Choroba Addisona
Jesteś chora?
„Niezły łomot, co? Rozrzucamy teraz karty?”
Zabawne. Bardzo zabawne, co?
Wpakuję ci kulę do łba ze śmiechu.
Co ty na to?
Wybacz, Jay.
Czasami ludzie…
Dobrze, że tu jesteś. W środku roi się od kłamców i oszustów.
Rozgrzeję ci auto.
Dokąd on jedzie?
Do Przegrywowa?
Dobrze, że nie uprawia hazardu.
To będzie długa noc.
Tak, od razu lepiej.
Cieplej ci?
Kiepsko wyglądasz.
Co do diabła?
Cholera.
Ty to zrobiłaś? Nie dotykaj kartonu.
Hej!
Teraz się boisz, ale będzie dobrze.
A nawet lepiej.
Ale trzymaj się, Jay.
Będzie lepiej u wujka Kenny’ego. Uwierz mi.
Cholera. Miałem przynieść przekąskę.
Masz ochotę?
Zaraz wracam.
Cholera.
Muszę pójść, zanim wróci.
Nie mamy dużo czasu.
Słuchaj.
Słuchaj. Jesteś Jay?
Mam na imię Darby. Muszę pójść po pomoc.
Wrócę. Obiecuję.
Impreza w vanie?
Zostawiłem telefon.
Ano.
Wrócę jak najszybciej.
Impreza w vanie? Mówisz serio?
Cholera.
DAMSKA
Halo?
Darby?
Wszystko dobrze?
Daj znać, gdybyś chciała z kimś pogadać o mamie.
Wejdź tu.
- O co biega? - Proszę…
Dobra.
Co tu się dzieje?
Uwięził małą dziewczynkę w vanie.
Pan Gówno Prawda?
- Na pewno? - Tak.
Jest młoda. Ma dziewięć czy dziesięć lat.
Wiedziałem, że to dziwak.
- Trzeba wezwać gliny. - Próbowałam. Nie ma zasięgu.
Cholera.
Co zrobimy?
Nie wiem. Miałam nadzieję, że ty lub Ed…
Możemy zaczekać aż burza zelżeje.
- Wtedy wezwiemy gliny. - To potrwa za długo.
Nigdzie nie pojedzie. Mamy zamieć śnieżną…
Nie, ona…
Jest chyba chora. Może tam umrzeć.
- Musimy ją wydostać. - Jasne.
On pewnie czeka tam na zewnątrz.
Chyba wie, że byłam w vanie. Dlatego tu był.
Jeśli cię podejrzewa, pójdzie za tobą, prawda?
Więc jeśli wyjdziesz,
podąży za tobą, a ja zdążę powiedzieć Edowi.
Obaj ruszymy ci wtedy na odsiecz.
Ma broń.
Może Ed ma broń. To były komandos.
Będzie dobrze. Nie zostawimy cię samej.
A jeśli Ed nie ma broni?
Znajdźmy tu coś.
Dobra.
To gdzie jest Reno?
Nie ma go na tej mapie.
Leży około 65 km na północ od jeziora Tahoe.
Nie zniknie, gdy burza minie.
- Przykro mi, że tu utknęliśmy. - Nie wiń siebie.
Ja sugerowałem, żebyśmy zostali.
Wiem, że nie było łatwo.
Może kosmiczne siły mówią nam, że spędzamy ze sobą za mało czasu?
Muszę oderwać. Niczym plaster.
Raz, dwa…
Ja pierniczę. Już dobrze.
Zaraz cię uwolnimy.
Ale gdzie są ci mężczyźni?
Mężczyźni?
Ci, którzy mnie porwali.
Ilu ich było?
Ilu?
Dwóch.
Co się dzieje?
- Jest w vanie. - No bez jaj.
- Po co wspominałeś Battle Mountain? - Nie umiem zmyślać.
To siedź cicho i tyle. Siedź, kurwa, cicho.
Musimy ograniczyć szkody.
Daj mi broń.
- Co to? - Uważaj.
Zdjąłem zabezpieczenie. Strzela jak prawdziwy.
To miała być zasadzka.
Chodźmy.
Co zrobimy? Ash?
Klucze.
Gdzie jest?
Widzisz coś?
Nie.
- Wyjdę tam. - Ed.
Wyluzuj.
Cicho, kurwa.
Kurwa.
Obejdź.
- Wszystko dobrze? - No pewnie.
Nie lubię gościa.
Nie znasz gościa.
Znałem mnóstwo takich „gości”.
Dziwnych białasów z zadawnionymi urazami.
Daj mi telefon.
Historia połączeń Nieudane połączenie
Porwanie dziecka. Niebieski Chevy.
Komuś jeszcze coś wysłałaś?
Nie.
Popatrzmy.
Kto to wysłał?
Moja siostra.
Spodziewa się ciebie w szpitalu?
Dlaczego to napisała?
Nie chce cię tam. Podobnie zresztą jak mama.
- Co cię to obchodzi? - Aby wiedzieć, kto utrudnia mi życie.
Hej!
Gdzie jest Darby?
Darby?
Tak. Darby.
Nie wiem.
Chyba szuka Larsa na dworze.
Jest na dworze?
Tak.
Zaraz wrócę.
Mama wyrzuciła cię z domu, co?
Za co?
Z wielu powodów.
Tak? Co nabroiłaś?
Narkotyki.
Jakie narkotyki?
Co tylko mi wpadło do ręki.
Tata pewnie był zachwycony.
Bohater wojenny z córką ćpunką.
Nie żyje.
Zmarł podczas wojny?
Strzelił sobie w łeb.
W ten sposób?
Nie.
A może tak?
Zatem pewnie tak.
Nie?
Najpierw dzieciak zachorował, potem zamieć, a teraz ty.
- Ćpunka. - Nie znasz mnie!
Ależ znam doskonale.
Przynajmniej nie molestuję dzieci.
Nie molestuję, kurwa, dzieci.
Chodzi o kasę.
Powinnaś zobaczyć, gdzie mieszka. Jej tata to jakiś dziany technokról.
Zapłaci nam, po czym ją oddamy bez zadrapania.
Jest chora.
- Potrzebuje lekarza. - Bez jaj.
Ma Addisona.
Nadmiar wrażeń, a przedawkuje adrenalinę.
Twoja interwencja raczej jej nie pomogła.
Oto co się stanie… Wyjdziemy stąd…
Mogłabym na chwilę pogadać z Darby?
Jasne.
Widzimy się na dworze.
Spieprz coś, a wszystkich zabiję.
Nie chciałam przeszkadzać.
Utknęliśmy tu, więc…
Jeśli mogę ci w czymś…
Dam sobie radę.
Darby.
Lars szpiegował nas.
Chciałam pogadać z Ashem sama, bez niego.
Dobra.
Ale jeśli naprawdę coś się dzieje,
powiesz mi o tym, prawda?
Wiesz coś o tętniakach mózgu?
Dlatego mama jest w szpitalu?
Umrze?
Jest w szpitalu, więc w najlepszych możliwych rękach.
Darby, dołączysz do nas?
Proszę.
Tata był w trzecim batalionie pierwszej grupy bojowej?
Kim tam był?
Strzelcem.
No co ty? Ja też. Pewnie byłoby co powspominać razem.
Miałaś rację, gdy mówiłaś, że nie wiem, przez co przechodzą.
Darby powiedziała mi, co zrobił jej tata
po powrocie do domu.
Istna tragedia.
Odebrać sobie życie…
Musiałaś dużo wycierpieć.
Przykro mi z powodu ojca.
Nie miałeś prawa tego wyjawiać.
Następnym razem ugryź się w durny język.
Jezu.
Nie…
- Powinienem przeprosić. - Pełna zgoda.
Nie!
Wystarczyło nic nie robić.
Ash?
- Co ty robisz? - Gdzie jest dziewczynka?
Poszła szlakiem. Wujek Kenny się wpieni.
Nie dowie się, bo zaraz ją schwytamy.
Nie przyjdzie do nas. Choćby nawet zamarzała.
Może nie.
Ale przyjdzie do niej.
- Wstawaj. - Chodź.
- Szybko, zamarznie na śmierć. - Wstawaj.
- Szybko. - Spokojnie.
- Znajdziemy ją, dobrze? - Okej.
- Daleko nie zaszła. - Jasne.
Zimno mi.
Naprawdę zimno.
Należało się cieplej ubrać.
Musimy przeć naprzód. Już niedługo.
U wujka Kenny’ego będziemy się z tego śmiać.
Tak. Ale nic mu nie powiemy.
Pamiętasz ostatnim razem? Odbiło mu.
- No tak. - Strasznie się wkurzył.
- Kto to wujek Kenny? - Ojciec zastępczy. Jedyny nas przygarnął.
- Lepsze to niż więzy krwi. - To prawda.
Co myśli o waszej karierze zawodowej?
Pracujemy dla niego. Znajduje im lepsze domy.
Zawołaj ją.
Zrób to.
Jay?
Jay.
Głośniej.
Jeśli tu umrze, wiń siebie.
Jay!
Głośniej.
Niech usłyszy.
Jay!
- Mówiłem, że nie zajdzie… - Jay!
Cholera!
To był strzał.
Na pewno?
Trudno tego odgłosu nie rozpoznać.
Ed.
- Żyje? - Tak, ale jest w kiepskim stanie.
- Postrzelono ją? - Nie.
Ostrożnie.
Lars!
Hej.
Wymroziła się. Daj mi swoją kurtkę.
Skąd się tu wzięła?
Dalej, skarbie.
Dalej.
- A to co? - Bransoletka medyczna.
Ma przełom nadnerczowy.
- Macie ją. - Znasz tę dziewczynkę?
Ash i Lars ją porwali. Była w ich vanie.
Co?
Ash ma broń. Zabije nas. Uciekajmy.
Jezu Chr…
Była pierwsza.
Widzę.
Musimy ruszać.
Ma rację. Trzeba uciekać.
Trzymaj się, skarbie.
- Co robimy? - Daj mi chwilę!
- Jasne. - Dobra.
Oddajcie dziewczynkę i nikomu nic się nie stanie.
Zabiją nas.
Nie zmuszajcie mnie do wejścia.
To ich nie powstrzyma.
Zyskuję na czasie.
Co robimy?
- Gotowy? - Tak.
Zajmę się Edem. Ty bierzesz tamtą dwójkę.
- Okej. - Okej?
Idą tutaj.
Wejdziesz, a cię zastrzelę.
Naprawdę ma broń?
Nie wiem.
Ed!
Coś mi się zdaje, że gówno prawda.
To zapraszam.
Kurwa!
Udało się?
Rozmawiają.
Dobrze. Niech gadają do woli, ale tam na dworze.
Musimy ją stamtąd wyciągnąć.
- Bez jaj, Lars. - Pewnie potrzebuje leków.
Ty cholerny geniuszu!
Dziewczynka jest chora.
Potrzebuje leków, a my je mamy, Ed.
Mamy je!
Sandi, jesteś pielęgniarką.
Wiesz, że to prawda. Umrze z wami.
Wasz wybór.
Ma rację.
Oddajcie ją nam i znikamy. Prosty układ.
Zróbmy to.
- Nie! - Nie!
Umrze bez leków. Niech ją wezmą.
Nie odjadą. Mam ich klucze.
Co?
Nie, oddaj im je. Chcemy, żeby sobie pojechali.
Zaczekaj.
Ash?
Tak?
Daj nam leki, a pozwolimy wam odjechać.
Odbiło ci?
Daj nam leki, a oddamy wam klucze do vana.
Ash?
Ash!
Leki w zamian za klucze.
Co robią?
Wracają do vana.
Widzisz coś? Mają leki?
Nie, kanister.
Co? Nie.
- Cholera. - Co teraz robimy?
Blefują. Aż takimi wariatami nie są.
- Mam inne zdanie. - Daj im to, czego chcą.
Wtedy zginiemy.
Nie wiesz tego.
Chwileczkę. Nie zabiją nas, jeśli nie będą w stanie odjechać.
Ukryj klucze. Te też.
Idź.
Ed!
Ed.
Może dajmy im to, czego chcą.
Nieraz byliśmy w dołku.
Wydobędziemy się z tego. Tak jak zawsze.
Ale to nie dołek, tylko grób.
Rozlej wokół. Dalej!
Jaki masz plan, Ash?
A jak ci się wydaje, Ed?
Chyba chcesz podpalić jedyną rzecz, na której ci zależy,
i ugrzęznąć na scenie zbrodni.
Jesteś głupi, Ash, ale nie aż tak.
Wiesz, co jest głupie, Ed?
Dać się zabić dla nieznajomej.
Jestem komandosem, ty idioto. To mój zawód.
A ty, Sandi?
Chcesz zginąć, bo Ed bawi się w bohatera?
Co?
Wy dacie nam leki, a my wam klucze.
Odjedziecie i po sprawie.
Dość gadania, Ed.
Ukryłam je.
Dobrze.
Chwila, zapomniałam, że mam coś lepszego.
Od kiedy nosisz gaz łzawiący?
Rzeczy, których o mnie nie wiesz, nie zmieszczą się w torebce.
Daj mi zapałki.
Naprawdę ich podpalimy?
Ich wybór.
Pięć!
Nie zrobią tego.
Cztery.
Ed, proszę.
Trzy!
Kurwa.
Nie chcę tu umrzeć.
Nikt nie umrze.
Chodź tu.
Ash?
Dwa!
Ed, proszę cię.
Oszalał. Zrobi to. Dajmy im to, czego chcą.
Blefują.
Pani Lowery?
To moja pokojówka, pani Lowery. Teraz zatańczy.
Gotowa?
Nie, mam robotę, skarbie.
Mogę powiedzieć mamie o tym,
jak złapałam cię ze skrętem na ganku.
O tak…
Każdy niech powie… Ręce do góry!
Śmiało, tańcz z odkurzaczem.
Zrób to!
Co za tragedia!
Rety, ale była beka.
Chodzi o to wideo?
Tak. Jay wciąż robi takie rzeczy.
Słyszała pani coś?
Odkurzałam w słuchawkach.
Nie! Proszę!
- Pomocy, pani Lowery… - Przestań!
- Spokojnie, już dobrze. - Puść mnie!
- Cicho! - Puść mnie!
Leków nie było tam, gdzie mówiłaś.
Dzieciak znów umiera.
Musimy się spotkać.
Albo zakopiemy dziecko w górach i nic nie dostaniesz. Rozumiesz?
Jeden!
Chwila!
On nie ma broni!
- Co ty, kurwa, zrobiłaś? - Boże! To, kurwa, przez nią…
Jezu Chryste, Sandi!
Oszalałaś?
Ash, co powiedziała?
Bank zadzwonił i powiedział, że nic już nie mamy.
Ani oszczędności, ani przyszłości. Niczego.
Niczego!
Próbowałam to naprawić.
Trzeba było coś powiedzieć. Miałem plan!
Jaki? Chciałeś odegrać się w karty?
Wchodzimy, Ed.
Rzuć to!
- Daj ją obok Jay. - Co?
Zrób to.
Zostań tam!
Proszę, nie ruszaj się.
- Zostaw mnie… - Będzie dobrze.
Chcę tylko wrócić do domu.
Ja też.
Skończyłaś?
Szybciej, Sandi!
Już dobrze, Jay.
Dziecko przeżyje. Alleluja!
Jak poznałaś tych zjebów?
Przez internet.
Nie mieliśmy się spotkać, a Jay miała być bezpieczna.
I nic jej się nie stanie, tak?
Zgarniecie okup, prawda?
Nigdy nie chcieli okupu.
Handlują dziećmi. Sprzedają je.
Nabrali cię.
Nie mów tak.
Znajdziemy jej lepszy dom.
Prawda, Ash?
- Tak, Lars. - Tak!
Cokolwiek planowaliście, nie jest za późno, by zmienić zdanie.
Chodzi o dwa miliony.
Ktoś wam oferuje więcej?
Rodzice Jay zapłacą trzy razy tyle.
- Potroją to… - Nie.
Ed, rozumiesz, prawda?
Zrobiłam to dla pieniędzy. To tyle pieniędzy…
Sandi, nie chodzi o jebaną kasę. Przymknij się.
Zabiją nas, jeśli jej nie dostarczymy.
Dobra.
Macie ją, więc jedźcie już.
Dobry pomysł, Sandi.
Gdzie są klucze, Ed?
Nie wiem.
Mam dość gierek! Gdzie są klucze?
Wal się.
Ukryła je gdzieś z tyłu.
Darby!
Gdzie schowałaś klucze?
Jeśli im powiesz, zginiemy.
Nie!
Boże.
Nie!
Ed…
Tak mi przykro.
Nie!
Nie! Błagam!
Proszę cię! Nie!
Proszę cię!
Słuchaj!
Ash, moje oczy!
Pokaż.
Przemyjemy je. Chodź.
Jay, rusz się, a zabiję ją.
Zabiłeś go. Jest martwy.
Zastrzeliłeś go…
Jay!
Musisz mi pomóc…
Już dobrze. Szybko.
Chodź tutaj.
Nie miałem wyboru. Zadbałem o nas.
- Wiem! - Zadbałem…
Muszę dbać o ciebie!
Boję się.
Potrzebuję młotka.
Musisz wziąć się w garść.
Weźmiemy klucze i zmiatamy. Chodź.
Idziemy.
- Nie. - Cicho!
Dobra.
Czas się poddać, Darby. Gdzie są klucze?
Nie mam ich.
Mama zmarła.
Modlę się za nią.
Policja wysłana do zajazdu Muira. Zadzwoń na 9-1-1.
Co się stało?
Wysłała SMS-a do glin.
Wiesz, że wysłała?
Tak, ale go skasowałem.
Gdzie są klucze?
Klucze.
Gdzie są klucze, Darby?
Nie, błagam!
Ash, nie!
- Proszę, nie. - W śniegu.
- Są… - Proszę!
Są w śniegu za łazienką.
Nie.
Lars.
Dobra, trzymaj.
Śmiało.
Jeśli się ruszy, zastrzel ją.
Drogi znów są przejezdne…
Już dobrze, Jay. Zaraz się stąd zmyjemy.
Chodź.
Wyłącz światła.
Nie mogę.
Możesz.
Nie skrzywdzi cię.
Jay, co ty robisz?
- Nie chcesz skrzywdzić Jay. - Jay, usiądź!
Wracaj! Jay, usiądź!
- Lars, posłuchaj mnie. - Tak?
Nie jesteś taki. Nie musisz tego robić.
- Jay, nie… - Nie jesteś taki.
- Jesteś inny od niego. - Milcz!
- Odłóż broń, Lars. - Przestań.
- To dziewczynka. - Każ jej usiąść! Już!
- Wszystko gra, Jay. - Usiądź, proszę.
Mam broń, Jay.
Jay, dokąd idziesz? Proszę cię.
Powiedział, co się stanie.
Nie zmuszaj mnie do tego! Jay?
Musisz usiąść.
Jay, usiądź, zanim wróci.
Chwila, nie…
Włącz światła.
Nie!
Darby!
Trzymaj się! Nie!
- Nie! - Chodź!
- Nie! - Wstawaj!
- Nie!
Jay!
Wstawaj!
Tak.
Nie!
O cholera.
Ash, przepraszam.
Rzuć to albo go zabiję.
Nie pozwól na to.
- Nie zrobi tego. - Chcesz się przekonać?
- Rzuć to. - Zostaw go!
Rób więc, co ci, kurwa, każę!
Ash.
- Dziwnie się czuję. - Lars.
Mam cię.
Moja głowa.
- Nie dotykaj tego. - Chodź. Cofaj się.
- Cholera. Mam to w głowie? Jest źle? - Wszystko gra.
- Chcę do domu. - Zobaczysz.
Zawiozę cię do domu. Mam klucze do vana.
- Tak. - Dobrze?
Dalej, biegnij!
- Wrócimy do domu. - Tak.
- A wtedy… - Ash, jak się stąd wydostaniemy?
Wsiadaj do auta.
Lars?
Chryste.
Dzięki bogu. Panie władzo, był wypadek.
- Niech się pan odsunie od pojazdu. - Proszę, pomóż nam.
Tu są ranni.
Proszę pokazać obie ręce!
Są mocno ranni!
Ręce na widoku!
- Jest tu dziewczynka! - Stać!
Już!
- Nie słucha mnie pan! - Tu są ranni.
- Proszę, pomóż nam. - Niech pan…
- Nie ruszaj się! Proszę mnie posłuchać! - Ty…
- Odłóż broń! - Czekaj!
- Nic pan nie rozumie! - Odłóż broń.
- Nie, on jest… - Rzuć to!
W tej chwili!
On jest…
Pomocy…
Przypomnij mi, jak to było. W ten sposób?
A może tak?
O nie.
Tak to było.
Darby?
Gdzie jesteś?
Darby?
Darby!
Potrzebna pomoc.
Posterunkowy Hill?
Potrzebujesz wsparcie?
Jednostka 45, potrzebujesz wsparcia?
Powtarzam…
Darby, 48 dni.
Masz gościa.
Devon?
OPARTE NA POWIEŚCI Taylora Adamsa
BEZ WYJŚCIA
Napisy: Przemysław Stępień