NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
W poprzednich odcinkach.
Kim jesteś?
Tobą i miałam straszny dzień.
Pradawne koszmary to prastare istoty.
Wszystko zakończy się przybyciem Otchłani.
Zabił nas pierwszy pradawny koszmar.
Ciemność.
Jestem heroldem Otchłani.
- Gdzie jest Niezaproszony? - W żółtym pokoju.
Kuzynko, nie panikuj, ale...
Mogłaś paść ofiarą trzeciego koszmaru, Upiornego.
Staniecie się częścią nas,
a my będziemy pokarmem dla Otchłani.
Czy to Czart Wypaczenia?
Nadchodzą lèmò.
Les revenants.
Wskrzeszeni.
Powracający.
Najnowszy koszmar. Kosmiczny.
To kosmos równoległy, który teraz na nas pędzi.
Być może unikniemy kolizji,
wysyłając Sabrinę Gwiazdę Zaranną na drugą Ziemię.
Jaki będzie ten inny wszechświat?
Jeśli nie identyczny, to bardzo podobny do naszego.
Sabrino, to ty?
Tutaj jesteś. Gdzieś ty była? Martwiłyśmy się.
Ja nie, litry mimozy pokonają każde zmartwienie.
I cięcie!
Cudownie, kochanie. Będziesz tu pasować.
Będzie kupa śmiechu.
Zakrztusić się dla efektu?
- Kim jesteście? - Twoimi ciotkami, oczywiście.
Świetna robota, Sabrino.
To było wyjątkowo autentyczne.
Ojciec Blackwood?
Nie bądź taka oficjalna. Mów mi Faustus.
Nie wiem, co się dzieje.
Nie martw się, słonko. Szybko załapiesz.
Bo inaczej...
Nie.
Bez obaw, przygotujemy ją na jutrzejsze zdjęcia.
Świetnie, Hildo. Chodź, Melvin.
TUŃCZYK
Żyjemy i pracujemy na planie.
Jest tu wszystko, czego nam trzeba.
Jak choćby nieskończony zapas przepysznego tuńczyka.
Niczego nie rozumiem.
Ambrose mówił, że ten kosmos będzie podobny do naszego, ale to?
A co to za jeden ten Ambrose?
O nie.
Jeśli go tu nie ma, to będzie trudniejsze, niż myślałam.
Spacerek to to nie jest,
ale liczy się tylko jedna zasada.
W pracy zawsze bądź przygotowana.
W pracy?
Niektórzy nazywają to pracą, a ja bajeczną zabawą!
Jesteśmy gwiazdami serialu.
To nie tylko zabawa, Hildo.
Nie przychodź na plan bez wyuczonych kwestii.
Inaczej dostaniesz krechę.
Trzy krechy to zielony pokój.
Co to jest?
Nie wiemy,
ale ci, którzy tam trafiają, nigdy nie wracają.
Trafiła tam ostatnia Sabrina.
Zaraz. Czy to pradawny koszmar?
Pradawne co?
Nie wiem, czym jest pradawny koszmar, ale raczej nie.
Chyba że... tak?
Nie jestem pewna.
Nie jestem ekspertką jak druga Sabrina.
Dobra, teraz to ja nie kumam.
Zostałam wysłana do waszego kosmosu z misją.
Liczyliśmy, że moja obecność uspokoi ten kosmos
i sprawi, że nie wbije się w oryginalny kosmos.
Przyznaję, to nie jest najmądrzejszy plan.
Ale jeśli mi się uda, to będę mogła wrócić do domu
przez lustro w sypialni.
- Ani słowa nie zrozumiałam. - Zaraz...
O nie. Nasza magia tutaj nie działa?
Magia? Skarbie, wyborna jesteś.
Jedyna magią, jaką znamy, to ta w scenariuszu.
Znajdujemy go codziennie rano przy łóżku.
Biedactwo.
Dużo wrażeń jak na jeden dzień.
Wiesz co? Chodźmy spać.
Lepiej też się już kładź, Sabrino.
Jutro wielki dzień.
Właściwie to się przejdę.
- Przewietrzę się, poznam okolicę. - Niezły pomysł.
Wieczorna przechadzka.
- Tylko uważaj, tu się można pogubić. - Zwłaszcza w nocy. Bywa strasznie.
Będę uważać.
Dobranoc.
Pchły na noc. Karaluchy pod poduchy. I cała reszta robactwa.
Jutro bądź wcześnie na planie.
WYJŚCIE
NIE GŁASKAĆ OBSADY
ZAKAZ ROZMÓW NA PLANIE!
WYJŚCIE EWAKUACYJNE
RYZYKO PORAŻENIA PRĄDEM
NIE OTWIERAJ DRZWI, JEŚLI ŚWIECI SIĘ CZERWONE ŚWIATŁO
Ambrose’a tu nie ma, ale może jego książki i badania są.
PRADAWNE KOSZMARY
To tylko rekwizyty.
PAŹDZIERNIK
Sabrino!
- Jesteś potrzebna na planie. - Melvin? Co się dzieje?
Która godzina?
4.45, scenariusz masz na stoliku.
Melvin, miałam tu lustro, chyba ktoś je zabrał.
Sprawdzisz to?
Popytam, ale naprawdę musisz się spieszyć.
Nie chcesz krechy pierwszego dnia.
Trzeba cię jeszcze umalować i przebrać.
W końcu się zjawiła.
Przepraszam ojcze... Faustusie. Potrzebuję czasu...
Daj spokój z wymówkami.
Czeka nas mnóstwo scen i nie będę marnował czasu.
Sabrino, zakładam, że nauczyłaś się swoich kwestii?
Tak, gdy się szykowałam.
- Jestem gotowa. - Dobrze.
Po prostu trzymaj się tekstu.
Zaraz.
Przepraszam.
Co to za ludzie?
Dublerzy, rzecz jasna.
Zaraz kręcimy!
Zaczynamy od Sabriny zamienionej w karalucha.
Spróbuj zainspirować się Kafką!
Na miejsca. I...
akcja.
Hildo, miałaś nie zostawiać jedzenia na blacie.
Zalęgły nam się robale.
Spokojnie.
Dorzucę tojadu do babeczek i będzie po karaluchu.
Żartujesz?
Puść mnie do niej.
To dopiero będzie uczta.
Ty umiesz mówić? Serio?
Cięcie.
Masz krechę.
W czym problem?
No dobrze.
Sabrino, już to omawiałyśmy.
Mówiłaś, że znasz kwestie.
Znałam, ale ten kot gada.
Pewnie, że gada.
- Salem jest gwiazdą. - Salem jest gwiazdą?
- On jest gwiazdą? - Tak.
Gadająca kukła kota jest gwiazdą?
Tak!
Dostałaś pierwszą krechę. Pamiętaj, trzy krechy to...
- Zielony pokój. - Właśnie.
- Jesteście gotowe? - Tak.
Lecimy od „Nie, ciocie,
to ja”.
I...
akcja.
Nie, ciocie, to ja.
- Sabrina? - Sabrina?
Mówiłem, że jesteś jak śliwka robaczywka, ale to jakiś absurd.
Przynajmniej nie rzygam własną sierścią.
Bez takich! Cierpię na to od urodzenia.
Mamy to!
Brawo, moi drodzy!
Po lunchu kręcimy sceny w szkole.
Przepraszam, panie Saberhagen, jest nowa.
O nie.
Niedobrze.
Pokonałyśmy ze Spellman Ciemność.
Wzięła Niezaproszonego na mój ślub.
Słyszałam coś o Upiornym i Wypaczeniu.
Kosmiczny wysłał mnie tutaj.
Jest jeszcze...
Zapomniałam o jednym.
Jednym czym?
Salem.
Co tu robisz?
Jako gwiazdor serialu lubię witać nowych aktorów.
Sprawdzam, czy niczego im nie brakuje.
Więc?
Jest jedna taka rzecz.
Miałam tu lustro.
Zniknęło.
- Mogę je odzyskać? - Lustro? To wszystko?
No problemo, mała. Znajdę je.
Właściwie to jest jeszcze coś.
Wiesz, czym są pradawne koszmary?
Słyszałeś o nich chociaż?
Obawiam się, że nie.
A co to?
Takie istoty, które chcą wszystko zniszczyć.
Powinnam jeden powstrzymać,
ale nie wiem, gdzie jest.
Coś wymyślisz.
Na razie dam ci mądrą radę.
Rób to, co reszta. Sprawdzę, co z tym twoim lustrem.
Dzięki, Salem.
Doceniam to.
Gdybyś się zastanawiała.
Możemy zaczynać?
Od kwestii Sabriny.
I... akcja.
Po co nas wezwałeś?
Właśnie, spędzam czas wolny w bibliotece.
Co potem? Sklep dla matematyków?
Zaraz, istnieją sklepy poświęcone matematyce?
Zakujoniście.
Chodzi o Billy’ego i Carla.
Znowu zamknęli mnie w składziku woźnego.
Z jednej szafy wyszedłem,
to mnie wpychają do kolejnej.
Zostaw to nam, Theo.
Rozproszę ich na następnym treningu.
Jakimiś pompkami czy coś.
Ja też coś wymyślę.
Ale najpierw...
pocałunek ukochanego musi mnie zamienić w człowieka.
Chyba mogę pomóc.
Harvey.
Co zrobiłem?
- Cięcie. Druga krecha. - No co?
Co znowu?
Harvey...
zaczął mnie całować z języczkiem.
To co?
Jak to? To nieprofesjonalne.
Nie jesteśmy razem.
No co ty? Jasne, że jesteśmy.
Nie chodzisz z Roz?
Chciałabym.
Scenarzyści w życiu nie dadzą mi chłopaka.
Kotku, jesteśmy Harvey i Sabrina.
Jesteśmy #Habrina, wieczna para.
- To kanon. - A co z Nickiem?
A co ważniejsze, co z Kalibanem?
Nick, mój dubler?
A Kaliban to kto?
Spróbujmy od nowa.
Tym razem dorzućcie trochę pikanterii.
Z werwą.
I...
akcja.
Ale najpierw...
pocałunek ukochanego musi mnie zamienić w człowieka.
Chyba mogę pomóc.
Cięcie!
Wspaniale!
Sprawdźmy nagranie.
Dobra.
Sabrino!
To było super.
Jak za dawnych czasów.
Wpadniesz do mnie później?
Mój dom jest jakieś 6 metrów od planu.
Może.
Przemyślę to.
Dobra.
Brzmi nieźle.
Cześć. To tylko ja.
Ta fajna ciotka.
Jak leci?
Jak na razie moja obecność tutaj niczego nie zmieniła.
Więc...
kiepsko.
Nie martw się. Ogarniesz to.
Mam nadzieję.
Harvey chciał się dzisiaj spotkać, ale chyba nie powinnam.
Więc w czym problem?
Harvey to lukrowany słodziak.
Tak naprawdę...
jestem mężatką.
Mężatką?
Szesnastolatka ohajtała się szybciej niż ja?
Poddaję się.
Nazywa się Kaliban.
Został w drugim kosmosie.
To książę Piekła, a ja jestem królową Pandemonium.
Panujemy z moim ojcem, Lucyferem Gwiazdą Zaranną.
Razem rządzimy Dziewięcioma Kręgami...
i dbamy o równowagę między światami.
Jasne.
Ten twój poprzedni serial brzmi czadowo.
To nie był...
Grałaś sobie gdzie indziej, ale teraz jesteś tutaj.
A ten serial to nie lada robótka.
Obsada jest rewelacyjna.
Ekipa jeszcze lepsza.
A co najlepsze,
to najdłużej nadawany serial w historii.
Przed serialem wszyscy mieliśmy inne życie,
ale trzeba o tym zapomnieć i poświęcić mu się na 100%.
Już nic innego dla ciebie nie istnieje.
Nie walcz z tym,
tylko zaakceptuj.
Oddaj mu się.
Tak będzie lepiej.
Tak.
Wiesz co?
Idź do Harvey’ego. Daj mu szansę, może ci się spodoba.
Co ci szkodzi?
Dzięki, że mnie zaprosiłeś.
Jak tuńczyk?
Smakował?
Był zdrowy.
Wiem, że trudno być tą nową,
ale wszyscy są tu wspaniali.
Wpasujesz się.
Poczujesz się, jakbyś zawsze tu była.
To co robisz dla rozrywki, gdy nie pracujesz?
Śpiewam i gram na gitarze.
Co to jest?
Co?
Te rysunki.
Scenografowie mi je zrobili.
Fajne, co nie?
Wiesz, co oznaczają?
Niespecjalnie.
Myślałem, że to jakieś karty do tarota.
Coś nie tak?
Prawdopodobnie, ale nie wiem co ani jak to powstrzymać.
Dobra.
No to może poćwiczymy nasze kwestie?
Załatwimy to wcześniej.
Nie dostajemy scenariuszy w dniu nagrań?
Dostajemy, ale pani Wardwell ma je w segregatorze.
A ja potrzebuję więcej czasu do nauki.
Czasem tam zaglądam, żeby potem nie czytać z kartki.
Poza tym to tylko dokrętka. Powtórka ujęcia.
Poćwiczymy?
Pewnie.
Wchodzisz do jaskini, a czarodziej, który w niej mieszka,
mówi, że da ci supermoce.
Jakie moce?
Będę mógł latać?
Koniec końców.
Ale w zamian za te moce
musisz poświęcić wszystko, co masz w życiu.
Szkołę, przyjaciół, dziewczynę.
Co byś zrobił?
Zaraz.
Jakie to znajome.
Ty tu jesteś tą dziewczyną?
Tak.
To nie, nie wziąłbym ich.
Naprawdę?
Zrezygnowałbyś z latania?
Nie mógłbym latać...
bez ciebie, Sabrino Spellman.
Nie mógłbym latać bez ciebie, Sabrino Spellman.
Harvey.
Już prowadziliśmy tę rozmowę.
O czym ty mówisz?
Pewnie, że tak, to powtórka.
Nie, w prawdziwym życiu. Przed moimi 16 urodzinami.
Wszystko, co powiedzieliśmy, naprawdę się wydarzyło.
Nie pamiętasz?
Tyle razy ze sobą rozmawialiśmy,
codziennie, że nie da się tego spamiętać.
Mogę jakoś obejrzeć stare odcinki?
Tak, chcesz zobaczyć pilota?
No jasne, pokaż mi.
Moja ulubiona scena.
Zapomnij, że to powiedziałam.
Wsłuchaj się w mój głos, usłysz słowa i zapomnij o wszystkim.
Niech umysł i serce twoje wymażą bolesne słowa moje.
Chwila...
Nie rozumiem.
To się naprawdę wydarzyło. W prawdziwym kosmosie.
Ludzie nas oglądali? Szpiegowali nas?
Nagrywali?
Tylko ekipa.
Wyłącz to.
Nie mogę na to patrzeć, wyłącz to.
Też nie lubię oglądać, jak gram.
Ale wypadłaś świetnie.
Proszę, wyłącz to.
Co się dzieje?
Muszę iść.
Widzimy się jutro.
Zielony pokój.
Ambrose!
Ty istniejesz.
Co tu robisz?
Po opasce widzę, że jesteś nową Sabriną.
Witaj.
Jeśli chodzi o to, co robię...
Robię karmę dla kotów dla pradawnego koszmaru.
Wiesz o pradawnych koszmarach?
Więc który to jest? Kosmiczny?
Nieskończony.
Istnieje wewnątrz Kosmicznego albo na odwrót, nie jestem pewien.
- Nie pamiętam. - Nieskończony, oczywiście.
Chwila.
Dlaczego Nieskończony domaga się kociego żarcia?
Zastanów się przez chwilę.
Nieskończony to Salem?
Salem to Nieskończony?
- No proszę, załapałaś. - Więc mnie okłamał.
Prosto w twarz.
Dokładnie.
Kiedy domyśliłem się, kim jest,
zapytałem go o to, a on wygnał mnie do zielonego pokoju.
Nie jako ofiarę, miałem nim zarządzać.
To prawie jak areszt domowy, tylko... znacznie gorzej.
Ale to nie ma żadnego sensu.
Czyżby?
Koty mają dziewięć żyć, innymi słowy...
Są nieśmiertelne.
Nieskończone.
Co więcej, koty szybko się nudzą i uwielbiają bawić się jedzeniem.
Więc Salem się nudzi i bawi się nami?
W końcu...
to studio to cały jego świat.
Po co miałby z niego wychodzić?
A my...
Jesteśmy dla niego zabawkami. Myszkami, kłębkami włóczki.
Bez przerwy bawimy go opowieściami, żeby się nie nudził i nie zaczął drapać.
To potworne! Co zrobimy?
Zrobimy?
Nic nie zrobimy.
Nic tu nie można zrobić.
Wygłaszamy nasze kwestie i żyjemy dalej.
Ciągle nas wymieniają.
Raz kogoś z obsady, raz z ekipy.
I modlimy się do bóstw, żeby nie skończyć jako kocia karma
dla naszego szalonego Salema Saberhagena.
A co z drugim kosmosem?
Jakim kosmosem?
Tym prawdziwym. Z Sabriną Spellman i całą resztą?
Sabrino, my i Nieskończony jesteśmy jednością.
Pogódź się, że to twój nowy dom.
CIESZĘ SIĘ, ŻE JESTEŚ Z NAMI! SALEM
Futrzany sukinkot.
I akcja!
Roz, coś nie tak?
W tym roku chciałam dołączyć do cheerleaderek,
ale lekarz mówi, że mam krótkowzroczność zwyrodnieniową.
Tracę wzrok, Sabrino.
Roz, tak mi przykro.
Podobno chcesz dołączyć do cheerleaderek?
To chyba jakiś żart.
Nie wejdziesz na piramidę, jeśli jej nie widzisz.
Odwalcie się, suki.
Cięcie!
- Dobra robota! - Ojcze Blackwood.
Faustusie.
Widziałeś gdzieś Salema?
Muszę z nim pilnie porozmawiać.
Nasza gwiazda ma zdjęcia raz w tygodniu.
- Przepraszam bardzo. - Amatorka.
Bez tych denek od słoików będziesz widzieć lepiej.
Słucham?
Już po scenie, możesz zdjąć okulary.
Nie mogę.
Scenarzyści zdecydowali, że tracę wzrok.
Więc tracę wzrok.
Zaraz, poważnie?
Tak.
Są też jakieś plusy.
W końcu mam jakiś wątek.
No i to lepsze niż wysłanie do zielonego pokoju.
TUŃCZYK KOCIA KARMA
Cześć. Mały wybór, co?
Zgadza się.
Tak to jest z cateringiem.
Czego życzy sobie gwiazdor, reszta musi przecierpieć.
- Czy chcą, czy nie. - Ja ostatnio głównie nie chcę.
Ta przynajmniej jest z tuńczykiem.
Nie wydaje mi się.
Nie jedzcie tego.
Właściwie to nigdy więcej nie tykajcie tych puszek.
Dlaczego?
Trzymajcie się chipsów.
Od dawna jesteście dublerkami?
Niezbyt długo.
- Właściwie dopiero od niedawna. - Zbyt długo.
Kiedyś grałyśmy twoje ciotki.
Byłyśmy świetne. Fani nas kochali.
Tak sądziłyśmy.
Skąd ta zmiana?
Witaj w moim życiu drugich skrzypiec.
Stara śpiewka.
Jesteśmy na łasce anonimowego włodarza wytwórni,
pewnie faceta, który robi, co chce, i decyduje za nas o wszystkim.
I wyrzuca nas, gdy według niego okażemy się zbędne.
Ojej, no co zrobić.
Przynajmniej mamy pracę. Mogłyśmy skończyć w zielonym pokoju.
Przykro mi za to, co was spotkało.
Mogę o coś zapytać?
Wiecie, że jesteście uwięzione w pradawnym koszmarze?
W Nieskończonym.
Nieważne.
Skoro te drugie ciotki śpią w waszych...
w swoich łóżkach,
to gdzie wy śpicie?
- Pod łóżkiem. - Pod łóżkiem.
- Elspeth? - Przepraszam. Będę cicho.
Kaliban?
Chwała Lucyferowi.
Nie wiedziałam, że istniejesz w tym wszechświecie.
Wybacz pani, ale nie wolno nam rozmawiać z obsadą.
Nie mówiąc już o dotykaniu.
Więc nie jesteś tu księciem ani aktorem?
Dzięki Czarnemu Panu, nie. Wolę być członkiem ekipy.
Jako aktor byłem tylko ładną buźką z boskimi blond włosami
i wyrzeźbionym sześciopakiem.
Latałem ciągle bez koszulki i traktowali mnie jak przedmiot.
Jako kierownik budowy
tworzę wszystko własnymi rękami.
I to ja decyduję, kiedy się rozbiorę.
Co tak na mnie patrzysz?
W innym świecie, w innej rzeczywistości...
jesteśmy małżeństwem.
Serio? My?
- Musiało być miło. - Tak.
Bywało fajnie.
Ale jesteś szczęśliwy, pracując w ekipie?
Szczęśliwy? Często.
Zadowolony? Zawsze.
A ty jesteś szczęśliwa?
Teraz mi lepiej, bo wiem, że tu jesteś.
Nie wiem, kto wymyślił, że obsada i ekipa mają się trzymać osobno,
ale to jakaś bzdura.
Miłość to miłość.
Ona zawsze znajdzie sposób.
No to, przystojniaku...
nad czym pracujesz? Nad galerią sztuki?
Nad urządzeniem do następnego odcinka.
- Urządzeniem? - Tak.
- Chyba jakaś próżnia. - Próżnia?
Masz na myśli... Otchłań?
Tak, właśnie to.
Buduję Otchłań.
Otchłań? Do następnego odcinka?
Musisz przestać.
Ne mogę, wtedy od razu trafię do zielonego pokoju.
A możesz chociaż zwolnić, aż wymyślę, jak powstrzymać Otchłań?
Wybacz Sabrino, ale tak się składa,
że muszę to skończyć do rana.
Do rana. Obym zdążyła.
Harvey.
Cześć, piękna.
Nie, potrzebuję twojej pomocy.
Muszę dostać jutrzejszy scenariusz.
Natychmiast.
Pomożesz mi?
Zawsze.
Czemu nie śpi w sypialni?
Nigdy jej nie wybudowano.
Jasne.
ŚCIŚLE TAJNE CAOS #215
Przepraszam, że was obudziłam, ale to ważne.
Jutro wszystko się skończy.
Pradawny koszmar znany jako Otchłań wszystko zniszczy.
Plan filmowy, studio, nawet nas.
Trzeba znaleźć moje magiczne lustro i uciekać.
Skąd to wszystko wiesz?
Z jutrzejszego scenariusza.
Trudno to wyjaśnić, więc musicie mi zaufać.
W scenariuszu traktujemy Otchłań jak huragan.
A tak naprawdę to koniec wszystkiego, w tym rzeczywistości.
Ale tutaj nic się nie kończy.
Bo żyjemy w innym pradawnym koszmarze, w Nieskończonym.
Gdy nadejdzie Otchłań, zabierze nawet jego.
Nie, Sabrino, ale się nakręciłaś.
Takie rzeczy dzieją się raz w roku.
Przepraszam, możesz dać jej mówić?
Mówię tylko, że co roku, o tej samej porze,
scenarzyści wpadają na wielki pomysł, żeby zachęcić widzów do oglądania.
Jaki pomysł?
Czasem to trzęsienie ziemi
albo ślub.
Wycieczka na Hawaje, zabójstwo lubianego bohatera.
A tym razem to Otchłań.
Coś, co rzekomo ma zmienić wszystko,
ale tak naprawdę nie zmienia nic.
Wszystko się resetuje.
Sporo na ten temat wiecie.
No jasne. Jesteśmy profesjonalistkami.
Ale dopiero od niedawna gracie główne role,
zastępując prawdziwe ciotki.
Skąd tyle wiecie o przeszłości?
Może w tym serialu gramy od niedawna,
ale wcześniej grałyśmy w innych,
a takie rzeczy dzieją się w każdym serialu.
Gdzie grałyście? Tytuły.
Chodzi o nasz profesjonalizm.
Wszyscy jesteśmy profesjonalistami i mamy pracę do wykonania.
Zelda ma rację.
O ile nikt nie chce skończyć w zielonym pokoju,
powinniście wrócić do swoich domów na planie,
zapomnieć o tych głupotach i wrócić jutro do pracy,
za którą tak sowicie wam płacą.
Ona ma rację. Idziemy, Hildo.
Jeśli masz rację co do Otchłani, nie odchodź bez nas.
Będziemy w gabinecie w akademii. Poczytamy, podziergamy, zabijając czas.
- Znajdę was. - Dobrze.
Obiecuję.
Otchłań.
Gdzie jest Harvey?
Ja jestem Harvey.
Serio, Nick, gdzie Harvey?
To ja.
Awansowałem, teraz ja go będę grał.
A co się stało z prawdziwym Harveym?
Podobno skończył w zielonym pokoju.
Wysłali tam Harvey’ego?
Po raz ostatni, Sabrino, ja jestem Harvey.
No dobra. Starczy tego.
Dzień dobry.
Cześć? Dzień dobry.
Mam kilka pytań o dzisiaj.
Na przykład, czy to pierwszy raz, kiedy słyszę o Otchłani?
Czy wiem, że ona istnieje?
Czego dokładnie chce ta Otchłań?
Jakie są moje motywacje związane z Otchłanią?
Co więcej, nawet jeśli nie wiem o Otchłani,
moja bohaterka nie powiedziałaby tego z piątej strony.
Zaszło jakieś nieporozumienie.
Wbrew twoim założeniom jestem tylko reżyserem.
Tylko główny scenarzysta może zmieniać scenariusz.
Więc porozmawiam ze scenarzystą.
Gdzie ją znajdę? Albo jego?
Ktoś wie?
- Gdzie znajdę głównego scenarzystę? - Ja wiem!
To zależy od tego, gdzie kręcimy.
Dzisiaj główny scenarzysta jest w szkole.
Ciociu Hildo, dałabym ci buziaka.
Salem?
Jesteś głównym scenarzystą?
A czemu mam najlepsze teksty?
Scenarzysta i Nieskończony?
Kiedy ty sypiasz?
Mam kilka pytań.
W czym problem?
W historii jest mowa o nadejściu Otchłani,
a ludzie szykują się jak na huragan.
Ale z tego, co wiem, Otchłań jest o wiele gorsza od huraganu.
Nagle jesteś pogodynką?
Możesz mnie posłuchać?
Przybyłam z innego kosmosu,
chcąc powstrzymać pradawne koszmary.
Zwłaszcza Kosmicznego.
Ale w typowym dla Sabriny stylu, wylądowałam w...
Nieskończonym. Skończ z ekspozycją, wiem o tym.
Więc wiesz, że Otchłań, którą buduje twoja ekipa,
jest niepowstrzymana i wszystko pożre?
Nieskończonego też?
Gadasz jak wariatka. Wiem wszystko o Otchłani.
Nieskończony i Otchłań współistnieją od wieków.
Jesteśmy przeciwieństwem, nie jak inne koszmary.
W pewnym sensie jesteśmy równi.
To nic.
Koniec wszystkiego.
Ja się nigdy nie kończę.
Nie, Salem.
Otchłań oznacza koniec Nieskończonego.
Pędzi na nas, żeby dopaść i zniszczyć mnie,
ostateczny chaos,
zanim dotrze do prawdziwego Greendale.
Kolejna pozycja w menu Otchłani?
Nieskończony.
Słuchaj, młoda, robię w tej branży od lat.
Tu nie ma końca. Nigdy nie będzie.
Nie wierzysz? Wytłumacz to.
Otchłań przybywa na stronie 29.
Co się dzieje na stronie 30?
Po stronie 29 nie ma nic!
Żadnego „ciąg dalszy nastąpi” ani „koniec”.
Nic.
Powiedz, główny scenarzysto,
co się stanie po stronie 29?
Pan Saberhagen i pani Gwiazda Zaranna proszeni na scenę D.
Powtarzam, są państwo proszeni na scenę D.
Co robimy?
I akcja.
Skoro nadchodzi Otchłań, musimy napełnić wanny wodą.
Idealnie, mam ochotę na kąpiel z bąbelkami.
Nie, ciociu, to będzie woda do picia, gdyby coś się stało.
Jak to „do picia”?
Ja sobie zamroziłam margarity.
Pójdę do sklepu kupić świece.
Niewiarygodne.
Sabrino, wiesz, że to niemożliwe.
Nie to powinnaś powiedzieć.
Twoja kwestia to: „Trzeba zamknąć okiennice”.
To ty zamknij okiennice, a ja kupię świece.
Salem, pomówisz z nią?
Uważam, że powinna iść po świece.
W scenariuszu jest co innego.
Ja jestem scenarzystą, mogę go zmienić. Mówię, że powinna iść po świece.
Nikt się nie rusza, aż nie przybędzie Otchłań.
- A jest tuż-tuż. - One służą Otchłani.
Jak cała reszta.
Więc pędź po te świece i weź mnie ze sobą!
Powiedziałyśmy, że nikt stąd nie wyjdzie.
Ściana za tobą jest sztuczna!
Co to za hałas?
To Otchłań.
Dokąd idziemy?
- Jak stąd uciec? - Wiem, gdzie jest lustro.
- W rekwizytorni po drugiej stronie. - Ocalmy jak najwięcej ludzi.
Cholera.
Hilda skręca kostkę.
Zelda ma napad kichania.
Prudence? Agatha? Dlaczego?
Otchłań, Sabrino.
Otchłań domaga się ofiary.
Nie słyszysz jej?
Dziewczyny atakują siebie nawzajem.
Ambrose, nadchodzi Otchłań!
Ambrose.
Kaliban.
Nick? Ty też służysz Otchłani?
Tak.
Milion razy ci powtarzałem...
jestem Harvey.
Twój jedyny chłopak.
Harvey ślizga się na skórce banana!
Nie. Dlaczego?
Otchłań już tu jest!
Trzeba ją nakarmić.
Musimy wiać, młoda.
- Tam! - Szybko, nie zdążymy!
Zdążymy!
Otwórz bramkę!
Bramka się otwiera.
CIĄG DALSZY NASTĄPI...
Napisy: Magdalena Adamus