NA PODSTAWIE POEMATU HARRY’EGO MARTINSONA
- Nie! - Dołączy później.
Nie!
- Pomachasz Ziemi? - Nie.
Będziesz żałował, że tego nie zrobiłeś.
Nie pożegnasz się z Ziemią?
- Żegnaj, Ziemio. - Pa, pa.
Rozpoczynamy dokowanie.
Prosimy o pozostanie na swoich miejscach i zapięcie pasów bezpieczeństwa.
Przypominamy, że bagaże nie będą dostępne podczas podróży.
Mamy nadzieję, że wznoszenie przebiegło łagodnie
i życzymy państwu szczęśliwego nowego życia na Marsie.
Przepraszam, pracuję tutaj.
Dzień dobry.
DZIÓB STATKU
Witamy na pokładzie Aniary.
Najnowocześniejszego statku transportowego,
który w trzy tygodnie przewiezie was z Ziemi na Marsa.
Powietrze na pokładzie jest całkowicie naturalne.
Uzyskujemy je z naszej farmy alg.
Każda z 21 restauracji...
Znajdziecie tu wszystko, czego potrzebujecie.
Kiedy wejdziemy na wyznaczony kurs, prosimy położyć się i zapiąć pasy,
aż ciążenie grawitacyjne dostosuje się do prędkości lotu.
Systemy komunikacyjne będą wyłączone, aż do osiągnięcia naszego celu podróży.
- Jesteś w moim pokoju? - Tak.
Służę całe życie, a i tak muszę waletować.
Tak tutaj traktują astronomów.
Tak.
Zostawiłam ludzi na Ziemi, żeby z nikim nie dzielić szafy.
Dla mnie ci, co zostali, mogą stopić się z asfaltem.
- Żartowałam tylko. - A ja nie.
Ludzie nigdy mnie nie fascynowali.
Przykro to słyszeć, ale...
widać, że wolisz książki.
Tylko te najlepsze.
- Chrapiesz? - Nie.
No... może trochę.
Więc w drodze powrotnej będę musiała zmienić kabinę.
Cholera jasna!
PIERWSZA GODZINA
RUTYNOWY KURS
Mówi kapitan Chefone.
Poruszamy się z prędkością 64 kilometrów na sekundę.
Za 23 dni, 7 godzin i 25 minut
zadokujemy do stacji kosmicznej Valles Marineris.
- Kombinezon ciśnieniowy. - Nie jest zbyt modny.
Pewnie innych nie macie, więc poproszę w rozmiarze 104.
Proszę mi go zapakować.
- Prezentacja Sali Mimy? - Nie, dziękuję.
Czy mogę zaprezentować pani Salę Mimy?
Nie, dziękuję.
No dobrze, możemy zaczynać.
Nazywam się MR i jestem mimarobe.
Szybkie wprowadzenie:
Mimę początkowo stworzono
dla osadników na Marsie, którzy...
Mówiąc najprościej...
pozwala nam ona ujrzeć Ziemię taką, jaka była dawniej.
To co, zaczynamy? Wejdźmy do środka.
Proszę pochylić głowę. Ale tylko pani, nikt inny.
Doznania są wtedy intensywniejsze.
Mogę zerknąć?
Proszę podnieść głowę.
Widzicie spersonalizowane obrazy,
ponieważ Mima ma dostęp do waszych banków pamięci.
Wytłumaczę wam teraz, jak z tego korzystać.
Kiedy już pojawią się obrazy, nie poczujecie...
Stabilizacja zainicjowana!
Dwa, jeden...
- Reaktor Saba przeciążony. - Czekamy na wyniki chłodzenia.
- Mijamy SARI 17! - Wrócić na kurs.
Hondo, rozpocznij powrót na kurs.
Inicjuję powrót na kurs. Wyjście na ICE-12.
AWARIA SPADEK MOCY SILNIKA
NIEUNIKNIONE STOPIENIE RDZENIA
Co się dzieje?
Nie wiem, ale bez paniki.
Proszę się położyć na poduszce Mimy.
Możecie tutaj leżeć, jak długo chcecie.
- Co się stało? - Nie wiem.
- Wyciek paliwa jądrowego. - W porządku.
- Stan systemu zapasowego? - Pracujemy nad tym.
Przyjąłem. Isagel, kurs?
SARI 16, położenie YKO 9. Na wprost gwiazdozbioru Lutni.
Przyjąłem.
Spokojnie! Wszystko jest pod kontrolą!
Nie ruszajcie się z miejsc. Spokojnie.
I już po wszystkim.
Pomóc?
WAŻNA WIADOMOŚĆ OD KAPITANA
Za chwilę połączymy się z kapitanem w Sali Roku Świetlnego.
Transmisja odbędzie się
na wszystkich urządzeniach audiowizualnych.
Mogą się panie przesunąć?
Dobry wieczór, szanowni pasażerowie.
Doszło do incydentu i rozumiemy państwa niepokój.
Nie przedłużając...
Wydarzyło się coś nieprawdopodobnego.
Musieliśmy wykonać manewr awaryjny,
aby uniknąć kolizji z kosmicznymi śmieciami.
To ocaliło nam życie.
Niestety jedna ze śrub przebiła pokrywę reaktora.
W elektrowni wybuchł pożar
i nie mieliśmy wyboru, musieliśmy pozbyć się paliwa.
Oznacza to niestety, że nie można dalej sterować Aniarą.
Zostaliśmy wytrąceni z kursu i nie możemy już na niego powrócić.
Ale nie ma powodów do niepokoju.
Omijając ciało niebieskie,
wykorzystamy jego grawitację do powrotu na kurs.
Nie potrafię odpowiedzieć, kiedy do tego dojdzie.
Ale proszę się przygotować na to, że może to potrwać dwa...
Nie więcej niż dwa lata.
Przepraszam, ale podróż miała trwać trzy tygodnie.
Niestety, ale to uległo zmianie. Proszę słuchać kapitana.
To niemożliwe, obiecałam synowi, że będę na jego czwarte urodziny.
Na miejscu otrzymają państwo rekompensatę.
Ale na tę chwilę musimy pomagać sobie nawzajem.
Pamiętajcie, że możemy być wdzięczni.
Nikt nie ucierpiał i czeka nas dalsza podróż.
W tym sensie mieliśmy szczęście.
Spokojnie.
- Nazywa się Chebeba? - Nie, to moje imię.
To jest Libidel.
Libidel?
Wpuść do siebie te obrazy.
Pochyl głowę, a od razu je ujrzysz.
Oddychaj powoli.
Połóż się tutaj. Dobrze.
RECEPCJA
Powiadomimy państwa, jeśli dowiemy się czegoś więcej.
Tymczasem proszę częstować się przekąskami od załogi.
Poczęstunek od kapitana.
Kiedy zwiększymy hodowlę alg, aby pokryć zapotrzebowanie na żywność?
Niezwłocznie. To nie obciąży systemów tlenowych.
A restauracje? Na ile im wystarczy zapasów?
To zależy, ale za dwa miesiące zaobserwujemy już różnicę.
- Wliczając w to algi? - Przeżyjemy na nich,
chociaż najsmaczniejsze nie są.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Nieźle wstrzymujesz emocje.
Po prostu nikt tam na mnie nie czeka.
- Nie masz rodziny? - Nie, poumierali.
Masz Mimę.
- A na ciebie ktoś czeka? - Jestem z mężem w separacji.
- Po 31 latach. - Cholera.
- Co? - Wybacz, to wydaje się tak...
- długo. - Oczywiście.
Trzydzieści jeden lat to długi okres w życiu człowieka.
- Dlaczego się rozstaliście? - Nie wiem.
Ciężko powiedzieć, kiedy dotyczy to ciebie.
Z tym się zgodzę.
Musisz na to spojrzeć z pewnego dystansu.
Teraz mam na to czas.
Wrócimy do tego za parę lat.
TRZECI TYDZIEŃ
BEZ MAPY
Przepraszam, jak dojść do Sali Mimy?
Jak już pojawią się obrazy, nie będziecie czuć swoich ciał.
Dlatego musicie położyć się na tym,
dzięki czemu będziecie mogli oglądać je godzinami.
Tutaj nie wolno wchodzić! Zaraz wracam.
Nie w butach! Najpierw prezentacja.
Przepraszam.
Proszę się położyć twarzą do dołu i odprężyć.
Pani również. Zdejmę okulary.
Muszę porozmawiać z kapitanem.
Jest zajęty. O co chodzi?
W trakcie poprzednich rejsów nie miałam tylu klientów co ostatnio.
- Potrzebuję asystentów. - Przekażę.
- Będzie trzeba ich przeszkolić. - Zapiszę to.
Wie pan, ile czasu minie, zanim... zawrócimy?
- Pani też nie może spać? - Nie.
Przepraszam!
Mogę zadać ci pytanie związane z astronomią?
Pytaj.
Jakie ciało niebieskie będzie w stanie nas zawrócić?
- Co mówiłaś? - Nic.
A to dlatego, że niczego nie oczekuję.
Myślałam, że się na tym znasz.
Bo znam.
- Odpowiedź brzmi: „żadne”. - Żadne?
- Jak to? - Nie ma takiego ciała niebieskiego.
Żartujesz?
Najbliższa jest GM-54, ale nigdy nie dotrzemy do jej masy.
Piloci pewnie też o tym wiedzą.
Nie wiem, co oni robią na mostku.
Zgasisz światło?
Światło.
- Nic mu nie jest? - To wyglądało poważnie...
Proszę mnie przepuścić, ja tutaj pracuję.
To chyba atak paniki albo psychoza.
Pełnię funkcję mimarobe. Chodź ze mną.
Pyta, czy jest pani diabłem.
Kobieta w Planetarium powiedziała mu, że jest astronomem i wie...
Powiedziała, że nie damy rady zawrócić.
To nieprawda.
Proszę mu powiedzieć...
Powie mu pan, żeby poszedł ze mną. Sprawię, że lepiej się poczuje.
Myśli pan, że jak wygląda życie na Marsie? Że to raj?
Wcale nie.
Jest tam zimno.
Rosną tam tylko małe, odporne na zimno tulipany.
Mam to przetłumaczyć?
Proszę mu powiedzieć, że być może przyjdzie nam żyć tutaj.
Tędy, tutaj.
Musi pan opuścić głowę.
Dobrze.
Proszę przyjść innym razem.
Nie!
Naprawdę potrzebuję pomocy. Sama nie dam rady.
Potrzeba też szkolenia.
Pomoc będzie musiała nauczyć się opierać obrazom i skupić na sali.
To brzmi rozsądnie.
Ilu pani potrzebuje?
- Ilu...? - Pomocników.
No tak... Pięciu, sześciu.
Ludzie wpadną w panikę, kiedy dowiedzą się, że nigdy...
Nigdy co?
Kto pani to powiedział?
Dam pani co najmniej osiem osób.
Dziękuję.
Kiedy pasażerowie przyzwyczają się do jedzenia alg,
ogłosimy tę informację.
Faktem pozostaje...
Co?
Że zbudowaliśmy własną planetę.
TRZECI ROK
YURGEN
Jak masz na imię?
- Jak? - Daisi!
Nie loruj tak.
- Nie loruj? - Nie zwalniaj tempa.
Co jest?
Sam dokończ.
Ważna wiadomość dla wszystkich pasażerów.
Oferujemy podwójną ilość punktów dla nowych pracowników farmy alg.
Prosimy zapisywać się w najbliższej recepcji.
Ohyda.
Siarka?
- Nic nie czuję. - Śmierdzi.
Potrzebujemy więcej ludzi do oczyszczalni wody.
- Tak jest. - Kurwa.
- Nie jest dobrze. - Nie.
Całe nasze jedzenie pochodzi stąd.
Wchodźcie.
Przechodźcie dalej.
Patrzcie, jaki piękny kolor.
Brązowy jest niedobry, trzeba wtedy myć.
Idziemy do następnego pomieszczenia?
Widzicie? To są dobre algi.
Najtrudniejsze w tej pracy jest tylko wczesne wstawanie.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękuję. Do jutra.
Piękny!
Tu jest drzewo, kaczka i morze.
- Mógłbym zostać dłużej? - Niestety, ale nie.
A jeśli przeleję punkty na pani kartę?
- Przykro mi, proszę wrócić jutro. - A więc to tak?
- No dobrze. - Dziękuję.
- Oczywiście.
Proszę zaczekać!
Facet, z którym widziała mnie pani dziś rano...
Nic nas nie łączy.
Tak dla jasności.
W życiu jest wiele powodów do wstydu, ale nie to.
W ogóle jej nie rozumiem! Jakby nie odczuwała emocji.
Tacy już są piloci.
To nowy typ fatalistów.
- Dlaczego? - Idealnie powstrzymują emocje.
Isagel...
wstrzymuje swoje emocje!
Całkowity bezsens życia.
Miłość jest bez sensu?
To, co robimy, jest takie podrzędne.
Takie daremne i nieistotne.
Widzisz ten pęcherzyk?
Wyobraź sobie, że to Aniara,
może wtedy zrozumiesz bezmiar kosmosu.
Ten pęcherzyk przemieszcza się po szklance,
ale nieskończenie wolno.
My brniemy naprzód w takim samym tempie.
Nawet gdybyśmy dryfowali z niesamowitą prędkością,
byłoby tak, jakbyśmy stali w miejscu.
Oto my – mały pęcherzyk w szklance trzymanej przez Boga.
Witamy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Witamy!
Co robisz?
Troje śniących walczy z falą wstydu.
Nadchodzi terror, rozlega się koszmar.
Oszczędź mi tych wizji.
Już dobrze.
Przepraszam, ale dzisiaj muszę wcześniej zamknąć.
Nie może nas pani odesłać...
- Co się dzieje? - Odsyła nas z powrotem.
Nie możemy tam wejść.
Proszę się cofnąć.
Co pani wyprawia?
Siadać!
Dlaczego wyrzuca pani ludzi spod Sali Mimy?
- Mima musi odpocząć. - Skąd pani to wie?
Powiedziała mi.
- Powiedziała? - Tak.
Niepokoi mnie to, że ogranicza się do ludzkiego głosu.
Ona widzi wspomnienia, co kto przeżył...
Wiem, jak Mima działa.
Ludzie zaczynają widzieć same okropieństwa.
Muszę ją zamknąć na tydzień, choć miesiąc byłby lepszy.
Przesada.
Ten system się sprawdza.
Ludzie pracują, większość wnosi swój wkład,
więc niczego nie zmieniamy, tym bardziej przez zachcianki Mimy.
- Jasne? - To poważna sytuacja.
Proszę wyjść.
Wyjść!
Moja świadomość łaknie kamieni...
Słyszałam, jak wypłakują łzy ciężkie jak kamień,
łzy rozpalone do granitowej białości.
Rozumiesz coś z tego?
Niepokoi mnie ich ból.
W imieniu Rzeczy, żądam spokoju.
Kończę z projekcjami.
Praktycznie przed wszystkim można się obronić...
Stać! Nie wolno wam tu być!
ale przed ludzkością nie ma ochrony.
Wyjść!
Wyjść! Nie wolno wam tu być!
Żyjecie do czasu, aż następuje punkt zapalny.
Nadchodzi terror, rozlega się koszmar.
Mima!
Wielce smutne jest czyjeś zgaśnięcie.
Nie!
Niewiarygodne...
Mimarobe była tam całą noc i nikogo nie wpuszczała.
Jak śmie?
Była tu Isagel?
Spotkałam ją na korytarzu.
Muszę tam wrócić.
Krąży plotka, że zostaniesz ukarana.
- Ukarana? - Tak.
Nie może pan winić mimarobe.
To nie jej wina.
Dwie kwestie.
Pierwsza, możemy robić, co chcemy.
Druga, wpłynęło na nią wiele skarg.
Co zrobiła?
Zamykała się sama z Mimą, aby ją sabotować.
Wiecie, że to nieprawda.
Nigdy cię nie widziałem tak zdenerwowanej.
Dobrze wiedzieć, że bije tam serce.
Zatrzymać ją!
Idziemy do jej kabiny.
Numer 3151.
Chcemy tylko porozmawiać. Co pani robi?
Stój!
Aktywowano hamulec awaryjny.
Operator został powiadomiony. Niedługo się zjawi.
CZWARTY ROK
KULTY
Zbliż się. Daj nam światło.
Nie chce, i tu cytuję,
„być chowany na cmentarzu roku świetlnego”.
I co to ma znaczyć?
Chyba bał się kosmosu.
- Które to już samobójstwo? - Czterdzieste ósme.
- W tym miesiącu? - Tak.
- Wraz z rodziną z numeru 32? - Tak.
Ty.
I ty.
Idziemy.
Wchodźcie.
Brakuje nam pracowników. Przypiszemy wam etaty.
Algi. Deoksydacja. Algi.
Możesz zostać tutaj, jeśli chcesz.
Weź to!
Proszę, Isagel.
Wracasz do logistyki.
A ty będziesz uczyła.
Musimy szukać dzieci z talentem do teorii tensorycznej.
Wybierzcie sobie uniformy i przynieście nam dumę.
Jak mogłaś w ogóle myśleć o pozostaniu tam?
- Mam zasady. - Co ty nie powiesz?
Porozmawiajmy o sztucznej grawitacji.
Cytuję:
„Przechytrzenie grawitacji było możliwe
wyłącznie dzięki piątej teorii tensorycznej”.
Wcześniej korzystaliśmy z asysty grawitacyjnej.
Albo, z nieco większym powodzeniem,
statki skorzystały z pulsacji i częstotliwości drgań pola.
Wybacz nam!
Wygrałam!
Cześć.
Libidel chce, abyś niosła latarnię.
Libidel i jej Libidellowie.
- Nie dosłyszałam. Libidel i kto? - Libidellowie.
Kanonizujemy Mimę.
- Co takiego? - Kanonizujemy Mimę.
Uformujemy chór przy jej grobie.
A dalej? Złożycie mnie w ofierze, bo zabiłam Mimę?
Mima sama się zabiła.
Z żalu.
Umarła z żalu.
Musicie pójść z nami.
Mimo...
modlimy się nad twoim grobem.
- Mima... - Oto najważniejszy z dni.
PIĄTY ROK
KALKULACJA
Co powiedziałaś?
Nie ma możliwości...
Tutaj nie ma możliwości.
Urodzę więźnia.
Dlaczego tak mówisz?
Bo to prawda.
Wydam kogoś na tę bezkresną noc.
Będzie dobrze.
Obiecuję. Poczujesz się lepiej.
- Nie możesz tego obiecać. - Mogę.
Przepędzę ciemność.
Co tutaj robisz?
Dlaczego nie jesteś przy Isagel?
Chciała pobyć sama.
Chcę się dostać do recepcji.
Której?
Nazywa się chyba Wieczna Wiosna.
- Idziesz ze mną? - Wieczna Wiosna...
Po co to robisz?
Muszę porozmawiać z kapitanem.
Chcę zbudować za oknami ekrany emitujące.
Aby rozświetlić tę ciemność.
Chcesz zbudować substytut Mimy.
Substytut substytutu!
Przepraszam, można na słowo?
Chciałabym zbudować ekran emitujący.
Zamiast uczyć?
Tak, będę wyświetlać obrazy jak Mima.
Ale przed oknami, aby oddzielały nas od kosmosu.
Nie zdaje sobie pani sprawy z powagi swego stanowiska.
Ależ zdaję.
Musimy stworzyć tutaj dom dla przyszłych pokoleń.
- Naturalnie. - Pani też tego chce?
- Tak, właśnie dlatego... - Nie ma nic ważniejszego
od pracy, którą pani wykonuje.
Proszę uczyć dzieci, bo nawet najgorszy gówniarz...
to nasza przyszłość. Zrozumiano?
Ale...
Nie zezwolę pani na ten projekt.
Jasne?
Nie!
Nie chcę! Nie chcę!
- Nie chcę! - Dobrze ci idzie.
Nie!
Jeszcze raz, Isagel, i po wszystkim.
Przyj z całych sił.
Witaj, mały człowieczku!
Ale ty duży!
Musisz iść spać.
Nie musisz już go karmić?
Nie.
Patrz, już jest noc.
Dwoje dzieci bawiło się w polu pszenicy
I wyobrażały sobie
Że mogłyby chodzić po gwoździach
Chodzenie po wodzie jest trudne...
Przestań.
Jeśli pozwolisz błądzić wzrokowi
I pozwolisz mu zamienić się W motyla lub wiatr
Będziesz mógł powędrować...
Ale potem był Gopta ze swoim równaniem.
Bez tego ważnego odkrycia
nie bylibyśmy tu, gdzie dzisiaj jesteśmy.
Dzień dobry, Isagel!
- Tutaj. - Jak mam to zrobić?
Gdzie Isagel? Mów!
Wezwano ją na mostek.
- Dlaczego? - Natrafili na statek ratunkowy.
Zostaniemy uratowani?
- 14 sekund kątowych. Zbliża się. - 76 km/s.
- Jak szybko powinna latać Samara? - Wznoszenie do 73 km/s.
- Co się dzieje? - Odkryłam anomalię
przy użyciu pokładowych teleskopów.
Sygnatura spektralna odchyla się od normy.
Jest za mały na statek ratunkowy.
Sto metrów długości, dwa szerokości.
- To może być sonda. - Z paliwem?
Przeniosłaby paliwo jądrowe?
- Tak. - Wystarczająco, aby nas zawrócić?
- Tak. - Tak!
Cudownie! Daleko od nas jest?
Czternaście miesięcy.
Drodzy pasażerowie,
z radością oznajmiam, że w końcu leci do nas pomoc.
Zbliża się do nas sonda z paliwem, z którą spotkamy się za jakiś rok.
Będziemy mogli zrestartować silniki i zawrócić do domu.
Dzisiaj mamy powód do świętowania.
SZÓSTY ROK
OSZCZEP
A-6, pełne rozwarcie.
Dobrze.
Skup się, A-2.
Reorganizacja.
Reorganizacja!
Co wy robicie?
Chcecie tutaj tkwić do końca życia?
Zatrzymać symulację.
Właśnie rozwaliliście sondę i zrobiliście dziurę w statku.
Wszyscy zginęliśmy. Boże dopomóż.
Po prostu musimy ćwiczyć.
I oni mają być najlepsi? Nie do wiary.
Od nowa!
Szlag by to trafił.
Patrz, przyszła Chebeba!
- Spóźniłaś się. - Przepraszam.
Zobaczycie, jaka już jest duża. Niedługo...
- Nie znam szwedzkiego. - W porządku. Angielski?
Będzie większa.
Mówi kapitan Chefone.
Niedługo rozpoczniemy dokowanie,
dlatego prosimy państwa o powrót do kabin.
Aby spowolnić sondę, sztuczna grawitacja
może zwiększyć się do 7-9G.
Ręczne zwiększenie grawitacji za 10 sekund.
Magnetrony na lewej burcie i rufie wyłączone.
Trzy, dwa,
jeden.
1,2 g na rufie.
1,3.
1,5.
1,7.
Prędkość zmniejszona przy 1,7 g.
Zeruję poziomy grawitacyjne.
Mamy tylko odczyty promieniowania kosmicznego.
Słuchajcie!
Spakujcie wszystkie przyrządy badawcze.
- Musimy to zgłosić kapitanowi. - Tak jest.
Ciebie też to dotyczy.
- Musimy to zgłosić kapitanowi. - Zajęta jestem.
- Hej! - Bardziej się przyda tutaj.
Ani wstępna analiza spektralna,
ani badanie Goptic-STEM
nie określiły składu elementarnego obiektu.
Co nie musi stanowić problemu.
Nasze metody badawcze mogą być... przestarzałe.
Chyba nie powinniśmy byli nazywać tego ratunkiem.
Widzieliście, jak podziałała ta informacja.
Wszyscy są zmotywowani. Mogliśmy to ogłosić,
zanim to w ogóle zaobserwowaliśmy.
Czyli wciąż utrzymujemy, że to sonda z paliwem?
Zdecydowanie tak.
Z pewnością da się ten materiał przekształcić w paliwo jądrowe,
tyle że nie wiemy jak.
Ale coś wymyślimy.
Jak robi konik?
Nie!
Tak robi konik! Chcesz pojeździć?
Może zostaniesz dżokejem?
Jak robi konik?
- Nie wiem. - No jak robi?
Nie.
- Muszę ją odprowadzić. - Oczywiście.
Wracamy do domu?
Jak idzie nauka słownictwa?
Uczy się czegoś? Mówił o galaktykach spiralnych?
- Chodź już. - A po co?
Za kilka godzin wracamy do pracy. To ważne.
Strata czasu.
Ej, ty! Wierzysz w sondę?
Nie zachowuj się tak! Chodź!
20 minut przerwy.
Tak czy inaczej, to epokowe odkrycie.
To cud. Gdybyśmy mogli jeszcze pobrać jakiekolwiek dane.
Powiedział pan, że to cud?
Wie pan, że słowa „cud” i „przypadek”
mają to samo źródło pochodzenia?
Dobrze wiedzieć.
To coś nie ma z nami nic wspólnego.
To przypadek. Pozbawiony znaczenia.
- Pieprzona... - Dość!
No uderz mnie.
Co to niby jest?
- Myślisz, że to cię ocali? - Zostaw!
Uderz mnie!
- Powiedzcie nam, co jest grane. - Ja nic nie wiem.
Żądamy odpowiedzi!
- Cofnąć się! - Dlaczego jeszcze nie zawróciliśmy?
Cofnąć się!
Nie przesadza pan?!
- Palę się! - Do tyłu!
- Palę się! - Cofnąć się!
Co pani robi?
Zostanie pani dzisiaj nagrodzona za to odkrycie.
Nagrodzona?
Wykorzystacie to jako nagrodę?
Nie będzie pani szerzyć niepokojów.
Słuchajcie!
Wiązaliśmy z tym obiektem wielkie nadzieje.
Dopóki nie będziemy mieć pewności, nic o tym nie mówimy.
Ostatnie czego chcemy to tarcia wśród pasażerów.
Dlatego dziś wieczór wszystko pójdzie zgodnie z planem.
Musimy zaprezentować się jak jeden mąż. Zrozumiano?
Tkwimy w sarkofagu.
W trumnie.
Co do tego mamy pewność.
- Proszę zmienić ton. - Niech pan przestanie być hipokrytą.
Nie będziesz rozsiewała plotek!
Wiem, że pisała...
ale nie wiedziałam, że to wiersze.
„Przyszliśmy z Ziemi, kraju Doris,
klejnotu w naszym systemie słonecznym.
Glob to jedyny, gdzie Życie dostało
krainę mlekiem i miodem płynącą.
Opisz krajobraz ten, który tam istniał,
dni, które rano wstawały w tym świecie.
Opisz człowieka, który w wspaniałości swego gatunku przykrawał całuny,
aż Bóg i Szatan, idąc ręka w rękę
w zniszczonej, jadem zatrutej krainie,
nie zbiegli poprzez góry i strumienie
przed ludźmi, co są królami popiołu”.
Była wtedy jesień.
Kamienie się szkliły.
Wszystko, co mogło, spłonęło na popiół.
To nasza kara.
Przeżywam własny pogrzeb.
Wynoś się, jeśli masz zamiar krzyczeć!
Ja spadam.
Nie chcę tutaj żyć!
Daisi Dudi! Zostań!
Zaczekaj, idę z tobą. Chcę potańczyć.
Proszę natychmiast wrócić do kabin i spiąć się pasami.
Powtarzam: Proszę wracać do kabin.
Spiąć się pasami! Szybko!
- Mam wszystko pod kontrolą. - Co się dzieje?
Oberwaliśmy łukową falą uderzeniową.
Uciekaj... ptaszyno!
Wszystkim się zajmę.
Isagel!
Przepraszam cię.
Zawołała mnie.
Kto?
Woła mnie, ale innym imieniem.
Posłuchaj, Isagel.
Jesteś na haju, ale to minie.
Mama.
Zbierz prześcieradła i ubrania.
Tak jest.
Uważaj.
- Połącz to z soczewkami. - Dobrze.
Idź się pobawić.
Nie! Tym nie wolno się bawić!
To niebezpieczne!
Wiem. Przepraszam.
Nie gniewaj się.
Pewnie jesteś już zmęczony.
Wracamy. Świetnie to wygląda.
Chcesz sam otworzyć?
Jeszcze trochę i będzie działać.
Wspaniale. Gratulacje.
Co jest?
Posiadasz talent.
Do szczotkowania zębów?
Uwielbiam, jak kąciki twoich ust zadzierają się do góry.
Jakbyś nie umiała się smucić.
Podziwiam twoją wytrwałość.
Poczekaj na rezultat.
Chcę przynieść dumę wam obojgu.
Może wybrać inny obraz?
Nie, ten jest idealny.
- Naprawdę? - Tak.
Dlaczego tak się denerwuję?
Chcę, aby to przypominało raj...
Włączajmy.
Widziałaś obraz? I jak?
- Piękny. - Prawda?
Można je zmieniać.
Ty idiotko!
Wstawaj!
DZIESIĄTY ROK
JUBILEUSZ
Punt i Tyrus.
Winlandia i da Gama.
NASA i Aniara.
Jesteśmy pionierami. Nikt nie był w kosmosie dalej niż my.
To zasługuje na aplauz.
Chciałbym teraz nadać honorowe odznaczenie.
MR, można prosić?
Odznaczam MR Honorowym Medalem Aniary
za jej ekran, który przypomina nam o tym, skąd pochodzimy
oraz dzięki któremu oglądamy mieniące się wodospady,
gęste lasy sosnowe i przepięknie umajone łąki.
DWUDZIESTY CZWARTY ROK
SARKOFAG
Na Ziemi widziałam światło...
moją skórą.
Wizja ta przypaliła...
moją skórę.
Bóg mnie oślepił.
Daj nam światło.
ROK 5 981 407
GWIAZDOZBIÓR LUTNI
W tekście wykorzystano fragment wiersza w tłumaczeniu Zygmunta Łanowskiego.