Het lijkt alsof het vanavond om onze academische prestaties draait...
maar ik wil mijn klasgenoten vragen onze generaals te eren.
Zonder onze ouders en docenten waren we troepen...
die onvoorbereid ten strijde trokken.
We weten dat het niet makkelijk wordt...
maar met jullie liefde en vertrouwen moet het ons lukken.
Ik hoop dat ik mijn klasgenoten mag vragen overeind te komen...
en deze kans te grijpen om u te bedanken.
Onze docenten...
en onze ouders, die ons helpen te worden wie we horen te zijn.
Ik hoop dat u dat leuk vond, want morgen wordt u weer gek van ons.
Het was fantastisch. Mijn vraag is: Hoe klonen we deze jongen?
Goed werk.
Mr en Mrs Edgar? -Miss Wilson.
Miss Wilson geeft geschiedenis en maatschappijleer.
Hij heeft het vaak over u.
Over uw lessen. Luce is er vol van. -O ja?
Ze is streng, maar haar lessen zijn geweldig.
Beviel mijn toespraak? -Ja.
Ze zegt dat we onze mening nooit voor ons moeten houden.
Dat is me uit het hart gegrepen.
Leuk u eindelijk te leren kennen. -Insgelijks.
Luce is een van onze beste leerlingen. Hij heeft hier een voorbeeldfunctie.
We zijn heel trots op hem. -En terecht.
Neem me niet kwalijk.
Ik wil het niet nog een keer doen. -Waarom niet? Het ging zo goed.
Het was gewoon een toespraak. -Zo kom je op een goeie universiteit.
Je bent toch wel akkoord gegaan?
Wat dacht je dan?
Miss Wilson lijkt me aardig.
Wel strikt. -Bedoel je dat ze een trut is?
Je wilde dat woord mijden omdat het niet politiek correct is...
maar je bedoelde 'trut'. -Ik weet wat 'strikt' betekent.
Ze is een trut. -Kijk niet neer op een vrouw...
die zich anders moest gaan gedragen omdat ze leiding ging geven.
Het was je lievelingsvak. -Vanwege het onderwerp.
Hij is dol op het onderwerp, ondanks die trut.
Jullie mogen afgeven op machtige vrouwen...
maar niet met dat seksistische taalgebruik.
Dat hebben we opgeslagen.
Niet slecht.
Je moet het persoonlijk maken.
Je volgende toespraak. Het moet over jou gaan.
Luister.
Je kunt goed spreken in het openbaar en geweldig debatteren...
maar als je je eigen verhaal vertelt, trekken anderen zich daaraan op.
Ga ik nu te ver?
Het is een goed advies.
Ik wil je alleen maar helpen. -Je helpt me ook.
Dan ga ik weer door met m'n werk.
Het spijt me dat ik je stoorde.
Zo raak je een arm kwijt. -Ligt mijn boek hier niet?
Pech. Je weet toch dat je je eigen kluisje hebt?
Ja, maar het mijne is te ver weg.
Orlicki. Ze zeiden gisteren dat hij weer een toespraak mag houden.
Meen je dat? -We lopen hier met Nelson Mandela.
Ze vragen mij nooit. -Jij zou alleen over porno en wiet praten.
Kijk daar eens. Jongedames. Stephanie Kim, hoe gaat het?
Waarom staar je Luce zo aan? -Ze houden niet van je grote mond.
Je moeder wel. Ze is dol op mijn grote mond op haar poesje.
Moet het zo onsmakelijk? Sorry.
Tot zo bij de training.
Je moet je aan de wet houden.
Je moest een mast in volgens de wet, je had rassenscheiding...
Dat ligt anders. -Leg eens uit.
Dat is gewoon zo. Alles was toen anders.
Wat was er anders? -Dat was een andere tijd.
De normen en waarden, de verwachtingen, de meningen.
Vind je dit niet belangrijk?
Zeg het maar.
Jawel. -Harder graag, ik versta je niet.
Dat is het wel.
Voor haar zijn dit feiten waar ze weinig mee te maken heeft...
maar voor jou kan het tot je dood leiden.
Ik zou deze informatie dus met gepaste interesse gaan volgen.
En nu ik er toch aan denk: Ik heb bijna al jullie werk beoordeeld.
Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd, maar het is er nu snel.
Deshaun.
We gaan eens kijken in je oor.
Even kijken. -Dat voelt raar.
En dat? Voelt dat ook raar?
Heb je zin om naar Cornell te gaan? -Dit weekend?
Dankzij de zus van Maggie kan Luce daar met een hoogleraar praten.
Dit weekend hebben we het babyfeestje.
Had het gezegd als je geen zin had. -Dat is het niet...
al heb ik er geen zin in. -Je haat baby's.
Dat is niet waar. -Ik ben dol op baby's.
Jij haat ze.
Jij vindt het babyfeestje van je ex belangrijker dan de studie van je zoon...
maar wie ben ik? -Goed, ik geef je al gelijk.
Dan mag jij bedenken wat je iemand geeft op een babyfeestje.
Begrepen. Ik zie je zo thuis.
Ja, met Amy.
Fijn dat u langs kon komen. -Dat doe je als het ertoe doet.
Dat kan ik beamen. -De kinderen boffen maar met u.
Luce ook. -We boffen met hem.
We vinden het fijn als hij het goed doet. -Peter en ik ook.
Natuurlijk, en ik weet dat de thuissituatie ertoe doet. Ga zitten.
Luce heeft een achtergrond die voor veel problemen heeft gezorgd.
De taalbarrière, de cultuurshock... -Hij kan veel hebben.
Dat is zo, maar het zegt ook iets over uw ouderschap.
Dank u wel. We hebben veel hulp gehad, vooral in het begin.
Een kind uit een oorlogsgebied doet het alleen zo goed met veel hulp.
Dat geloof ik graag, en daarom is dit zo lastig.
Wat is er lastig?
De leerlingen moesten iets schrijven uit het oogpunt van een historische figuur.
Ze kozen FDR aan de vooravond van de crisis...
of zelfs Fidel Castro en de Varkensbaai.
Ze moesten er door een andere bril naar kijken.
Ik wil alleen duidelijk maken waar het om ging.
Alstublieft.
Wie was Frantz Fanon?
Een Pan-Afrikaanse revolutionair.
Hij vond dat geweld een noodzakelijk kwaad was...
om gekoloniseerde mensen te kunnen bevrijden.
Heeft u ze dat geleerd? -Nee.
Ik weet niet hoe Luce moet omgaan met bepaalde kanten van z'n identiteit...
en ik weet niet wat een jongen die tot z'n tiende in...
Eritrea.
Goed. Hoe dat geweest is, hoe hij zich hier heeft moeten aanpassen...
en ik weet niets van zijn behandeling.
Het heeft jaren gekost en hij heeft nooit tekenen vertoond...
Ik wou niet suggereren... -Ik wil maar zeggen...
dat het geweld dat hij onderging of zelf toebracht, is besproken.
Hij heeft het verwerkt.
We moeten extra op onze hoede zijn op school, dus dit baarde me zorgen.
Daarom heb ik zijn kluisje doorzocht. -Pardon?
Het is een opstel. -Waarin hij schrijft...
dat je mensen die het niet met je eens zijn, mag doodschieten.
Hij sprak namens iemand anders. Dat was de opdracht en u...
Dit stond erin.
Ik respecteer de privacy van mijn zoon.
U schrok omdat hij dat geschreven had...
maar ik wil zijn recht op privacy niet schenden.
Het is vuurwerk. Illegaal en extreem gevaarlijk vuurwerk.
Hij kan een muur openblazen. -Waar wilt u naartoe?
Ik ben de enige die er nu van afweet, maar dat kan veranderen.
Als iemand die Luce niet zo goed kent...
dit tegenkomt en weet dat hij dit geschreven heeft...
Neem ze mee. Praat met hem.
Hij is te belangrijk voor deze school om het te verpesten.
Hij mag het niet verpesten.
Praat alsjeblieft met hem.
Dat zal ik doen.
Jij houdt maar niet op over Stephanie. Wat mankeert je?
Je had je bek moeten houden. Ik heb je gewaarschuwd.
Wat is dit? -Hij heeft het iedereen verteld.
Als het uitkomt, is het jullie schuld.
Is alles in orde? -Er is niks aan de hand, coach.
Luce, ik wil je spreken. -Geen probleem.
Heb je het helemaal gelezen?
Jongeren zijn beïnvloedbaar.
Hij kwam Fanon tegen op het internet en werd meegesleept.
Ik las het communistisch manifest en ging iedereen kameraad noemen.
Daar is hij te slim voor. -Hij had explosieven in zijn kluis.
Vuurwerk. -Illegaal vuurwerk...
dat even krachtig is als een geweerschot, volgens Google.
Het is vuurwerk. Niks om van te schrikken.
Daar schrik ik van.
En wat doen we nu?
Is onze tienerzoon die straks de beste van het jaar is...
een stiekeme extremist? Een terrorist? -Natuurlijk niet.
Wat betekent het dan? -Geen idee. Dat wil ik te weten komen.
Kom op, Amy.
Hoe was het?
Wat is er aan de hand? -Niks.
Hoe was het op school en op de training?
Gewoon.
Heb je al gegeten? -Nee.
Mooi, want je vader heeft curry gehaald. -Lekker.
Leg je je spullen weg? Dan kunnen we aan tafel.
Wacht op mij. -Is goed.
Waarom doe je zo? -We hebben zijn spullen bekeken.
Dat waren wij niet. -Zo is het of we hem wantrouwen.
Het heeft ons jaren gekost.
Ik lag zo vaak met hem onder dat bed omdat hij doodsbang was.
Hij vertrouwt ons nu eindelijk en dat ga ik niet op het spel zetten.
Alles staat klaar.
Ik ga morgen met de dokter praten en dan is het in orde.
Rose, dat heb ik je al verteld.
Tot snel dan. Ik hou ook van jou.
Wie heeft het jullie verteld? -Wat?
Jullie weten er duidelijk van af. -Waarvan?
Weten jullie het niet?
Of we het weten of niet, waar heb je het over?
De coach wil dat ik aanvoerder van het team word.
Wat goed.
Hij zegt dat ik als voorbeeld kan dienen...
maar met atletiek, debatteren en al het werk voor Wilson...
Wat bedoel je? -Niks.
Het is gewoon... -Je hebt echt iets tegen haar.
Het is nogal ingewikkeld. -Leg het dan maar uit.
Weet je nog wie Stephanie Kim is?
Ik denk het. -Geen idee.
Ze is hier weleens geweest. Maar goed.
Ze roddelden over haar na een feestje.
Wat zeiden ze dan? -Er was drank en het is nogal vaag...
maar het ging mis met Stephanie en wat jongens.
Wilson hoorde ervan en niemand kon iets bewijzen...
maar ze ging Stephanie behandelen als een slachtoffer.
Hoe dan?
Ze praat over vrouwen in het Midden- Oosten en dan zegt ze tegen haar:
Wij weten hoe belangrijk het is voor vrouwen om tegenstand te bieden.
Ik snap het niet. -Dat gaat niet over haar.
Ze zegt het alsof ze overal symbolen in ziet.
Stephanie, Deshaun... Ze moeten haar wereldbeeld bevestigen.
Behandelt ze jou ook zo? -Wat denk je?
Ik ben het grote voorbeeld. Een zwarte die alles overwon.
Ik laat zien dat alles kan in Amerika. Gelul.
Je wil dat etiket niet. -Ik hou niet van symboolpolitiek.
Iemand straffen omdat hij een cliché is of belonen omdat hij het niet is.
Van het ene kan je profijt trekken. -Ik wil die verantwoordelijkheid niet.
Heb je de verantwoordelijkheid om eerlijk te zijn?
Wat?
Jij hebt het voordeel van de twijfel: Jij mag uitleg geven.
Hou op. -Een andere leerling niet, dus...
Wil je ons iets vertellen? -Waarover?
Vraag het maar aan je moeder.
Is het lekker?
familie en relaties
Klop klop.
We zijn opgeroepen.
Lieverd?
We moeten praten.
Ik moest vroeg beginnen. Tot vanavond.
Edgar van het OM. Pak me niet te hard aan. Hoe gaat het?
Miss Wilson, fijn dat u er bent. Luce heeft hulp nodig.
Met u en het hoofd heb ik de toppers. -Gaan we dit jaar voor de landstitel?
Hij is mijn kampioen. Dan gaan we beginnen.
Miss Wilson? -Natuurlijk.
Laat maar horen.
Wat ben je aan het doen?
Gooi ze weg als ze zo gevaarlijk zijn.
We houden ze, tot we weten wat er aan de hand is.
Hier gebeurt er niks mee.
Ik baseer me hierbij op twee rechtszaken.
Goss versus Lopez, 1975, en New Jersey versus TLO, 1985.
Bij Goss werden negen leerlingen geschorst wegens wangedrag...
maar het Hooggerechtshof wees op hun recht op een opleiding...
die binnen hun burgerrechten valt.
Bent u het daarmee eens, Miss Wilson?
Vindt u dat hun burgerrechten geschonden werden?
Ik ken de details van die zaak niet, maar in principe...
In principe wel. Iedere burger heeft recht op een opleiding.
In de tweede zaak zou een leerling op de wc gerookt hebben...
maar er is geen bewijs. Ze baseren zich op een vermoeden.
De directeur keek in haar tas en vond sigaretten en wietpijpjes.
Wat vindt u daarvan? -Hoe sprak het hof zich uit?
Het hof bepaalde dat er in scholen andere privacygrenzen zijn.
Daar zit wat in. -O ja?
Een school is een unieke sociale instelling.
Er zitten mensen die nog niet volwassen zijn. Die daar moeten zijn.
Leerlingen.
Zijn leerlingen geen echte mensen?
Heb je een specifieke vraag die Miss Wilson kan beantwoorden?
Jazeker. Dank u, Miss Tennyson.
De vraag waar Miss Wilson me hopelijk bij kan helpen...
gaat over de verminderde privacy op school en onze burgerrechten.
Hoe bepaal je wanneer er sprake is van privacyschending?
Is privacy een burgerrecht? -Ja.
Misschien is dat niet in de wet vastgelegd.
Als ik uw spullen doorzoek, voelt u dat dan als privacyschending?
Dat zou zo voelen, ja.
Je kunt je argument niet op gevoelens baseren.
In New Jersey ging de docent af op haar gevoelens.
Dat is een redelijk vermoeden. Dan mag de politie een auto doorzoeken.
Het gaat dus om wat er redelijk is. -Dat moet het hof bepalen.
Maar eigenlijk gaat het toch gewoon om mensen?
Het gaat erom of ze aan ons beeld van hen voldoen.
Zo eenvoudig is het niet. -Het is nooit eenvoudig.
Bedankt voor uw hulp. Dit was geweldig.
Niets te danken.
Die jongen is echt een geval apart.
Telefoons wegbergen.
Ik zie het wel, Sasha. Ik zie jou ook, Stephanie Kim.
Jij zat fout. Je kunt Orlicki niet tegen een kluisje gooien.
Hij zat het door te vertellen. -De meesten wisten het al.
Ik heb Stephanie gesproken. -Wil ze nog met je praten?
Het moet opgelost worden. -Houdt ze het erbij?
Ja. Het komt allemaal goed...
maar je moet die ruzie met Orlicki bijleggen.
Het is al goed. Kan mij het schelen.
Deshaun durft wel. Hij gaat kapot sinds Wilson hem uit het team heeft gezet.
Tot later.
Ik wil alleen dat je je medicatie op tijd inneemt.
Ik weet wat de arts heeft gezegd. Daar hoef ik het niet mee eens te zijn.
Je weet dat ik de enige ben in de familie op wie je altijd kan rekenen.
Ik moet ophangen, Rose. Ik spreek je vanavond.
Is alles in orde? -Niks aan de hand.
Familieproblemen?
Privéproblemen, dat klopt. -Ik snap het.
Bedankt voor uw hulp vanochtend. Dat helpt me met mijn zaak.
Dat is mooi.
U wilde me spreken. -Het gaat over je ingeleverde werk.
Hoezo? -Je hebt je moeder zeker gesproken?
Ik heb het nog niet terug, waar moeten we dan over praten?
Laat ik dan alleen zeggen...
dat een paar van je argumenten me zorgen baren.
Het is niet mijn mening.
Het is de mening van Fanon. -Dat besef ik.
Het moest vanuit een ander standpunt. Denkt u dat ik zoiets geloof?
Ik weet het niet. Als ik je niet kende, zou ik er conclusies uit kunnen trekken.
Maar u kent me wel.
Het spijt me als ik u heb laten schrikken.
Ik wilde goed werk leveren. -Dat heb je ook gedaan.
Ik snap het best. -Wat?
Als iemand die eerder kon schieten dan autorijden zoiets schrijft...
dan kan dat mensen schrik aanjagen.
Ik hoop alleen dat u me beter kent, Miss Wilson.
Ik hoop ook dat dat zo is.
Was er nog iets wat u wilde zeggen? -Nee...
maar ik wil dat je moeder me belt. -Waarom?
Omdat ik haar wil spreken. -Maar waarover?
Over mij, of bent u met haar bevriend? -Zorg dat ze me belt.
Fijn dat je even langs kon komen. -Geen probleem.
Wat vindt u de leukste feestdag? -Pardon?
Wat vindt u de leukste feestdag? -Geen idee. Kerstmis, denk ik.
Ik hou het meest van Onafhankelijkheidsdag.
Voordat ik hier kwam, kende ik geen enkele feestdag.
Ik weet nog dat mijn moeder me erover vertelde.
Het is moeilijk te begrijpen als je het niet kent...
maar sinds ik ze ken, ben ik altijd dol geweest op Onafhankelijkheidsdag.
Waarom? -Het staat voor iets moois.
Voor vrijheid...
kracht...
en individualiteit.
En ik ben dol op het vuurwerk. De lichtjes.
Ik wil je erop wijzen dat jij hier een leerling bent, en ik ben je docent.
Jij vindt sommige dingen misschien onrechtvaardig...
Waar heeft u het over? -Of oneerlijk, maar er zijn regels.
Natuurlijk. Tot later.
De financiële gegevens van Cusack.
De kwartaalbetalingen zijn toch gedaan?
Miss Wilson, hoe maakt u het?
Waarom belt ze jou? -Ik ben een van de twee ouders.
Ja, maar ze had contact met mij. -Ik kan ook over onze zoon praten.
Ze heeft het duidelijk op Luce gemunt. -Meen je dat?
Ze heeft hem eruit gepikt en nu wil ze een wig tussen ons drijven.
Mooi gezegd. -Wat ze doet met Stephanie Kim...
en nu weer met Luce... Ze meet de hele tijd met twee maten.
Weet jij wat ze dat meisje heeft aangedaan?
Ik heb genoeg gehoord. -Via Luce.
Ja, via onze zoon, die altijd eerlijk is geweest.
Hij had vuurwerk. -Daar heeft hij niet over gelogen.
O nee? -Iets achterhouden is niet liegen.
Misschien is er een rode draad.
Dat opstel, het vuurwerk, die bedreigingen.
We moeten openstaan voor de mogelijkheid dat hij...
Dat hij wat kan doen?
Jij weet toch dat hij deugt? We laten onze zoon toch niet in de steek?
Onze zwarte zoon, in een systeem waarin hij altijd wordt gewantrouwd.
Wij moeten hem steunen. Er voor hem zijn.
We moeten doen wat goed is. -Wat goed is voor hem.
Luce, heb je even? -Je zou het op mijn manier aanpakken.
Wat is er? -Heb je je docent bedreigd?
Je hebt me verstaan.
Miss Wilson heeft gebeld.
Wie zegt dat? -Is het waar?
Wat heeft ze verteld? -Zeg wat jij gedaan hebt.
Ze wou me spreken. -En?
Ik bedankte haar voor haar hulp. -Heeft ze je geholpen?
Zij en de directeur. Waarom zou ik dreigen?
Waar wou ze je over spreken? -Mijn opstel. Ze snapte het niet.
Ik heb mijn excuses aangeboden.
Heb je iets over 4 juli gezegd? Over vuurwerk?
Is dat een dreigement? -Heb je er iets over gezegd?
Dat ik er dol op was. -Waarom zei je dat?
We stonden te praten. Mag dat niet? -Zeg het even eerlijk.
Dat ben ik altijd.
Oké.
Is er iets wat je ons wil vertellen?
Nee. -Weet je het zeker?
Als je iets wil vragen...
Waarom lag er illegaal vuurwerk in je kluisje? Waarom heb je vuurwerk?
Dat heb ik niet. -Je mag me niet voorliegen.
Hoe weet jij wat erin ligt? -Harriet vertelde het.
Harriet heeft veel te zeggen. -Lag het erin of niet?
Niet dat ik weet. -Moet je horen. Ik ben het zat.
De jongens van het team delen kluisjes. Ik heb ook spullen bij Orlicki liggen.
Ik weet van het meeste niet eens van wie het is.
Dus niet alles in mijn kluisje is van mij.
Dat is goed.
Dat is goed. Nu snap je waarom je moet weten wat er in je kluisje ligt...
en vooral van wie het is.
Je kunt niet iedereen vertrouwen. -Trap je hier nu echt in?
Meen je dat?
Iemand heeft toevallig vuurwerk in je kluisje gedaan en jij weet van niks.
En een van de docenten die jij niet mag...
gaat zonder reden op zoek en komt het dan tegen.
Je bent een slachtoffer van de situatie. -Ik lieg niet.
Het klinkt niet alsof het waar is. Het klinkt als gelul.
Geloof jij me wel?
We komen er wel uit.
Wanneer kunnen we afspreken?
Ik heb niemand over Stephanie of het feest verteld. Die opgefokte Corey.
Ik heb hem al gekalmeerd. -Heb je mijn hals gezien?
Je snapt toch wel wat erachter zit?
Je vader en opa zaten op Dartmouth. Je hond wordt er toegelaten.
Dat heeft Corey niet. Als hij gepakt wordt, is hij de volgende Deshaun.
Daar kan ik nu beter niet naar ruiken. -Alsof ze jou gaan oppakken.
Ik word ook niet de volgende Deshaun. -Je lijkt totaal niet op hem.
We zijn allebei zwart. -Jawel, maar hij is...
zwart-zwart.
Wat ben ik dan? -Jij bent Luce.
Waar ben je mee bezig?
Waar zat je? -Ik was gaan hardlopen. Wat is er?
Ik wou zeggen dat het me speet.
Je vader... -Hij denkt dat ik lieg.
Hij is in de war. Ik ook. -Wat snappen jullie dan niet?
Zo is Wilson. Je past je niet aan haar aan, en dan keert ze zich tegen je.
Het lijkt alsof ze te veel van je vragen. -Je snapt het niet.
Dat kan je niet. Soms is het zo moeilijk om het vol te houden...
dat het net is of alles...
Ik ben niet volmaakt. -Dat eist niemand.
Wilson wel. -Ze wil je alleen maar beschermen.
Ze wil haar beeld van mij beschermen. Net als jij en hij.
Dat is niet eerlijk. -Maar dan kan het nog wel kloppen.
Ik moet morgen vroeg op om te trainen. Dag, Amy.
je bent niet met Stephanie bevriend op Facebook
Dag, Luce. Met Stephanie. Ik heb het helemaal gehad.
Wilson noemde me het voorbeeld van een vrouw die in stilte lijdt...
dus nu gaan ze weer over me roddelen.
Het is vast beter dat we even uit elkaar zijn...
maar ik wou dat we weer net als vroeger met elkaar konden praten.
Je ziet er anders uit. -Een nieuwe weave.
Wat voor weave? -Een Indiase.
Dank je wel.
Wat moet je nu van ze slikken? -Clozapine.
Je gaat er als een otter van zweten.
Harriet...
wat is dit? -Griekse yoghurt.
Proef maar.
Best lekker. Maar niet heus.
Dat is het betere ontbijten.
Hou je mond. Heb je ooit je neus opgehaald voor spek?
Ik weet dat we dit altijd gegeten hebben...
maar die instanttroep is puur gif. Hoe hebben we dat overleefd?
Miss Wilson?
Ken je Harriet? -Miss Wilson geeft me les.
Wat is de wereld toch klein en leuk.
Ik kom voor snacks voor de fundraiser. -Hij had het over paleo of zo.
Het grotbewoners-dieet. -Grotbewoners werden niet oud.
Ze gingen wel dood met een strak buikje.
Wat een schatje.
Rosemary zou naar ons gala voor de cultuur moeten komen.
Ik houd er een toespraak. -Meen je dat?
Ik kom nooit ergens, dus dat is leuk. -Dat is toch wel goed?
We gaan het erover hebben.
Mooi.
Ik vond het leuk je te leren kennen, Rosemary...
en ik hoop dat je komt. -Insgelijks.
Wat voor zwarte naam is Luce?
Wil jij even met hem op stap, Pete?
Wie is dat?
Dank je wel. Zo fijn dat jullie erbij kunnen zijn.
Hoe gaat het met je?
Zo goed? -Voor de zoveelste keer: Nee.
Alsof je het tegen een kleuter hebt. -We wassen auto's.
Wat moet hij hier? -Je mag hier niet komen.
Het is je uitgelegd. -Ik ga hier geen ruzie over maken.
Dit is voor het team. -Ik heb hem uitgenodigd.
Ik wist niet wat er afgesproken was.
Kunnen we even over een opdracht praten voordat hij weggaat?
Als het snel kan.
Het spijt me. -Die lul kan oprotten.
Die man heeft vanaf het begin iets tegen me gehad.
We redden die afstanden niet zonder je. Corey is veel te traag...
of er moet een wijf staan te wachten bij de finish.
Als ze lijkt op zijn zus, dan is het een afgelikt exemplaar.
Dat heb ik ook gehoord.
Ik zag je met Mike en zijn vrienden. Ik wist niet dat je ze zo goed kende.
Het zijn geen toekomstige Nobelprijswinnaars.
Je hoeft niet slim te zijn om te zien dat hij niet deugt.
Waarom ga je met ze om? -Wat is dit?
Rustig. Er is niks aan de hand. Hangt mijn broek ook te laag?
Moet ik hem optrekken als ik er iets van wil maken? Doe niet zo arrogant.
Ik weet niet of je te veel bezig bent met Wilson en die slijmballen om je heen...
maar voor mij is het allemaal afgelopen.
Hoe vaak hebben we samen gerookt?
Hoe vaak ben je bij mij thuis wiet komen roken?
Wilson vond wiet bij mij en ik moest het team uit.
Dat was mijn beurs. Die ben ik kwijt.
Waarom ik en niet jij?
Geef antwoord. -Ik weet het niet.
Je weet heel goed waarom. Ze willen dat het je lukt.
Anders kunnen ze dat onzinverhaal van succes na tegenslag...
niet aan jou ophangen.
Maar waarom zou ik me druk maken?
Er moet één Obama tussen zitten. -Ik heb er niet om gevraagd.
Heb je er niet om gevraagd? Wil je dan met me ruilen?
Dat dacht ik al.
Ik wil het goedmaken.
Ik was...
Ik was buiten en ik...
En toen was het eten... Het eten was...
Ik ruim het allemaal op.
Rustig door blijven ademen.
Hallo. Het spijt me dat ik er nu pas ben.
Ga zitten.
Ik had om cappuccino's gevraagd en ik kreeg frappuccino's.
Ik vind deze lekkerder. -O ja?
Ik moet er iedere dag ten minste drie drinken.
Dank u wel. -Nee, jij bedankt voor je komst.
Dit is vast een beetje raar. -Dat klopt.
Ik hoop dat jij me kan helpen met iets wat met Luce te maken heeft.
We spreken elkaar niet zo vaak meer. -O nee?
Niet sinds het uit is.
Wist u niet dat het uit was? -Ik wist niet dat je zijn vriendin was.
Hoe lang ben je zijn vriendin geweest?
Ik vind het niet prettig om over mij en Luce te praten.
Dat snap ik. -Ik weet niet waarom u ernaar vraagt.
Dan zal ik het uitleggen.
Het gaat om Harriet Wilson. Ik moet weten wat ze je heeft aangedaan.
Luce zei dat ze erachter kwam wat er gebeurd was op het feest.
Hij zou niemand er iets over vertellen. -Hij weet toch niet wat er gebeurd is?
Ik kan maar beter gaan. -Nee, toe. Luister even.
Ik wil alleen maar weten wat er echt gebeurd is.
Als Miss Wilson een politiek statement maakt van wat jou is overkomen...
dan deugt dat niet. Vrouwen moeten op elkaar kunnen rekenen.
Snap je dat?
Misschien. -Ik wil jou helpen.
Je hoort gesteund te worden.
Maar ik kan je alleen helpen als ik alles weet.
Dat kunt u wel zeggen...
maar als u het eenmaal weet, is er geen weg terug.
Ik wil het weten. Hoe dan ook.
Alsjeblieft.
Harriet, alsjeblieft.
Ik weet niet hoe ik het anders moet oplossen.
Jij hebt een stoornis, en mijn huis is duidelijk geen ideale omgeving.
Al die artsen laten me ook vallen. -Ik laat je niet vallen.
O nee? Zo voelt het anders wel.
Kom op. Ga er niet zo'n drama van maken.
Harriet.
Laat maar zitten.
Orlicki gaf een feest.
Ik was dronken. Mijn twee vriendinnen ook.
Vertel het niet door. Het is zo gênant. -Nee, het blijft tussen ons.
Iedereen was shotjes aan het drinken van iets wat leek op siroop.
Ik dronk maar door, omdat het vanzelf ging...
maar toen werd ik duizelig.
Ik raakte mijn vriendinnen kwijt.
Orlicki vond me en hij zei dat ik op de kelderverdieping kon gaan liggen.
Het was er donker, ik zag geen hand voor ogen.
Ik vond de bank op de tast, maar er zaten mensen op.
Toen begon iemand over kerstmannetje spelen.
Wat is dat?
Het is een stom spel dat de jongens spelen.
Een meisje gaat van schoot naar schoot...
en afhankelijk van hoe ver ze de jongens laat gaan...
krijgt ze een cijfer van 1 tot 3. Ho ho ho's.
Dat bestaat toch niet echt?
Er zijn ergere spelletjes.
Maar goed.
Ze lieten mij van schoot tot schoot gaan.
Ik dacht steeds: Mijn god, stel dat ik nu moet overgeven.
Dat zou pas echt gênant zijn.
In het begin waren ze nog aan het lachen...
maar ze bleven maar doorgaan...
en het leek alsof er nooit een eind aan kwam.
Ik hoorde ze alleen maar ademen.
Ik hoorde ze ademen en tellen.
Eén, twee...
twee...
drie...
één, twee...
Ik weet nog goed dat ik zei dat het genoeg was...
maar misschien klonk het niet serieus, of zei ik het in gedachten.
Ik voelde hun handen...
overal.
Net of ik helemaal door ze werd opgeslokt.
En soms zat ik op hun schoot...
en dan voelde ik...
Bah.
Toen ik bijkwam, was Luce er.
Hij had gezegd dat ze moesten ophouden en hij bleef bij me.
Is het mogelijk...
Was Luce ook... -Dat zou hij nooit doen.
Maar... -Echt niet.
Wat is er met Miss Wilson gebeurd?
Er deden veel verhalen de ronde.
Rond die tijd werd Deshaun uit het team gezet...
want Wilson had wiet in zijn kluisje gevonden.
Heeft ze zijn kluisje doorzocht? -En ze heeft de politie gebeld.
Dat wilde ik niet. Ik kon niks vertellen, want ik wist er niks meer van...
en iedereen wist dat ik dronken was.
Wat zei Luce?
Hij zei dat het goed was dat ik het voor me hield.
Hij wilde zijn vrienden beschermen. -Hij beschermde mij.
Hij wou niet dat ik iets tegen mijn zin deed.
Waarom is het uitgegaan tussen jullie?
Dat weet ik niet.
Ik mis hem.
Ik heb nog nooit zo'n geweldig vriendje gehad.
Stephanie...
ik vind het heel akelig voor je. -Dat hoeft niet.
Het is nu allemaal voorbij.
Waar zat je?
Een spoedgeval. -Ja, echt?
Het gaat goed met Karen. -Dat leek mij ook. Ze zijn gelukkig.
De baby kon niet stilzitten.
Dat gaat voor alle baby's op.
Ben je dronken?
Denk je niet dat het alleen bij die baby zo is?
Hoe moet ik dat weten?
Ik bedoel: Ik weet het niet, dus hoe zou ik dat moeten weten?
Daar zit wat in.
Luce kan er niets aan doen dat je nooit luiers hebt kunnen verschonen.
Dank je. -Dat is onze keuze geweest.
Als je maar ziet wat we moesten inleveren.
En dan bedoel je...
Ik wilde ooit iets anders. -Na tien jaar kun je niet meer weg.
Dat zijn jouw woorden. -Jij zei dat je iets anders wou.
Wat wou je dan?
Ik ben trots op onze zoon.
Ik hou van hem. Ik hou meer van hem dan ik ooit zal kunnen bevatten...
maar we zijn jaren bezig geweest met therapie en heropvoeding.
Onze vrienden snapten niet waarom we zelf geen kind kregen.
We zagen ze nooit meer, omdat zij deden wat normale mensen doen...
en wij leefden voor hem en cijferden onszelf weg.
Om dan te gaan doen alsof we niks hebben ingeleverd, dat is...
Ik doe niet alsof. -Jawel.
Dat doe je wel.
Je wilt je beeld van hem niet aanpassen en je ziet niet wat iedereen ziet.
Ik weet wat hij is, hij is onze zoon...
en daar gaat niemand iets aan veranderen.
Dus...
hou op met die lulkoek. -Jij bent een lul.
Ik ben hier terechtgekomen, in Amerika...
op deze school...
en hier heb ik mezelf gevonden.
In het begin kon mijn moeder mijn naam niet uitspreken.
Ze probeerde de klemtoon telkens op de goede lettergrepen te leggen...
maar het lukte haar niet.
Daarom stelde mijn vader een nieuwe naam voor.
Ze kwamen uit bij Luce.
Daar dacht ik aan, toen ik moest verzinnen wat ik hier ging zeggen.
En ik besefte hoe blij ik mag zijn dat ik een Amerikaan ben.
Hier heb ik de kans gekregen om opnieuw te beginnen.
Om mezelf in een ander licht te zien.
Hier kun je zijn wie je wil zijn. Hier...
Weet je nog dat we hem een vis gaven voor zijn verjaardag?
Dennis. -Inderdaad.
Arme Dennis.
Ja. Hij pakte hem er zo uit en gooide hem de kamer door.
Alsof het een plakje worst was.
'Ik wilde hem zien vliegen, mama.'
We hebben het toch niet verprutst, hè?
Nee.
Alles is oké, Amy.
Je moeder is lief. Voel me beter.
Mooi :) Trouwens, D vindt het goed.
We moeten praten.
Wat houdt het in als je een code gebruikt als je praat?
Het zegt iets over een groep.
De behoefte een woordenschat te delen.
Om samen ergens voor te vechten in een gemeenschap.
Door taal onderscheiden we ons, maar taal is ook een verbindende factor.
Pardon. Miss Wilson, u moet meekomen. Nu meteen.
Waar is mijn zus? Ze werkt hier. Ze is hier.
Rosemary. Rosemary. Hier ben ik.
Ik ben er. Laten we naar huis gaan.
Je wil me niet in huis. -Dat is niet waar.
Je schaamt je voor me. -Dat is niet waar.
Je haat me. -Klets niet, Rosemary.
Je haat me. -Kijk me aan.
Doe die telefoontjes weg.
Je schaamt je voor me. Je schaamt je.
Hou daarmee op. Hou op, Rose.
Ze schaamt zich. Ze schaamt zich voor mij.
Je schaamt je voor me. Voor die zwarte negertrut van een zus van je.
Jouw bloed. Al die witten zien het. Jouw bloed. Dat kan je niet uitwissen.
Je kan dit niet ontvluchten. Ik ben je zus.
Jij... -Hé.
Ze is ziek. -Niet doen. Niet wegrennen.
Rose. Kalmeer. -Rustig.
Laat me los. -Rustig.
Anders gaan we je taseren.
Laat me los. -Ik ga je taseren.
Rustig. -Kalmeer alsjeblieft.
Taser. -Nee.
Harriet.
Rustig.
Sla alsjeblieft iets om haar heen. Alsjeblieft.
Telefoons weg. Terug naar de les. Hier met je telefoon.
Alle telefoons naar mijn kantoor. Nu meteen.
Alle mobiele telefoons.
Zoiets heb ik nog nooit gezien.
Bizar.
De familie van Miss Wilson is gek.
...je zwarte... -Was dat vandaag?
Bizar, hè?
Mijn god.
Nee toch.
Hoe is het met Harriet?
Ze zat lang op het politiebureau met haar zus.
Zo zie je maar.
Wat? -Niks. Gewoon...
Je weet nooit echt wat er speelt in iemands leven.
Ik had niet moeten zeggen dat ze een trut was.
Ik denk dat ik je mijn excuses moet aanbieden, Luce.
Hoezo? -Je bent volkomen integer.
We zullen je steunen. -Wat er ook gebeurt?
Wat er ook gebeurt. Rotzak.
negertrut
Wie is daar?
Ik moet met u praten over Luce.
Harriet, Luce Edgar is een voorbeeldige leerling.
En hij zou jouw huis beklad hebben?
Er is meer. -Dat opstel.
Hij schreef... -Dat je niet meer hebt.
Zijn moeder heeft het. -Hij hield zich toch aan de opdracht?
Ik zie wanneer iets miscommunicatie is en wanneer provocatie.
Is het denkbaar dat wat hij geschreven heeft...
te hoog gegrepen was voor je? Voel je niet beledigd.
Je bent heel goed. Welbespraakt, een goede lerares.
Maar we zien het allemaal weleens verkeerd.
Er is een beschuldiging van seksueel geweld.
Een leerlinge zegt dat Luce haar heeft aangerand bij een feestje.
Wie? Je hebt het over een misdrijf.
Ik maak zijn leven niet kapot op basis van ongefundeerde beschuldigingen.
Laat mij het dan bewijzen.
Hallo, wat is er?
Ik geloofde het eerst niet, maar misschien wil ze toch wraak nemen.
Wacht.
Eerst probeert ze het bij jou. Dan bij mij. En nu dus bij Dan.
Zij flipt en reageert dat af op onze zoon. -Goed. Laat mij het maar oplossen.
Goed. Dag.
Waarom ben jij thuis?
Ik moest nog wat spullen halen voor de training.
Heb je Dans mail gezien? -Ja. Geen idee waar het om gaat.
Afwachten maar. -Ja.
Ik ga je raad opvolgen. -Welke raad?
De toespraak.
Die maak ik persoonlijker.
Ik denk dat je trots zal zijn.
Ik zal vast trots zijn.
Goed, ik zie je bij dat gesprek. -Klokslag zes uur.
Goed.
Waarom zei je niet dat je Stephanie had gesproken?
Dacht je dat ze dat zou verzwijgen?
We houden elkaar niet goed op de hoogte, Luce.
Wat wil je bewijzen? -Wat verzwijg je?
Niets. -Stephanie wekt een andere indruk.
Wat zei ze? -Wat denk je?
Jij weet het. -Stop.
Waarmee? -Dit spel.
Wat heb je haar misdaan? -Denk je...
Wat heb je gedaan? -Het juiste.
Liegen? De daders beschermen? -Ze wilde dood. Door Miss Wilson.
Ik wilde haar helpen. Het ging beter. -Je liegt.
Niet waar. -Vertel me de waarheid.
Ik lieg niet. -Vertel me verdomme de waarheid.
Waarom heb je dat opstel geschreven? -Misschien wel omdat ik erin geloof.
Geloof je in mensen pijn doen om een punt te maken?
Je hebt het niet gelezen, hè?
Ik heb het gevoel...
dat iedereen wacht tot ik het bevestig.
Dat wat niemand hardop durft te zeggen.
Ik probeer uit alle macht...
daar niet voor te zwichten.
Het voelt als een verloren strijd. -Wat bedoel je?
Dat ik of een heilige ben, of een monster.
Dat is niet waar. We hebben je volkomen geaccepteerd.
Ik geloof je niet, Amy.
Het voelt alsof ik stik. Alsof ik geen lucht krijg.
Daarom ben ik er, om je te beschermen. -Wat als jij bijdraagt tot het probleem?
Straks kom ik nog te laat.
Ik zie je bij het gesprek.
We maken het zo pijnloos mogelijk. We zitten hier vlakbij.
Als het zover is, breng ik je naar binnen en doe je je verhaal.
En dan ben je klaar. -Is Luce erbij?
Ik kan hem even wegsturen.
En zijn moeder? -Die zal er ook zijn.
Je bent dapper.
Omdat jij nu moedig bent, hoeft morgen iemand dit niet mee te maken.
Begrijp je dat?
Mooi.
Vijf, zes, zeven, acht. Rust.
het is zover
het kan wél
Geef acht. -twee, drie, vier, boem
Kom verder. Hoe is het, Amy? Goed je te zien, Peter.
Hallo, Dan.
Hoe is het? -Kan beter.
De kliniek? -Druk.
Druk, dat is altijd een goed teken.
Daar is ze.
Harriet Wilson, je kent Peter en Amy Edgar.
Fijn om je te zien, Amy. Peter.
Het wachten is op onze grote held.
Hij zal er vast snel zijn.
Hallo. -Sorry, ik was de tijd vergeten.
Terwijl je snelle tijden neerzette. Hoe is het?
Goed, meneer de rector.
Meneer de rector. Je merkt dat hij laatstejaars is.
Klaar voor de universiteit.
Slim, hoor.
Ga toch zitten.
Allebei tegelijk.
Toe maar. -Laat ik bij het begin beginnen.
Er is vaak sprake geweest van miscommunicatie.
In plaats van dat uit te praten, kunnen we beter erkennen...
dat er spanningen zijn ontstaan.
Dat kan gebeuren. Dan moet je de spanning wegnemen.
Zelfs als de oorzaak onduidelijk is.
Zeker. Mijn excuses dat u zich door mij niet gerespecteerd voelde.
Ik heb veel op me genomen dit semester. Dat is geen excuus.
Maar ik was niet op mijn best. Het spijt me.
Dank je, Luce.
Tot nu toe gaat het goed. -Dan nu de bedreiging.
O, dat spijt me ook. -Spijt dat je?
Geef je het toe? -Ik was nogal gestrest.
Wat ik zei, klonk waarschijnlijk... -Nee, het ging niet om de toon.
Het ging om de suggestie van geweld. -Pardon?
U was er niet bij. U kunt hier niet goed over oordelen.
Let u op uw woorden. Mijn zoon heeft zich verontschuldigd.
O ja? -We moeten door.
Harriet, Luce heeft zich verontschuldigd.
Waar was je gisteravond?
Mijn huis is beklad. -Wacht eens.
Waar was je na schooltijd en voor ik thuiskwam?
Weg. -Waar?
Wordt hij beschuldigd van een misdrijf?
Als dat zo is, wil ik een advocaat.
Rustig maar. -Haar zus...
is in het openbaar helemaal geflipt.
Zat zij er niet achter? -Echt niet.
Mijn zoon ook niet. -Rustig, mensen.
Luce, wil jij ons vertellen waar je gisteren na schooltijd was?
Dat wil ik niet zeggen. -Waar?
Bij vrienden. -Wie?
Hij liegt. -Harriet.
Ik wil niet dat anderen in de problemen komen.
Je discretie siert je, maar Luce, je ouders, Miss Wilson...
we proberen uit te zoeken wat er aan de hand is.
Als jij ons kan helpen, heb je daar zelf baat bij.
Ik schaam me ervoor. -Hou toch op.
Toe maar, Luce.
Vertel alstublieft niemand dat ik dit heb laten zien.
Ik wil niet dat ze in de problemen komen. -Maak je geen zorgen.
Dit is onzin. -Harriet. Pardon.
Harriet.
Dat lijkt me een goede keus voor jou. Het stond niet op je lijst.
Jij hebt haar gestuurd.
Jij zei wat ze moest zeggen. -Dan?
Verklaar je nader. -Ze heeft veel meegemaakt.
Haar zus is ingestort, haar huis is besmeurd...
Ze is in de war. Ja toch, Miss Wilson?
Luce, jij moet even weggaan. -We zouden dit toch samen uitpraten?
Ik wil je ouders en de rector even spreken zonder jou erbij.
Goed. -Nee. Hij mag blijven.
Hij mag alles horen.
Uw zoon heeft illegaal vuurwerk mee naar school genomen.
Het lag in zijn kluisje. -Waarom zei je dat niet?
De kluisjes worden gedeeld. En omdat Luce zo'n voorbeeldige leerling is...
is de zijne 'n goede verstopplek. Dat vuurwerk kan van iedereen zijn geweest.
Ik heb mijn lesje geleerd. We zullen de kluisjes niet meer delen.
Harriet, waar is dat vuurwerk nu?
Amy?
Waar is het? -Hoe bedoel je?
Ik heb het aan jou gegeven.
Ik heb geen idee waar ze het over heeft.
Ze belde dat ze vuurwerk had gevonden en dat mijn zoon haar bedreigd had.
Nu haalt ze ons hierheen en dreigt ze mijn zoon te vervolgen...
terwijl hij onschuldig is. Zijn we klaar? Mag alles weer worden zoals het was...
voor deze vrouw begon met haar idiote heksenjacht?
Nee, Peter... -Ik denk dat we wel klaar zijn, Harriet.
Nee. Dan. -Ja, Harriet. We zijn hier klaar.
We zijn klaar. Amy, Peter, bedankt. Het spijt me.
Ik zal het goedmaken. Dat beloof ik. Luce, dank je.
Dag, meneer de rector. Miss Wilson.
Dan, Stephanie zat in... -Niets zeggen.
We gaan het hier morgen over hebben.
Morgen praten we wel.
Ik kan wel wat eten opwarmen. -Hoeft niet.
Is hij boos op me? -Welnee.
Hij is gewoon... Heb je trek?
Ik moet aan mijn toespraak gaan werken.
Ik ben heel benieuwd. -Dank je, Amy.
Welterusten.
Dat ruikt lekker.
Ik kan wel iets in de keuken.
Wil je iets eten? -Nee, dank je.
Hij is nog altijd ongesteld.
Wil jij me een lift geven?
Wil je dat ik je breng? -Waarom niet?
Wat zou er gebeurd zijn?
Ik bel wel als er geen school is.
Dit is een onmogelijke situatie. Je verstopte dat vuurwerk.
Ik heb de school alles gegeven.
Vijftien jaar lang heb ik die kinderen alles gegeven.
Ze zijn mijn leven.
Je weet dat ik niet lieg. Dat weet je.
We sturen je met verlof. Er komt een onderzoek.
En de school kan niet achter je staan.
De leerlingen worden naar huis gestuurd.
Is er iemand gewond geraakt? -Nee.
Mooi.
Gelukkig maar.
Ik vind dat we een verplichting hebben.
Hoe bedoel je?
Harriet raakt haar baan kwijt. En dan die brand.
Er hadden gewonden kunnen vallen.
Dat is niet gebeurd.
Luce kan het gedaan hebben. -Hij was de hele avond bij ons.
Dus als je hem beschuldigt, denk dan goed na...
aan welke kant je staat. -Jezus.
We wilden dit allebei. -Nee, ik wilde een gezin.
Iets simpels, iets normaals.
Ons leven hoefde geen politiek statement te zijn.
Ik wilde niet...
Wilde je hem niet?
We moeten ergens een grens trekken.
Een grens? Aan hoeveel ik van hem hou?
Aan hoe hard ik heb gewerkt om hem de kans te geven om te slagen?
Nee, Peter, daar is geen grens aan.
En een willekeurig ongeluk op school...
Een ongeluk op school brengt daar geen verandering in.
Dus vertel me maar aan welke kant je staat.
Aan onze kant, Amy.
Onze kant?
Die van mijn gezin.
Dank je.
Waar ben je? -Ik ga net weg.
De brand begon in Miss Wilsons lokaal. Ik ga haar steunen.
Kom eerst naar huis. -Ik kom straks naar huis.
Luce, wacht. -Ik hou van je.
Dit meen je niet. -Van Deshaun en het team.
Deshaun.
Niks.
Ik ben er allergisch voor.
Dit is niet oké. -Ik wil gewoon praten.
Dit is niet oké.
Wat afschuwelijk. -Ben jij ooit zo genoemd?
Geen wonder dat je altijd zo zelfvoldaan bent.
Hoe bedoelt u?
Boos over de hokjesgeest. -Van u.
Ik beschermde je. -Maar niet Deshaun.
U had hem betrapt en toen riep u mij, Corey...
en alle andere zwarte hardlopers erbij.
U zei: Het is jullie plicht om nooit een stereotype te worden.
Neem een voorbeeld aan Luce.
En ze keken allemaal naar mij.
Ze waren niet jaloers.
Ze proberen gewoon te bedenken:
Hoe word ik ook zo?
En ik kon alleen aan Deshaun denken.
Hij had alleen die beurs en die ontnam je hem.
Omdat hij mij niet was. Waarom?
Als ik de Deshauns niet aanpak, kan ik de Luces niet helpen.
Waarom moeten we perfect zijn?
Zo werkt het. -Nee, jij wil erkenning.
Van wie dan? -Van wie denk je?
Van iedereen die je het gevoel geeft dat zwart zijn niet goed genoeg is.
Ik heb hun erkenning niet nodig. Ik weiger een symbool te zijn.
Je begrijpt het nog steeds niet.
Je begrijpt het niet. Het gaat niet alleen om jou en mij.
Amerika heeft je in een hokje gestopt.
Een krap, vuil hokje. Je kan je niet bewegen.
Pech. We zitten allemaal in dat hokje, of je wil of niet.
Er komt maar een beperkte hoeveelheid licht dat hokje in.
Het licht valt niet op iedereen.
Jij bepaalt niet op wie het valt. -Nee, dat heb jij bepaald.
Jij hebt het bepaald.
Wie heb jij de klusjes laten opknappen terwijl jij zorgde voor een alibi?
Dat is niet hetzelfde.
Je hebt nog veel te leren, jongen.
En nu ga je verdomme mijn huis uit.
Ga mijn huis uit.
Verstop je kerstcadeautjes?
Daar verstopte je ze altijd.
Je was altijd verrast.
Ik kan goed verrast doen.
Hier.
Herinner je je Dennis nog?
Natuurlijk herinner ik me Dennis nog.
Kunnen we het opnieuw proberen?
Bedankt...
mama.
Je hele toekomst ligt voor je.
Vol mogelijkheden.
Ik hoop dat je gelijk hebt. -Ik weet dat ik gelijk heb.
Dat weet ik zeker.
Dag allemaal. Ik wil rector Towson bedanken dat ik dit mag doen.
Het doet me veel dat ik mijn verhaal mag delen.
Dat verhaal schijnt uniek te zijn, al voel ik me heel gewoon.
Ik heb geluk gehad met mijn twee fantastische ouders.
Mijn foto als zevenjarige schrikte ze niet af.
Of anders hielden ze dat verborgen. Mijn ouders waren altijd liefdevol en dapper.
Ik ben hier terechtgekomen, in Amerika, op deze school...
en hier heb ik mezelf gevonden.
In het begin kon mijn moeder mijn naam niet uitspreken.
Het lukte haar maar niet de klemtoon op de goede lettergrepen te leggen.
Daarom stelde mijn vader een andere naam voor. Ze kwamen uit bij Luce.
Dat betekent 'licht'. Mijn moeder zei dat er een lichtje in mij zou schijnen...
als ze die duisternis van de eerste zeven jaar zouden wegvagen.
Daar dacht ik aan, toen ik moest verzinnen wat ik hier ging zeggen.
En ik besefte hoe blij ik mag zijn dat ik een Amerikaan ben.
Hier heb ik de kans gekregen om opnieuw te beginnen.
Hier worden we geaccepteerd ondanks onze tekortkomingen.
Hier mogen we ons eigen verhaal vertellen.
Dit is het mijne.
Toen ik mijn nieuwe naam hoorde, verstond ik 'loose'.
Iets wat je los kan maken, wat niet vastzit.