Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Titanic kwam 20 jaar geleden uit, maar toch lijkt het langer.
Maar ik herinner me alles perfect:
van de eerste duik naar het wrak tot de laatste draaidag.
We creëerden levende geschiedenis dus elk detail moest kloppen.
We moesten alle mensen die die nacht in 1912 omkwamen, recht doen.
Ook nu voel ik me verplicht jegens de levenden en doden.
Deden we het goed?
Na vele jaren onderzoek weten we nu meer dan toen we de film maakten.
Samen met experts Parks Stephenson, Ken Marschall en Don Lynch...
kijk ik naar wat de afgelopen 20 jaar over de Titanic is ontdekt.
Zouden meer reddingssloepen meer levens hebben gered?
Ik zou sneller snijden als m'n leven ervan afhing.
We horen hoe het lang verloren schip werd gevonden.
Vond je het eng? - Het was eng
En we horen hoe de film familie van de passagiers beïnvloedde.
Ik had Molly Brown graag gekend. - Ze was een heel markante figuur.
We gaan terug in de tijd en vergelijken de sets...
met wat we in het wrak vonden.
We doen tests om vragen over het zinken op te lossen...
waar ik al bijna 20 jaar mee rondloop.
We zullen zien wat we goed en wat we fout deden.
TITANIC 20 JAAR LATER met JAMES CAMERON
Set van Titanic
Toen we Titanic draaiden, wilden we een film maken...
die ons als in een tijdmachine zou terugvoeren.
We wilden dat het allemaal zo goed mogelijk klopte.
Je kon vanuit Rose' hut de gang door lopen...
de grote trap af, door de receptie...
de eetzaal in. Het waren alle foto's die ik ooit had gezien.
Het was alsof de Titanic niet een oud verhaal was, maar het hier en nu.
James stortte zich met hart en ziel op het onderwerp.
Dankzij het succes van de film kon nieuwe technologie worden ingezet...
om het wrak op nieuwe manieren te onderzoeken.
Wie had gedacht dat dat spul er nog zou zijn? Dit is geweldig.
Het was voor mij de sleutel tot veel mysteriën en vragen.
Dat wekte in mij een grote interesse in het forensisch onderzoek...
de mariene archeologie op de plek van het wrak...
en interesse in z'n geschiedenis en invloed op de samenleving.
Het wrak is de laatste overlevende getuige van de ramp.
Het kan nog steeds verhalen vertellen aan iedereen die oplet...
en luistert naar wat het te vertellen heeft.
Ben je klaar om terug te gaan naar de Titanic?
Op 14 april 1912 om 23.40 uur liep de Titanic op een ijsberg...
tijdens z'n allereerste reis, van Southampton naar New York.
2.40 uur later zonk hij naar de bodem van de Atlantische Oceaan.
Van de ruim 2200 opvarenden overleefden slechts 700 het.
Het wrak bleef zoek tot oceanograaf Robert Ballard het in '85 ontdekte...
tijdens 'n missie voor de marine van de VS.
Z'n expeditie veranderde het oceaanonderzoek en m'n leven.
We troffen elkaar in de Ronald Reagan-bibliotheek...
om de Titanic-expositie te bekijken. - Dit wist ik allemaal niet.
Bob Ballard is een topoceanograaf en beroemd als vinder van de Titanic.
Dat verhaal bleek slechts een dekmantel te zijn...
voor 'n missie die hij voor de Amerikaanse marine deed.
In de jaren 60 raakte die 2 kernonderzeeërs kwijt:
de Thresher en de Scorpion, onder mysterieuze omstandigheden.
In de jaren 80 werd Ballard gevraagd onderzoek naar die schepen te doen...
en te kijken of de Russen de wrakken eerder hadden gevonden.
Ik moest de Thresher en de Scorpion vinden...
en de wrakken volledig in kaart brengen.
Ballard vond de onderzeeërs en was zo snel klaar met z'n missie...
dat hij 12 dagen over had om naar de Titanic te zoeken.
Ik leerde van die andere wrakken waar ik de Titanic moest zoeken.
Toen de onderzeeërs ontploften, zonken alle wrakstukken omlaag.
Tijdens het zinken verplaatste de stroming ze bijna 2 kilometer.
Ik zocht niet naar de Titanic, maar naar z'n wrakstukken.
De Carpathia voer hier toen hij de noodoproep kreeg...
op weg naar de gemelde positie.
Voor op schema. Ik vroeg: Wat is de astronavigatie? Zo'n 8 kilometer?
Laten we 8 km verderop zoeken. Hij moet in het noorden liggen.
Ik trok lijnen van oost naar west,
met 1,4 km ertussen.
En anders 0,8 km.
Je wist dat het wrakstukkenveld ongeveer 1,6 km lang zou zijn.
Ik maakte het iets kleiner, 1,4 km. En anders zou ik het halveren.
We begonnen lijnen te trekken en bij de 9e stuitten we op wrakstukken.
Je wist pas dat het de Titanic was toen je de boiler zag.
Juist.
Wrakstukken. - Bingo.
Ga Bob halen.
Ik kon die nacht niet slapen.
Om 2 uur 's nachts kwam de kok langs en zei:
'De jongens denken dat je...' Toen was ik al langs hem gerend.
Net toen ik bij het commandocentrum aankwam, voeren ze over de boiler.
Ik heb de boiler.
Toen wisten we dat het de Titanic was en niet zomaar een wrak.
Het was alsof je de winnende goal scoort op het eindsignaal.
We stonden te juichen en te springen, het was feest.
Toen zei iemand: Hij zinkt in 20 minuten.
En die simpele opmerking was vernietigend.
Want wat stonden we eigenlijk te vieren?
We geneerden ons dat we stonden te dansen op een graf.
Ik zei: Zet het schip stil; ik ga naar buiten.
We liepen naar de achtersteven en herdachten de doden in stilte.
Elke duiker naar de Titanic heeft z'n eigen verhaal.
Wat mij het meest wordt gevraagd, is:
Hoe was het toen je het wrak voor het eerst zag?
Ik vertel dan het verhaal dat ze willen horen.
Daar lag hij, als een prachtig, majestueus wrak.
Maar zo ging het niet. - We landden hier.
Het leek wel de Chinese Muur. Het is een wand.
Het eerste wat ik herkende was de roze antifoulingverf.
Die kon het schip niet redden.
De kimkiel lag hier.
Die lag hier. Toen zei de piloot: We moeten gaan.
Hij dropte z'n ballast en begon te klimmen.
Maar die ogen... - De lichten schenen omlaag.
Het was alsof die mensen naar ons keken.
Dat was best eng. We stegen nu en konden niet stoppen.
Het was alsof ze ons nakeken. En toen waren we weg.
Zo was het ook voor mij de eerste keer.
Alleen kwamen wij ongeveer hier aan bij het wrak.
We waren op de modderbank gestuit. We gingen wat hoger aan boord.
We landden ten slotte hier. Er is niets mooiers...
om hem van achteren te benaderen. - Dat is de mooiste shot.
We bootsten het na in de film. Het is de overgangsshot...
waarin we naar 1912 gaan, via de oude Rose.
We gaan naar de shot van de boeg en gaan dan over naar 1912.
Daarna zien we het hele schip.
Er zijn geen lichamen op de Titanic. Er zijn geen skeletten.
Bot lost snel op op die diepte.
Onderzoekers van het wrak vonden wel schoenen.
Een skelet vergaat in een paar jaar,
maar gelooide schoenen...
blijven goed. Dus liggen er overal rond de Titanic schoenen.
Op een gegeven moment vonden we een paar damesschoenen...
naast een paar meisjesschoenen. Die waren ooit van echte mensen.
Ze lagen in hun hut. Ze waren omringd door de hut.
Er lagen ook een spiegeltje, een kam en een kam van ivoor.
Ik zag haar voor me met de spiegel...
terwijl haar moeder haar haar kamt.
Dat hebben die mensen echt aangeraakt.
Het is beangstigend als je alle namen tegelijk ziet.
Hoeveel mensen? - Hier? 1496.
Stel je al die mensen voor. Dit is de menigte die op de oceaan voer.
Het forensische aspect is boeiend. Door onderzoek van het wrak...
en de voorwerpen, verlies je de menselijke tragedie uit het oog.
Dat drong opeens heftig tot mij door, die eerste keer bij het wrak.
Ik was echt aangedaan.
Het was op dat moment geen mythe meer. Het ging om echte mensen.
Ze hadden allemaal familie, die er nu nog door beïnvloed kan zijn.
Hallo Paul.
Paul is de achterkleinzoon van Isidor en Ida Straus.
Ik ken hun verhaal heel goed.
Ik wilde de familie van opvarenden van de Titanic ontmoeten...
om hun verhaal te horen, en te horen wat ze van de film vonden.
Ik begon met Paul Kurzman. Z'n overgrootvader Isidor Straus...
was miljonair en voormalig lid van 't Congres.
Hij en z'n vrouw Ida besloten samen te sterven op de Titanic.
Het verhaal is dat zij in een reddingssloep ging zitten.
Ze verwachtte dat haar man Isidor haar zou volgen.
Hij zei: Ik stap niet in een sloep voor alle vrouwen...
en kinderen in een sloep zitten. En zij zei toen:
Nee. We zijn 40 jaar samen geweest. Ik ga waar jij gaat.
Spreek me niet tegen, Isidor. Je weet dat dat geen zin heeft.
We blijven samen op het schip.
We sterven samen, zoals we leefden. Tezamen.
Ze vonden bij Isidor een medaillon met z'n initialen.
Dit is een foto van hun oudste zoon, Jesse.
En dit is hun oudste dochter Sarah, m'n grootmoeder.
Dat hield hij dicht bij z'n hart.
Dit is m'n kostbaarste bezit. - Het heeft veel zeggingskracht.
Na afloop van de film kon ik niet weggaan. Ik was geheel in de ban.
Het was de accuratesse. Je hebt het zo authentiek gemaakt.
Niet alleen ik. Nadat we het wrak hadden bezocht vond iedereen...
ook de ontwerpers, dat we aan die hoge standaard moesten voldoen.
20 jaar terug wilden we de Titanic waarheidsgetrouw tot leven brengen.
We deden ons best met de bestaande informatie.
Sindsdien heb ik 33 keer naar het wrak gedoken en veel nieuws ontdekt.
Ik heb lang bestaande mysteriën opgelost.
Voor de film hebben we talloze foto's verzameld.
We bekeken bouwtekeningen en bouwden ons schip gedetailleerd na.
Alles moest kloppen met de gegevens die we in 1996 hadden.
In de Reagan-bibliotheek kijken we terug naar een paar filmsets...
gewapend met beelden van m'n duiken naar het wrak...
om te kijken wat we wel en niet goed hebben gedaan.
Het is heel netjes, heus. Dit is de zitkamer.
Ze hebben de hele set nagebouwd. Dit heb ik in geen tijden meer gezien.
Het is geweldig, nietwaar? - Ja.
Hier maakten we de eerste opnames.
Kate Winslet en Leonardo moesten vrijwel meteen uit de kleren.
We vielen voor de regencystijl die op de Olympic was toegepast...
en ook op de Titanic in andere kamers.
We kozen die voor de miljonairssuite aan bakboord.
Want niemand wist hoe die eruitzag. Ik werkte in het onbekende.
Het gekke is dat we de film in 1996 hebben gemaakt...
en dat we in 2005 de Straus-suite op dek B binnengingen.
Die leek precies op onze set. - Zo blij had ik je nog nooit gezien.
Het zal toch niet de klok op de schouw zijn.
Moet je dat houtwerk zien.
Het was surrealistisch.
Het was een bubbel van perfecte conservering.
Als je dat in een script schrijft, ga je wel heel ver.
Ja hoor, de klok stond er nog. Hij was natuurlijk vastgeschroefd.
Maar er was niets tegenaan geknald. Geen ronddrijvend meubilair.
Die klok geeft de tijd aan waarop deze hut volstroomde.
We weten de tijd die de chronometer op de brug aangaf.
Als we die klok vergelijken met de chronometer...
weten we hoe snel de Titanic zonk. - Moet ik weer gaan duiken?
Er zit zoveel aanslag op. We moeten hem schoonmaken.
CQD? Sir?
Dat klopt, CQD. Het noodsignaal. Dit is onze positie.
We maakten de film op grond van de beste informatie die we hadden.
Er was een rare, overbelichte foto.
Die liet deze ruimte zien. - En dit staat niet op de foto.
We namen aan dat dit er was, op basis van de Olympic.
Dit was een goede weergave van de Olympic.
Maar het klopte niet voor de Titanic, nadat we die hadden gezien.
Dit gedeelte hadden we goed en dit was fout. Dit was een andere kamer.
De stille kamer. Die mannen waren helden.
Het zit niet in de film, maar de marconisten waren net hackers.
De acties van marconisten Bride en Philips hebben talloze levens gered.
De dag voor de ramp viel de stroom uit.
Het morsehandboek zegt dat je in die situatie...
wacht tot je aan land bent, waar een monteur kan komen.
Je werkt verder met dit noodapparaat.
Het werkt op batterijen en heeft amper bereik.
Zo'n 100 tot 110 km.
De Carpathia voer buiten dat bereik...
toen hij Titanics SOS oppikte.
En de andere richting vaarde.
Als ze niet zelf de apparatuur hadden gerepareerd...
had de Carpathia hen niet gehoord. De Carpathia heeft 700 mensen gered.
Die zouden niet zijn gered als die mannen de regels hadden gevolgd.
Grote trap
Wil je naar een echt feestje?
Dit is de grote trap, zoals we die precies hebben nagebouwd.
Hij heeft een stalen basis. De trap kwam omhoog toen ons schip zonk.
Hout drijft. Het kwam los van de basis en dreef omhoog.
Het raakte twee stuntmannen.
Gelukkig bleven die ongedeerd.
Het was heel eng.
Toen het wrak werd gevonden, was er geen trap.
Men dacht dat kleine weekdiertjes hem hadden opgegeten.
Maar we snapten niet waarom de zuilen...
en lambrisering op dek D er nog wel allemaal waren.
Dit is massief eikenhout, een heel sterke houtsoort.
En waar waren alle ijzeren balustrades dan gebleven?
We onderzochten de bodem met onze onderwaterrobot.
We vonden niet eens resten van balustrades.
We vonden ook geen resten van de trap. Die moest zijn weggedreven.
Hier imiteerde de kunst het leven.
Juist.
Zonder de film waren we nooit op dat antwoord gekomen.
Op de Titanic-expositie grijpen de relieken uit het verleden je aan:
een ligstoel, een gouden horloge, een overjas.
Je voelt de doden naast je staan. Dat voelde ik ook tijdens het filmen.
James Cameron. Jackie Drexel.
Haar grootouders waren John en Madeleine Astor.
John Jacob Astor was de rijkste man op de Titanic, met z'n nieuwe vrouw.
Ze wilden een gezin gaan stichten.
Jackie had een sterke persoonlijkheid. Ik zag 'n link...
met de vitaliteit die Astor ook had, volgens mij.
Fijn dat je er bent. Je vader zat...
op dat moment in Madeleines buik. Ze was 5 maanden zwanger.
Z'n vrouwtje Madeleine is even oud als ik en zwanger. Ze verbergt het.
Hij lijkt me een interessante man. - Hij is fascinerend.
Hij is beroemder om z'n dood dan om z'n leven...
dat heel bijzonder was. - Hij was nieuwsgierig.
We hebben een paar scènes met hen uit de film geknipt.
Het fascineerde me hoe hij uitvond hoe het reddingsvest werkte.
Dit droeg Madeleine. - Het lijkt heel klein.
Dit reddingsvest hield haar warm en misschien in leven.
M'n vader kreeg dat ding aangeboden.
Hij kon er niet over praten. Hij wilde er niet aan denken.
Die dag was een omslag in z'n leven. Z'n moeder was getraumatiseerd.
Weet je hoe m'n grootvader stierf...
en of reddingssloep nummer 4, met m'n grootmoeder...
het kan hebben gezien? - Ik denk het niet.
Hij bezweek onder de schoorsteen. - Hij had as op z'n lichaam.
Je weergave van de gezichten in het water bezorgden me koude rillingen.
Toen de film uit was, besefte ik onder meer...
dat dit geen oude geschiedenis is.
Toen ik weergaf hoe traumatisch het was voor de overlevenden...
inclusief terugvaren tussen de lijken om levenden te zoeken...
besefte ik niet genoeg hoe dat was...
voor nabestaanden die een trauma opliepen.
Ik had er nooit bij stilgestaan. Het drong pas door toen ik dat zag.
De film Titanic was volgens ons een getrouwe weergave van de ramp.
De boeg zonk eerst en de achtersteven stak omhoog...
voor het schip doormidden brak onder z'n eigen gewicht.
Ik probeer al 20 jaar uit te vissen of die weergave klopt.
Ik dook naar het wrak en werkte met technici samen...
om alle complexe variabelen te analyseren.
Nu wil ik een echte, werkelijkheids- getrouwe test van het zinken doen...
op grond van onze nieuwe informatie.
Zal hij zinken zoals wij het weergaven? Geen idee.
We willen de feiten zo goed mogelijk weergeven en zien wat er gebeurt.
Er zijn altijd talloze theorieën geweest.
We zoeken 'n geloofwaardige theorie.
Uit dit onderzoek moet blijken of dit stuk blijft hangen of afbreekt.
Ik beweer altijd dat de boeg afbrak...
maar ik had geen bewijs. Hier zwijgt de wetenschap.
Ik dacht: we bouwen een model en breken het.
Ik weet niet zeker of het zo is gegaan.
Maar ik hou het graag open als mogelijkheid.
Dan hoef ik de film niet over te doen.
We tuigen hem op met vuurwerk en laten hem zinken in een tank.
Iets voor Gene Warren.
We hebben al eerder samengewerkt.
Hoe hou je dit omhoog als dit afbreekt?
Hij wilde forensisch onderzoek doen...
naar de ware toedracht van 't zinken.
Water verandert niet van dynamiek. Eens kijken wat de boeg doet.
Wat doet de achtersteven? We maken na wat er is gebeurd.
Ik wilde die test al heel lang doen.
Het verwerken van alle info over het zinken...
in één test met een model zou niet simpel zijn.
Volgens mij gebeurde dat niet zo.
Maar het bleek nog moeilijker te zijn dan ik dacht.
Je begrijpt me niet.
IJsberg recht voor ons.
Ik heb me altijd afgevraagd waarom de Titanic op die manier zonk.
In de film breekt hij. De achtersteven valt terug.
De boeg trekt hem neer en dan komt hij rechtop te staan.
De boeg breekt af en zinkt.
En dan zinkt de achtersteven ook.
Het is een dramatisch beeld. Ik gaf het zo goed mogelijk weer.
Maar ik bleef me afvragen hoe het precies was gegaan.
Ons team heeft in de loop der jaren veel bronmateriaal verzameld...
om te achterhalen hoe de Titanic werkelijk is gezonken.
We weten waar het staal brak. Bij de naad.
Jims onderzoek van de boeg heeft ons meer inzicht gegeven...
in de toedracht van het vollopen en het zinken naar de bodem.
Iets heeft op dek B alle naar voren gerichte ruiten verbrijzeld.
Allemaal kapot.
Dat wijst op een sterke stroom in de lengte over het schip.
We zien een patroon van de gevolgen van een krachtige watervloed...
van voor naar achteren over het schip.
Dat kan alleen komen door het verticaal zinken van het schip.
Een groot stuk van de kiel, 20 m, met 2 delen dubbele bodem...
lag ver weg van het wrak. Waardoor was dat eraf gerukt?
Door de boeg, die afbrak.
Door al die data stukje bij beetje samen te voegen...
konden we het zinken in omgekeerde volgorde reconstrueren.
De Amerikaanse marine bouwde twee computersimulaties voor ons.
De ene toonde hoe het water door het schip trok.
De andere meet de druk op de romp.
Het bleek dat de Titanic niet 90 graden hoefde op te rijzen.
Het model gaf aan dat het mogelijk 23 graden was...
voor de druk zo groot werd dat de structuur het begaf.
Maar bij het zinken van zo'n groot schip...
spelen talloze variabelen een rol.
Dankzij de simulatie vielen een paar variabelen af, maar niet genoeg.
We moesten iets anders proberen. Vandaar het model.
Hydrodynamisch gezien lijkt het veel op het echte schip.
Het is een uniek model. Het is niet 100 procent accuraat.
Maar de vorm klopte wel precies, en dat was nodig voor ons onderzoek.
We moesten het drijvende model laten zinken...
op de manier die uit ons onderzoek kwam.
Het stuk is 21 meter lang. 21 meter vanaf het breekpunt.
We plaatsten een mechanisme in het model...
waardoor het kon breken op de plaats die de computer had aangegeven.
Is dit het scharnier? - Dat zit hier.
Dat noem ik geen scharnier. Dat scharnier zit hier.
Jim had ons aanwijzingen gegeven. We hadden het voor de helft goed.
Maar het scharnier zat fout.
Ik noem dit de banaantheorie: toen het schip brak...
bleef de kiel nog een tijdje intact.
Dit valt omlaag en scheurt af. Dat is je scharnier.
Toen hij afscheurde, vormde hij een soort derde stuk.
De kiel gaat zo. Hij hoeft nog niet helemaal af te breken.
Daar willen we achterkomen.
Het bewijst een idee. De ware toedracht is niet te achterhalen.
We kunnen alleen theorieën bewijzen.
De hydrodynamische kracht was zo groot dat hij de mast brak...
en de stuurhut wegsloeg.
Jim bekeek het. Wat hij miste, was de waterstroom...
die de oorzaak is van veel van de schade aan het wrak.
Hij paste het aan...
zodat we de latente drijfkracht in de boeg konden elimineren.
We hadden niet alle binnenwanden...
die het vollopen moeten hebben vertraagd.
We gebruikten sponzen en schuim. Schuim voor de drijfkracht.
Sponzen als vertragende factor...
bij het vollopen van een ruimte met water.
Alles gebeurt hier rampzalig en snel.
Dat is het equivalent van een spons die snel water opzuigt.
Elke test kwam neer op het verfijnen van het model...
tot het zich zou gaan gedragen op de manier die we verwachtten.
Hebben we het schip nog niet doen zinken?
Geloof het of niet, maar we gaan de banaan pellen.
Oké, laat ons even kijken.
Dat drijft, dat is niet goed. Het moet negatief zijn.
Er was nog een probleem. Het schip verliest drijfkracht als het breekt.
Wij gebruikten schuim. Dat konden we na de breuk niet wegtoveren.
We moesten bedenken hoe het schuim uit de romp kon komen...
om het verlies aan drijfkracht te simuleren.
Als het drijven zo is aangepast dat het schip breekt...
zoals het is gefilmd, dan is hij te hoog uit het water.
Dat hadden we verkeerd.
Toen werd het een groepsinspanning.
Ik maak dit open. Dit moet worden gevuld met spons.
Hij was enthousiast als in z'n begintijd bij Roger Corman.
We moeten dit waarschijnlijk snijden.
We waren weer bezig met tape en plakken en solderen.
Dat was geen 20 jaar in de tijd terug met Titanic.
Het wierp me terug naar begin jaren 80.
Dat heb je eerder gedaan. - Twee keer. Vaak genoeg.
We zochten een manier...
om de breuk de verbeteren, en wel door de timing te veranderen.
De achtersteven kon meer of minder hellen.
De boeg kon meer of minder omlaag zwaaien.
Bij de simulatie was er 'n moment waarop de druk op het schip...
de sterkte van het materiaal oversteeg.
Op dat moment had hij moeten breken.
Dat gebeurde toen het schip 23 graden helde.
Bij 23 graden leek het schip alles te doen wat we hadden verwacht.
Hij brak bij 23 graden. Wij zagen hem nu breken bij 25, 26 graden.
Dat betekent iets. We naderen ons doel.
Die hoek werd nog scherper toen hij brak...
en de achtersteven opwipte. Je kon de breuk zien.
De boeg zwaaide omlaag, raakte los en zonk verticaal.
We zijn vrijwel zeker...
dat hij tussen de 20 en 30 graden helde toen hij brak.
Hier gaan we. Actie.
We halen de steun weg.
Hij breekt op de waterlijn en komt iets omhoog.
Hij trekt de achtersteven verticaal. Kijk eens even. Touchdown.
Sommige scenario's verliepen bijna zoals het was gefilmd.
De achtersteven zonk verticaal. Dat gaf Jack en Rose nog even tijd.
Als de achtersteven verticaal komt, draait hij bijna altijd 90 graden.
Dat zagen de mensen.
Ze beschrijven hem als een vinger die naar de hemel wijst.
En dat zagen wij ook gebeuren. Hoera, een verticale achtersteven.
We hebben niet uitgebreid getest met een precies model.
Maar het laat zien wat er vermoedelijk is gebeurd.
We zien verscheidene mogelijkheden.
Het kan zijn dat de achtersteven terugvalt.
Dan gaat hij niet verticaal onder.
Hij kan ook verticaal zinken.
En hij kan terugvallen met een klap. Maar allebei kan niet.
De film maakt bij een van die twee een fout.
Ik denk dat de achtersteven niet terugvalt...
door wat we hebben gezien bij de boeg van het wrak.
Er zijn 5 of 6 momenten van hydrodynamische effecten.
Daar is één oorzaak voor.
Hij zwaaide omlaag en schoot als een bom naar de bodem.
Het is dus goed mogelijk dat de achtersteven verticaal is gezonken.
Het lijkt onmogelijk dat hij eerst terugviel en toen verticaal zonk.
We komen met elke stap dichter bij de ware toedracht van die nacht.
We doen het nog eens. Dat was perfect.
Ik ben steeds gefascineerd door de bouw, de forensische kant.
Ik word heel enthousiast door de ideeën.
Ik moet mezelf er vaak aan herinneren dat die ramp echt is gebeurd...
met echte mensen, en hij echoot nog altijd na in onze wereld.
Soms vergeet je dat even, maar ik probeer er altijd weer aan te denken.
Ons model zonk in een paar seconden.
In werkelijkheid hadden de opvarenden anderhalf uur om weg te komen.
Meer dan twee derde van hen kwam om.
Dat levert nog zo'n vraag op: hadden meer mensen kunnen worden gered?
Mr Andrews, neem me niet kwalijk. Ik heb het uitgerekend.
Het aantal reddingssloepen maal de capaciteit...
Het lijkt alsof er niet genoeg sloepen voor alle opvarenden zijn.
Voor ongeveer de helft.
De Titanic had 20 sloepen. Slechts 18 gingen er te water.
Had het schip meer sloepen gehad...
dan waren er meer mensen gered. Had het echt iets uitgemaakt?
Had de bemanning in die tijd meer sloepen kunnen laten zakken?
Ik vroeg me dat altijd af maar we hebben het nooit getest. Tot nu toe.
We namen een reddingssloep die we nog hadden van de film...
met davits boven op een platform dat hoog genoeg was...
om de hoogte van het promenadedek na te bootsen.
Een team liet ze neer, zodat we konden zien hoe lang dat duurde.
We schatten dat het 2 minuten duurde om het canvas terug te rollen.
Verwijder de bedekking.
We zetten onze stopwatch op 2 minuten.
Het touw ligt in de boot. Jullie weten wat je moet doen.
Je legt het daar en daar neer. - We leggen het daar.
Leg het neer alsof je echt op het schip bent.
Stuur ons maar uit de weg...
want we zijn lastige passagiers. Roep dat we opzij moeten.
Maar wel beleefd, want we zijn ook rijke passagiers.
Op 'ja' laat je de sloep zakken. Zeg maar wanneer je klaar bent.
Leg de touwen op het dek. - De tijd loopt.
Verwijder de blokken.
Draai de boot naar buiten.
Je ziet dat hij stevig was vastgemaakt.
Ze moeten hard draaien voor die davit een klein eindje beweegt.
De officier gaf bevelen om de twee groepen te coördineren.
Door alle stoom moet hij moeilijk te horen zijn geweest.
Iemand moet er tussenin gaan staan roepen,
of ze moeten elkaar nadoen.
Want ze konden niets horen.
Zo is het goed.
Laat de sloep zakken. - Wanneer stappen ze in?
Ze laten hem zakken naar het sloependek.
Ze moeten erin stappen, niet eroverheen.
Stop. Leg de sloep vast. - Zet de tijd stil.
8 minuten en 30 seconden. - We gaan de instaptijd schatten.
Je weet niet hoeveel tijd je hebt. Je hebt niet geoefend.
Laten we een paar waarden als richtlijn nemen voor de duur.
Ik denk dat de tijd varieerde.
In het begin ging het traag. De mensen waren rustig.
Later, in paniek, ging het sneller.
Laten we zeggen 10 minuten Dat brengt ons op 18,5 minuten.
Nu laten we hem een dek zakken.
De klok loopt. - Klaar? Laat maar zakken.
Hij gaat schokkend omlaag. - En hij is niet eens geladen.
Vol zal dat nog veel erger zijn.
Trek maar aan. - Zet de tijd stil.
Hoe lang was dat? - Bijna 2 minuten.
Dat is 2 minuten voor 3 meter. Het is nog 15 m naar het water.
Dus komt er nog 10 minuten bij. Dat is 30 minuten en 30 seconden.
Ze laadden passagiers in terwijl ze de volgende sloep omlaag takelden.
Dat schuift onze tijd een beetje in.
Als je het uitrekent, moet het ruim 2 uur hebben geduurd.
Vanaf de tewaterlating van de sloepen had je 1,5 uur.
Ze hadden hoe dan ook net genoeg tijd om ze neer te laten.
Niet genoeg tijd. - Juist.
De laatste twee sloepen werden van het schip gespoeld.
Het is knap dat ze nog zo veel sloepen in het water kregen.
In de laatste fase van het zinken was het bovendien zo...
dat de sloepen bijna boven op elkaar te water gingen.
Mannen sneden met messen de kabels door om niet verbrijzeld te worden.
Ik wilde met eigen ogen zien hoe moeilijk dat was.
Hij heft het uiteinde op. - 2,5 cm van het blok.
Ik dacht aan 30 cm. We maken er een actieshot van.
We hijsen hem 30 centimeter op.
Wie neemt dat op zich? Ik zelf.
Wat er ook gebeurt, we leggen het vast.
De tijd loopt.
Is dit echt een mes? - Het had scherp moeten zijn.
Dit type mes werd gebruikt.
Ik geloof je. Ik zou sneller snijden als m'n leven ervan afhing.
Dit belooft wat. - Je bent er bijna.
Stel je voor: 50 schreeuwende mensen om je heen, opkomend water.
Er dreigt een boot op je te landen. - Dit wordt zo meteen een ramp.
Dit gaat goed.
Mooi. We zijn los.
De tijd? - 1 minuut 40 seconden.
Als m'n leven ervan afhing, zou ik zo'n 30 tellen sneller zijn.
En je maakt een rit.
Meer sloepen hadden alleen maar in de weg gehangen.
Het kon honderden meer slachtoffers maken.
In Cherbourg kwam er ene Margaret Brown aan boord.
Iedereen noemde haar Molly.
Ze ging de boeken in als The Unsinkable Molly Brown.
Ik ga niet de hele dag op je wachten. Pak aan, als dat lukt.
Margaret Brown was een beroemde overlevende van de Titanic.
Haar warmte en kracht gingen deel uitmaken van de legende.
Margaret of Molly Brown was een markante persoonlijkheid.
Ze was blijkbaar een kanjer.
Je hebt zo te zien iets van haar bruisende genen.
Wat aardig om te zeggen. Ze was intelligent.
Ze voelde situaties haarscherp aan. Dat vind ik mooi.
Ze zat in sloep 6 met de man die aan het roer stond bij de aanvaring.
De man in het kraaiennest die de ijsberg eerder had moeten zien.
Stuurman Hichens weigerde terug te varen en kreeg ruzie met haar.
Er kunnen er meer bij. - En in deze sloep is er één minder...
als je die grote waffel niet houdt.
M'n overgrootmoeders verhaal begint waar jouw film eindigt.
Later in de nacht nam ze het bevel over die sloep over.
Ze gebruikte het dreigement dat Hichens eerder had gebruikt:
Als je me tegenwerkt bij wat nu nodig is, gooi ik jou overboord.
Je begrijpt het niet. Als we teruggaan overspoelen ze de boot.
Hou op. Je maakt me bang.
Hij schijnt ooit te hebben gezegd:
Mrs Brown had in elke sloep kunnen zitten. Waarom kwam ze in de mijne?
Ze spaarde hem niet. Hij stond aan het roer bij de botsing met de berg.
Ik heb nu wat meer over m'n voorouder geleerd.
Maar zou je nu iets in de film willen veranderen...
nu er zoveel tijd is verstreken, of gezien de reacties op de film?
Ontmoetingen met nabestaanden zoals jij...
maakten me bewust van iets wat ik me destijds niet realiseerde.
Ik weet dat het echt is gebeurd. Maar ik dacht niet aan de nabestaanden...
en aan hoe belangrijk dat verhaal voor hen was.
In het geval van eerste stuurman William McMaster Murdoch...
liet ik hem eerst een ander en daarna zichzelf doodschieten.
Hij is een bestaand personage. We weten niet of het zo is gegaan.
Maar ik had het gevoel dat dat verband bracht in het verhaal.
Hij had dienst en voelde zich schuldig.
Ik dacht als scriptschrijver, niet als historicus.
Ik was enigszins blind voor het feit dat z'n familie...
daar aanstoot aan kon nemen, en dat deden ze ook.
Ik had een algemeen personage van hem moeten maken.
Dan was hij gewoon een van de vele mensen die daar toen waren.
Wat was dat, Mr Murdoch? - Een ijsberg.
Als we op expeditie gingen, wachtten we tot 23.40 uur.
Op dat moment liep het schip op de ijsberg, precies op die plaats.
We liepen naar de boeg van ons schip...
en hieven een glas ter ere van alle opvarenden van de R.M.S. Titanic.
Ik wil graag een toost uitbrengen op jullie...
de nakomelingen en vertegenwoordigers van dat verhaal.
Bedankt dat jullie het met ons wilden delen. Op jullie voorouders.
Deze mensen zijn opgegroeid met de Titanic.
Die is altijd ergens aanwezig en betekent echt iets voor ze.
Ze zijn een gemeenschap van Titanic-fans...
en -historici geworden.
Ze geven de kennis uit hun familie door aan volgende generaties.
Om het betekenis te geven.
Jim Camerons Titanic overtrof alle verwachtingen.
We wisten al snel dat het een klapper zou worden.
Wat een decor voor een liefdesverhaal, dat prachtige wrak...
dat mensen al jaren fascineerde en dat zo accuraat werd weergegeven.
Als je teruggaat, riskeer je dat ze je het ijskoude water in trekken.
Je moet kiezen tussen jouw leven en dat van hen.
James Cameron bracht de Titanic tot leven zoals ik dat doe...
met m'n schilderijen. Dat kun je niet genoeg waarderen.
Ik kende de oude dame in haar graf. Dat was mijn Titanic.
Jim liet me de jonge schoonheid zien. Zo denken wij zeelui over schepen.
Hij liet me dat prachtige schip zien. Geweldig.
Die film gebruikte de Titanic als decor voor een liefdesverhaal.
Hij was niet historisch bedoeld.
Maar hij wekte een passie in Jim om na de film...
expedities te maken naar het wrak. Door die blijvende interesse...
die veel verder gaat dan een film, ontdekten we dingen...
die de geschiedenis en ons begrip van de Titanic hebben veranderd.
Ik was gefascineerd door de Titanic, het verhaal, de archeologie.
Ik wilde meer weten.
De toedracht van die nacht, de laatste momenten, hoe het schip zonk.
We zullen het nooit echt weten.
We kunnen wel de vermoedelijke toedracht achterhalen.
Titanic is niet zomaar een verhaal, maar iets echts.
We moeten de doden en hun families eer betonen.
Het is belangrijk dat filmmakers die verantwoordelijkheid op zich nemen.
Ondertiteld door: Patrick Roose