Ibinigay ng kapatid ko ang buhay niya para tugisin si Sauron.
Akin na ngayon ang tungkulin niya.
Pinunong Galadriel.
Sinundan ka ng hukbong ito hanggang sa pinakadulo ng mundo.
Ilang taon na mula nang huling nakita ang mga Orc.
Pinapatunayan ng markang ito na nakatakas si Sauron.
Ang tanong, saan?
Wala nang kasamaan.
Pero bakit hindi pa ito nawawala rito?
Ang mga bayaning ito ay papayagang tumawid sa dagat para mamuhay nang walang hanggan.
Napakatagal mo nang nakipaglaban, Galadriel
Ipahinga mo ang espada mo.
Kung wala ito, sino na ako?
May alam ka ba tungkol sa gawa ni Panginoong Celebrimbor?
Ang pinakadakilang panday na Elf, siyempre.
Ano ginagawa ng isa 'yun dito?
May kung anong sakit siya.
-Saan siya kumakain? -Nagpunta siya sa silangan ilang araw na.
Gaano kalayo?
Sa Hordern...
Hindi mo ba naisip kung ano ang nasa dako pa roon?
Higit sa nilakbay natin.
Walang naliligaw at walang naglalakad nang mag-isa.
Kakaiba ang kalangitan.
-Nori! -Poppy!
Nababaliw ka na ba? Lumayo ka r'yan!
Hindi ka dapat lumalapit nang ganyan sa iba
Hindi ka dapat narito.
Hindi mainit.
Sige. Hindi nga mainit.
Pero hindi nagbabago na may higante r'yan.
Ganyan ang itsura niya. Huwag ang mukhang iyan, Nori...
Nori!
Nori, huwag!
Nori, huwag! Patay na siya! Tara na!
Hindi! Huwag! Pakiusap!
Hindi!
Ano'ng...
Papatayin ka ng nanay mo.
Hindi mo sasabihin sa kanya. Ako rin. Bilisan natin.
Hindi puwedeng iwan, kakainin siya ng mga lobo.
-Ano naman? -Ano, hindi tayo gano'n.
Hindi ka gano'n.
Hindi ko siya mabubuhat nang mag-isa. Tutulungan mo ako o hindi?
-Hindi. -Poppy!
Paano natin bubuhatin ang higante?
Baka bulalakaw.
Isang malaki ito.
Ilang senyales pa ba ang kailangan mo?
Kung ako, papaalisin ko na rito ang kampo.
Paano ang pista?
Huwag tayong masyadong magpadalos-dalos.
Higit na malamang na mas ligtas tayo rito.
Pero magbantay kayong dalawa.
-Tama si Malva. -Oo.
Hindi ito maganda.
Umalis na kayo. Sige na.
-Sige... -Sige na. Bilisan ninyo.
Tingnan mo siya. Grabe pagdurugo niya.
-Siya siguro ay... -Hindi siya troll!
Sige, henyo. Ano siya?
Baka tao siya.
Tao?
Hindi. Magkakalasog-lasog siya.
Baka elf?
Iba ang tainga niya. At hindi siya guwapo.
'Di hulog ng langit ang mga Elves.
Walang ganoon. Sa pagkakaalam ko.
Siya oo.
-Hinahatak mo man lang ba? -Siyempre, hinahatak ko siya!
Kung ganoon, lakasan mo pa!
Hindi siya magkakasya sa lumang karitong iyan.
Ngayong gabi lang naman.
Sa umaga, bibigyan natin siya ng pagkain at papaalisin na.
-Papunta saan? -Problema na bukas iyon.
-Hindi ito pakikipagsapalaran. -Ano'ng ibig sabihin?
-Hindi ko ito hinahangad. -Hindi ka naman lumalayo.
-Dahil hindi ko kaya. -Dahil ayaw mo.
Ang estrangherong ito ay hindi Tao, o Elf,
o batang agilang bali ang pakpak.
-Isang beses lang iyon. -Iba siya.
Baka isang mapanganib.
Katunog ka nina Malva at ng mga kapatid.
Hindi lang naman sila.
Kapag nalaman ng ibang tinulungan natin siya,
at may nangyaring masama sa susunod na tatlong panahon,
magiging kasalanan natin.
Kapag masyadong mababa ang ulap, nakakabulag ito.
-Anak ng kabayo! -Bilisan mo, bago ito sumalpok.
May pakialam ka pala sa kanya.
Wala! Hindi kasi sa akin ang kariton!
Bakit mo ginagawa ito, Nori?
Nadarama ko responsibilidad ko siya
-Ganyan ang nadarama mo sa lahat. -Hindi.
Iba ito.
Puwedeng bumagsak kahit saan, pero dito siya bumagsak.
Alam kong kakaiba ito, pero parang alam kong mahalaga siya.
Para bang may dahilan kung bakit nangyari ito.
Para bang dapat ko siyang matagpuan.
Hindi ko iyon puwedeng talikuran. Hanggang malaman kong ligtas siya.
Kaya mo ba?
Sige. Wala akong sasabihan.
Salamat.
Ano nga palang kinakain ng isang higante?
Sana, hindi mga Harfoot.
Iyon mga hindi lang kayang magtago ng lihim.
Bitak-bitak ang lupa. Parang kapag lumilindol.
Walang mga katawan.
Wala mga sugatan.
Baka tumakas silang lahat.
Baka.
Ito ang tahanan ni Ciaran.
At... nila Hana. Asawa niya si Hana.
Hindi ito dahil sa lindol. May humukay nitong lagusan.
May isang bagay.
Hindi tao may gawa nito.
Humayo ka't balaan ang mga tao mo.
Hindi ka sasama sa akin?
Dapat kong pasukin ang butas.
-Hindi mo alam kung ano'ng naroroon. -Kaya nga kailangan kong humayo.
EREGION KAHARIAN NG MGA PANDAY NA ELF
Ang martilyo ni Fëanor.
Ang kagamitang pumanday sa mga Silmaril.
Ang mga hiyas na naglalaman sa liwanag mismo ng Valinor.
Kakaiba, hindi ba?
Kung paano responsable ang isang bagay sa paglikha ng labis na kagandahan...
At labis na sakit.
Ang tunay na paglikha ay nangangailangan ng sakripisyo.
Sabi nila, napakaganda para may Morgoth ng mga Silmaril
kaya pagkatapos niya itong nakawin,
ilang linggo siyang walang magawa, maliban sa pagtitig.
Pagkatapos lang pumatak ng isa sa mga luha niya sa mga hiyas
niya nakita ang kasamaan ng kanyang sariling itsura,
na tumapos sa pagninilay-nilay niya.
Mula ng sandaling iyon, siya...
'Di na siya muling tumingin sa liwanag nito.
Binago ng likha ni Fëanor ang puso ng mismong Dakilang Kaaway.
Ano ang nagawa ng mga sa akin?
Binago nito ang puso ko, panginoon.
Ang puso ng maraming Elf.
Pero higit pa r'yan ang hinahangad kong gawin.
Noong panahon, dinala ng lahi natin ang digmaan dito
Nais kong puspusin ng kagandahan
Gumawa ng higit pa sa mga walang silbing hiyas, at gumawa ng isang makapangyarihan.
Ano ang gusto mong gawin?
Mababaw na tanong ang "ano."
Narito kay sa Eregion para tulungan akong makamit ang "paano."
Isa tore?
Isang magsisilid sa isang pandayang mas malakas sa anumang nalikha na.
Na magsisindi sa apoy na kasinginit ng dila ng isang dagon,
at sindalisay ng kinang bituin
Ang mga bagay na malilikha natin dito ay magpapabago sa Middle-earth.
Ano ang mahirap sa paggawa nito?
Kailangan ko itong matapos sa tagsibol.
Panginoon, mangangailangan iyon ng...
Mga trabahador na mas marami sa anumang binuo.
Oo. Hindi ito maibibigay ng Mataas na Hari.
Kaya ikaw ang ipinadala niya.
Naisip mo na bang humingi ng tulong sa mga hindi natin kalahi?
Sinong mga hindi kalahi?
EREGION Kaharian ng mga Panday na Elf
KHAZAD-DÛM Kaharian ng mga Dwarf
Magiging napakalaking kasunduang diplomatiko kung tutulong ang mga Dwarf.
Ang prinsipeng si Durin ay matagal at malapit nang kaibigan.
Parang magkapatid na kami.
Narinig kong pinalawak kamaikailan ng mga dwarf ang kanilang mga bulwagan.
Kanilang... inuukit ang bato
na may respetong tulad ng ibinibigay sa isang matandang magulang.
Matagal ko na silang gustong makitang magtrabaho.
Wala akong ideyang hinahangaan mo sila
Hinahangaan ko ang lahat ng nakakaunawa sa misteryo,
na naaaninag ang banal mula sa karaniwang nakikita,
ang maaaring maging kagandahan...
Maaari kaya akong papasukin ng kaibigan mo sa mga gawaan nila?
Kung kilala ko si Durin, higit pa r'yan.
Tatanggapin niya tayo nang magiliw,
tumutunog ang sungay ng mga tupa,
puno ang mga mesa ng mga baboy,
at sapat na alak para punuin ang Anduin.
Ano'ng gusto mo?
Ako si Elrond ng Lindon,
kasama si Celebrimbor, Panginoon ng Eregion.
Nais naming makausap si Prinsipe Durin.
Hindi puwede.
Patawad.
Sabihin kay Panginoong Durin ang kaibigang, si Elrond...
Naipataw na niya ang kanyang paghahatol, Elf.
Mga sungay ng mga tupa?
Sige, kaibigan.
Handa akong dumaan sa Sigin-tarâg.
Ano ang Sigin...
Sasama ako inyo sa Eregion.
-Sigurado ka ba sa ginagawa mo? -Magtiwala ka, Panginoong Celebrimbor.
Maestro ka sa sining mo, kaibigan.
Bigyan mo ako nang ilang araw para asikasuhin ang akin.
Elmendéa...
-Khazad! -Dûm!
Masaya ang puso kong makita ka...
Gustong maranasan ng Elf na si Elrond ang Sigin-tarâg.
Ang hamon sa tibay ng mga Dwarf,
na pinasimulan mismo ni Aulë.
Kapag Itinaas namin ang aming mga martilyo,
wawasakin namin ang malalaking bato hanggang sa 'di na kaya ng isa sa amin.
Kapag sumuko ang Elf,
hindi na siya maaaring tumapak sa lahat ng lupain ng mga Dwarf.
Magpakailanman!
Nauunawaan ba ng Elf?
Nauunawaan ng Elf.
Kung sakali mang manalo ang Elf...
Bibigyan natin siya ng isang pabuya. Pero kapag natalo siya...
Bawal na sa lupain ninyo. Nauunawaan ko.
Simula na.
Durin! Durin! Durin!
Heto na tayo, Elf.
Kumusta?
Sandali! Ako ito!
Ako ito! Tumigil ka!
Sandali!
Tinulungan kita kagabi. Naaalala mo ako, hindi ba?
Hindi ba?
Sige.
Ganito na lang...
Hindi kita sasaktan.
Hindi mo ako sasaktan. Ayos ba?
Puwede na rin, hindi ba?
Bago na lahat, laging sinasabi ni Tatay,
"Ang isang bastos na Harfoot ay walang maaabot sa buhay." Kaya...
Ako si Nori.
Ako...
Hindi, ako si Nori.
Hindi. Ano'ng pangalan mo? Ikaw?
Hindi mo naaalala, ano?
Medyo mataas ang bagsak mo.
Kahit naman sino siguro ay maaalog ang utak.
Nalaglag ako dati sa puno.
Isang linggong tinawag kong "pigberry" ang mga strawberry.
Grabe, ano? Pigberry?
Pagkain iyan.
Kumakain ba sila sa pinaggalingan mo?
Siyempre naman, Nori, nakakatawa ang tanong mo.
Hindi... Hindi ganyan...
Largo!
Iwan mo siya, Malva. Tumumulong ka ba?
Tumutulong ako sa paghingi ng tulong.
Manahimik ka't tulungan mo kami.
Sa tingin ko, gusto ni Nori na tumulong d'yan.
Nori?
Saan ka ba galing?
Saan ka nakatira? Nasaan ang mga kasama mo?
Iyong lahi mo? Iyong mga katulad mo?
May mga iba pa ba?
At heto na siya...
Sige na.
Kaunti pa, mga bata!
Ano iyon?
Mana...
Isang uri ba ito ng mapa?
Sige pa, mga bata!
May bakante ito.
Mana...
Úrë...
Mana...
Úrë...
May mga tuldok at buhol ito.
Hindi ko nauunawaan.
Mana!
Sinusubukan kitang tulungan, pero...
Úrë!
Isa lang akong Harfoot!
Nori!
Kaibigan!
Kaibigan. Kaibigan ko siya.
Nori.
Ang tatay.
Parang blueberry talaga.
Nori, ayos lang ako.
Nadulas ako sa basang damo. Natapilok lang ako.
Wala kang dapat ipag-alala...
-Nay... -Huwag mo nang isipin.
Naroon dapat ako.
Narito ka na ngayon, 'di ba?
Sige na, ikuha mo ko ng kaunting malamig na tubig at buhangin
Gaano ito kalala? Puwede ba akong maglakbay?
Sige...
Nakita mo siya.
Kahit dahon ay hindi puwedeng ipatong sa binti.
-Lalo na ang kariton. -'Wag kang mangialam, Malva.
Banda rito!
Lapit. Lapit pa rito.
-Ano sa tingin mo ang ginagawa mo? -Sasagipin ko siya.
Maghahati ba kayo ng pagkain?
Umaagos ang mga alon ng tadhana.
Kung wala nang iba.
Puwedeng papasok ang sa iyo, o papalabas.
Kapag hindi natin pinasakay, kasalanan natin ang kamatayan niya.
Tila hindi ka naman nabahala noong si Doble ang mamatay.
Hindi tayo ililigtas ng kalupitan.
Huwag mong pasakayin.
Iaangat mo siya.
Hindi.
Sumagot ka muna.
Bakit ka narito sa laot?
Nahiwalay ako sa aking barko.
Inatake kayo?
Kung ganun, hindi mo nakita?
Nakita ang alin?
Ang ahas-dagat.
Naglayag kami dalawang linggo ang nakaraan...
-Dapat bang sabihin pa iyan sa kanya? -Ba't hindi?
Mukha ba siyang panganib sa iyo?
Nakakapanlinlang ang itsura.
Isang Elf.
Bitawan mo ako, ginoo.
Sinungaling ka.
-Ligtas na tayo. Tingnan ninyo! -Bilis!
Tingnan ninyo! Narito kami!
Tulungan n'yo kami!
Bilis, tulungan niyo akong magsindi ng sulo. Bilis!
Sandali! Tingnan muna ang mga layag.
May mga pirata sa karagatang ito Gusto mong mabalatan ng buhay?
Hindi iyan barko ng mga pirata.
Barko natin iyan.
Ahas-dagat!
Huwag kayong gagalaw.
PInasunod ng Elf ito sa atin
Paparating na!
Tulong!
Ano'ng tawag sa iyo?
Galadriel.
Ako si Halbrand.
Saan tayo pupunta?
Ayos!
Puwedeng tahulan ng aso ang buwan.
Pero hindi niya ito mapapababa.
Maari ka nang umalis.
Siguro ayos lang sa Panginoon na ihatid ako sa labasan?
Ikinagagalak ko.
Nakakamangha. Hindi ko lubos maisip na makitang magbabago ang lungsod mo.
Ganoon ang magagawa ng 20 taon.
20 taon lang ba?
Sabihin mo sa akin dapat ang lihim mo.
Ang mga sikreto ay sa amin lang
Galit ka ba sa akin?
Matagal ang kailangan para sagutin yan
Karapatan mong tanggihan ako nang walang paliwanag.
Siyempre, karapatan ko iyon.
Pero bago sayangin ang magandang oportunidad
ng sinumang Dwarf-prince sa henerasyon,
makinig ka man lang sana sa aking alok.
Sabi na nga ba.
Ang tunay na layunin ng pagbisita mo. May gusto ka.
Binibisita ang kaibigan na aking hinahanap.
Hinahanap? Wala ka noong kasal ko.
Sa kapangakan ng mga anak ko, na dalawa na!
Hindi ka basta na lang papasok sa bundok at hihilinging tanggapin kita nang malugod
Hindi mo makakamtan ang yaong sinayang mo.
Sinayang? Durin, ako'y...
Maaaring kisapmata lang sa isang Elf ang 20 taon.
Pero dumaan na ang buhay ko sa panahong iyon.
Isang buhay na sinayang mo.
Kaya, ano'ng masasabi mo roon...
"Kaibigan?"
Binabati kita.
Sa iyong asawa, sa iyong mga anak.
Sana ay mapatawad mo na rin ako.
At nais ko talagang humingi rin ng patawad sa pamilya mo.
Isang patawad kay Disa, tapos aalis ka na.
Bawal kang makipagkwentuhan.
Hindi ka magkukuwento tungkol sa nakaraan. At hinding-hindi ka maghahapunan.
Nauunawaan ko.
Balbas ni Aulë! Hindi!
Hindi Ito si Elrond, tama ba?
Ikinababahala ko, binibini.
Hindi sinabi ni Durin na darating ka.
Hindi alam ni Durin.
Nagkamali ako sa hindi pagbisita nang mas maaga.
Isang pagkakamaling mapagpakumbaba kong pinagsisisihan.
-Dumito ka para maghapunan. -Aalis na siya.
-Mananatili siya -Aalis na siya.
Mananatili siya.
Hoy! Sinabi ko sa inyong dalawang huwag galawin ang mga gamit ko!
At sinabi ko sa inyo mga batang halimaw na matulog na.
Sige na!
Gerda! Gamli! Sige na, bilisan ninyo.
Maging kumportable ka dito, pakiusap.
Pero huwag masyado.
Gamli, pakiusap!
Ipapadala ko kayong dalawa sa mga minahan ng asin!
Puno ng mga kuwebang troll at mga gagambang-stalagmite.
Paano kayo nagkakilalang dalawa?
Pinapaalingawngaw ko ang isang kakabukas na lagusan,
kompiyansang makakahanap kami ng malaking deposito ng pilak...
"Pinapaalingawngaw?" 'Di ko pa narinig iyon.
Yung kapag kinakantahan namin ang bato.
Ganito kasi, ang bundok ay parang isang tao.
Isang mahaba at pabago-bagong kuwentong yari sa mga 'di mabilang na bahagi.
Lupa at mineral, hangin at tubig.
Kapag kinantahan mo iyon nang tama, sasagot sa iyo ang bawat bahaging iyon,
sinasabi ang kuwento nito, ipinapakita ang mga itinatago nito,
kung saan magmimina, kung saan bubutas, at...
At kung saan mo hindi gagalawin ang bundok.
Isa itong magadang tradisyon.
Ganito, ibinababa namin ang aming gamit, at biglang natahimik ang pangkat ko.
Tapos, nakita ko ang prinsipe ko.
Pumunta siya para kumustahin kami.
Na hindi naman talaga niya tungkulin.
Noong una, nagtataka lang ako.
Hanggang sa bumisita siya sa susunod na pagsisiyasat namin.
At sa susunod pa. At sa susunod pa.
May talento nga siya sa pag-aligid.
Ilang linggo rin bago siya nagkalakas ng loob para manligaw.
Mahaba na siguro ang dalawang linggo.
-Lima iyon. -Nagsisinungaling ka.
Nagsisinungaling siya.
Sinasabi lang niya iyan ngayon,
pero kinikilig at minahal na niya ako simula nang magkakilala kami.
Talagang masaya nga kayo.
Pumunta ka dapat sa kasal.
Tama na.
Narito na ang kaibigan mo.
Hindi ka ba puwedeng maging masaya roon?
Hindi tayo ang ipinunta niya
Ipinadala siya ng hari niya para may kunin sa atin.
Sa kabaligtaran, ideya ko ang pumunta sa Khazad-dûm.
At wala akong gusto maliban na pakinggan mo
At ganyan nagsisimula ang lahat.
At maya-maya, wala na siyang pakialam sa atin.
-Elves para sa mga Elves, tama? -Ganoon ba tayong dalawa?
-HIndi ko alam! Ganun ba? -Balbas ni Aulë!
Hindi ba ninyo puwedeng ayusin ito?
Nakita kong itinanim mo ang puno.
Itinanim ito. Pinalaki ito.
Parang ikatlong anak ang turing niya r'yan.
Ano bang uri ng puno iyon?
Isang supling iyan ng aming Dakilang Puno sa Lindon.
Ang pinakasimbolo ng lakas at sigla ng aming lahi.
Hangal ang tawag ng iba sa kanya
sa paniniwalang lalago ito sa napakadilim na lugar.
Kung saan may pag-ibig, hindi talaga didilim.
Bakit hindi ito lalago sa isang tahanang tulad ng sa inyo?
Aalis ka na agad?
Medyo napatagal na ang pananatili ko.
Salamat, Disa, sa pagtanggap mo sa akin.
Durin.
Umupo ka nga.
-Pakiusap. Ayaw ko nang makaabala. -Sabi ko, upo.
Sigurado ka ba?
Hindi. At galit pa rin ako. Sabihin mo ang alok ng hari mo
para makapagpasiya ako kung sasabihin ko sa aking ama
o ihahagis ito sa pinakamalapit na tapunan.
Hindi mo kailangang lumayo.
Iniisip ko lang kung ano'ng uri ng tao
ang handang-handang iwan ang mga kasama para mamatay.
Yung klase na alam kung paano mabuhay.
Bakit mananatili akong nasa panganib?
Nasa panganib ka pa rin.
Duda ako kung magiging ligtas tayo hanggang dumaong tayo.
Hinala kong mahirap makahanap ng kaligtasan.
Lalo na sa iyo.
"Nahiwalay" sa barko mo.
Talaga?
-Tumakas ka. -Mukha bang ganoon ako?
Hindi ka mukhang nilalang na maaaksidente.
Ibig sabihin, may tinatakbuhan ka.
Kung patungo sa isang bagay o papalayo sa isa pa, 'di ko alam.
Tungkulin kong bumalik sa Middle-earth.
At iyon lang ang dapat mong malaman.
-Tiyak na negosyo ng mga Elf. sigurado -Ano ba ang ginawa ng mga Elf sa iyo?
Sinisisi mo ba kami kung bakit ka narito?
Hindi mga Elf ang nagpaalis sa akin mula sa bansa ko.
Mga Orc iyon.
Ang tahanan mo, saan ito?
Mahalaga pa ba iyon?
Abo na lang ngayon.
Alam ko ang sakit na dinadala mo.
Nagdadalamhati ako.
Para sa mga nawala sa iyo.
Iyang nasa leeg mo.
Tanda ba iyan ng hari ng mga tao mo?
Wala kaming hari dito.
-Kung meron, saan makikita kahariang ito? -Para saan pa?
Paano kung sabihin ko sa iyong mababawi pa natin ito?
Plagay ko kulang ka ng hukbo.
Bakit umiiwas ka sa tanong ko?
Bakit ka napadpad sa laot?
Sa halip na magpahinga, pinili kong hanaping
ang pinaka-kalabang responsable sa paghihirap mo
Elf, 'di mo idinulot ang paghihirap ko at 'di mo ito maaayos.
Gaano man katibay ang kalooban mo. O ang pagmamataas mo.
Kaya hayaan mo na lang.
Tinutugis ko na ang kaaway na ito bago pa man unang sumikat ang araw sa langit.
Mas mahaba pa sa buhay mo ang kakailanganin
para mabanggit ang mga pangalan ng lahat ng kinuha nila sa akin.
Kaya hindi ko mapipiling hayaan na lang.
Sa wakas, naging matapat ka rin.
Kung gusto mong pumatay ng Orcs, para makaganti, problema mo iyon.
Huwag mong palabasing kabayanihan
Sasabihin mo ba sa akin kung nasaan ang kaaway?
Sa Katimugan.
Kailangan kong malaman kung ilan ang kaaway,
kung ano'ng watawat ang dala nila,
tapos sasabihin mo sa akin kung saan sila huling namataan.
May sarili akong mga plano, Elf.
Humanda ka.
-Ingat! -Magdahan-dahan ka.
Ano'ng "walang mga katawan?"
Walang tao sa buong nayon.
Para bang nilamon ng lupa ang mga mamamayan ng Hordern.
Magalaw talaga ang lupain. Matagal nang ganooon.
At laging umuusok ang Lawa ng Crookfinger.
Nakita ko ang lagusan
Malalim at maayos pagkahukay.
Sa paanong paraan, ewan ko, pero naghukukay sila patungo satin.
Sinasabi ko sa iyo, nasa panganib tayo.
Dapat nating sabihin sa iba.
Hindi! Ayaw ko sa tsismis na ito, Bronwyn.
Nakakita ako ng mga pagguho na 'di kasimpanganib ng matalas na dila,
at kung walang katibayan o ano pa, mananatili itong ganyan.
Waldreg, mag-isa na lang tayo.
Walang tao sa Ostirith. Inabandona na ang bantayan.
Alam ko at hindi ko yayayain mga Elves.
dahil lang sa isang butas sa lupa.
Kabawasan ng problema na wala sila. Para sa karamihan sa atin.
Mga buwisit na bubwit.
Mga nakakainis na bubwit!
Theo?
Theo, ano'ng problema? Ano'ng nangyari?
Humingi ka ng tulong. Sige na.
Takbo! Theo, takbo!
Hoy!
Tumigil ka!
Kung mayroon sa inyong gustong mabuhay,
pumunta tayo sa tore ng mga Elf pagsikat ng araw.
Kailangan nating itali ang bangka! Nasisira ito!
Napakalakas ng hangin.
Humawak ka sa mga lubid!
Halika! Abutin mo ang kamay ko!
Itali mo ang sarili mo sa akin!
Tara na! Iabot mo ang iyong kamay!
Kumusta? Ako ito, si Nori.
Ilang araw na lang ay aalis na kami, at wala na ang lahat...
Tatlong kuneho sa may buwan.
Gusto kitang tulungan.
Akala ko ay kaya mo, pero patawad.
Is ayang parol. Mga alitaptap ang gamit namin.
Ano'ng sinasabi niya sa kanila?
'Di ko alam ang wika ng alitaptap.
Mga bituin ang mga iyan.
Isang uri ng konstelasyon.
Sige? Mga bituin ang mga iyan? Ano'ng ibig sabihin n'yan?
Ganito natin siya tutulungan
Gusto niyang tulungan natin siyang mahanap ang mga bituin.
Iyon 'yon, hindi ba?
Hindi ba?
'Di ko nakita ang mga bituing iyan.
Pero may ideya ako kung saan mahahanap ang mga ito.
Nori?
Nakakatiyak ako. Hindi niya alam.
Baka.
Baka hindi.
Maluwag talaga ang damdamin mo
sa mga Elf.
Sabihin mo, nagkataon lang bang
may pumuntang Elf sa atin? Ngayon?
Kalahating siglo ko nang kilala si Elrond, Ama.
Madarama ko kung may itinatago siya.
Baka nadama niyang may itinatago ka.
Sobrang taas ng tingin mo sa kanila.
Tayo ang nakakalamang dito.
Oo. Sa ngayon.
Kaibigan si Elrond. Tiwala ako sa kanya.
'Di puwedeng magkatiwalaan ang dalawang magkaiba.
Kalaunan, tiyak na isa sa kanila ang mananaig.
Theo!
Handa ka na?
Opo, Nay. Handa na ako.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor Brian Mathew Ligsay