Meu irmán deu a vida buscando a Sauron.
A súa encomenda agora é miña.
Comandante Galadriel.
Esta compañía lévaa seguido ata os confíns do mundo.
Hai anos que non se ven orcos.
A existencia desa marca proba que Sauron escapou.
Falta saber a onde.
O mal marchou.
Daquela por que o sinto aínda aquí?
Estes heroes poderán cruzar o mar para morar por toda a eternidade.
Xa loitaches abondo, Galadriel.
Deixa a espada.
Sen ela, que serei?
Oíches falar do traballo do señor Celebrimbor?
O mellor ferreiro élfico, como non.
Que fai un deles aquí?
Parece que ten unha enfermidade.
-Onde pastou? -Roldou polo leste hai uns días.
Ata onde?
Hordern...
Nunca pensaches que haberá máis alá?
Máis do que pensamos.
Ninguén sae do carreiro e ninguén camiña só.
Os ceos están estraños.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
-Nori! -Poula!
Estás tola? Sae de aí!
Non deberías asustar a xente así.
Nin estar aquí.
Non está quente.
Vale, non está quente.
Iso non cambia que non haxa un xigante.
Xa pos a cara esa. Non, Nori...
Nori!
Nori, non!
Nori, para! Está morto, veña!
Non, por favor!
Non!
Que...?
Túa nai vaite matar.
Ti non llo vas contar nin eu. Ale, bule.
Non podemos deixalo aí a mercé dos lobos.
-Por que? -Nós non somos así.
Non serás ti.
Non podo con el soa. Axúdasme?
-Non. -Poula!
Como imos cargar cun xigante?
Debeu caer unha estrela.
E grande.
Cantos sinais precisas?
Faime caso, é mellor levantar o campamento.
E a festa que?
Mellor non precipitarse.
É máis seguro estar o campamento ca por aí.
Pero estade alerta.
-Malva ten razón. -Abofé.
Isto non pinta ben.
Ale, liscade. Veña.
-Vale... -Veña, bulide.
Mira para el. É descomunal.
-Ten que ser... -Non é un trol!
Moi ben, listiñapé. Daquela que é?
Se cadra é da xente grande.
Humano?
Imposible. Estaría esmagado.
Elfo, entón?
Non ten as orellas. Nin é guapo.
E os elfos non caen do ceo.
Ninguén, que eu saiba.
Pois el caeu.
-Estás tirando? -Tiro, claro.
Pois tira máis!
É inútil, non caberá no carro.
Só vai ser unha noite.
Mañá dámoslle comida e que marche.
-A onde? -Xa o pensaremos.
-Isto non é unha aventura. -Que dis?
-Non busquei isto. -Pero non o deixas.
-Non podo. -Non queres.
Este estraño non é home nin elfo
nin un aguiacho coa á rota.
-Iso foi unha vez. -El é outra cousa.
Igual é perigoso.
Falas coma Malva e ás irmás.
Non son elas só.
Se alguén sabe que axudamos a un estraño
e pasa algo malo nas tres próximas estacións,
será culpa nosa.
Se unha néboa dura de máis ou unha roda se atranca.
-Ai, cabrallo! -Corre, que non choque!
Agora impórtache?
Non! É polo carro, que non é meu!
Por que fas isto, Nori?
Síntome responsable del.
-Pásache con todos. -Non.
Isto é diferente.
Puido caer en calquera lugar e caeu aquí.
Parecerá estraño, pero dáme que é importante.
Coma se pasara por algo.
Que eu tivera que atopalo. Eu.
Non o podo deixar ata que estea a salvo.
E ti?
Vale, non direi nada.
Grazas.
Que comen os xigantes, por certo?
Espero que pepeludas non.
Só as que non garden os segredos.
O chan está cheo de fisuras. Coma se a terra tremera.
Non hai cadáveres.
Nin feridos.
Igual fuxiron todos.
Pode ser.
Esta casa era de Ciaran.
E... de Hana, a súa muller.
Aquí non tremeu terra. Alguén escavou isto.
Algo.
Homes non foron.
Marcha. Avisa a túa xente.
Non vés comigo?
Debo seguir o corredor.
-Non sabes o que haberá. -Por iso debo ir.
EREGION Reino dos ferreiros élficos
O martelo de Fëanor.
A ferramenta que forxou os Silmarils.
As xoias que conteñen a luz de Valinor.
É curioso, non si?
Que un obxecto poida crear tanta beleza...
e tanta dor.
A verdadeira creación require sacrificio.
Din que para Morgoth os Silmarils eran tan fermosos
que tras roubalos, botou tempo
sen parar de contemplalos.
Só cando unha bágoa del caeu nas xoias
e viu diante a maldade do seu reflexo,
saíu do soño ao fin.
Dende ese momento, el...
non volveu mirar a luz delas.
O traballo de Fëanor case conmoveu o corazón do Grande Inimigo.
Que conseguiu o meu?
Conmoveu o meu o corazón, señor.
E o de moitos elfos.
Pero eu aspiro a máis ca iso.
Hai unha era, trouxemos a guerra aquí.
Quéroo encher de beleza.
Alén de xoias insignificantes, quero elaborar algo con poder real.
Que pensades elaborar?
O "que" é un escintileo no horizonte.
Ti viñeches a Eregion a axudarme a acadar o "como".
Unha torre?
Que poida albergar a fragua máis poderosa construída,
que xere unha chama quente coma a lingua dun dragón
e pura como o luar.
Con ela creariamos cousas que transformarían a Terra Media.
Cal é a dificultade?
Necesítoa para a primavera.
Señor, iso requeriría...
Man de obra como nunca se xuntou.
Si. O alto rei non pode proporcionala.
Daquela envioute a ti en troques.
Considerastes buscar axuda fóra dos lindes da nosa raza?
Canto de fóra?
EREGION Reino dos ferreiros élficos
KHAZAD-DÛM Reino dos ananos
Unha alianza cos ananos sería o éxito diplomático desta era.
O seu príncipe, Durin, é un vello e querido amigo.
Coma un irmán para min.
Disque os ananos ampliaron as súas salas nos últimos tempos.
Esculpen a pedra
con tanto respecto coma quen coida dun pai ancián.
Levo tempo querendo velos traballar.
Non sabía que os admirabades.
Admiro a quen sabe ver o misterio das cousas,
a quen sabe extraer da sinxeleza de algo
a beleza que contén.
Permitiríame o teu amigo acceder aos seus talleres?
Coñezo a Durin e fará moito máis ca iso.
Recibiranos cos brazos abertos,
co son dos cornos,
mesas cheas de porco salgado,
e tanta cervexa como para encher o Anduin.
Que queredes?
Preséntase Elrond, de Lindon,
con Celebrimbor, señor de Eregion.
Solicitamos ver o príncipe Durin.
Non.
Pido desculpas.
Dígalle a Durin que o seu amigo Elrond...
O que decidiu xa cho dixen, elfo.
Co son dos cornos?
Moi ben, amigo meu.
Invoco o rito de Sigin-tarâg.
Cal é o rito de...?
Reunirémonos en Eregion.
-Sabes o que fas? -Señor Celebrimbor, confiade en min.
Dominades a vosa arte, meu amigo.
Concedédeme uns días para practicar a miña.
Elmendéa.
-Khazad! -Dûm!
Que ledicia verte, meu...
O elfo Elrond invocou o rito de Sigin-tarâg.
A proba de resistencia dos ananos,
ideada polo mesmo Aulë.
Cando alcemos os martelos,
romperemos as grandes pedras ata que un dos dous non dea máis.
No caso de que o elfo perda,
será expulsado das terras dos ananos.
Para sempre!
O elfo entendeuno?
Entendeuno.
No improbable caso de que o elfo gañe...
concederémoslle un favor, mais se perde...
Expulsado. Xa. Entendido.
Comecemos!
Durin! Durin! Durin!
Vamos aló, elfo.
Ola.
Agarda! Agarda, son eu!
Son eu, para!
Agarda!
Axudeiche onte. Lémbrasme, non si?
Non si?
Vale.
Que che parece isto?
Eu non che fago mal
e ti non mo fas. Hai trato?
É un bo comezo, non é?
Agora ben, meu pai sempre di:
"Un pepeludo sen maneniras chegará tan lonxe coma unha roda cadrada".
Eu son Nori.
Son Nori.
Eu...
Non, eu son Nori.
Non, eu Nori.
E o teu nome? Ti?
Non o lembras?
Levaches unha boa caída.
Calquera estaría mareado.
Eu caín dunha árbore
e botei días chamándolles amororcos aos amorodos.
Imaxínalo? Un amororco?
É comida.
Na túa terra comedes, non si?
Claro que comen, Nori, vaia pregunta.
Non, así non é...
Largo!
Déixao, Malva. Por que non axudas?
Axudo pedíndolle a el que axude.
Deixa de papar moscas e bótanos un pé.
Coido que Nori estaba desexando axudar con iso.
Nori!
De onde es, por certo?
A onde pertences? Onde están os teus?
Os que son coma ti.
Non hai máis coma ti?
E... arriba.
Veña, mangallón.
Esforzádevos, rapaces.
Que é iso?
Mana...
É unha especie de mapa?
Veña, rapaces.
Ten sitio.
Mana...
Úrë...
Mana...
Úrë...
Só vexo unha morea de puntos e liñas.
Non entendo nada.
Mana!
Intento axudarche, pero...
Úrë!
Son só unha pepeluda!
Nori!
Amiga.
Amiga. É só unha amiga.
Nori.
Teu pai.
Arando si que é.
Nori, estou ben.
Esvarei na herba. É só unha escordadura.
Non é nada...
-Mamá... -Non te preocupes.
Debín estar alí.
Agora estás, non si?
Veña, vaime por auga fría e sal.
É moi grave? Poderá migrar?
Pero...
Xa o viches.
A perna non lle poderá cunha folla.
-E menos cun carro. -Métete no teu, Malva.
Por aquí!
Ven. Achégate.
-Pero que fas? -Non a deixarei á deriva.
Vas compartir con ela as racións?
As mareas do destino cambian.
Fareino, si.
A túa igual sobe, ou baixa.
Se non a rescatamos, a súa morte caerá sobre nós.
Non che preocupou cando debatiamos a morte de Doble.
A crueldade non será a nosa salvación.
Que non suba.
Subídea.
Non.
Contesta primeiro.
Que fas aquí?
Separeime do meu barco.
Nun ataque?
E logo non o viches?
O que?
O dragón.
Saímos ao mar hai dúas semanas...
-Tes que contarllo todo? -Por que non?
Paréceche perigosa?
As aparencias enganan.
Unha elfa.
Quíteme a man de enriba, señor.
Embusteira.
-Estamos salvados, mirade! -Apurade.
Mirade! Aquí!
Axudádenos!
Bulide, axudádeme a facer un facho!
Agardade! Ata vermos as velas.
Hai corsarios nestas augas. Queredes que vos esfolen?
Ese non é un barco corsario.
É... o noso barco.
O dragón.
Quietos.
A elfa tróuxoo ata nós.
Velaí vén!
Axuda!
Como te chaman?
Galadriel.
Eu son Halbrand.
Que rumbo poñemos?
Si!
Un can pode ladrarlle á lúa,
mais non a pode baixar.
Marcha xa.
Querería o meu señor escoltarme ata a saída?
Con gusto.
Impresionante. Non pensei ver a túa cidade tan cambiada.
Vinte anos dan para moito.
Foron 20 só?
Pois cóntarme o segredo.
Son segredos nosos.
Durin, ofendinte?
Para dicircho cómpre máis tempo.
Bótame sen explicacións, tes dereito.
Abofé, elfo arrogante.
Pero non perdas a mellor oportunidade
que tivo un príncipe anano,
e escoita a miña proposta.
Velaí está.
Viñeches porque algo queres.
Vin ver un amigo que botei en falta.
Ai si? Faltaches á miña voda.
Ao nacemento dos meus fillos. Dos dous!
Non podes chegar na miña montaña e esixir un recibimento cálido.
Non podes reclamar o que ti desbotaches.
Desbotei? Durin...
Vinte anos poden ser un pestanexo para un elfo,
pero eu vivín toda unha vida nese tempo.
Unha na que faltaches.
Que podes dicir diso...
"amigo"?
Parabéns.
Pola túa muller e os fillos.
Espero que chegues a perdoarme.
E tamén me gustaría desculparme coa túa familia.
Descúlpaste con Disa e liscas.
Nada de coñecerse mellor.
Nin de lembrar o pasado e tampouco vas quedar a cear.
Entendido.
Polas barbas de Aulë! Non!
Non serás Elrond, ou que?
Iso temo, fermosa dona.
Durin non me dixo que viñas.
Durin non o sabía.
Fun neglixente ao non visitarvos antes.
Un descoido polo que me veño desculpar.
-Quedas a cear. -Xa marcha.
-Queda. -Marcha!
Queda.
Ei! Téñovos dito que me deixedes as cabezas!
E eu díxenvos, trasnos, que quedásedes na cama.
Veña!
Gerda! Gamli! Veña, bulide.
Ponte cómodo, por favor.
Pero non demasiado.
Gamli, por favor!
Mirade que ides para as de minas sal!
Cos troles das covas e as arañas das estalagmitas!
Como vos coñecestes?
Eu estaba a resoar unha cámara que abriran,
convencida de que había preto un bo depósito de prata...
"Resoar"? Nunca oíra iso.
Cantámoslle á pedra.
Unha montaña éche coma unha persoa.
É unha historia longa e cambiante con incontables elementos.
A terra e o mineral, o aire e a auga.
Cántalle como debes e cada elemento reflectirá a canción
e contarache a súa historia, amosando o que agocha,
onde minar, onde facer túneles e...
E onde deixar a montaña intacta.
É unha tradición fermosa.
En fin, andabamos a sacar o material e o meu equipo de súpeto calou.
Entón, vexo o noso príncipe.
Viñera ver o que faciamos.
Algo por baixo do del.
Pensei que era só curiosidade,
ata que apareceu na seguinte prospección,
e na seguinte, e na seguinte.
Sempre che foi moi fisgón.
Tardou semanas en atreverse a cortexarme.
Dúas semanas como moito.
-Foron cinco. -Mentireira.
É mentira.
Agora dirá que non,
mais quedou namorada en canto nos vimos.
Unha unión feliz, dende logo.
Deberas vir á voda.
Abonda.
O teu amigo está aquí.
Non podemos alegrarnos diso?
Non está aquí por nós.
O rei del enviouno a quitarnos o noso.
Ao contrario, vir a Khazad-dûm foi idea miña.
Só che pedín que me escoitases.
Xa, así empezan.
E despois, sácannos ata os ollos.
-Os elfos tiran para os elfos. -Cando fun así?
-Non sei. Dimo ti. -Polas barbas de Aulë!
Non vos podedes amigar?
Vexo que coidastes da plántula.
Plantámola e fixémola medrar.
É coma se fose a nosa terceira filla.
Que clase de árbore é exactamente?
Unha plántula da nosa Grande Árbore de Lindon.
Símbolo da forza e da vitalidade da nosa xente.
Algúns chamáronlle tolo
por crer que medraría nun lugar tan escuro.
Onde hai amor, non hai escuridade.
Como non ía medrar nun fogar coma o voso?
Non irás marchar xa?
Temo que prolonguei de máis a visita.
Grazas, Disa, pola hospitalidade.
Durin.
Raio, senta!
-Por favor, non quero importunar. -Que sentes.
Estás seguro?
Non. E sigo enfadado. Fálame da proposta do teu rei
para que decida se presentarlla a meu pai
ou guindala nun foxo de escoura.
Non tes que estar distante.
Só me pregunto que clase de home
abandonaría tan axiña os compañeiros á súa sorte.
Un que sabe sobrevivir.
Por que ser parte do grande albo?
Segues sendo un albo.
Dubido que esteamos a salvo ata chegar a terra.
Estar a salvo non será tan doado.
Polo menos, non para ti.
"Separácheste" do teu barco?
De veras?
-Es unha desertora. -Teño pinta diso?
Non tes pinta de seres das que lle pasan cousas porque si.
Daquela, andas fuxindo.
Aínda non sei se foxes de algo ou persegues algo.
Era o meu deber volver á Terra Media.
E iso e todo o que precisas saber.
-Asuntos élficos importantes, claro. -Que che fixeron os elfos?
Cúlpasnos por estares aquí perdido?
Non foron elfos os que me botaron da miña terra.
Foron orcos.
O teu fogar... onde era?
Que importa?
É cinzas.
Coñezo ben a dor que levas contigo.
Síntoo.
Polos que perdiches.
O que tes no pescozo...
É o emblema do voso rei?
Nós non temos rei.
-De térdelo, onde estaría o reino? -Para que?
E se che digo que o poderiamos recuperar?
Non tes exército.
Por que evades a pregunta?
Que facías soa no mar?
En vez da gloria eterna, escollín buscar
o inimigo responsable do teu sufrimento.
Elfa, non fuches ti a causante e non podes arranxalo.
Aínda tendo moita vontade. Ou orgullo.
Así que déixao estar.
Persigo ese inimigo dende antes de que o sol tinxise o ceo.
Levaría máis tempo do que vivirás
pronunciar os nomes dos que me arrebataron.
Así que non podo deixar estar.
Por fin, un pouco de sinceridade.
Se queres matar orcos e saldar contas, é cousa túa.
Non o disfraces de heroísmo.
Disme onde anda o inimigo ou non?
Nas Terras do Sur.
Preciso saber cantos eran
para quen loitaban,
e despois lévasme ao último sitio onde os viron.
Teño plans meus, elfa.
Prepárate.
-Coidado! -Amodo, rapaza.
Como que non había cadáveres?
A vila toda estaba baleira.
Era coma se a terra tragase a xente de Hordern toda.
Esta terra sempre tivo mal xenio.
E o lago Dedotorto sempre está a filtrar vapores.
Vin un túnel.
Profundo e ben escavado.
Quen o fixo non o sei, pero escavaron cara a nós.
Se quedamos aquí, corremos perigo.
Debemos correr a voz.
Non! Non irei con ese conto, Bronwyn.
Teño visto sismos menos nocivos ca unha lingua leriante,
e sen proba ningunha, non hai caso.
Waldreg, estamos indefensos.
Ostirith está baleiro. A torre, abandonada.
E non vou traer os elfos de volta
por culpa dunha fochanca.
Que marcharan é un alivio. Ao menos para moitos de nós.
Condenados ratos!
Mal raio vos coma!
Theo?
Theo!
Theo, que pasa? Que pasou?
Pide axuda. Corre.
Theo, corre!
Ei!
Para!
Se algún de vós quere vivir,
marchamos para a torre dos elfos ao albor.
Temos que amarrar o barco! Que se desfai!
O vento é moi forte.
Colle os cabos!
Veña! Dáme a man.
Átate a min!
Veña! Dáme a man.
Ola. Son eu. Son Nori.
Faltan uns días para a migración e está todo...
patas para a arriba.
Quería axudarche.
Pensei que podería, pero non.
É un farol. Facémolos con vagalumes.
Que lles está a dicir?
Non falo vagalume.
Son estrelas.
Coma unha constelación.
Vale, son estrelas. Que quere dicir iso?
É o xeito de axudarlle.
Quere que lle axudemos a atopar esas estrelas.
É iso, non é?
Non si?
Nunca vin esas estrelas,
pero fágome unha idea de onde atopalas.
Nori...
Estou seguro. Non sabe nada.
Quizais si.
Quizais non.
Sempre hai arenito no granito
no que respecta aos elfos.
Non che parece moita coincidencia
que un elfo apareza na nosa porta xusto agora?
Coñezo a Elrond dende hai medio século, padre.
Saberíao se agochase algo.
Se cadra el sabe que ti agochas algo.
Sobreestimas a raza del.
Somos nós quen temos o martelo polo mango.
Somos. Polo de agora.
Elrond é un amigo. Fíome del.
Non hai confianza entre rocha e martelo.
Chegado o momento, un dos dous escacha.
Theo!
Estás listo?
Si, madre. Estou.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: María Luisa Lage Garea