Mój brat stracił życie, ścigając Saurona.
Jego zadanie przypadło teraz mnie.
Dowódczyni Galadrielo.
Nasz oddział podążył za tobą na skraj świata.
Od lat nikt nie widział orków.
Ten znak to dowód na to, że Sauron zdołał uciec.
Tylko dokąd?
Zło przeminęło.
Więc czemu nadal jest tutaj?
Bohaterowie ci przeprawią się przez Morze, by żyć po wieczne czasy.
Dość się już nawojowałaś.
Odłóż miecz.
I kimże będę bez niego?
Znajome ci są dzieła lorda Celebrimbora?
Najwspanialszego kowala, oczywiście.
A ten co tu robi?
Coś jej dolega.
-Gdzie się pasła? -Parę dni temu zaszła na wschód.
Jak daleko?
Hordern...
Nie zastanawiasz się czasem, jak wygląda świat?
Dalej, niż docieramy.
Nikt nie zbacza ze szlaku i nikt nie wędruje sam.
Niebo jest jakieś dziwne.
WŁADCA PIERŚCIENI PIERŚCIENIE WŁADZY
-Nori! -Poppy!
Brak ci piątej klepki? Odejdź stamtąd!
Nie powinnaś się tak skradać.
A ty nie powinnaś tu być.
Nie parzy.
Fakt. Nie parzy.
Ale olbrzym wciąż tam jest.
Znam tę minę. Tylko nie to, Nori...
Nori!
Nori, nie!
Zostaw go! Nie żyje! Chodź!
Nie! Proszę!
Nie!
Co...
Mama cię zabije.
Nic jej nie powiesz. Ja też nie. Prędko.
Nie zostawimy go tu na pożarcie wilkom.
-Bo? -Bo tak się nie robi.
Ty tak nie robisz.
Sama go nie udźwignę. Pomożesz mi czy nie?
-Nie. -Poppy!
Jakim cudem udźwigniemy olbrzyma?
To pewnie spadająca gwiazda.
I to spora.
Mało ci jeszcze znaków?
Powinniśmy zwinąć obóz. Czym prędzej.
A festyn?
Co nagle, to po diable.
Bezpieczniej będzie pozostać w obozie.
Ale bądźcie czujne.
-Malva ma rację. -Owszem.
To nie wróży nic dobrego.
Idźcie stąd. No już.
-Dobrze. -No już, zmykajcie.
Spójrz na niego. To wielkolud.
-To pewnie... -Nie jest trollem.
Co ty nie powiesz, mądralińska. Kim więc?
Może jednym z dużych.
Człowiekiem?
Wątpię. Byłaby z niego miazga.
To może elfem?
Nie te uszy. I urodą nie grzeszy.
Elfy nie spadają z nieba.
Ani nikt. Z tego, co wiem.
On spadł.
-Ciągniesz? -Ciągnę przecież!
Wysil się!
Bez sensu. Nie zmieści się na wózku.
Tylko na jedną noc.
Rano spakujemy mu wałówkę i go odprawimy.
-Dokąd? -To zmartwienie na jutro.
-To nie zabawa w przygodę. -Czemu tak mówisz?
-Ja tego nie chciałam. -To czemu go nie zostawisz?
-Bo nie mogę. -Bo nie chcesz!
To nie człowiek czy elf,
czy orlik ze złamanym skrzydłem.
-Raz mi się zdarzyło. -Nie wiemy, kto to.
Może jest niebezpieczny.
Mówisz jak Malva i siostry.
Nie tylko one.
Jeśli się wyda, że pomogłyśmy nieznajomemu,
to miesiącami za każde niepowodzenie
będą winić nas.
Gdy mgła się nie rozwieje albo koło wpadnie w koleinę...
-Kozie kopyto! -Prędzej, bo się rozbije!
Teraz się o niego martwisz?
Nie! To nie moja taczka!
Czemu to robisz, Nori?
Czuję się za niego odpowiedzialna.
-Jak za wszystkich. -Nie.
To nie to samo.
Ze wszystkich miejsc znalazł się właśnie tutaj.
Wiem, że to brzmi dziwnie, ale coś mi mówi, że to ma znaczenie.
Jakby tak właśnie miało się stać.
Że to ja miałam go znaleźć. Ja.
Nie mogę go zostawić, dopóki nie będzie bezpieczny.
A ty?
Dobrze. Nikomu nie powiem.
Dziękuję.
Czym żywi się taki olbrzym?
Oby nie Harfootami.
Tylko tymi, którzy nie dotrzymują tajemnic.
Ziemia jest popękana. Jak po trzęsieniu.
Nie ma zabitych.
Ani rannych.
Może uciekli.
Może.
Tu mieszkał Ciaran.
I... Hana. Jego żona.
To nie trzęsienie ziemi. Ktoś wykopał tu przejście.
Coś.
To nie dzieło człowieka.
Wracaj. Ostrzeż wioskę.
Nie idziesz ze mną?
Muszę przejść na drugą stronę.
-Nie wiesz, co tam jest. -Dlatego właśnie muszę tam pójść.
EREGION KRÓLESTWO ELFICH KOWALI
Młot Fëanora.
Narzędzie, które wykuło Silmarile.
Klejnoty, w których zamknięto światło Valinoru.
To zadziwiające.
Ten sam przedmiot stworzył tyle piękna...
i sprawił tyle bólu.
Prawdziwy akt tworzenia wymaga poświęceń.
Powiadają, że piękno Silmarilów tak urzekło Morgotha,
że wykradłszy je, tygodniami
nie robił nic, tylko wpatrywał się w ich głębię.
Dopiero gdy spadła na nie jego łza
i ujrzał w nich odbicie własnego zła,
czar prysł bezpowrotnie.
Od tamtej pory
nie mógł już patrzeć na ich światło.
Dzieło Fëanora niemal poruszyło serce samego Wielkiego Wroga.
A co ja osiągnąłem?
Poruszyłeś moje serce, panie.
I niejednego elfa.
Pragnę dokonać dużo więcej.
W poprzedniej erze nasz ród sprowadził tu wojnę.
Chcę, by zapanowało tu piękno.
Nie chcę poprzestać na wyrobie klejnotów, lecz wykuć coś o prawdziwej mocy.
Co pragniesz stworzyć?
„Co” to zaledwie błysk na odległym horyzoncie.
Przybyłeś do Eregionu, by pomóc mi ustalić „jak”.
Wieża?
Taka, która pomieści najwspanialszą kuźnię w dziejach.
Której płomień będzie gorący jak język smoka
i czysty jak światło gwiazd.
Stworzymy w niej dzieła, które przemienią Śródziemie.
Na czym polega trudność?
Muszę uporać się z tym do wiosny.
Mój panie, to wymagałoby...
Niezwykle liczebnej siły roboczej.
Najwyższy Król nie zdoła mi jej zapewnić.
W zamian przysłał mi ciebie.
Rozważałeś współpracę z jednym z sąsiednich ludów?
Który masz na myśli?
EREGION KRÓLESTWO ELFICH KOWALI
KHAZAD-DÛM KRÓLESTWO KRASNOLUDÓW
Sojusz z krasnoludami byłby dyplomatycznym osiągnięciem naszej ery.
Ich książę Durin to mój drogi przyjaciel.
Jest mi niemal bratem.
Słyszałem, że krasnoludowie rozbudowali ostatnio swoje siedziby.
Rzeźbią w skale
z szacunkiem, jaki okazuje się starzejącym się rodzicom.
Od dawna pragnę ujrzeć ich przy pracy.
Nie wiedziałem, że tak ich podziwiasz.
Podziwiam każdego, kto zna zagadkową naturę rzeczy
i potrafi dostrzec w prostocie
obietnicę czegoś pięknego.
Czy twój przyjaciel wpuści mnie do pracowni?
Jak znam Durina, na tym nie poprzestanie.
Przyjmie nas z otwartymi ramionami
przy fanfarze baranich rogów
i ugości nas soloną wieprzowiną
i całą rzeką słodowego piwa.
Czego chcecie?
Elrond z Lindonu.
Jest ze mną Celebrimbor, władca Eregionu.
Chcemy odwiedzić księcia Durina.
Nie.
Wybacz, proszę.
Powiadom lorda Durina, że jego przyjaciel Elrond...
Dostałeś już odpowiedź, elfie.
Fanfary?
No dobrze, przyjacielu.
Powołuję się na Sigin-tarâg.
Czym jest...
Spotkamy się w Eregionie.
-Na pewno wiesz, co robisz? -Zaufaj mi, panie.
Jesteś mistrzem w swoim fachu, mój drogi.
Daj mi kilka dni, bym wykazał się w swoim.
Elmend é a...
-Khazad! -Dûm!
Moje serce rośnie na twój widok...
Elf Elrond powołał się na rytuał Sigin-tarâg.
Krasnoludzką próbę wytrzymałości
ustanowioną przez samego Aulëgo.
Uniesiemy młoty
i będziemy rozbijać głazy, aż jeden z nas opadnie z sił.
Jeśli elf się podda,
za karę utraci prawo wstępu na ziemie krasnoludów.
Na zawsze!
Czy elf zrozumiał?
Zrozumiał.
Jeśli jakimś cudem elf wygra...
zostanie skromnie nagrodzony. Lecz jeśli przegra...
Ukarany. Tak. Rozumiem.
Zaczynać!
Durin!
Do dzieła, elfie.
Halo?
Czekaj! To ja!
To ja! Przestań!
Czekaj!
Pomogłam ci zeszłej nocy. Pamiętasz mnie, prawda?
Prawda?
Umówmy się tak...
Ja nie skrzywdzę ciebie.
A ty nie skrzywdzisz mnie. Zgoda?
Pierwsze koty za płoty.
Zacznijmy od podstaw. Ojciec mawia,
że Harfoot bez manier jest równie bezużyteczny co kwadratowe koło. Zatem...
Jestem Nori.
Ja...
Nie, ja jestem Nori.
Nie, ja Nori.
A jak ty masz na imię? Ty.
Nie pamiętasz, prawda?
Spadłeś z wysoka.
Każdy miałby w głowie kogel-mogel.
Spadłam kiedyś z drzewa.
Przez tydzień na truskawki mówiłam „turkawki”.
Wyobraź sobie! Turkawki.
Jedzenie.
W twoich stronach też się je, prawda?
Wiadomo, Nori, głupie pytanie.
Nie... Nie tak...
Largo!
Zostaw go, Malva. Pomóż nam.
Pomagam, prosząc go o pomoc.
Przestań się lenić i chodź nam pomóc.
Nori przecież bardzo chciała pomóc.
Nori!
Skąd pochodzisz?
Gdzie jest twój dom? Gdzie pozostali?
Twoi krajanie. Tacy jak ty.
Są jacyś poza tobą?
I w górę...
Dawaj, siłaczu.
Wytężcie siły, panowie!
Co to?
Mana...
Jakaś mapa?
Dalej!
Zmieści się.
Mana...
Úrë...
Mana...
Úrë...
To same kropki i zawijasy.
Nie rozumiem.
Mana!
Próbuję ci pomóc, ale...
Úrë!
Jestem tylko Harfootem!
Nori!
Przyjaciółka.
Przyjaciółka. To przyjaciółka.
Nori.
Twój ojciec...
A to ci jagoda.
Nori, nic mi nie jest.
Trawa była śliska. To tylko zwichnięcie.
Nie ma się o co martwić...
-Mamo... -Nic nie mów.
Nie było mnie tu.
Teraz jesteś.
Przynieś mi zimną wodę i sól.
Źle z nim? Da radę wędrować?
Sam widziałeś.
Nie da rady stanąć na tej nodze.
-Co dopiero ciągnąć wózek. -Pilnuj własnego nosa.
Tutaj!
Chodź. Podpłyń bliżej.
-Co ty wyprawiasz? -Przecież jej tak nie zostawię.
Podzielisz się z nią swoim przydziałem?
Fale wyznaczają los.
Jeśli trzeba.
Czeka cię przypływ albo odpływ.
Jeśli jej nie wpuścisz, będziemy ją mieć na sumieniu.
Śmiercią Doble'a aż tak się nie przejęłaś.
Okrucieństwo nas nie zbawi.
Nie wpuszczaj jej.
Pomóż jej.
Nie.
Najpierw niech gada.
Co tu robisz?
Odłączyłam się od mojej załogi.
Ktoś na was napadł?
Więc go nie widziałaś?
Czego?
Wijca.
Dwa tygodnie temu wyruszyliśmy...
-Musi wszystko wiedzieć? -Czemu nie?
Wygląda niebezpiecznie?
Wygląd bywa zwodniczy.
Elf!
Ręce przy sobie.
Skłamałaś.
-Jesteśmy ocaleni. Patrzcie! -Prędko!
Patrzcie! Tutaj!
Pomóżcie nam!
Zapalmy pochodnię. Prędzej!
Czekajcie! Aż zobaczymy żagle.
Grasują tu korsarze. Chcecie, by zdarli z was skórę?
To nie statek korsarzy.
To nasz statek.
Wijec.
Nie ruszajcie się.
To ona go tu ściągnęła.
Nadpływa!
Na pomoc!
Jak cię zwą?
Galadriela.
Halbrand.
Obierz kurs.
Pies wyje do księżyca.
Ale na ziemię go nie ściągnie.
Odejdź.
Czy Jego Wysokość raczy odprowadzić mnie do wyjścia?
Chętnie.
To zadziwiające. Nie spodziewałem się tutaj takich zmian.
W końcu minęło 20 lat.
Tylko 20?
Wyjaw mi wasz sekret.
Sekretów się nie wyjawia.
Uraziłem cię?
Zabrakłoby mi czasu na odpowiedź.
Możesz się mnie pozbyć bez słowa...
Żebyś wiedział, pierzasty fircyku.
Ale zanim zaprzepaścisz okazję,
jakiej od lat nie miał żaden krasnolud,
wysłuchaj chociaż mojej propozycji.
Wydało się.
Oto czemu tu jesteś. Bo czegoś chcesz.
Odwiedzam przyjaciela, za którym tęskniłem.
Tęskniłeś? Przegapiłeś moje wesele.
Narodziny dwojga moich dzieci.
Zjawiasz się znienacka i mam cię witać z otwartymi ramionami?
Powołujesz się na to, co sam odrzuciłeś?
Odrzuciłem? Durinie...
Może elfom 20 lat mija w mgnieniu oka.
Mnie w tym czasie upłynęło całe życie.
A tyś je przegapił.
I co mi teraz powiesz...
„przyjacielu”?
Gratuluję ci.
Żony i potomstwa.
Mam nadzieję, że mi przebaczysz.
Chciałbym też przeprosić twoich bliskich.
Przeprosisz Disę i wychodzisz.
Żadnego spoufalania.
Żadnych wspominek. I nie ma mowy o wspólnej kolacji.
Rozumiem.
Na brodę Aulëgo! Nie!
To chyba nie Elrond?
Obawiam się, że tak, moja pani.
Durin nie mówił, że nas odwiedzisz.
Durin nic nie wiedział.
Żałuję, że nie zrobiłem tego wcześniej.
To był błąd i pokornie proszę o przebaczenie.
-Zostaniesz na kolację. -Nie zostanie.
-Zostanie. -Nie zostanie!
Zostanie.
Mieliście nie ruszać tych głów!
Kazałam wam nie wychodzić z łóżek.
No już!
Gerda! Gamli! Szybciutko.
Rozgość się, proszę.
Byle bez przesady.
Gamli, proszę cię!
Poślę was do kopalni soli!
Roi się tam od trolli jaskiniowych i pająków!
Jak się poznaliście?
Badałam rezonans w nowo wykutej komorze,
przekonana, że natrafiliśmy na obfite złoże srebra...
Rezonans? Nigdy o tym nie słyszałem.
Robimy to, śpiewając skale.
Góra jest jak żywa istota.
To długa historia, która stale się zmienia i którą tworzy wiele części.
Ziemia i ruda, powietrze i woda.
Jeśli zaśpiewasz jak należy, każda z tych części odpowie ci,
opowiadając własną historię, pokazując, co skrywa,
gdzie szukać złoży, gdzie kopać tunel...
I gdzie najlepiej niczego nie ruszać.
Piękna tradycja.
Wyciągaliśmy narzędzia, gdy nagle zapadła cisza.
I wtedy ujrzałam naszego księcia.
Złożył nam wizytę.
Choć to poniżej jego poziomu.
Myślałam, że jest ciekawski.
Ale zjawił się też przy następnej inspekcji.
I przy następnej. I przy następnej.
Zawsze miał talent do podchodów.
Minęło kilka tygodni, zanim ośmielił się pójść w zaloty.
Najwyżej dwa.
-Pięć. -Kłamiesz.
Kłamie.
Teraz udaje niedostępną,
ale zakochała się we mnie po uszy od pierwszego wejrzenia.
Szczęśliwy związek, niewątpliwie.
Mogłeś przybyć na wesele.
Przestań.
Jest tu teraz.
Nie możemy się tym cieszyć?
Nie zależy mu na nas.
Jest tu, bo jego król chce nam coś odebrać.
Wręcz przeciwnie. Sam chciałem odwiedzić Khazad-dûm.
I proszę tylko, byś mnie wysłuchał.
Od tego się zaczyna.
A potem wystrychniecie nas na dudka.
-Elfy bronią swoich. -Czy między nami tak było?
-Nie wiem. Sam mi powiedz. -Na brodę Aulëgo!
Nie możecie się jakoś dogadać?
Zasadziłeś drzewko.
Zasadził. Wypielęgnował.
Troszczy się o nie jak o trzecie dziecko.
Co to za drzewo?
Sadzonka Wielkiego Drzewa w Lindonie.
Symbol siły i żywotności naszego rodu.
Niektórzy mieli go za głupca,
bo wierzył, że wyrośnie w takich ciemnościach.
Miłość rozjaśnia mrok.
Jakże miałoby nie rosnąć w domu takim jak wasz?
Już nas opuszczasz?
Nadużyłem waszej gościnności.
Dziękuję, Diso, za ciepłe przyjęcie.
Durinie.
A niech to! Siadaj.
-Nie chcę się narzucać. -Siadaj, mówię.
Jesteś pewien?
Nie. I nadal się gniewam. Przedstaw mi ofertę twojego króla,
to zdecyduję, czy przekazać ją ojcu,
czy wywalić na przemiał.
Nie musisz mnie unikać.
Zastanawiam się tylko, cóż to za człowiek,
który bez wahania porzuca kompanów na śmierć.
Taki, który wie, jak przetrwać.
Po co wystawiać się na cel?
Nadal stanowisz cel.
Nie znajdziemy schronienia, póki nie zejdziemy na brzeg.
Nie tak łatwo będzie je znaleźć.
Na pewno nie tobie.
„Odłączyłaś” się od załogi?
Czyżby?
-Jesteś zbiegiem. -Wyglądam na zbiega?
Nie wyglądasz na kogoś, komu przytrafiają się wypadki.
Zatem uciekłaś.
Zastanawiam się tylko, czy dokądś, czy przed czymś.
Obowiązki wzywają mnie do Śródziemia.
Tylko tyle musisz wiedzieć.
-Jakieś ważne elfie sprawy. -Co takiego zrobiły ci elfy?
Winisz nas za to, że tu utknąłeś?
To nie elfy wygnały mnie z mojej ziemi.
Tylko orkowie.
Twój dom. Gdzie mieszkałeś?
Jakie to ma znaczenie?
Teraz to popiół.
Znam ból, który w sobie nosisz.
Opłakuję twój los.
I tych, których utraciłeś.
Twój naszyjnik.
To herb króla twoich rodaków?
Nie mają króla.
-Gdyby mieli, gdzie byłoby jego królestwo? -Po co pytasz?
A gdybym ci powiedziała, że możemy je odzyskać?
Nie masz armii.
To moja sprawa. Wymigujesz się?
Co robisz pośrodku morza?
Bo zamiast laurów wolę ścigać wroga,
przez którego cierpisz.
Posłuchaj. Nie cierpię przez ciebie, więc mi nie pomożesz.
Nie pomoże ci silna wola. Ani duma.
Nie wtrącaj się.
Ścigałam go, zanim jeszcze pierwszy wschód słońca zakrwawił niebo.
Nie starczyłoby ci życia,
by usłyszeć imiona tych, których utraciłam.
Twoja rada, by się nie wtrącać, nie wchodzi w rachubę.
Wreszcie zdobyłaś się na szczerość.
Chcesz mordować orków, by wyrównać rachunki. To twoja sprawa.
Ale nie zgrywaj bohaterki.
Powiesz mi, gdzie jest wróg, czy nie?
W Krajach Południowych.
Powiesz mi, ilu ich jest
i pod czyim sztandarem służą,
i zabierzesz mnie tam, gdzie ostatnio byli widziani.
Mam własne plany.
Przygotuj się.
-Uważaj! -Powoli, złociutka.
Jak to „żadnych ciał”?
Cała wioska była pusta.
Jakby ziemia pochłonęła wszystkich mieszkańców Hordernu.
Okoliczny grunt zawsze był grząski.
Nad jeziorem Crookfinger stale unoszą się opary.
Widziałam tunel.
Głęboki i precyzyjny.
Ktokolwiek to zrobił, przekopał się do nas.
Jeśli tu zostaniemy, czeka nas zguba.
Musimy ostrzec ludzi.
Nie! Żadnych plotek, Bronwyn.
Rozpuszczony język może sprawić więcej szkód niż osuwisko,
a bez dowodów to tylko czcze gadanie.
Waldreg, zostaliśmy tu sami.
Ostirith jest puste. Strażnica porzucona.
Wiem, ale nie ściągnę tu elfów
z powodu dziury w ziemi.
To ulga, że odeszli. Przynajmniej dla większości z nas.
Przeklęte myszy.
Głupie, wredne myszy!
Theo?
O co chodzi? Co się stało?
Sprowadź pomoc. Szybko.
Theo, uciekaj!
Stój!
Jeśli chcecie przeżyć,
o świcie wyruszamy do elfiej wieży.
Łódź się rozpada. Musimy ją związać!
Zbyt mocno wieje.
Chwyć liny!
Złap mnie za rękę!
Przywiąż się do mnie!
Dalej! Złap mnie za rękę!
Halo, to ja, Nori.
Wyruszamy już za parę dni i nic tu nie zostało...
Nic nie poradzę.
Chciałam ci pomóc.
Myślałam, że potrafię. Wybacz.
To latarnia. Wewnątrz są świetliki.
Co on im mówi?
Nie znam języka świetlików.
To gwiazdy.
Jakiś gwiazdozbiór.
Dobra, gwiazdy. Co to znaczy?
Pokazuje, jak mu pomóc.
Mamy pomóc mu znaleźć te gwiazdy.
Zgadza się?
Tak?
Nie znam tych gwiazd.
Ale domyślam się, gdzie je znaleźć.
Nori?
Jestem pewien. Nic nie wie.
Być może.
Być może nie wie.
Zawsze miałeś słabość
do tych twoich elfów.
Powiedz, nie dziwi cię,
że elf zjawił się u naszych bram? Właśnie teraz?
Znam Elronda od pół wieku, ojcze.
Wyczułbym, gdyby coś ukrywał.
Może on wyczuł, że to ty coś ukrywasz.
Zbytnio ich przeceniasz.
To my tu pociągamy za sznurki.
Owszem. Do czasu.
Elrond nam sprzyja. Ufam mu.
Nie ma zaufania pomiędzy młotem a skałą.
W końcu jedno musi pęknąć.
Theo!
Jesteś gotowy?
Tak, mamo. Jestem gotowy.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska