Walang buktot sa simula.
Dito!
At may panahong napakabata pa ng mundo,
na wala pa ngang bukang-liwayway.
Ngunit noon pa man ay may liwanag na.
Ano, tapos na ba iyan?
Maging ikaw man hindi naniniwalang lulutang ang basurang iyan.
Hindi ito lulutang.
Maglalayag ito.
Tumigil ka!
Tigil, huwag!
Tumigil ka, masisira mo iyan!
Tigil! Huwag!
-Sige pa. -Tigil, sinisira ninyo ito! Tigil!
Sabi ko sa iyo hindi ito lulutang.
Bitawan mo ako!
Nadulas ka bang ulit, Galadriel?
Magandang bapor iyon, kapatid.
Ginawa ko yun gaya ng itinuro mo.
Alam mo ba kung bakit lumulutang ang barko ngunit hindi ang bato?
Dahil paibaba lang ang nakikita ng bato.
Ang kadiliman ng tubig ay malawak at mapanghalina.
Nadarama rin ng barko ang kadiliman,
nagsusumikap palagi na daigin siya at hilahin nang pailalim.
Pero may sikreto ang barko.
Sapagkat hindi katulad ng bato, hindi paibaba ang tingin niya kundi paitaas.
Nakatuon sa liwanag na gumagabay sa kanya,
bumubulong ng mas mararangyang bagay kaysa nalalaman ng dilim.
Pero minsan, magkasintingkad ang liwanag
na isinasalamin sa tubig at ang nasa langit.
Mahirap malaman kung aling daan ang paitaas at alin ang paibaba.
Paano ko malalaman kung aling liwanag ang susundin?
Pero tila napakasimple niyan.
Ganoon ang pinakamahahalagang katotohanan.
Pero dapat mong matutuhang makilala ang mga ito.
Wala ako rito palagi para tukuyin ang mga iyon sa iyo.
Talaga?
Halika na. Naghihintay sina Nanay at Tatay.
Wala kaming salita para sa kamatayan.
Sapagkat inakala naming hindi magwawakas ang kagalakan.
Inakala naming hindi magdidilim kailanman ang aming liwanag.
Kaya nang wasakin ng Dakilang Kaaway, si Morgoth,
ang pinakaliwanag ng aming tahanan...
Lumaban kami.
At isang hukbo ng mga Elves ang nakipagdigma.
Nilisan namin ang Valinor, ang aming tahanan, at nagtungo sa malayong kaharian.
ANG MALAWAK NA KARAGATAN
Puno ng hindi nalalamang panganib at mga hindi mabibilang na kakaibang nilalang.
Isang lugar na kilalang Middle-earth.
Valaron kalanen!
Firuvantë!
Sabi nila ay mabilis itong matatapos,
pero winasak ng digmaan ang Middle-earth.
At tatagal ito nang ilang siglo.
Ngayon, natuto na kami ng maraming salita para sa kamatayan.
Sa huli, madaraig si Morgoth.
Pero magkakaroon muna ng matinding kalungkutan.
Dahil kumalat ang mga Orc sa lahat ng sulok ng Middle-earth,
patuloy na dumarami
sa ilalim ng pinakamatapat na tagapaglingkod,
isang malupit at tusong manggagaway.
Tinatawag nila siyang Sauron.
Nangako ang kapatid kong hanapin at lupigin siya.
Pero naunahan siya ni Sauron
at tinatakan ang katawan niya ng isang simbolo.
Na ang yaong kahulugan ay di alam kahit ng pinakamatatalino sa amin.
At doon, sa kadiliman,
naging panata ko ang sa kanya.
Kaya tinugis namin siya.
Tinugis namin si Sauron hanggang sa pinakadulo ng Daigdig.
Subalit nawala ang bakas niya.
Lumipas ang mga taon.
Lumipas ang mga siglo.
At para sa maraming Elves, nalimutan na
ang hapdi ng mga araw na iyon.
Parami nang parami sa aming uri
ang nagsimulang maniwalang alaala na lang si Sauron.
FORODWAITH ANG PINAKAHILAGANG KAPANGLAWAN
At natapos na sa wakas ang banta.
Sana ay isa ako sa kanila.
Pinunong Galadriel.
Sinundan ka ng hukbong ito hanggang sa pinakadulo ng mundo.
Pero wala ni isa sa nangahas na hanapin ang huling kuta
ang nakahanap ng kahit ano.
Ilang taon na mula nang huling nakita ang mga Orc.
Maaari kayang tama ang ibang pinuno na wala na nga ang kaaway?
Malapit nang magdilim.
Gaano katagal matitiis ng mga buhay ang lugar na hindi sinisinagan ng liwanag?
Marahil, mainam kung magkakampo tayo rito.
At bukas, simulan ang lakbay pauwi.
Padilim na.
Pinuno, sandali!
Hindi. Magpapatuloy tayo.
Galadriel, huminto ka!
Walang kahit ano rito. Naroon na dapat tayo ngayon.
Narito na tayo.
Ito na iyon.
Dito nagtipon ang mga Orcs pagkatapos ng pagkatalo ni Morgoth.
Mas marami pa siguro sa inakala natin ang nakatakas.
Namamanhid sa lamig ang kamay ko.
Hindi.
Napakasama ng lugar na ito, kaya 'di uminit ang mga sulo natin.
Dito.
Paano ka nakakatiyak?
Mas malamig dito kaysa sa iba.
May pinto rito na hinarangan.
Tanggalin ang harang
Ano'ng kasamaan ito?
Nakikialam ang mga Orcs sa mga kapangyarihan ng 'Di Nakikitang Mundo.
Isang lumang madilim na mahika.
Pero ano ang layunin nila?
Tiyak na nakalimutan na ito.
Anumang nangyari dito matagal nang lumipas.
Tubig.
Kahit bato ay hindi maitatago ang marka
ng yaong kamay ay apoy na hindi napapawi.
Naparito siya.
Naparito si Sauron.
Sabihin sa kanilang magpahinga kung kaya.
Hahayo tayo pagsikat ng araw. Magpapatuloy tayo dakong pahilaga.
Dakong pahilaga?
Iniwan ang markang ito bilang tandang susundan ng mga Orcs.
Huli kong nakita ito sa kapatid ko.
Dapat natin 'to sundan
Ilang siglo na ang markang ito.
Matagal nang patay ang nag-iwan nito
O maaring naghihintay, napapalakas,
pineperpekto ang kasamaang 'di niya nakita rito
Matagal nang natapos ang mga utos sa atin
Tiyak na dapat muna tayong umuwi para humingi ng payo sa Mataas na Hari.
Nangangako ako sa 'yo na walang sinuman sa hukbo natin
ang mas gusto nang umuwi kaysa sa kin.
Nadarama ko pa rin ang liwanag ng mga puno sa aking mukha.
Nakikita ko pa rin ito.
At hanggang hindi tayo nakakatiyak
na natalo ang lahat ng kaaway natin...
Hindi ako makakabalik.
Isang troll ng niyebe!
Hindi tayo dapat nagparito.
Malapit na tayong umalis.
Ibinibigay na ang utos.
Hahayo tayo pagsikat ng araw.
Gagawin mo iyon nang mag-isa.
RHOVANION ANG KAPANGLAWAN SA SILANGAN NG ANDUIN
May mali rito. Wala tayong mahuli.
May lobo sa bawat palumpong.
Hindi mo ba naisisip na medyo kakaiba iyon?
Kakaiba ang mundo.
Kung hayaan kong lituhin nila ako,
hindi na ako makatatayo sa bangko.
Uy!
Magpatuloy lang tayo.
Bakit?
Mukhang badger. Baka fox.
Malamang isang Harfoot.
Harfoot?
Ayaw ko sanang makakita ng ganoon,
pero kapag nakakita ka, mag-ingat ka.
Mapanganib na nilalang ang mga iyon.
Gawa-gawa mo lamang.
Tara na. Kumilos ka na!
Dapat tayong umabot sa lawa bago magtakip-silim
Ligtas at maayos.
Nori!
Mga manlalakbay? Sa panahong ito ng taon?
Isang tanda ito, maniwala ka. Masamang tanda.
-Wala ng sasama dito -Huminahon ka, Malva
Huling nagkaroon ng manlalakbay ng ganitong kaaga noong taglamig.
At hindi malilimutan kung gaano kasama ang panahong iyon.
Malamang na naligaw lang sila. Iyon lang marahil ang dahilan.
Sisirain mo ang hapunan.
Tiningnan ko na ang lahat.
Naroon pa rin ang mga bata.
Magiging ayos lang sila, Goldie.
Kasama nila si Nori. Kilala mo si Nori.
Oo, kilala ko siya.
Puwede na ba tayong bumalik?
May 110 mga bagay riyan na makakapatay sa atin.
Isandaan at labing-isa kung isasama mo ang sobrang pag-aalala.
Alam mong hindi tayo dapat lumayo nang ganito.
Kung hindi natin gagawin ang mga bawal,
wala na tayong magagawa.
Ako muna!
Sige lang. Mag-ingat ka sa lusak.
Ingatan mo ang mga kamay mo.
Dito!
Nori!
Akong bahala.
Ito ay...
Nori!
Pambihira.
Halika.
Puwede na ba tayong bumalik?
-Pero wala ka pang nakikita. -Makita ang ano?
Para sa akin, magandang lungga ito ng isang hill-troll.
Napakaganda at napakahusay.
Nori!
May nahanap ako.
May bagay na nasa putikan.
Ano ito?
Mukhang bakas ng paa.
Isang aso.
Isang aso lang. Alam mong mahilig sa mga berry ang mga aso.
Kakainin ba niya ang mga berries natin?
Hindi, maliban kung makikita niya tayo.
Hoy, pares at hawak kamay ang lahat. Oras na para malis na tayo.
-Bakit ka nagmamadali? -May lobo.
Narinig ninyo si ate. Alis na tayo.
Sige na. Tayo na.
Unang makakabalik sa kampo kanya unang pie sa Pista ng Ani
Tayo na. Kaya natin hanggang bakod.
Tandaan ninyo, kung may magtanong, naghahanap lang tayo ng mga suso.
"Ang Malayong Kanluran... Ang Lupain ng mga Hindi Namamatay...
"Sa wakas, tutungo sila sa...
"Tahanan.
"Sa loob ng ilang siglo, sinuyod nila ang bawat butas at kuweba,
"itinutulak papalayo ang nalalabi sa mga kaaway.
"Tulad ng ulan sa tagsibol na pumapatak sa buto ng...
"Patay na hayop."
"Ulan sa tagsibol na pumapatak sa buto ng..."
Herald Elrond.
Sa wakas.
Oo. Tila ba ayaw kong magpahanap.
Ano'ng balita?
Ikinalulungkot ng Konsehong ipaalam
na hindi ka papayagang dumalo sa susunod na sesyon.
Mga panginoong elf lamang.
Mayroon pa ba?
Oo. Dumating ang kaibigan mo.
Narito na siya? Bakit hindi mo sinabi?
Para sa seremonya.
LINDON KABISERA NG MATATAAS NA ELF
Galadriel.
Elrond.
May biyaya kang tinatanggap ng Lindon.
Sa biyaya, ako'y tinatanggap.
Sabi nila, kapag tumatawid ka, may maririnig kang awit.
Isang may alaalang dala nating lahat.
Nababalot ka ng liwanag,
mas nakakatimo kaysa sa anumang madarama sa buong Middle-earth.
Noong bata ako, ang damdaming iyan lang ang alam ko.
At tingnan mo ngayon ang sarili mo
Pinuno ng mga Hilagang Hukbo, Mandirigma ng Kapanglawan.
Medyo inaasahan kong nababalot ka ng dumi at putik.
Sa oras na ito, yelo at dugo ng troll.
At walang hukbo.
Sabihin mo sa akin ang lahat
Pinapatunayan ng markang ito na nakatakas si Sauron.
Nariyan pa rin siya.
Ang tanong, saan?
Plano kong humingi sa Hari ng isang bagong hukbo.
-Kung sapat ang ipapadala... -Kakarating mo lang.
Pag-alis kaagad ang sinasabi mo?
Alam mo naman kung bakit.
May kaunting oras mamaya para pag-usapan ang mga opisyal na bagay.
Gusto kong kumustahin ka.
Ang mahirap mong paglalakbay.
Aba, Elrond.
Naging politiko ka na talaga.
Para bang napakasama noon.
Hindi ako isang dalagitang napapasiya ng pambobola.
Hinihiling kong makipag-usap mismo sa Hari.
Malinaw ang pananalita mo.
Kaya malinaw rin ang paliwanag ko.
Hindi ang hukbo mo ang sumalungat sa iyo,
kundi ikaw mismo ang sumalungat sa Hari,
dahil sa hindi pagsunod sa anumang limitasyong ipinataw.
Dahil sa kagandahang-loob,
pinili niyang parangalan ka sa iyong mga nagawa...
Sa halip na magtuon sa kabastusan mo.
Subukan mo siyang muli
at baka hindi ka na niya pagbigyan tulad ng inaasahan mo.
Tutulungan mo ba akong makausap siya o hindi?
Kung iyan pa rin ang gusto mo pagkatapos ng seremonya,
mangyayari iyon.
Nakabalik na siya.
-Kumusta ka? -Mabuting-mabuti, Tay.
At tingnan mo siya!
Nahanap mo ang lahat ng iyan sa pampang ng ilog, tama ba?
Narinig mo tungkol sa mga manlalakbay?
-Mga manlalakbay? -Mga mangangaso.
Dalawa sila.
Kasinlaki sila ng malalaking bato.
Doon sa galugod na iyon.
Sayang at di ko sila nakita.
Siguro, huwag ka dapat lalayo, para makita mo ang lahat.
Pumunta ka ulit sa lumang sakahan.
Hindi ba?
Maingat ako.
Pero baka mapano ang mga bata.
Patawad, hindi ko alam.
Walang mga mangangaso rito hanggang matapos ang ani.
O mga lobo.
Baka may kaguluhan sa timog.
At paano mo naging problema iyan, Elanor Brandyfoot?
Hindi mo ba naisip...
Kung ano'ng nasa dako pa roon?
Kung gaano kahaba ang ilog
o saan natututuhan ng mga maya ang mga kanta nila kapag tagsibol?
Hindi ko maiwasang isiping may mga hiwaga sa mundong ito.
Higit pa sa nilalakbay natin.
Sinabi ko na sa iyo.
Di ko na mabilang kung ilang beses.
May mga kagubatang pinoprotektahan ang mga elf.
Ang mga dwarf, ang mga minahan nila. Ang mga tao, ang mga sakahan.
Kahit ang mga puno'y inaalala ang lupang kinatatayuan nila.
Pero tayong mga Harfoot ay malalaya mula sa mga problema ng malawak na mundo.
Tayo ay maliliit na alon lang sa isang napakahabang batis.
Itinatakda tayo ng pagdaan ng mga panahon.
Walang naliligaw at walang naglalakad nang mag-isa.
Narito tayo para sa isa't isa. Ligtas tayo.
Ganoon tayo nabubuhay.
Sige na. Tulungan mo ang tatay mo.
Iyan ang problema mo. Bilog dapat ang gulong.
Silang mga pinakamatatapang na mandirigmang
nakaluhod sa harapan natin ngayon nang matagumpay.
Bagaman bumagsak si Morgoth noong nakalipas na Panahon,
natatakot pa rin ang ilan na baka may sumulpot na bagong kasamaan.
Ilang siglo na ngayon,
sinuyod ng mga sundalong ito ang bawat butas at kuweba,
nilulupig ang mga nalabi sa ating kaaway
tulad ng ulan sa tagsibol na pumapatak sa buto ng naagnas na bangkay.
At ngayon, sa wakas,
matagumpay silang bumalik,
sapagkat pinatunayan nila na walang duda
na nagwawakas na ang ating pakikidigma.
Ngayon...
Nagsisimula na ang ating kapayapaan.
At bilang pasasalamat natin,
pararangalan ang mga bayaning ito
na walang kapantay sa ating kasaysayan.
Ihahatid sila sa Kanlungang Banal
at papayagang tumawid sa dagat para mamuhay nang walang hanggan
sa Pinagpalang Mundo, ang Malayong Kanluran.
Ang Valinor na Lupain ng mga Hindi Namamatay.
Sa wakas, makakauwi na sila.
Tatayo ka lang ba riyan na humihinga na parang Orc?
Sabi nila, pinakamatamis ang alak ng tagumpay para sa mga
yaong nagpaasim nito dahil sa matitinding pagsubok.
Hindi ko dama na nagtagumpay ako.
Karapat-dapat sa iyo ang mga karangalan ngayong araw.
Ipagmamalaki ka ng kapatid mo.
Naaalala ko noong inukit ang una sa mga ito.
Ang itsura ng isang nagapi, napanatili sa isang nabubuhay.
Marahil may bahagi ko na laging naniniwalang dito ako mamamahinga,
kasama nila.
Pero sa halip, iiwan ko sila.
Ito ang kaloob ng iyong hari.
Isang regalong hindi ko tanggapin.
Galadriel, ikaw...
Nagbuwis ng buhay ang kapatid ko para tugisin si Sauron
Akin na ngayon ang tungkulin niya.
Aalis ako para hanapin ang kaaway na nakatakas sa amin pahilaga.
Mag-isa, kung kinakailangan.
Siya nga pala. Ang misteryosong simbolo mo
Ibinahagi ko ito sa Mataas na Hari.
-Pero bakit... -Dahil ang simbolo
ay di nangangahulugang mahahanap mo na si Sauron.
Tapos na ito. Wala na ang kasamaan.
Pero bakit hindi pa ito nawawala rito?
Matapos ang lahat ng iyong tiniis...
Likas lang na maguluhan ka.
Maguluhan?
Nalulugod akong di mo naranasan ang kasamaang naranasan ko.
Pero hindi mo nakita ang mga nakita ko.
May nakita rin ako.
Hindi mo nakita ang mga nakita ko.
Hindi natutulog ang kasamaan, Elrond.
Naghihintay ito.
At sa sandali ng ating kasiyahan,
binubulag tayo nito.
Sabihan na nating totoo ang mga kinakatakutan mo,
at nariyan nga ang kaaway na ito, na naghihintay.
Naniniwala ka talagang masisiyahan ka sa paghanap mo sa kanya?
Na mapapayapa ka kapag may napaslang na isa pang Orc ang espada mo?
-Kung mali ka... -Hindi ako mali.
Kung mali ka,
magdadala ka ba ng mas maraming elf para mamatay sa malalayo?
Para makumbinsi ang sarili mong sapat na,
ilang rebulto pa ang idaragdag mo sa daanang ito?
Walang sinuman sa kasaysayan ang tumanggi sa paanyaya
Kapag ginawa mo, baka di na ito maulit.
Mananatili ka rito, isang ipinatapon,
nalason ng madidilim na bulong at panaginip.
At sa Kanluran, sa tingin mo ba'y mas bubuti ang kapalaran ko?
Kung saan kinukutya ng awit ang tunog ng labanan sa aking tainga?
Sabi mo, nagtagumpay ako sa lahat ng kasamaan ng Middle-earth.
Pero hahayaan mo silang manatili sa akin?
Para dalhin ko?
Hindi namamatay, hindi nagbabago, hindi natatalo,
tungo sa lupain ng tagsibol na walang taglamig?
Tanging sa Pinagpalang Mundo lang
maghihilom ang hapdi ng iyong kapighatian.
Pumunta ka roon.
Pumunta ka, at ipinapangako ko...
Na kung may kahit isang bulong ng bantang pinaniniwalaan mo ay totoo,
hindi ako magpapahinga hanggang maiayos ko ito.
Napakatagal mo nang nakipaglaban, Galadriel.
Ipahinga mo na ang espada mo.
Kung wala ito, sino na ako?
Kung sino ka talaga.
Kaibigan ko.
ANG KATIMUGANG LUPAIN ANG MGA LUPAIN NG MGA TAO
Magandang gabi.
Caraes na sa tatlong galaw.
Malamang na nilason.
Nilason? Nino?
Malay natin, baka yung iyakin mismo ang gumawa.
Arondir.
Dalawang linggo na ba talaga ang nakalipas?
Ganoon nga.
Patawad, pero napakakaunti lang ng maiuulat ko ngayon.
May ilang away lang, dahil sa dayaan sa sugal.
At... Oo nga pala!
May kaguluhan dito, noong huling Martes.
Away dahil sa babae.
Banlag ang mata ng lalaki, malikot ang sa babae, kung alam mo iyon.
Gusto mo bang uminom, sundalo?
Puwede mo pa ring gamitin ang balon ko.
At ang lason?
Ano'ng lason?
Iyong pinag-uusapan ninyo kanina.
Hindi...
Lasong damo ang pinag-uusapan namin.
May dumaan na isang lalaki, nabulok daw ang tanim niya.
Kaya puro damo lang ang lumalago.
Itong lalaking ito, saan siya galing?
'Di sinabi. Sa Silangan yata.
Kailan siya narito?
Kalimutan mo na, tengang-kutsilyo.
Damo lang iyon.
Ang mga taong sinasabi ninyong kasabwat namin ay ilang libong taon nang patay.
Kailan ba ninyo kakalimutan ang nakaraan namin?
Nasa sa atin ang nakaraan natin, gustuhin man natin o hindi.
Balang araw, babalik ang tunay na hari namin.
At papalayain kami mula sa mga matulis ninyong sapatos.
Manahimik ka, bata. Kumalma ka.
Tara na.
May kailangan ka pa ba?
Akin na ang kamay mo.
Mga binhi ng Alfirin.
Bata pa ako nang huli kong nakita ang bulaklak na ito.
Saan mo nahanap ang mga ito?
Nakipagpalitan ako sa isa pang manggagamot na naparaan.
Dinudurog namin ang talulot para pang-pahid
Dinudurog ninyo?
Nang malumanay.
May mga manggagamot ba sa lahi ninyo?
Mayroon.
Tagalikha ang tawag namin sa kanila.
Karaniwang kusang naghihilom ang mga sugat namin sa katawan,
kaya ang trabaho nila ay gumawa ng sining na nagpapakita ng lihim na katotohanan.
Dahil may kapangyarihan ang kagandahang magpahilom.
Kung gayon, sana'y nagagandahan ka sa mga alfirin.
Sa susunod na lang, kung ganoon.
Sundalo.
May iuulat ka ba?
Wala namang kakaiba.
At ang balon...
Kumusta naman ito?
Kumuha ka ba ng tubig?
Hinihintay tayo sa Ostirith.
Naisip mo na ba ang mga ibubungang kakaharapin ko
kapag nalaman ng Tagapagbantay ang ginagawa mo?
Hindi ko alam ang sinasabi mo.
Mahirap na nga silang bantayan
kung pati ikaw ay binabantayan ko.
O akala mo ay bulag ako?
Hindi. Sa tingin ko'y ang daldal mo.
At amoy-lantang dahon ka.
Hindi kaya.
Oo, totoo kaya.
Ito ang punto ko. Dalawang beses lang sa kasaysayan
tinangkang ipares ang mga elf at mga tao.
At sa parehong pagkakataon, nauwi ito sa trahedya.
Nauwi sa kamatayan.
Hindi mo ako dapat paalalahanan.
Eh, bakit ka pa nagpapatuloy?
Bigyan mo ako ng isang dahilan.
Arondir! Médhor!
Ipinahayag ng Mataas na Hari na nagwakas na ang digmaan.
Bubuwagin na ang malalayong kuta.
Aalis na tayo.
Huling sulyap?
Pitumpu't siyam na taon akong natalaga rito.
Mukhang nakagiliwan ko rito.
Maniniwala ka bang dating mapanglaw na batuhan lang ito?
Marami nang nagbago, Tagapagbantay.
Pero di ang mga taong naninirahan dito.
Dumadaloy sa ugat nila ang dugo ng mga kumampi kay Morgoth.
Napakatagal na noon, Tagapagbantay.
Ano trabaho mo bago ang digmaan?
Isang magsasaka.
Kung gayon, mas mataas na ang estado mo pag-uwi mo.
Mga karangalan at titulo ang mapapasaiyo.
Magbabago ang buhay mo.
Pero tandaan mo ito, Arondir,
na sa loob ng 79 taon, binantayan mo ang mga mamamayan ng Tirharad,
hindi dahil sa ginawa ng mga ninuno nila dati...
Pero sa kung sino sila.
At magpasalamat ka.
Na hindi mo na sila ulit makikita.
Ingat. Pulbo ng ugat-apoy iyan. Dahan-dahan dapat.
Kapag binagalan ko pa, buong araw ako rito
Ang init ng ulo mo ngayon.
Hindi ako halos nakatulog. Ang gulo ng mga bubwit
-sa ilalim ng sahig. -Ulit?
Nitong huling tatlong gabi. Walang humpay sa galaw.
Ano'ng ginagawa ng isang 'yun dito?
Narinig ko ay aalis na kayo.
Tama iyon.
Nasaan ang hukbo mo?
Malamang na hinahanap ako sa sandaling ito.
Kung gayon, bakit ka narito?
Sabihin mo ang gusto mo.
Sinabi ko na.
Ilang daang beses na, sa lahat ng paraan maliban sa pananalita.
Inay.
May naghahanap po sa inyo.
Inay.
Nanggagamont ka rin ba ng mga hayop?
Kung puwede mo lang sana siyang tingnan.
May kung anong sakit siya.
Ano'ng sakit niya?
Hindi ito lagnat.
At mukhang wala naman siyang sugat.
Saan siya kumakain?
Napunta siya sa silangan nakaraan.
May nakain kaya siya?
Ano 'yung lumabas sa kanya?
Gaano kalayo sa silangan?
Baka umabot siya hanggang Hordern.
Saan ka pupunta?
Isang araw maglakbay patungong Hordern. Naroon ako ng dapit-hapon.
Sasamahan kita.
Bilisan mo.
Kapag nakita niya tayo rito, sasaktan niya tayo.
Nagkamali lang ng nakita.
Suwerteng nakatapak sa kahoy.
Sabihin mo sa akin,
totoo ba? Ang tungkol sa nanay mo?
Totoo ang alin?
Nahuli raw siya ni Waldreg na kasama ang isang elf
na naglalandian sa balon niya noong isang araw.
Sino'ng nagsabi niyan?
Lahat.
Kasinungalingan iyan.
Kaya pala iniwan kayo ng tatay mo.
Di kami iniwan ni tatay.
Eh, ano'ng nangyari sa kanya?
Hindi mo rin alam, ano?
Ang dami palang itinatago rito ng masungit na iyon.
Ito ang tunay na mahalaga.
Mag-ingat ka!
Sige, bilis.
Hindi na siya abot ng tanaw ko.
Tiyak si Galadriel na dapat magpatuloy ang paghahanap niya.
Nabatid namin na kung nagpatuloy,
aksidente niyang papanatilihing buhay ang kasamaang hinahangad niyang talunin.
Dahil ang gayunding hanging umaapula sa apoy
ay maaari ding maikalat ito.
Kaya ang anino hinahanap niya...
Naniniwala ka bang totoo ito?
Huwag mo na itong masyadong isipin.
Tama ang ginawa mo.
Para kay Galadriel at para sa Middle-earth.
Mahirap makita kung ano'ng tama...
Kapag pinaghalo ang kaibigan at tungkulin.
Ganyan ang pasanin ng mga yaong namumuno
at ng mga yaong naghahangad na mamuno.
Lumayag na tungo sa dapit-hapon si Galadriel.
Dapat tayong humarap na dalawa sa bukang-liwayway.
Kaugnay nito,
may alam ka ba tungkol sa gawa ni Panginoong Celebrimbor?
Ang pinakadakilang panday na elf, siyempre.
Hinahangaan ko ang sining niya mula noong bata ako. Bakit mo natanong?
Magsisimula siya sa isang bagong proyekto. Isang bagay na napakahalaga.
At nagpasiya kaming tutulungan mo siya.
Pero ikaw na ang magpaliwanag ng mga detalye, Panginoong Celebrimbor.
Una ang malalaking tao, ngayon, ang mga bituin.
Dilat na dilat sa halip na natutulog.
Tila baga...
Tila may inaabangan sila.
Inaabangan ang ano?
Ang isang pangangastigo, kung makikialam ka sa akin.
Ano iyon? Ano ang nakikita mo riyan?
Elanor Brandyfoot, kasing-ilong ng tatay mo,
at napakausisero sa gulo,
masyado kang mausisa at nakikialam para sa isang Harfoot.
Tiyak ka bang wala kang lahing squirrel?
Sadoc, sige na.
Sabihin mo sa akin.
Kakaiba ang kalangitan.
Kakaiba...
Paanong kakaiba?
Nori! Nasa iyo ba ang langis?
Papunta na ako.
Gaano ka kapamilyar sa mga taga-Hordern?
Sobra, sa tingin ko. Doon ako isinilang.
Bakit?
Kilala ang mga taga-Hordern na napakamatapat
kay Morgoth.
Ano'ng sinabi mo?
Ang katotohanan.
Mga kaibigan ko ang tinutukoy mo.
Mga kamag-anak, kilala ko sila May mga mababait doon
Kaya nga kasama mo ako rito.
Sa halip na ang Tagapagbantay.
Bronwyn.
Ikaw lang ang tanging mabuti sa akin sa buong panahong narito ako.
Hordern.
KATIMUGANG LUPAIN
TRUNG ĐỊA
ANG MALAWAK NA KARAGATAN
Alam mo ba kung bakit lumulutang ang barko pero hindi ang bato?
Galadriel.
Iabot mo ang mga kamay mo.
Pero minsan, magkasintingkad ang liwanag
na isinasalamin sa tubig at ang nasa langit.
Paano ko malalaman aling liwanag ang susundan?
Minsan, hindi tayo makakaangat
hanggat di natin nasasalat ang kadiliman
Galadriel!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor: Brian Mathew Ligsay