Na początku nic nie jest złe.
Tutaj!
Onegdaj świat był tak młody,
że nie znał jeszcze wschodu słońca.
Ale już wtedy istniało światło.
Jak tam? Skończyłaś?
Chyba sama nie wierzysz, że ten śmieć utrzyma się na wodzie.
Nie utrzyma się.
Popłynie.
Przestań!
Nie!
Popsujesz ją!
Przestań!
-No już! -Popsujesz ją! Przestań!
Mówiłem, że utonie.
Zostaw mnie!
Znów straciłaś równowagę, Galadrielo?
To była dobra łódka, siostro.
Nauczyłeś mnie, jak je robić.
Wiesz, czemu łódź utrzymuje się na wodzie, a kamień tonie?
Kamień spogląda jedynie w dół.
Mroczna otchłań wody jest nieprzebrana i kusząca.
Łódź także czuje siłę mroku,
który pragnie ją opanować i pochłonąć.
Ale łódź zna pewien sekret.
W przeciwieństwie do kamienia spogląda nie w dół, lecz w górę.
Na światło, które ją prowadzi,
szepcząc o rzeczach, do których mrok nie ma dostępu.
Czasem światło odbite w wodzie
jest równie mocne jak to na niebie.
Trudno stwierdzić, gdzie jest góra, a gdzie dół.
Skąd mam wiedzieć, za którym podążać?
To zbyt proste.
Najważniejsze prawdy zwykle takie są.
Musisz się nauczyć, jak je dostrzegać.
Nie zawsze będę tu, by ci je wskazywać.
Nie?
Chodź. Matka i ojciec czekają.
Nie znaliśmy słowa „śmierć”.
Myśleliśmy, że nasza idylla nigdy nie ustanie.
Że nasze światło nigdy nie zgaśnie.
Więc gdy Wielki Wróg, Morgoth,
zniszczył nasze światło...
stawiliśmy mu czoła.
Zastęp elfów wyruszył na wojnę.
Opuściliśmy Valinor, nasz dom, i wyruszyliśmy do odległego królestwa.
MORZA ROZŁĄKI
Pełnego nieznanych niebezpieczeństw i dziwnych istot, których nikt nie zliczy.
Miejsca zwanego Śródziemiem.
Valaron kalanen!
Firuvantë!
Wojna miała zakończyć się szybko,
ale pozostawiła Śródziemie w ruinie.
I trwała całe wieki.
Znaliśmy teraz wiele słów oznaczających śmierć.
Morgoth zostanie w końcu pokonany.
Ale kosztem wielkiego cierpienia.
Bowiem zastępy orków opanowały każdy zakątek Śródziemia,
mnożąc się coraz bardziej
pod wodzą najbardziej oddanego sługi Morgotha,
okrutnego i podstępnego czarownika.
Mówili na niego Sauron.
Mój brat poprzysiągł odnaleźć go i zniszczyć.
Ale Sauron dopadł go pierwszy
i zostawił na jego ciele znak.
Najmądrzejsi spośród nas nie potrafili go rozszyfrować.
Wtedy to, w głębi mroku,
jego przysięga stała się moją.
Ruszyliśmy na polowanie.
Zaszliśmy na krańce Ziemi w poszukiwaniu Saurona.
Ale trop zaczął zanikać.
Mijał rok za rokiem.
Wiek za wiekiem.
Wielu z nas wyparło bolesne wspomnienia tamtych dni
na dobre ze swoich myśli.
Coraz więcej elfów
uwierzyło, że po Sauronie zostało tylko wspomnienie.
FORODWAITH PÓŁNOCNE PUSTKOWIE
I że groźba wreszcie przeminęła.
Chciałabym być jedną z nich.
Dowódczyni Galadrielo.
Nasz oddział podążył za tobą na skraj świata.
Choć nikt, kto szukał tej ostatniej twierdzy,
nigdy nic nie znalazł.
Od lat nikt nie widział orków.
Możliwe, że inni dowódcy mają rację i wróg przepadł na dobre?
Zbliża się noc.
Czy coś, co żyje, może przetrwać tam, gdzie nawet słońce nie dociera?
Może powinniśmy rozbić tu obóz,
a jutro wyruszyć w drogę powrotną.
Nie marnujmy dnia.
Dowódczyni, zaczekaj!
Nie. Musimy iść dalej.
Galadrielo, stój!
Niczego tu nie ma. Już dawno byśmy tam dotarli.
I dotarliśmy.
To tutaj.
To tu zebrali się orkowie po klęsce Morgotha.
Uciekło ich dużo więcej, niż myśleliśmy.
Straciłem czucie w dłoni.
Nie.
Jest tu tyle zła, że od pochodni nie bije ciepło.
Tędy.
Skąd ta pewność?
Powietrze jest tu zimniejsze.
Zamurowano drzwi.
Zburzcie to.
Cóż to za sprawki nieczyste?
Orkowie igrali z siłami Niewidzialnego Świata.
To pradawna czarna magia.
Jaki mieli cel?
Pewnie nikt już nie pamięta.
To dawne dzieje.
Woda.
Nawet głaz nie ukryje śladu tego,
którego dłoń jest jak nieugaszony płomień.
Był tu.
Sauron był tutaj.
Przekaż reszcie, by nabrali sił.
Ruszamy o świcie. Udamy się dalej na północ.
Dalej na północ?
Ten znak miał wskazywać orkom drogę.
Widziałam taki na ciele mojego brata.
Podążymy za nim.
To znak sprzed kilkuset lat.
Ten, kto go zostawił, już nie żyje.
Lub czai się i gromadzi siły,
doskonaląc magię, której wtedy nie znał.
Nasza misja już się zakończyła.
Powinniśmy wrócić i naradzić się z Najwyższym Królem.
Zaręczam, że nie znajdziesz tu nikogo,
kto tęskni za domem bardziej niż ja.
Wciąż czuję światło Drzew na mojej twarzy.
Wciąż je widzę.
Dopóki się nie przekonamy,
że po naszym wrogu nie pozostał żaden ślad...
nie mogę tam wrócić.
Śnieżny troll!
Nie powinno nas tu być.
Wkrótce ruszamy dalej.
To rozkaz.
Wyruszamy o brzasku.
Zatem pójdziesz sama.
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
RHOVANION DZIKIE KRAJE NA WSCHÓD OD ANDUINY
Coś tu nie gra. Ani śladu zwierzyny.
Wilki w zaroślach.
Nie wydaje ci się to nieco osobliwe?
Świat jest osobliwy.
Gdybym się tym przejmował,
nie ruszałbym się z baru.
Idź dalej.
Czemu?
Wyglądał jak borsuk. Albo lis.
Raczej Harfoot.
Harfoot?
Lepiej, byś ich nie widział,
ale jeśli już, to radzę ci uważać.
To niebezpieczne kreatury.
Zmyślasz.
Dalej. Przebieraj giczołami!
Bylebyśmy dotarli do jeziora przed zmierzchem.
Bezpiecznie!
Nori!
Nori.
Wędrowcy? O tej porze roku?
-To omen, mówię wam. -Zły znak.
-Trudno o gorszy. -Cicho, Malvo.
Poprzednio ich wczesna wizyta zwiastowała Wielki Mróz.
A nie sposób zapomnieć, jak smętny to był czas.
Pewnie po prostu zbłądzili i tyle. Ot, cała tajemnica.
Nie popsuj kolacji.
Przeszukałam każdy zakątek.
Maluchy wciąż tam są.
Nic im nie będzie, Goldie.
Nori jest z nimi. Przecież ją znasz.
Właśnie. Znam.
Możemy już wracać?
Czyha tu na nas 110 niebezpieczeństw.
Albo 111, jeśli będziesz zamartwiać się na śmierć.
Wiesz, że nie wolno nam się tu zapuszczać.
Gdybyśmy słuchały ich zakazów,
to nic byśmy nie robiły.
Ja pierwsza!
Chodźcie. Uważajcie na kałużę.
Schyl się.
Tędy!
Nori!
Pomogę ci.
Nori!
Przeuroczo.
Chodź.
Możemy już wracać?
-Najpierw musisz coś zobaczyć. -Co?
Ani chybi kryją się tu trolle wzgórzowe.
Święta mateńko.
Nori!
Widzę coś!
Coś jest w błocie.
Co to?
Wygląda jak odcisk łapy.
To pies.
Zwykły pies. Psy uwielbiają jagody.
Zje nasze jagódki?
Jak nas nie zobaczy, to nie.
Dobierzcie się w pary i złapcie się za ręce. Idziemy.
-Po co ten pośpiech? -Wilk.
Słuchajcie siostry. Jazda.
No już. Chodźcie.
Kto pierwszy, ten zje pierwsze ciasto w Święto Plonów.
Szybko.
Gdyby ktoś pytał, szukaliśmy ślimaków.
„I Palannúmen... I Alfirimë Nóri...
„Na metta avantë...
„Do domu.
„Przez wieki przeczesywali każdy zakamarek,
„wypierając niedobitki naszego wroga.
„Jak wiosenny deszcz obmywający kości...
„padliny”.
„Wiosenny deszcz obmywający kości”...
Heroldzie.
Nareszcie.
Można by pomyśleć, że celowo się ukrywam.
Jakie masz wieści?
Rada z przykrością informuje,
że nie masz wstępu na następne posiedzenie.
Tylko elficcy lordowie.
Coś jeszcze?
Tak. Przybyła twoja przyjaciółka.
Już tu jest? Czemu nic nie mówisz?
Na uroczystość.
LINDON STOLICA ELFÓW WYSOKIEGO RODU
Galadrielo.
Elrondzie.
To zaszczyt gościć cię w Lindonie.
To zaszczyt być goszczoną.
Podobno podczas przeprawy słyszysz pewną pieśń.
Przechowujemy ją w pamięci.
Zanurzasz się w świetle,
które sprawia najbardziej odurzające doznanie w całym Śródziemiu.
Gdy byłam dzieckiem, niczego innego nie czułam.
A teraz proszę.
Dowódczyni Armii Północy. Wojowniczka Pustkowi.
Spodziewałem się, że wrócisz pokryta kurzem i błotem.
Tym razem odmrożeniami i krwią trollów.
I bez armii.
Opowiadaj, proszę.
Ten znak to dowód na to, że Sauron zdołał uciec.
Ukrywa się gdzieś.
Tylko gdzie?
Chcę poprosić króla o nowy oddział.
-Jeśli przydzieli mi... -Dopiero co wróciłaś.
Tak szybko planujesz wyjazd?
Dobrze wiesz dlaczego.
Oficjalne dyskusje odłóżmy na później.
Chcę usłyszeć o tobie.
Twej forsownej wyprawie.
Cóż, Elrondzie.
Stałeś się politykiem.
To brzmi jak nagana.
Nie dam się ułagodzić czczymi pochlebstwami.
Żądam widzenia z królem.
Wyrażasz się jasno.
Więc równie jasno ci odpowiem.
To nie twój oddział okazał nieposłuszeństwo.
To ty nie usłuchałaś Najwyższego Króla,
przekraczając przyznane ci kompetencje.
W akcie wielkoduszności
postanowił uhonorować twoje osiągnięcia...
zamiast ukarać twoją zuchwałość.
Następnym razem
może okazać się mniej przychylny, niż byś się spodziewała.
Zorganizujesz tę audiencję czy nie?
Jeśli po uroczystości nadal będziesz tego chciała,
to oczywiście.
Wróciła.
-Jak się miewasz? -Bardzo dobrze, ojcze.
A to ci dopiero!
Nazbierałaś ich nad rzeką?
Słyszałaś o wędrowcach?
-Wędrowcach? -Myśliwych.
Jest ich dwóch.
Ogromni jak głazy.
Na górskiej grani.
Jak mogłam ich przegapić?
Nie oddalaj się od domu, to niczego nie przegapisz.
Znów poszłaś na starą farmę.
Prawda?
Byłam ostrożna.
Nie pomyślałaś o dzieciach.
Wybacz, nie wiedziałam.
Myśliwi nie zjawiają się tu przed żniwami.
Ani wilki.
Ciekawe, czy coś się szykuje na południu.
Niby czemu cię to ciekawi, Elanoro Brandyfoot?
Nie zastanawiasz się czasem,
jak wygląda świat?
Dokąd płynie rzeka,
gdzie wróble uczą się nowych melodii na wiosnę?
Mam przeczucie, że świat jest pełen cudów.
Dalej, niż się zapuszczamy.
Przecież ci mówiłam.
Mnóstwo razy.
Elfy troszczą się o lasy.
Krasnoludy o swoje kopalnie. Ludzie o uprawy.
Nawet drzewa martwią się o glebę pod swoimi korzeniami.
Harfootowie są wolni od trosk wielkiego świata.
Jak zmarszczki wody na długim strumieniu.
Pory roku wytyczają nam drogę.
Nikt nie zbacza ze szlaku i nikt nie wędruje sam.
Mamy siebie nawzajem. Jesteśmy bezpieczni.
Tak dbamy o przetrwanie.
Idź już. Pomóż ojcu.
W tym cały problem. Koło powinno być okrągłe.
Najwaleczniejsi spośród walecznych
klęczą tu przed nami, triumfując.
Choć Morgoth poległ w poprzedniej Erze,
istniały obawy, że z jego cienia wyłoni się nowe zło.
Przez wieki
ci żołnierze przeczesywali każdy zakamarek,
wypierając niedobitki naszego wroga
jak wiosenny deszcz obmywający kości zgniłego truchła.
Aż wreszcie
powrócili do nas w chwale,
gdyż udowodnili ponad wszelką wątpliwość,
że czas wojen przeminął.
Dziś...
zaczyna się czas pokoju.
W dowód naszej wdzięczności
bohaterowie ci dostąpią zaszczytu
najwyższego w całej naszej tradycji.
Zostaną odprowadzeni do Szarej Przystani
i przeprawią się przez Morze, by żyć po wieczne czasy
w Błogosławionym Królestwie, na Dalekim Zachodzie,
w Nieśmiertelnych Krainach Valinoru.
Wreszcie powracają do domu.
Będziesz tak sterczał i sapał jak ork?
Ponoć smak zwycięstwa jest jak słodkie wino,
które dojrzewało pośród gorzkich trudów.
Nie czuję smaku zwycięstwa.
Zasłużyłaś na ten zaszczyt.
Twój brat byłby dumny.
Pamiętam, gdy wyrzeźbiono pierwsze z nich.
Podobizny poległych uwiecznione w żywym materiale.
Chyba zawsze sądziłam, że spocznę tutaj,
razem z nimi.
Zamiast tego mam ich opuścić.
To dar od króla.
Którego nie przyjmę.
Galadrielo...
Mój brat stracił życie, ścigając Saurona.
Jego zadanie przypadło teraz mnie.
Będę szukać wroga, który umknął nam na północy.
Sama, jeśli będzie trzeba.
Ach tak, twój tajemniczy sigil.
Powiedziałem o tym królowi.
-Więc czemu... -Bo sam sigil
nie oznacza, że jesteś na tropie Saurona.
Już po wszystkim. Zło przeminęło.
Więc czemu nadal jest tutaj?
Po tym, co wycierpiałaś,
nic dziwnego, że czujesz się rozdarta.
Rozdarta?
Cieszę się, że nie zaznałeś takiego zła jak ja.
Ale nie widziałeś tego, co ja.
Swoje widziałem.
Nie widziałeś tego, co ja.
Zło nie śpi, Elrondzie.
Ono czuwa.
I wykorzysta naszą niefrasobliwość,
by nas oślepić.
Powiedzmy, że twoje obawy są słuszne
i że wróg czeka gdzieś przyczajony.
Naprawdę sądzisz, że pościg za nim cię zadowoli?
Że kolejny ork na czubku twojego miecza przyniesie ci spokój?
-Jeśli się mylisz... -Nie.
Jeśli się mylisz,
powiedziesz więcej elfów na śmierć na rubieżach?
Aby nabrać pewności, że zrobiłaś swoje,
ile jeszcze posągów ma stanąć na tej ścieżce?
Dotąd nikt nie odrzucił tego zaszczytu.
Możesz już nigdy go nie dostąpić.
Pozostaniesz tu w zawieszeniu, na marginesie,
pośród mrocznych szeptów i koszmarów.
A na Zachodzie czeka mnie lepszy los?
Z pieśnią szydzącą z bojowych okrzyków w moich uszach?
Mówisz, że odniosłam zwycięstwo nad koszmarami Śródziemia.
Lecz nadal mam nosić je w sobie?
Zabrać je ze sobą?
Nieśmiertelna, niezmienna, nieułomna...
w krainie wiecznej wiosny?
Tylko w Błogosławionym Królestwie
możesz uzdrowić rany.
Udaj się tam.
Obiecuję ci,
że jeśli potwierdzi się choćby cień twoich obaw,
nie spocznę, dopóki ich nie rozwieję.
Dość się już nawojowałaś.
Odłóż miecz.
I kimże będę bez niego?
Tym, kim zawsze byłaś.
Moją przyjaciółką.
KRAJE POŁUDNIOWE KRAINY LUDZI
Serwus.
Caraes w trzech ruchach.
Raczej otruta.
Otruta? Przez kogo?
Możliwe, że łzawy karakan sam to zrobił.
Arondir.
Czyżby minęły już dwa tygodnie?
Owszem.
W tym czasie niewiele się tu działo.
Kilka próżnych waśni i parę machlojek.
Jeszcze coś!
Posypały się tu iskry w zeszły wtorek.
Poszło o pannę.
Jemu oko się zawiesiło, a jej się rozbiegało, że tak powiem.
Napijesz się, żołnierzu?
Moja studnia służy ci jak zawsze.
Nie jest zatruta?
Jak to zatruta?
Dopiero co o tym mówiłeś.
Nie, nie.
Klepał coś o zatrutej trawie.
Wędrowiec mówił, że pastwisko się mu wypaczyło.
Że porastają je same chwasty.
Ten wędrowiec... skąd pochodził?
Nie mówił. Chyba ze wschodu.
A kiedy tu był?
Odpuść wreszcie, spiczastouchy.
To tylko kawałek wygonu.
Wrzucasz nas do jednego worka z tymi, którzy wymarli tysiąc lat temu.
Kiedy wreszcie zapomnicie o przeszłości?
Przeszłość towarzyszy nam wszystkim. Czy tego chcemy, czy nie.
Pewnego dnia powróci nasz prawowity król.
Wyciągnie nas spod waszego spiczastego buta.
Spokojnie. Przystopuj.
Chodź.
Coś jeszcze?
Podaj dłoń.
Nasiona alfiriny.
Od dziecka nie widziałem tych kwiatów.
Skąd je masz?
Od wędrownego uzdrowiciela, który tędy przechodził.
Miażdżymy płatki, by powstał balsam.
Miażdżycie je?
Delikatnie.
Czy wśród was też są uzdrowiciele?
Tak.
Zwiemy ich rzemieślnikami.
Nasze rany przeważnie goją się same,
dlatego oni przekuwają ukryte prawdy w piękne dzieła.
Piękno ma moc uzdrawiania duszy.
Oby kwiaty alfiriny wydały ci się piękne.
Zatem do zobaczenia.
Żołnierzu.
Chcesz coś zgłosić?
Nic szczególnego.
A studnia?
Jak ci poszło?
Zaczerpnąłeś wody?
Oczekują nas w Ostirith.
Wziąłeś pod uwagę konsekwencje, jakie poniósłbym,
gdyby Nadzorca odkrył, co robisz?
Nie wiem, co masz na myśli.
Nie dość, że ich,
ale ciebie też muszę mieć na oku.
Masz mnie za ślepca?
Nie. Za gadułę.
Który cuchnie jak zgniłe liście.
To nieprawda.
Prawda.
Chodzi mi o to, że znane są tylko dwa przypadki,
gdy elf próbował związać się z człowiekiem.
I obie próby skończyły się tragicznie.
Śmiercią.
Nie musisz mi przypominać.
To czemu się upierasz?
Podaj mi jeden powód.
Arondirze! Médhorze!
Najwyższy Król ogłosił, że czas wojny przeminął.
Likwidują odległe placówki.
Odchodzimy.
Ostatnie spojrzenie?
Służyłem tu przez 79 lat.
Przywiązałem się do tego miejsca.
Uwierzysz, że niegdyś nie było tu nic poza jałową skałą?
Sporo się tu zmieniło, Nadzorco.
Ale nie tutejsi ludzie.
Krew tych, którzy wspierali Morgotha, nadal zatruwa ich żyły.
To już dawne dzieje.
Kim byłeś przed wojną?
Agronomem.
Powrócisz dużo bogatszy niż przed wyjazdem.
O wyróżnienia. Tytuł.
Rozpoczniesz nowe życie.
Ale zapamiętaj, Arondirze,
że przez 79 lat nadzorowałeś mieszkańców Tirharadu
nie z powodu czynów ich przodków...
ale przez to, kim nadal są.
I bądź wdzięczny.
Że nie musisz ich już oglądać.
Uważaj. To ognisty korzeń. Rozgniataj go powoli.
Nie chcę tkwić tu cały dzień.
Coś cię dziś ugryzło.
Nie mogłem spać. Myszy urządziły sobie tańce
-pod podłogą. -Znowu?
Trzy noce z rzędu. Skrobią i chroboczą.
A ten co tu robi?
Podobno wyjeżdżacie.
To prawda.
Gdzie reszta?
Domyślam się, że właśnie mnie szukają.
To co tu robisz?
Chcesz coś powiedzieć?
Już to zrobiłem.
Setki razy i na wszelkie sposoby, tylko nie słowami.
Mamo.
Ktoś cię szuka.
Mamo.
Leczysz też zwierzęta?
Rzuciłabyś na nią okiem.
Coś jej dolega.
Co jej jest?
Nie ma gorączki.
Nie widzę też żadnych ran.
Gdzie się pasła?
Parę dni temu zaszła na wschód.
Coś jej tam zaszkodziło?
Co to? Co z niej wytrysnęło?
Jak daleko na wschód?
Możliwe, że aż do Hordernu.
Dokąd idziesz?
Hordern jest dzień drogi stąd. Dotrę tam przed zmrokiem.
Idę z tobą.
Nie guzdraj się.
Jak nas tu przyłapie, powybija nam zęby.
Odkryłem to przypadkiem.
Szczęśliwa deska.
Powiedz mi.
To prawda? Co mówią o twojej mamie.
Co takiego?
Ponoć Waldreg przyłapał ją z jednym ze spiczastych.
Czulili się do siebie za jego studnią.
Kto tak mówi?
Wszyscy.
To kłamstwo.
Może to dlatego twój ojciec dał drapaka.
Mój ojciec nie uciekł.
To co się z nim stało?
Sam nie wiesz, prawda?
Cwany zrzęda trzyma tu królewskie skarby.
Oto prawdziwy skarb.
Uważaj!
Zmykaj.
Mój wzrok już jej nie sięga.
Galadriela nalegała na dalsze poszukiwania.
Według naszych przewidywań
mogła przez to niechcący podsycać zło, które pragnęła pokonać.
Ten sam wiatr, który pragnie ugasić ogień,
zarazem może go rozdmuchać.
Cień, którego szukała...
Uważasz, że istnieje?
Nie zaprzątaj tym sobie myśli.
Postąpiłeś słusznie.
Wobec Galadrieli i Śródziemia.
Trudno dostrzec, co jest słuszne,
gdy przyjaźń miesza się z obowiązkiem.
To brzemię tych, którzy przewodzą,
i tych, którzy tego pragną.
Galadriela płynie ku zachodowi słońca.
My musimy skierować wzrok ku jutrzence.
Przeto zapytam,
znajome ci są dzieła lorda Celebrimbora?
Najwspanialszego kowala, oczywiście.
Od dziecka podziwiam jego kunszt. Czemu pytasz?
Rozpoczyna pracę nad nowym projektem. Niesłychanej wagi.
Chcemy, byś pracował razem z nim.
Pozwolę, byś sam przybliżył szczegóły, lordzie Celebrimborze.
Najpierw Duzi Ludzie, teraz gwiazdy.
Oczy, które nie chcą spać.
Jak gdyby...
Jakby czegoś wypatrywały.
Czego?
Bury, jeśli nie będziesz pilnować własnego nosa.
O co chodzi? Co tam dojrzałeś?
Elanor Brandyfoot, wdałaś się w ojca,
węsząc tam, gdzie nie trzeba.
Jesteś zbyt ciekawska i wścibska jak na Harfoota.
Nie jesteś może w połowie wiewiórką?
Sadok. Proszę.
Powiedz mi.
Niebo jest jakieś dziwne.
Dziwne...
Co masz na myśli?
Nori! Doczekam się tego smaru?
Już idę.
Dobrze znasz mieszkańców Hordernu?
Raczej dobrze. Tam się urodziłam.
Czemu pytasz?
Ludzie z Hordernu znani byli z wyjątkowej
lojalności wobec Morgotha.
Coś ty powiedział?
Prawdę.
Mówisz o moich przyjaciołach.
Moich bliskich. Znam ich. To zacni ludzie.
Dlatego jestem tu z tobą.
A nie z Nadzorcą.
Bronwyn.
Od ciebie jedynej zaznałem życzliwości w tych stronach.
Hordern.
KRAJE POŁUDNIOWE
ŚRÓDZIEMIE
MORZA ROZŁĄKI
Wiesz, czemu łódź utrzymuje się na wodzie, a kamień tonie?
Galadrielo.
Podaj rękę.
Czasem światło odbite w wodzie
jest równie mocne jak to na niebie.
Skąd mam wiedzieć, za którym podążać?
Czasem nie dowiemy się tego,
dopóki nie zaznamy ciemności.
Galadrielo!
Napisy:Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna