-Unha torre? -Precísoa na primavera.
Considerastes buscar axuda fóra dos confíns da nosa raza?
Fálame da túa proposta
para decidir se presentarlla a meu pai.
Notaría se el agochase algo.
Se cadra notou el que o agochas ti.
Que lugar é este?
O Reino Insular de Númenor.
Ando pensando en adialo.
Cando a Proba de Mar comece e o barco parta, irás nel.
Non quero problemas.
É un mapa das Terras do Sur.
Non fala só dun lugar, tamén dun plan
para crear un reino propio.
As Terras do Sur están en perigo.
Se Sauron regresou, as Terras do Sur son só o principio.
Se algún de vós quere vivir...
marchamos para a torre dos elfos ao albor.
Levádello a Adar.
Sauron tiña moitos nomes na antigüidade.
Pode que este sexa un deles.
O teu pobo non ten rei, porque ese rei es ti.
Ven comigo á Terra Media.
Aínda non tes exército.
Iso está a piques de cambiar.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Nesta corte, reunímonos a diario para forxar o futuro da nosa illa.
Mais na Beizón dos Meniños,
reunímonos para darlles a benvida a aqueles que vivirán ese futuro.
Un tan infinito coma un albor sobre o ondeante mar.
Que nome escolliches para ela?
Alinel.
Que a forza de Númenor emerxa en ti.
Que a súa sabedoría te guíe...
Ás veces a nosa illa precisa estirarse.
Igual ca ti.
Vai un día perfecto, raíña rexente.
Que asunto queredes tratar primeiro?
Convocou a elfa á corte.
Esta mesma mañá.
O amigo da elfa ataca a catro dos nosos e Míriel convídaa a tomar o té?
Se cadra chamouna para castigala.
Ou para pedirlle ordes.
E mentres a elfa lle envelena os oídos á nosa raíña,
quen nos defende a nós?
Chanceler! Chanceler!
Saúdaa da miña parte. Baixa a voz.
Quere unha, señor? Veña!
Non sabía que andabas con algo importante.
Chanceler!
A arte de gobernar consiste en atender os asuntos pequenos
coa dilixencia dos grandes.
Pensaba que xa o aprenderas.
Intentaba parecer listo.
A listura éche para os homes de pouca ambición.
Preferiría que foses sabio, fillo.
A ver, cal é o problema?
Talvez teñamos unha borrasca entre mans.
Barcos dos elfos na nosa costa?
Elfos quitándovos o traballo?
Traballadores que non dormen,
que non cansan, que non envellecen.
Non!
Eu digo que a raíña está cega
ou é amiga dos Elfos.
Coma seu pai.
-Amiga dos Elfos! -Amiga dos Elfos!
Amiga dos Elfos!
E se a elfa estivese aquí agora, que vería?
Homes de Númenor
ou unha manda de cativos choricas?
Somos fillos e fillas dos Edain.
De Elros Tar-Minyatur, cuxas hostes venceron o mesmo Morgoth.
E agora unha elfa, unha náufraga, vainos ameazar?
Ollade, cada un de vós, os brasóns que levades.
O legado de mans poderosas.
Dos homes que construíron a Muralla,
que levantaron Armenelos, o triunfo da nosa civilización.
E agora, unha elfa podería ameazarnos?
Meus amigos...
Confiade en min.
Porque polos calos das miñas mans,
xuro que as mans dos elfos non collerán o temón de Númenor.
Seguirá sendo, coma sempre, un reino de homes.
A beber todos!
Hai alguén na cidade que el non coñeza?
Masas que non mova ou favor que non lle deban?
É impresionante.
Eu ía dicir "exasperante".
Dos viñedos preto da Meneltarma.
Fai esquecer os problemas. Ou iso din.
Os meus custoume ganalos.
Es a nova aprendiza?
Son Kemen. E ti chámaste...
Eärien. Os planos. Xa.
Irrítasme, elfa.
Recíbote coma invitada
e ti marchas galopando para roubar pergamiños antigos,
mentres o teu compañeiro do sur ataca os nosos cidadáns.
É normal que se alporice. O seu pobo morre.
O seu pobo?
O home que retedes nos alxubes non é un simple alborotador,
senón o herdeiro no exilio do trono das Terras do Sur.
E supoño que Elendil será un emperador rúnico.
Só un simple nobre.
O seu pobo está espallado, sen líder.
Mais co voso apoio podería unirse baixo o emblema del e loitar.
Como que co meu apoio?
Sauron foi antano inimigo do voso pobo, tanto coma do meu.
Acudo a vós para rematar a tarefa pendente.
Para restablecer a alianza entre Númenor e os elfos.
Loitade comigo para salvar os homes das Terras do Sur,
antes de que Sauron llelas arrebate.
Nesta corte oímos moitas propostas.
A túa é a máis ambiciosa que oín en semanas.
Porén, Númenor xa escolleu outro camiño.
Non todo Númenor.
Rei ou carpinteiro, o home do sur será xulgado.
A audiencia rematou.
Daquela, terei que solicitar outra.
Co verdadeiro dirixente de Númenor.
O voso pai, o rei.
Non deberías falar do que non entendes,
Galadriel, filla de Finarfin.
Mantédevos á marxe,
para que poida propoñerllo a quen ten autoridade.
Galadriel, abonda.
E con que autoridade falas ti, elfa?
Coa do teu pobo?
Ou es unha náufraga buscando onde agarrarse na tempestade?
A tempestade lévoa dentro.
Arrastroume a esta illa por unha razón.
E non a aplacaredes vós, rexente.
Non mo digas.
Liorta tabernaria?
Sedición.
Xa case o conseguistes!
Dentro duns días,
terei o pracer de chamarvos a todos camaradas.
Tirade, cadetes! Tirade!
Isildur...
Tirade, cadetes!
Tirade!
Cabo!
Explicádevos.
Señor, debeu ser un erro.
Foi culpa miña, mestre.
Escapoume.
Vinte afrouxar ben esa driza centos de veces.
Foi intencionado.
Fóra da Garda Mariña!
Os tres expulsados!
O Oeste? O verdadeiro Númenor?
De novo as parvadas que dicía teu irmán!
Crin que o mestre só me expulsaría a min.
Síntoo.
Séntelo?
Que o sentes? Arruináchesnos a vida!
Onde está o penico? Vou vomitar.
Falarei co meu pai.
-Para que vos perdoen. -Non.
Xa conseguiches que te botasen
de algo que nin gañaras.
-Valandil... -Non.
Dende que puiden coller un remo, quixen ir nese barco.
Fixen todo o que debía para gañalo. Ti que fixeches?
Que fixeches á parte de chorar pola túa nai morta?
Parade! Abonda!
Alá vai, Isil fuxindo sempre.
Isil! Onde vas?
Que máis dá que marche ou quede?
O problema é el. E iso non vai cambiar.
Magrot!
Adar.
Adar...
Nampak uglursha.
Onde naciches,
soldado?
En Beleriand.
Onda a embocadura do río?
Quen es?
Baixei por ese río unha vez.
Cando era novo.
Lembro...
as beiras cheas de flores de salvia.
Milleiros delas.
Por que os orcos che chaman Padre?
Contáronvos moitas mentiras.
Algunhas calaron tanto,
que ata as rochas e as raíces as cren xa.
Para desenlealas...
faría falta crear un mundo novo.
Mais iso é algo que só os deuses poden facer.
E non son deus ningún. Polo menos...
Aínda non.
Que es?
Vai onda os homes refuxiados na vella torre de vixilancia.
Lévalles unha mensaxe.
Que mensaxe?
Os barracóns están cheos. Acampade onde poidades.
-De onde veñen estes? -Iorbad.
Con iso están tódalas vilas deica Orodruin.
E o resto?
Iso o resto.
Reduciremos as racións.
As miñas non.
Quen che deu dereito a decidir?
Os que viñeron a esta torre. Incluído ti.
Que comeremos?
-Amañarémonos. -E como?
-Non o sei. -Iso ben o vexo.
E o celeiro de Waldreg?
Mandamos un grupo pequeno á vila.
De día, cando hai menos orcos, e collemos o que poidamos, con sixilo.
Nin saberán que estivemos.
A que coitados vas enlear?
Fareino eu, se ninguén quere.
Non vas ir alá.
Buscaremos nos outeiros primeiro. Reúne os cazadores.
E que van cazar? Uns poucos coellos?
Darán para un día.
Será outro máis. E agradecerémolo.
Estou cheo e canso
de ver que todo vai peor e non facer nada.
-Facemos o que podemos. -Eu non!
Theo. Theo!
Podes axudarme ou complicalo.
Non debín deixar que me enleases.
Dou a volta.
Non sexas cagainas.
Veña.
Rowan, a taberna.
Non penso entrar aí.
Pode haber máis comida.
Veña, que isto está deserto.
Vale, irei eu.
Rowan?
Sangue novo.
Que fas con iso?
Dámo aquí.
Ei! Atopeino!
Atopeino! É un rapaz! Ten o puño!
Un rapaz? Onde anda?
Agochado por aí.
Ti! Avisa o Señor-Padre.
O resto, dispersádevos.
Ninguén durmirá ata que apareza.
Pilleite!
Elfos e ananos traballando xuntos. Abraiante.
É tal e como dixestes que sería.
Que foi?
Nada. Só que...
Por un momento, aí de pé, eras a viva imaxe de teu pai.
-Non sabía que o coñeciades. -Abofé, vino moitas veces.
Tiña o mesmo xeito de mirar ao lonxe.
Sabes? Dunha vez díxome...
que un día o meu futuro estaría nas mans de seu fillo.
E díxoo así, coma quen fala de se vai chover.
E eu...
Esquecérao ata este momento.
Non é estraño?
Parecedes algo inquedo hoxe, señor.
Que vos perturba?
Non, xureime non dicircho. É o teu amigo.
Durin.
Ou me evita ou agocha algo.
Preguntácheslles aos equipos del?
Aos 19. Todos dan escusas.
E xa me parece sospeitoso.
Insinúas que Durin botou unha querida?
-Non hai outra máis ca ti, señora. -Seino.
Quen o ía aturar?
Vaia choio, bica o croio. Pule as xemas e o ouro.
Ai! Para!
Gerda, deixa o teu irmán!
-Xogamos a baternos. -Pois parade xa.
Probaches nas Escaleiras Douradas?
Ou na Garda das Tres-Portas?
Non me acordaba!
Estes nenos atórdanme.
Hoxe foi traballar á Sima de Cuarzo.
Sabes, Disa? Non hai segredo que mereza encubrise con enganos.
Chámaslle mentireira a unha anana na casa dela?
Iso é pasarse da raia.
Se está extraendo cuarzo,
por que marchou sen a machada de cicelar?
Por que lle fixeches a comida favorita,
se vai a unha sima á que se tarda en baixar dous días?
Vaia choio, bica o croio. Pule as xemas...
Gerda, avísote!
Durin non levou a machada
porque o cuarzo desa mina non se cicela, apáncase.
E estou guisando toupa
porque precisa repousar antes de que volva.
E aínda que lle leve varios días a un alleo coma ti,
os escaladores coma o meu home
dan baixado á Sima de Cuarzo nunhas horas.
Queres saber algo máis, corazón?
Non.
Grazas.
A Sima de Cuarzo. Non está mal.
Espero que mo crese. Non é doado enganar o elfo.
Dígocho eu.
Sorte que a miña dona convencería unha rata de que puxese un visón.
Outra beizón de casar contigo e non con Margid Ferruxeira.
E cal máis hai?
Dígocho despois.
Cala. É mellor falar baixo.
Estamos avanzando moito na vella mina.
Fixen que o levasen de aquí.
A vella mina baixo o Lago Espello.
Andas perdido, elfo?
Non. Sei ben onde vou.
Bos días.
Vaia choio, bica o croio. Pule as xemas e o ouro.
Era visto!
Durin?
Viñeches espiarme, elfo?
Non, ho. Que lugar é este?
De veras esperas que crea que non o sabes?
Que non foi polo que el te enviou aquí?
Querédelo para vós.
Durin, que queremos o que?
Non me importa o que haxa nesa cámara.
Impórtasme ti, a nosa amizade.
E os segredos non axudan.
Que significa todo isto?
Preciso o teu xuramento.
Coa man na montaña,
xura que non lle darás nin chío
do que che vou contar a ningún ser vivo.
A ira dos ananos dura máis cá memoria elfa.
Rompe a promesa,
e o poder desta pedra condenaravos a ti e os teus a sufrir,
ata o voso derradeiro día na Terra Media.
Xúralo, Elrond?
Xúroo pola memoria de meu pai, Earendil o Mariño.
O que me contes aquí acabará nos meus oídos.
Disa detectouno inspeccionando vetas de ouro.
Un mineral novo.
Máis lixeiro cá seda, máis duro có ferro.
Como arma, superaría as nosas mellores espadas.
Como moeda, sería máis valioso có ouro.
Capta a luz dun xeito estraño.
Parece que lle sae de dentro.
Dígoche que podería ser o comezo dunha nova era para o noso pobo.
Forza, prosperidade...
Daquela, por que tanto segredo?
Por que non celebralo?
É perigoso extraelo.
Meu pai restrinxiu os nosos esforzos
por precaución.
Podo?
Como lle chamades a este milagroso mineral?
Na nosa fala, "fulgor gris".
Na vosa, algo coma mith-raud.
Non. Sería... mithril.
Entón, de veras viñeches aquí só por Eregion?
Vin porque 20 anos son moito para non verse.
Mesmo para un elfo.
Queda con el.
En sinal da nosa amizade.
Moi ben.
Durin! Durin! Durin, non!
Hai catro ananos aí abaixo!
Durin!
Eärien, chans e copas.
Perdoa.
Non importa, deixa. Tranquila, en serio.
Pensaba que o teu era só o debuxo.
Fregando colles destreza.
Iso di o mestre do gremio.
Que che parece se eu frego o chan e ti as copas?
Quen acabe último paga a cea.
Non saio con descoñecidos.
Fas ben. Se vexo algún, avísote.
Malia que admiro que te enfrontes a calquera obstáculo,
coma un poldro ao galope,
non ves que non loitas con troles nin orcos,
senón con homes?
Vasme dar consellos sobre a arte da guerra?
Non. Non, eu...
Non ousaría. Pero...
A corte da raíña non é o teu campo de batalla habitual.
Sigue.
Nun caso coma este, paréceme
que farías ben buscando o que máis teme o adversario.
-E explotalo? -Non.
Dille como dominalo.
Para dominalo ti a el.
Entón pensas que acabei aquí
porque non sei o que a raíña teme?
Humildemente, así é.
E ti sábelo, tras estar un momento con ela?
No que ti lle esixiches un barco, insultácheslle o pobo, desobedecíchela,
e ela nin se inmutou.
Pero agora, meteute nunha cela.
Por que?
Pedinlle que loitase polo teu pobo.
Pero non se enfadou por iso, non si?
Pedín falar co pai dela.
O rei da torre, a quen ninguén viu hai anos.
Ves cando deixas de galopar e pensas un pouco?
Non me compares cun cabalo.
Para de convencerme de que marche e hai trato.
Saúdos, elfa.
A raíña rexente tomou unha decisión.
Embarcarás para onda os elfos, custodiada, esta noite.
Achégate.
-Non cho aconsello. -Non podo deixala fuxir.
Poderías, se soubeses onde vai.
Que fas por aquí?
Vin cear.
Quen é el?
E o teu uniforme?
Deixaches os cadetes, non si?
Non, peor.
Botáronte?
Botáronnos a todos.
Isil!
Pois mellor, xa podes ir ao oeste.
Estragueilles a vida aos amigos,
deshonrei a nosa familia.
Non merezo ir ao oeste.
E Padre non me deixará a Berek.
A elfa escapou!
Rexistrádeo todo.
Descupas, maxestade, pola intrusión, pero...
Xa non te pode atender.
Como sabiades que viría aquí?
Unha gornición agárdate fóra para escoltarte ao barco.
Farías ben indo voluntaria.
Míriel...
Eu... Eu...
Acouga, Padre. Aquí estou.
Desculpádeme.
Non o sabía.
Poucos saben o alcance do seu declive.
Gustaríame que seguise así.
Entón é hora de sincerármonos.
O voso pai era leal aos elfos.
Por que vós non?
Dicídemo.
Por favor.
Meu pai sempre foi home moderado.
Pero trala coroación, algo cambiou.
Volveuse desagradable,
dixo que provocaramos a ira dos Valar,
que debiamos arrepentirnos e volver aos vellos usos.
Había inquietude.
E cando anunciou que renovaría as relacións cos elfos,
o pobo rebelouse.
Perdeuse moito.
Elixíronme para reinar no lugar del,
coa promesa de aplacar a tormenta.
Mais a primera noite, mentres todo Númenor durmía,
tróuxome aquí.
Palantír.
Sete Pedras Videntes había antes.
As outras seis están perdidas ou ocultas.
Esta déronlla a meu pai.
E con ela, un segredo.
Pon a man encima dela.
-Avísote... -Xa toquei outros palantíri.
Pero non tocaches este.
Viches o futuro de Númenor.
Os palantíri amosan visións.
Algunhas non chegan a pasar.
Esa xa está pasando.
A visión comeza coa túa chegada.
Credes que causarei a caída de Númenor?
Só Númenor pode facer iso.
Os Valar déronnos esta illa nun día de virtude.
Poden quitárnola, se volvemos á escuridade.
A virtude que dicides foi a lealdade dos vosos maiores aos elfos.
Meu pai cría iso.
O rumbo del a pouco destrúenos.
Por iso mañá anunciarei que marchas.
E a crise rematará.
Se o mal que xurdiu na Terra Media non se para,
espallarase e alcanzaranos a todos.
Evitar esta guerra pode ser a causa da vosa caída.
Non dubidarei dos deuses. A miña decisión é firme.
Unha decisión baseada no medo.
Sei o que é ser a única,
a única que ve,
a única que sabe.
Quizais xa non temos que levar esa carga soas.
Prégovolo, Míriel, non escollades o camiño do medo,
senón o da fe.
Unídevos a min.
Que Númenor loite ao lado dos elfos outra vez.
A fe pode unir corazóns, Galadriel.
Mais é un fío moi fino para termar dun reino.
Síntoo.
As fragas están baleiras. Os animais fuxiron.
O teu rapaz tiña máis siso do que pensabamos.
Hai alguén nas portas!
Afastade.
-Saíde do medio. Atrás! -Deixádeo pasar.
Hai abondo. Acougade!
Rowan! Onde vai Theo?
Dixo que viña tras de min.
-Que fame! -Amodo!
Empurroume ela!
Miramos en tódolos sitios, non está.
Veña!
Onde anda?
Aquí non está.
Vamos.
Non deixedes recanto sen mirar.
O xefe vainos esfolar, se non o atopamos.
Se foi a el a quen lle escapou.
Izmûmbogh...
Veña!
Kishdibatoth!
Kishdibatoth.
Buscádeo!
Aquí non está.
Por alí! Ollade!
Vas a algures, sangue novo?
Onde está?
Non!
Onde o tes?
Igual perdendo un brazo soltas a lingua.
Bule, rapaz.
Xa veñen.
Sigue!
Corre!
Madre!
Bronwyn!
Correde! Cara ao claro!
Que foi iso?
Unha súplica ás rochas,
para que liberen os corpos dos mineiros aínda con alento.
Non deixo de pensar que se ti non baixaras,
Durin había estar no pozo cando...
Perdoa.
Perdoa por mentirche.
Fúcheslle leal ao meu amigo. Iso é o que importa.
Acaban de sacar o último.
Vivo. Todos vivos.
Teu pai estará moi aliviado.
Pechouna.
Mandou selar a veta toda.
-A veta toda? -Toda.
Dálle tempo.
Ata as brasas máis quentes arrefrían.
Pois ás veces oxalá que non!
Ás veces querería dicirlle o que penso del,
e non volver cruzar palabra co vello rosmón ese!
Meu pai navegou ata Valinor el só,
e convenceu os Valar para que axudasen e derrotar a Morgoth.
Tan grandes foron os seus actos
que os Valar o elevaron alén dos confíns do mundo,
para levar a Estrela Vespertina polo ceo.
Durante anos, ao final do día, miraba para ela...
preguntándome que pensaría el, se me estivese vendo.
Estaría orgulloso do que conseguín co legado del?
Ou decepcionado polas moitas veces que non estiven á altura del?
Pero unha noite, decateime
de que con agrado oíría as rifas del,
se así tivese a ocasión
de charlar unha vez máis co meu pai.
Non malgastes o tempo que che queda co teu.
Elrond, a ver se me aclaras unha cousa.
Como vos coñecestes ti e o meu home?
Díxencho. Salveino dun trol das montañas.
-De dous. -De dous. Xa o sei.
Pregunteille a Elrond.
Pois vou ter que corrixir o relato do teu home.
Eran tres troles. E salveino eu a el.
Non lembrarías que cara tes nin véndoa nun espello.
Cando o atopei no bosque,
tentaba esquivar as mazadas deles.
Xemendo e berrando.
Un berro de batalla.
Uns berros agudos coma os dun neno. Collín o arco...
-Unha espada. -Un arco.
-Era unha espada! -Tanto ten.
Perdóame, Padre.
Fun orgulloso, testán e estaba enganado.
Nin mirarme podes?
Os nosos cren...
que cando un novo rei anano é coroado,
as voces dos antecesores entran nel,
e comparten con el consellos
e sabedoría.
E ata os erros.
Mais ti...
Non tes que agardar por ese día para oír a miña voz.
Pois estou contigo sempre, fillo.
Mesmo anoxado.
Ás veces, anoxado sobre todo.
Non hai nada que perdoar.
Elrond invitoume a ir con el a Lindon mañá.
Debo aceptar?
Elrond foi moi convincente ao asegurar
que Gil-galad non o enviou aquí con mala intención.
Foi, abofé.
Pero a intuición éche moi sabia.
Que che di a túa?
Que hai algo máis.
Ben, meu fillo.
Ben.
Vai a Lindon.
Descubre o que é.
Grazas.
Que tes? Que pasa?
Traio unha mensaxe do que comanda o noso inimigo.
Di que o teu pobo pode vivir se renunciades a estas terras
e lle xurades lealdade.
E se nos negamos?
Virá por Ostirith.
Veña!
Ben mereces un trago despois do que fixeches.
Anda, cólleo.
Como me colliches o puño do celeiro.
Non sei de que...
Menos lerias, rapaz.
Sabes do que falo.
Sabes o que é? Unha espada non.
É un poder.
Feito para os nosos antecesores pola man do seu señor.
Un fermoso servidor.
Aquel que desapareceu, pero que volverá.
Oíches falar del, rapaz?
Oíches falar de Sauron?
Seguro que o viches nos ceos.
Hai unhas semanas.
A chuvia de estrelas.
O tempo del achégase.
E ti e mais eu, rapaz, debemos prepararnos.
Para que?
Agora, cala, rapaz.
Aforra forzas.
Valas necesitar.
Para o que vai vir.
Señor-Padre...
Atopámolo.
Está na torre
Vai en paz.
O teu pobo quedará aliviado.
Reunirase pronto na corte
e na praza para oír o voso anuncio.
Non o fagamos agardar.
Din que cando os pétalos da Árbore Branca caen,
non é cousa trivial,
senón que son as bágoas dos Valar,
un recordo vivo de que teñen o ollar e o xuízo pendentes de nós.
Hai un momento crucial nos destinos dos homes.
Un momento decisivo,
no que todos e cada un de nós
debemos decidir quen queremos ser.
Volvéusenos a corazón de pedra, coma as estatuas que rodean a illa?
Ou latexa aínda co sangue dos heroes que as tallaron.
Enterramos o valor nas tumbas dos padres dormentes?
Ou está aquí,
aínda entre nós...
agardando para romper como o albor?
Non vos mandaría a perigo ningún que eu non encararía.
Por iso, decidín escoltar eu a elfa ata a Terra Media...
para axudar os nosos irmáns, asediados agora nas Terras do Sur.
A raíña falou claro.
Os nosos barcos partirán en dez días.
A forza expedicionaria estará formada por valentes fillos e fillas
de todo Númenor.
Quen se compromete a protexer a raíña rexente?
Dade un paso adiante e identificádevos.
Eu servirei.
Servirei.
Eu servirei.
Servirei!
Eu servirei!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: María Luisa Lage Garea