- Wieża? - Muszę uporać się z tym do wiosny.
Rozważałeś współpracę z jednym z sąsiednich rodów?
Przedstaw mi ofertę króla,
to zdecyduję, czy przekazać ją ojcu.
Wyczułbym, gdyby coś ukrywał.
Może on wyczuł, że to ty coś ukrywasz.
Co to za miejsce?
Królestwo Númenoru.
Chcę to przełożyć.
Gdy zacznie się próba morska, wsiądziesz na łódź.
Nie chcę kłopotów.
To mapa Krajów Południowych.
Opisuje nie tylko miejsce, ale i plan.
Plan stworzenia własnego królestwa.
Kraje Południowe są zagrożone.
Jeśli Sauron faktycznie powrócił, nie poprzestanie na Krajach Południowych.
Jeśli ktoś z was chce przeżyć...
o świcie wyruszamy do elfiej wieży.
Zabierzcie go do Adara.
Sauron posługiwał się ponoć wieloma imionami.
Może to jedno z nich.
Twoi ludzie nie mają króla, bo to ty nim jesteś.
Udaj się ze mną do Śródziemia.
Nadal nie masz armii.
To się wkrótce zmieni.
WŁADCA PIERŚCIENI PIERŚCIENIE WŁADZY
Spotykamy się tu codziennie, by wykuwać przyszłość naszej wyspy.
A podczas ceremonii Rozdawania Łask
witamy dzieci, które tę przyszłość wprowadzą w życie.
Bezkresną niczym wschód słońca nad falującym morzem.
Jakie imię dla niej wybrałaś?
Alinel.
Niechaj rośnie w tobie siła Númenoru.
Niechaj prowadzi cię jego mądrość...
Wyspa czasem musi się przeciągnąć.
Tak jak ty.
Mamy cudowny dzień, królowo regentko.
Od czego pragniesz go rozpocząć?
Wezwała elfa na dwór.
I to właśnie dziś.
Jej kompan pobił czterech członków gildii, a Míriel zaprasza ją na herbatę?
Może chce ją ukarać.
Lub wysłuchać jej rozkazów.
Gdy elf będzie sączyć jad do ucha królowej,
kto wstawi się za nami?
Kanclerzu!
Pozdrów ją, proszę. Nie tak głośno.
A dla pana? Proszę bardzo!
Nie wiedziałem, że przerywam coś ważnego.
Kanclerzu!
Sztuka rządzenia polega na doglądaniu drobnych spraw
równie pieczołowicie, co tych wielkich.
Powinieneś już to wiedzieć.
Chciałem zabłysnąć intelektem.
To dobre dla ludzi o skromnych ambicjach.
Lepiej, byś wykazywał się mądrością, synu.
W czym problem?
Wygląda na to, że zanosi się na szkwał.
Elfie łodzie na naszym brzegu?
Elfy podbierające wam zlecenia?
Robotnicy, którzy nie śpią,
nie męczą się, nie starzeją.
Nie!
Królowa albo jest ślepa,
albo sprzyja elfom.
Jak jej ojciec.
- Miłośniczka elfów! - Miłośniczka elfów!
Miłośniczka elfów!
Gdyby Galadriela była tu teraz, co by zobaczyła?
Obywateli Númenoru
czy gromadkę kwilących dzieci?
Jesteśmy synami i córkami Edainów.
Potomkami ElrosaTar-Minyatura, którego hufiec pokonał samego Morgotha.
Jeden elf, rozbitek, ma nam zagrozić?
Spójrzcie na herby waszych gildii.
Spuściznę silnych rąk.
Ludzi, którzy wznieśli Nadmorski Mur.
Którzy założyli Armenelos, triumf naszej cywilizacji.
A nagle zagraża nam jeden elf?
Przyjaciele...
zaufajcie mi.
Przysięgam na odciski na mych dłoniach,
że żaden elf nie przejmie sterów Númenoru.
Na zawsze pozostanie królestwem ludzi.
Trunki dla wszystkich!
Zna wszystkich z imienia,
zjedna każdy tłum i zaskarbi każdą przysługę.
Imponujące.
Rzekłbym raczej „irytujące”.
Z winnic w pobliżu Meneltarmy.
Ponoć pomaga zapomnieć o kłopotach.
Ciężko na nie pracowałam.
Jesteś nową uczennicą?
Kemen. A ty to...
Eärien. Plany, natychmiast.
Denerwujesz mnie.
Przyjęłam cię w gościnę,
a ty pogalopowałaś na wieś, by wykraść pradawne zwoje,
podczas gdy twój towarzysz zaatakował naszych obywateli.
Jego wybuchowość jest uzasadniona. Giną jego poddani.
„Poddani”?
Ten, którego więzisz w swoich lochach, to nie zwykły awanturnik,
lecz zaginiony spadkobierca tronu Krajów Południowych.
A nasz Elendil jest cesarzem Rhûn.
Raczej zwykłym półpankiem.
Jego ludzie są rozproszeni. Brak im przywódcy.
Z twoim wsparciem zjednoczą się, by walczyć pod jego sztandarem.
Co masz na myśli?
Sauron był niegdyś wrogiem zarówno twoich ludzi, jak i moich.
Apeluję, byś dokończyła rozpoczęte dzieło.
By odnowić sojusz między Númenoryjczykami i elfami.
Walcz wraz ze mną, by ocalić ludzi Krajów Południowych,
zanim Sauron zagarnie ich ziemie.
Wysłuchujemy tu wielu postulatów.
Przyznam, że twój jest wyjątkowo zaskakujący i ambitny.
Jednakże lud Númenoru wybrał inną drogę.
Nie wszyscy.
Król czy cieśla, sprawiedliwość go dosięgnie.
Audiencja skończona.
Zatem będę zmuszona poprosić o następną.
Z prawowitym władcą Númenoru.
Z twoim ojcem, królem.
Nie mów o rzeczach, których nie rozumiesz,
Galadrielo, córka Finarfina.
Ustąp,
bym mogła przedstawić postulat temu, kto ma prawo decydować.
Lady Galadrielo, wystarczy.
A tobie kto dał prawo przemawiać, elfie?
Twój lud?
Czy jesteś tylko rozbitkiem rzuconym na łaskę burzy?
To burza, którą noszę w sobie.
Przygnała mnie tu nie bez powodu.
I ty jej nie stłumisz, regentko.
Niech zgadnę.
Bójka w tawernie.
Podburzanie.
Już niedługo!
Za kilka dni
będę miał przyjemność służyć w waszym towarzystwie.
Ciągnąć, kadeci! Ciągnąć!
Isildur...
Ciągnąć, kadeci!
Ciągnąć!
Lina!
Wytłumaczcie się.
To jakaś pomyłka.
To moja wina, kapitanie.
Przepuściłem linę.
Setki razy widziałem, jak poprawnie luzujesz fał.
Zrobiłeś to celowo.
Zwalniam cię ze straży!
Całą trójkę!
„Zachód”? „Prawdziwy Númenor”?
Twój brat wygadywał te same brednie!
Myślałem, że zwolni tylko mnie.
Przykro mi.
Przykro ci?
Przykro ci? Zrujnowałeś nam życie!
Gdzie nocnik? Chyba zwymiotuję.
Porozmawiam z ojcem.
Przyjmą was z powrotem.
Że też wydalono cię z miejsca,
na które i tak nie zasługiwałeś.
- Valandil... - Nie.
Marzę o tym, odkąd mogę unieść wiosło.
Zrobiłem wszystko, by dostać się na tę łódź. A ty co?
Robisz cokolwiek poza rozpamiętywaniem swojej zmarłej matki?
Przestańcie! Dość!
Jasne, Isil jak zwykle odchodzi.
Isil! Dokąd idziesz?
Idzie czy nie, co za różnica?
To on stanowi problem. A tego nigdy się nie pozbędzie.
Magrot!
Adar...
Nampak uglursha.
Gdzie się urodziłeś...
żołnierzu?
W Beleriandzie.
Przy ujściu rzeki?
Kim jesteś?
Spacerowałem kiedyś nad tą rzeką.
Gdy byłem młody.
Pamiętam...
Brzegi porastała kwitnąca szałwia.
Jak okiem sięgnąć.
Czemu orkowie nazywają cię ojcem?
Usłyszałeś wiele kłamstw.
Niektóre wrosły tak głęboko,
że wierzą w nie nawet skały i korzenie.
Aby je wyplenić...
trzeba by stworzyć świat od nowa.
Ale tylko bogowie mają taką moc.
A ja nim nie jestem. Przynajmniej...
jeszcze nie.
Czym jesteś?
Pójdź do ludzi, którzy schronili się w starej strażnicy.
Przekaż im wiadomość.
Jaką?
Koszary są pełne. Rozbijcie się, gdzie się da.
- Skąd oni są? - Z Iorbadu.
To już wszystkie wioski stąd do Orodruiny.
Gdzie reszta?
To wszystko.
Zmniejszymy przydziały.
Nie moje.
Kto dał ci prawo rozkazywać?
Każdy, kto wybrał azyl w tej wieży, łącznie z tobą.
Co będziemy jeść?
- Coś wymyślimy. - Co?
- Nie wiem. - Nie da się ukryć.
A ziemianka Waldrega?
Poślemy małą grupę do miasta.
Za dnia, gdy orków jest mniej. Złapiemy, co się da, prędko, bez hałasu.
Nawet się nie zorientują.
Jakich jeleni chcesz na to namówić?
Sam to zrobię, jeśli inni odmówią.
Nie puszczę cię.
Najpierw przeszukamy wzgórza. Zbierz myśliwych.
I co upolują? Garść królików?
Starczy na dzień.
To kolejny dzień, za który możemy być wdzięczni.
Nie mogę znieść,
że wszystko diabli biorą, a my nic nie robimy.
- Robimy, co w naszej mocy. - Ale ja nie!
Theo!
Wolisz pomóc czy narobić mi kłopotów?
Żałuję, że dałem się w to wciągnąć.
Wracam.
Nie bądź cykor.
Chodź.
Rowan, tawerna.
Nie ma mowy.
Tam może być więcej jedzenia.
Nie ma tu żywej duszy.
Dobrze, sam pójdę.
Rowan?
Młoda krew.
Skąd to masz?
Dawaj.
Znalazłem to!
Znalazłem! Chłopak! Ma rękojeść!
Chłopak? Gdzie jest?
Gdzieś się tu schował.
Powiadom Ojca.
Reszta, rozproszyć się.
Nikt nie idzie spać, aż go nie znajdziemy.
Mam cię!
Elfy i krasnoludowie pracują ramię w ramię. Niezwykłe.
Jest tak, jak mówiłeś.
Co?
Nic. Tylko...
Przez moment, gdy tam stałeś, wyglądałeś zupełnie jak twój ojciec.
- Nie wiedziałem, że się z nim spotkałeś. - I to wiele razy.
Miał dar dalekowidzenia.
Pamiętam, co mi raz powiedział.
Że kiedyś moja przyszłość będzie w rękach jego syna.
Wspomniał to mimochodem, jakby mówił, że jutro spadnie deszcz.
Nie pamiętałem o tym... aż do tej chwili.
Czyż to nie dziwne?
Wydajesz się dziś niespokojny, panie.
Co cię trapi?
Obiecałem sobie, że o tym nie wspomnę. To twój przyjaciel.
Durin.
Albo mnie unika, albo coś ukrywa.
Pytałeś jego brygadzistów?
Wszystkich dziewiętnastu. Zbywają mnie.
To niemal podejrzane.
Sugerujesz, że znalazł sobie jakąś dzierlatkę?
- Nie ma żadnej poza tobą, pani. - Wiem.
Która by go chciała?
Stuk-puk, swój czy wróg? Mów, żeby przejść przez próg
Przestań!
Gerdo, nie bij brata!
- Gramy w Stuk-Puk. - Zaraz ja was stuknę.
Zajrzałeś do Złotych Schodów?
Albo do Potrójnych Wrót?
Zapomniałam.
Przez te brzdące mąci mi się w głowie.
Wybierał się dziś do kopalni kwarcu.
Wiesz, Diso, żadnego sekretu nie warto zatajać kłamstwami.
Zarzucasz mi nieuczciwość w moim własnym domu?
Prosisz się o awanturę.
Jeśli Durin wydobywa kwarc,
czemu nie wziął ze sobą toporka?
I czemu szykujesz jego ulubione danie,
jeśli jest w rozpadlinie, na dno której schodzi się dwa dni?
Stuk-puk, swój czy wróg? Mów, żeby...
Gerdo, ostrzegam cię!
Durin nie wziął toporka,
bo to kwarc, którego się nie ciosa, tylko łupie.
Gulasz z krecich ogonów
musi nieco odstać, zanim Durin wróci.
I może komuś bez wprawy zajmuje to kilka dni,
ale krasnoludowie jak mój mąż
potrafią zejść na sam dół w kilka godzin.
Chciałeś jeszcze o coś zapytać, złociutki?
Nie.
Dziękuję.
Rozpadlina Kwarcowa. Nieźle.
Mam nadzieję, że uwierzył. Nie tak łatwo go nabrać.
To prawda.
Dobrze, że moja przyszła królowa namówiłaby szczura na futro z norek.
Kolejny dowód, że dobrze zrobiłem, poślubiając ciebie, nie Margid Rustborin.
A pozostałe dowody?
Później ci powiem.
Ciszej. Lepiej nie hałasujmy.
Robimy postępy w starej kopalni.
Czy to na pewno...
Stara kopalnia pod Jeziorem Zwierciadlanym.
Zgubiłeś się, elfie?
Nie. Wiem dokładnie, dokąd zmierzam.
Miłego dnia.
Stuk-puk, swój czy wróg? Mów, żeby przejść przez próg.
Wiedziałem!
Durin?
Szpiegujesz mnie, elfie?
Skądże. Co to za miejsce?
Mam uwierzyć, że tego nie wiesz?
Że nie właśnie po to cię tu przysłał?
Chcecie to zagarnąć.
Co takiego?
Nie zależy mi na tym, co jest w tej komnacie.
Zależy mi na tobie, na naszej przyjaźni.
Sekrety jej nie służą.
Co to wszystko ma znaczyć?
Złóż przysięgę.
Z ręką na kamieniu
przysięgnij, że nigdy nie wspomnisz o tym,
co ci powiem, nikomu na świecie.
Gniew krasnoludów trwa dłużej niż elfia pamięć.
Jeśli złamiesz przysięgę,
moc tego kamienia ześle na ciebie i twoich bliskich boleść
aż po kres waszych dni w Śródziemiu.
Przysięgasz, Elrondzie?
Przysięgam na pamięć mojego ojca, Eärendila-żeglarza.
Wszystko, co mi tu powiesz, trafi wyłącznie do moich uszu.
Disa natrafiła na to podczas wykrywania złóż złota.
Nowa ruda.
Kruszec lżejszy niż jedwab, twardszy niż żelazo,
przekuty w broń, pozostawiłby w tyle najlepsze ostrza.
Jako waluta być może cenniejszy od złota.
Dziwnie odbija światło.
Jakby biło z wewnątrz.
Powiadam ci, to początek nowej ery dla naszego ludu.
Siła, dobrobyt...
Zatem czemu trzymać to w tajemnicy?
Czemu się tym nie cieszyć?
To niebezpieczna robota.
Mój ojciec nałożył na nas ograniczenia,
by zachować ostrożność.
Mogę?
Jak zwiecie tę cudowną rudę?
W naszym języku „szarym brokatem”.
W twoim to byłby mith-raud.
Nie. To raczej... mithril.
Naprawdę przebyłeś taki szmat drogi specjalnie dla Eregionu?
Uznałem, że 20 lat to zbyt długa rozłąka.
Nawet jak na elfa.
Zachowaj to.
Na dowód naszej przyjaźni.
Dobrze.
Durin! Nie!
Jest tam czterech krasnoludów!
Durin!
Eärien, posadzki i kielichy.
Przepraszam.
Nie szkodzi. Naprawdę.
Myślałem, że masz talent tylko do kreślarstwa.
Szorowanie pomaga wprawiać dłoń.
Tak twierdzi mistrz gildii.
Zróbmy tak. Ja umyję podłogę, a ty kielichy.
Ostatni stawia kolację.
Nie umawiam się z obcymi.
Słusznie. Dam ci znać, jeśli jakiegoś zobaczę.
Choć podziwiam twój nawyk szarżowania na każdą przeszkodę
jak galopujące źrebię,
nie dotarło do ciebie, że nie walczysz z trollami czy orkami,
tylko z ludźmi?
Chcesz mnie pouczać w sztukach wojennych?
Nie...
Nie śmiałbym. Z tym że...
dwór królewski to nie twoje rutynowe pole bitewne, nieprawdaż?
Kontynuuj.
W tych okolicznościach wydaje mi się,
że powinnaś odkryć, czego najbardziej obawia się twój wróg.
- I to wykorzystać. - Nie.
Pomóż jej nad tym zapanować.
Byś ty mogła zapanować nad nią.
Twoim zdaniem jestem w tej celi,
bo nie wiem, czego boi się królowa?
Moim bardzo skromnym zdaniem.
A ty wiesz, choć spędziłeś z nią tylko chwilę.
W ciągu której zażądałaś łodzi, ubliżyłaś poddanym i złamałaś jej rozkazy.
Co nawet jej nie poruszyło.
Aż tu nagle wtrąciła cię do lochu.
Czemu?
Poprosiłam, by walczyła za twój lud.
Ale nie to ją rozgniewało, prawda?
Zażądałam rozmowy z jej ojcem.
Królem w wieży, którego od lat nikt nie widział.
Widzisz, co się dzieje, gdy zamiast galopować, przystajesz, by pomyśleć?
Nie porównuj mnie do konia.
To nie namawiaj mnie, bym opuścił tę wyspę.
Witaj, elfie.
Królowa regentka podjęła decyzję.
Zostaniesz odesłana do elfów pod zbrojną eskortą. Dziś w nocy.
Wystąp.
- Nie radzę. - Nie mogę pozwolić jej odejść.
Możesz. Gdybyś wiedział, dokąd idzie.
Co ty tu robisz?
Byłam na kolacji.
Co to za jeden?
Gdzie twój uniform?
Odszedłeś z kadetów, prawda?
Gorzej.
Wyrzucili cię?
Nas wszystkich.
Isil...
Wygrałeś. Możesz udać się na zachód.
Zrujnowałem życie przyjaciołom,
zhańbiłem nasz ród.
Nie zasługuję, by iść na zachód.
Ojciec nie dałby mi wziąć Bereka.
Elf! Uciekła!
Przeszukać każdy zaułek.
Wybacz najście, Wasza Wysokość, ale...
Nie reaguje już na ten tytuł.
Skąd wiedziałaś, że tu przyjdę?
Na zewnątrz czeka cały garnizon, by odprowadzić cię do łodzi.
Nie radzę ci się opierać.
Míriel.
Już dobrze, ojcze. Jestem tu.
Wybacz.
Nie wiedziałam.
Niewielu wie, w jakim jest stanie.
Wolę, by tak pozostało.
Zatem pora na chwilę szczerości.
Twój ojciec był wierny elfom.
Czemu ty nie jesteś?
Powiedz mi.
Proszę.
Ojciec był powściągliwy w swoich przekonaniach.
Coś się zmieniło po jego koronacji.
Stał się apodyktyczny,
twierdził, że rozgniewaliśmy Valarów,
więc musimy się pokajać i przywrócić dawne obyczaje.
To wywołało niepokój.
Gdy obwieścił zamiar odnowienia relacji z elfami...
Podniósł się bunt.
Ponieśliśmy wiele strat.
Wybrano mnie na jego miejsce,
aby uciszyć burzę.
Ale pierwszej nocy, gdy cały Númenor pogrążony był we śnie,
przyprowadził mnie tutaj.
Palantir.
Widzących Kamieni dawniej było siedem.
Pozostałe przepadły lub gdzieś je ukryto.
Ten powierzono mojemu ojcu.
A wraz z nim pewien sekret.
Przyłóż dłoń.
- Muszę cię ostrzec... - Dotykałam już palantirów.
Ale nie tego.
Ujrzałaś przyszłość Númenoru.
Palantiry ukazują wiele wizji.
Niektóre nigdy się nie spełnią.
Ta już się spełnia.
Zaczęła się od twojego przybycia.
Twierdzisz, że to ja ściągnę zagładę na Númenor?
Tylko sam Númenor ma taką moc.
Valarowie podarowali nam tę wyspę za czasów chwały.
Mogą ją odebrać, jeśli zboczymy na ścieżki ciemności.
Owa chwała wypływała z lojalności twoich przodków wobec elfów.
Mój ojciec w to wierzył.
Niemal przyniosło nam to zgubę.
Dlatego jutro ogłoszę, że już cię tu nie ma
i kryzys został zażegnany.
Jeśli nie zdusimy zła, które rodzi się w Śródziemiu,
rozprzestrzeni się i pochłonie nas wszystkich.
Unikanie konfrontacji może ściągnąć na was zagładę.
Nie będę podważać woli bogów. To ostateczna decyzja.
Powodowana strachem.
Wiem, jak to jest, gdy jesteś odosobniona.
Gdy tylko ty widzisz,
tylko ty wiesz.
Może żadna z nas nie musi dłużej dźwigać tego ciężaru samotnie.
Błagam cię, Míriel, nie kieruj się strachem,
lecz wiarą.
Przyłącz się do mnie.
Niech Númenor znów stanie do walki po stronie elfów.
Wiara podtrzyma jedno serce, Galadrielo.
Lecz zbyt cienka to nić, by udźwignąć całe królestwo.
Przykro mi.
Lasy są ogołocone. Zwierzyna pierzchła.
Twój syn jednak nie jest w ciemię bity.
Ktoś jest u bram!
Cofnąć się.
- Odsuńcie się. Z drogi. - Przepuśćcie go!
Starczy dla wszystkich. Powoli!
Rowan! Gdzie jest Theo?
Mówił, że mnie dogoni.
- Jeść! - Nie pchaj się!
To ona mnie popchnęła!
Przetrząsnęliśmy okolicę. Nie ma go tu.
Chodźcie!
Gdzie on jest?
Tu go nie ma.
Chodźmy.
Przeczeszcie każdy zakamarek.
Szef obedrze nas ze skóry, jak go nie znajdziemy.
To przez niego go zgubiliśmy.
Izmûmbogh...
Dalej!
Kishdibatoth.
Znajdź go!
Nie tutaj.
Tam! Patrz!
Wybierasz się dokądś, niedorostku?
Gdzie to jest?
Nie!
Gdzie to masz?
Może jak stracisz rękę, to odzyskasz mowę.
Prędko, chłopcze.
Nadchodzą.
Idź dalej.
Biegnij!
Mamo!
Bronwyn!
Szybko! Na polanę!
Co to było?
Prośba do skał,
by zwróciły nam ciała tych, którzy jeszcze żyją.
Nie mogę przestać myśleć, że gdybyś tam nie poszedł,
Durin mógł być w tym szybie, kiedy...
Przepraszam.
Przepraszam, że kłamałam.
Z lojalności do mojego przyjaciela. Tyle zapamiętajmy.
Wyciągnęli ostatniego.
Żyje. Wszyscy żyją.
Twój ojciec pewnie poczuł ulgę.
Zamknął kopalnię.
Nakazał zapieczętować całą żyłę.
- Całą żyłę? - Całą.
Daj mu trochę czasu.
Nawet rozżarzony węgiel w końcu stygnie.
A czasem wolałbym, żeby tak nie było.
Czasem chciałbym mu powiedzieć wprost, co o nim myślę,
i nie wdawać się już w dyskusje z tym starym piernikiem!
Mój ojciec sam dopłynął do Valinoru
i przekonał Valarów, by wzięli udział w wojnie przeciwko Morgothowi.
Jego czyny były tak znamienne,
że Valarowie wynieśli go ponad pułap tego świata,
by po wieki wędrował z Gwiazdą Wieczorną po niebie.
Przez lata o zmierzchu spoglądałem na nią...
i zastanawiałem się, co by o mnie myślał, gdyby mógł mnie widzieć.
Byłby dumny z tego, jak wypełniam jego dziedzictwo?
Czy rozczarowany tym, że pod tyloma względami mu nie dorównuję?
Aż pewnej nocy uświadomiłem sobie,
że ucieszyłaby mnie każda krytyka,
byle dane mi było
choćby raz jeszcze porozmawiać ze swoim ojcem.
Nie zaprzepaść czasu, jaki ci pozostał z twoim.
Elrondzie, pomóż mi rozstrzygnąć pewien spór.
Jak poznałeś mojego męża?
Mówiłem ci, że ocaliłem go przed trollem.
- Dwoma. - Dwoma. Tak, wiem.
Pytałam Elronda.
Zatem nie mam wyjścia i muszę to sprostować.
Trolli było trzech. I to ja ocaliłem jego.
Nawet gdybyś stanął przed lustrem, nie pamiętałbyś, kto to.
Napotkałem go w lesie,
gdy robił uniki przed ich młotami.
Krzyczał i zawodził.
To był okrzyk bojowy.
Kwilił jak dziecko. Zatem schwyciłem łuk...
- Miecz. -Łuk.
- Nieprawda, miecz! - Nieważne...
Wybacz, ojcze.
Byłem dumny i uparty. Nie miałem racji.
Nawet na mnie nie spojrzysz?
Nasi ludzie wierzą,
że gdy nowy krasnolud przywdziewa koronę,
głosy jego przodków zamieszkują w nim,
dzieląc się z nim radami
i mądrością.
A nawet swoimi błędami.
Ale ty...
Ty nie musisz czekać na ten dzień, by usłyszeć mój głos.
Bo zawsze jestem przy tobie.
Nawet gdy się gniewam.
Czasem zwłaszcza wtedy.
Nie muszę ci niczego wybaczać.
Elrond poprosił, bym jutro udał się z nim do Lindonu.
Mam się zgodzić?
Elrond zapewnia przekonująco,
że Gil-galad nie przysłał go w złych intencjach.
Tak. To prawda.
Ale intuicja ma szczególną moc.
Co ci podpowiada?
Tu chodzi o coś więcej.
Dobrze, mój synu.
Dobrze.
Udaj się do Lindonu.
Dowiedz się, o co.
Dziękuję.
O co chodzi? Co się stało?
Mam wiadomość. Od przywódcy naszego wroga.
Daruje wam życie, jeśli zrzekniecie się prawa do tych ziem
i złożycie mu hołd lenny.
A jeśli odmówimy?
Zaatakuje Ostirith.
Chodźcie.
Po mojemu zasługujesz na kapkę gorzałki za to, co zrobiłeś.
Częstuj się.
Rękojeść z mojej stodoły też zakosiłeś.
Nie wiem, o czym...
Nie kręć, chłopcze.
Wiesz, o czym mówię.
Wiesz, co to jest? To nie miecz.
To moc.
Stworzona dla naszych przodków ręką jego pana.
Piękny sługa.
Zaginął, ale powróci.
Słyszałeś o nim, chłopcze?
Słyszałeś o Sauronie?
Widziałeś znak z nieba.
Kilka tygodni temu.
Spadająca gwiazda.
Jego czas wkrótce nadejdzie.
Ty i ja musimy być gotowi.
Na co?
Ucisz się teraz.
Oszczędzaj siły.
Będą ci potrzebne.
Na to, co nadchodzi.
Ojcze...
Znaleźliśmy to.
Jest w wieży.
Odejdź w pokoju.
Twoi ludzie odczują ulgę.
Wkrótce zbiorą się na dworze
i na placu, by usłyszeć twoje słowa.
Zatem nie każmy im czekać.
Wierni uważają, że spadające płatki z Białego Drzewa
to nie zwykła kolej rzeczy...
lecz łzy ronione przez samych Valarów.
Żywa pamiątka, że wciąż nas widzą i stale osądzają.
Każdego z nas czeka ostatnia godzina.
Godzina sądu,
w której każdy z nas z osobna
musi zdecydować, kim chce być.
Czy nasze serca zastygną jak posągi wokół naszej wyspy?
Czy nadal pompują krew bohaterów, którzy je wyrzeźbili?
Czy nasze męstwo drzemie w grobach naszych ojców?
Czy jest tu,
pośród nas nawet teraz...
i czeka, by przebudzić się jak wschodzące słońce.
Nie kazałabym wam mierzyć się ze złem, jakiemu sama nie stawiłabym czoła.
Dlatego osobiście odeskortuję elfa z powrotem do Śródziemia.
By wspomóc naszych śmiertelnych braci w oblężonych Krajach Południowych.
Królowa obwieściła swoje intencje.
Nasze łodzie wypłyną za dziesięć dni.
W korpusie ekspedycyjnym znajdą się dzielni synowie i córki
z całego Númenoru.
Kto jest gotów oddać się pod opiekę naszej królowej regentki?
Wystąp i zgłoś się.
Zgłaszam się.
Zgłaszam się!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska