Preciso o teu xuramento.
As primeiras trazas dun novo mineral.
Elrond foi moi convincente ao asegurar
que Gil-galad non o enviou con mala intención.
Aquí hai algo máis.
Vai a Lindon.
A ver o que é.
Fóra da Garda Mariña! Expulsados!
Abonda!
Estragueilles a vida aos amigos, deshonrei a familia.
Vai onda os homes refuxiados na vella torre de vixilancia.
Lévalles unha mensaxe.
Di que o teu pobo vivirá se renunciades a estas terras
e lle xurades lealdade.
Un día, o noso verdadeiro rei regresará.
O home que retedes nos alxubes
é o herdeiro no exilio do trono das Terras do Sur.
Pídovos que loitedes comigo
-Eu servirei! -Servirei!
...antes de que Sauron llelo quite todo.
Mentiches,
metiches un forasteiro perigoso entre nós.
Vannos deixar atrás.
Así seguiremos cos outros.
El axúdanos e nós el.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Min... mingransón. Mingranzón.
Non, mi... Migración.
Mi-gra-ción.
É moverse de sitio. O que facemos os pepeludos.
Pasamos o inverno no Bosque Vello,
e no verán imos á Congostra do Norte para apañar caracois.
-Caracois, caracois? -Iso, si.
E ao arrubiar as follas do carballo, marchamos ao Arboredo.
Unha horta enteira
chea de mazás, ameixas, albaricoques, cenorias... Vaiche encantar.
O malo son os cen perigos que hai entre acó e aló.
Perigos?
Ameazas.
Coma xente grande, lobos, néboa, chuvia,
troles das montañas, das covas, calquera cousa que te mate.
Matar?
É facer que algo morra.
Eu son perigo.
Non. Non, ti non.
-É máis... -Non. Vagalumes.
Iso foi sen querer.
Non es perigo ningún.
Es bo.
Son bo?
Es bo. Porque estás aquí para axudar.
Nori!
Que ben. Os outros xa estarán listos.
Ale, bule!
Veña. Vamos.
Eu... Eu son...
Son bo.
Vólveme dar coa muleta
e péloche as dedas mentres dormes.
Arríncame as orellas de paso,
así non te oirei roncar.
Cala, que non ronco.
-Roncas tal. -Roncas.
Bulide, que o Arboredo non vai migrar cara a nós.
Apurariamos máis, se nos cantases a canción de camiñar da túa nai.
Iso, Poula, canta algo.
Veña, que nos virá ben.
O sol xa se pon
baixo árbores de pedra.
A luz da torre
xa non é o meu fogar.
Lembranzas do lume,
area negra para durmir.
Cambio o que coñezo
por un escuro porvir.
Chamádeme, chamádeme, terras afastadas.
Outeiros de Rhovanion - Regato Herbeiro
Pois debo marchar neste día de errar.
Baixocantís - Brañas Grises
Debo marchar
neste día de errar.
Bebida teño pouca
e a comida escasa é,
a forza dime non pero o camiño pídeme seguir.
Retorta da Troita
Teño as pernas curtas e o camiño é longo.
Non teño descanso ni consolo,
só me reconforta cantar.
Engroba do Cardo - Ríos Trenzados
Cantádeme, cantádeme, terras afastadas.
Alzádevos e guiádeme neste día de errar.
Por favor, vide buscarme,
neste día de errar.
Por fin me responden
entre o frío e a xeada,
que non todo o que dubida ou vaga anda perdido.
Non importa a pena
nin o que custe,
non todo o que dubida ou vaga anda perdido.
O túnel está rematado, meu señor.
O brazo. Amósamo.
Que sentes?
Coma lume, Señor-Padre.
Oxalá o sentises coma min.
Pois pronto desaparecerá.
E con el, a parte de min que coñeceu a súa calidez.
Botareino en falta.
Convoca as lexións. É a hora.
O inimigo xura que atacará.
A troco de misericordia,
ordenáronnos abandonar a torre
e xurarlle lealdade ao xefe deles.
Sei que non son o rei que agardabades.
Pero se decidides apoiarme e loitar,
esta torre xa non será un recordo da nosa fraxilidade,
senón o símbolo da nosa forza.
Quen me vai apoiar?
Quen está disposto a loitar?
-Veña, loitemos. -Vale.
Que loitemos?
Pides que loitemos?
Ides morrer.
Para min énos mellor arriscarnos
a ceder ante ese tal inimigo.
Mirei ese inimigo aos ollos.
Non vos vai salvar.
E ti si?
Un elfo?
Lembrade os nosos antecesores.
Eles viviron!
Xuntos podemos sobrevivir.
Seguídeme a min, e xuntos sobreviviremos!
Veña. Seguídeme. Vamos!
Vamos!
Seguídeme!
Theo!
É a nosa oportunidade, o momento. Vamos.
Vente, vamos, rapaz. Sígueme.
Bótame unha man.
Máis arriba...
Abonda, rapaces.
Levade iso xa.
-Padre... -Isildur.
Podemos falar?
Por que non me levan na expedición?
-Querías ir ao Oeste. -Xa non.
Ata que non faga algo digno de Númenor.
E que sería? Explícamo.
Non sei como.
Por iso me esforzo por descubrilo.
Por iso che pido axuda.
Oxalá puidese darcha.
Pero temos máis voluntarios dos que podemos levar.
Media cidade quere un sitio nos barcos.
Méteme entre os primeiros.
Que formación tes?
-Formación? -Es da Garda Mariña?
-Son mellor mariñeiro... -Es da Garda Mariña?
Da Garda da Raíña, mercador?
-Hai que ter uniforme. -Es cabaleiro?
Non sexas parvo.
Mentres ti finxías fidelidade ás nosas tradicións,
eses homes vivíanas.
Buscando como axudar e servir.
Algo que a ti pouco che importa.
Impórtame. Quero servir.
Nada me daría máis orgullo.
Mais tiveches a ocasión.
E xa elixiches.
Arriscar vidas de Númenor
por un sucio home do sur e unha elfa belicosa?
Cónsul Pharazôn! Por que enviades os nosos a morrer?
Pharazôn!
-Pharazôn! -Ven comigo.
Perdoa por non avisar, foi unha semana dura.
Por que non parou isto?
-Élle leal a ela. Con razón ou... -Sen ela.
Moitos din iso. Non o convencen, pero insistindo...
Pois faino ti. Farache caso.
Cando falo, pecha os oídos.
Entón fala máis alto.
Ei, home do sur...
Tes visita.
E onde foi despois o inimigo?
Cara ao sur, penso. Cara á torre de vixilancia de Ostirith.
Informarei a Garda Mariña.
A miña gratitude, señor Halbrand.
Seguro que a vosa axuda será igual de valiosa cando atraquemos.
Atracar?
Galadriel informounos de que queredes reunir o voso pobo.
De veras?
Espero que non se equivocase.
Pois a miña intención era...
O meu compañeiro só sente o peso da tarefa.
Sei que, chegado o momento, cumprirá a parte del.
Xa que arrisco o nome nisto, iso espero.
Raíña rexente, o voso pai solicita que vaiades á torre.
"Galadriel informounos".
Non entendía por que me esperou a raíña onda o leito do pai.
Non pensei que me venderías por un brasón.
Usáchesme. Malia que che pedín que me deixases en paz.
Acabo de convencer a Númenor de que envíe cinco barcos
e 500 homes para axudar o teu pobo
e poñerche unha coroa na cabeza.
Moitos dirían que me usaches ti.
Busca outro para coroar.
Isto non me gusta.
Tranquila, Dil. Son só árbores.
Como lles daría por vir por aquí?
Pé de Rochedo estará cortado.
Non será máis fácil de noite. Seguide andando.
Máis fácil de noite.
Lobos.
Por que non me dis o que pasa de verdade?
Estas fragas nunca estiveron tan baleiras nesta época do ano.
A cousa está ben clara.
A culpa é del, non si? Do mangallón.
E que queres que faga?
O que deberas facer no campamento.
Quitarlles as rodas e deixalos!
Que vas esperar?
Que alguén quede viúvo?
Ou orfo?
A xente ten fame.
Non vos afastedes.
Que raro é isto...
Moi peculiar...
-A pouco párame o corazón. -Malva...
-Vimos pegadas. -Na lama.
Unha a unha, por favor.
Correde!
Apurade!
Nori!
Nori, sae de aí!
Nori! Nori!
Non, que te come!
Deféndete, Ontamo.
Que teu pai sinta orgullo.
Os golpes caen coma os Xigantes de pedra dos Páramos.
Pero?
Non pelexaron con este inimigo.
Sería tan amable a elfa de darlles algunha instrución?
Hai moitas formas de matar un orco.
Pero vouvos dicir algo efectivo e sinxelo.
Cravar, xirar, destripar.
Atacádeme.
A ver quen me dá ferido.
A quen o consiga, ascéndoo...
a tenente.
Un espadachín necesita equilibrio máis ca forza.
Loita cos pés, non cos brazos.
A elfa está loitando cun soldado na praza.
Non botes raíz.
Móvete.
Non confíes na forza bruta contra un orco.
É máis doado vencelos con táctica.
Bo traballo, tenente.
Nunca vira un axudante de ferreiro facer iso.
Aínda podemos parar isto.
A túa prima ten o cetro, pero o pobo séguete a ti.
-Coa axuda del, poderías... -O que?
Exercer a túa influencia.
Ás veces a necidade dos novos fai chorar os vellos.
É necio intentar parar unha guerra?
Éo ir contra a corrente.
A marea pode subir e afogar un home
ou baixar e arrastralo mar adentro.
O tal para dominar a corrente é saber para onde vai cambiar.
Evitaches ti só que o anterior rei
nos arrastrase ao de antano.
Non digas que non podes influír en Míriel.
Por que vou discrepar dela?
Porque o meu pai non acataría ordes dunha elfa.
Ordes dunha elfa?
Cando isto remate, os elfos acatarán as nosas.
A miña prima pode ir á guerra por Galadriel se quere.
Eu loitarei por Númenor.
Como vai ser isto por Númenor?
Non aprendiches nada?
Axiña salvaremos os malpocados da Terra Media,
animarémolos e darémoslles o rei que tanto desexan.
Un rei que estará en débeda connosco.
Pensa un pouco como nos pode beneficiar iso.
Minerais, bosques, comercio, tributos...
E non nos vou privar diso nin por todo o sal do mar.
Nin deberías ti.
O reino!
-O reino periga. Debo... -O perigo pasou, Padre.
Estamos facendo o que pensabas que debiamos.
Imos restablecer a relación cos elfos.
Vou ir á Terra Media.
Míriel?
Si, Padre.
Son eu.
Non vaias á Terra Media.
Todo o que te agarda alí...
Que é, Padre? Que me agarda?
Tebras.
Que che parece?
Todos falan do que fixeches.
Nunca chos vira tan contentos cun forasteiro.
Tróuxenche cera de abella.
Úntaa na pouta, hacha aliviar.
Ei...
Para! Por favor.
Pola unión duradeira dos nosos grandes pobos,
Khazad e Noldor.
-Pola unión. -Por ela.
Antes de que o viño se nos suba,
señor Durin, quérovos felicitar.
Khazad-dûm tiña fama de ser o máis tranquilo dos reinos ananos,
pero nos últimos meses, disque alá fornos arden
con tanto fulgor coma os ollos do mesmo Aulë.
E tedes minas cada vez máis fondas.
A que se debe a revitalización?
Podería dicir o mesmo de Lindon.
Que embarca guerreiros e expande cidades.
Moito bulir para os elfos, non?
Co que tardades sempre en decidir se cag...
Se me permitides...
O tempo pasa moi devagar para nós.
Decote subestimamos os anos de esforzo que vemos coma un instante.
E non querería ofender o noso convidado.
Coido que o amigo anano ten moito tempero
para ofenderse por unha pregunta sen malicia.
Teño outra desas para vós.
De onde tirastes a mesa?
Por que o preguntades?
Esta pedra haina só a certas profundidades.
É raro que os nosos resoadores atopen un depósito.
Para nós son todas moi prezadas.
Reservámolas só para os usos máis sagrados.
Para monumentos ou tumbas
para os nosos queridos mortos.
Por favor, desculpade o sacrilexio, señor Durin.
Enviarémola convosco á casa, para que se trate co debido respecto.
É bo saber que aínda queda honor entre os elfos.
Vosa graza...
Pola unión dos nosos pobos, entón.
Pola unión.
A túa lealdade ao anano é admirable.
A lealdade a un amigo é o normal.
Tanto ten a raza.
Xustifica iso mentirlle ao teu rei?
Non sei, Alto Rei, se non me mentiriades vós a min.
Fun a Khazad-dûm cunha proposta de amizade, pero en realidade,
buscabades algo máis tanxible, non si?
Coñeces a "Cantiga das Raíces de Hithaeglir"?
Recórdama, por favor.
Unha lenda escura, considerada por moitos apócrifa.
Relátaa, Elrond Peredhel.
Fala dunha batalla,
nos cumios das Montañas Bretemosas.
Non por honor nin por deber, senón por unha árbore,
na que algúns din que estaba oculto o derradeiro dos Silmarils.
Nun bando, loitou un guerreiro elfo,
co corazón tan puro coma Manwë,
e que verteu a luz del na árbore para protexela.
No outro, un balrog de Morgoth,
que proxectou todo o odio del cara á árbore para destruíla.
No medio do duelo incesante, un raio alcanzou a árbore...
forxando daquel conflito un poder.
Un poder tan puro e luminoso coma o ben.
Tan forte e implacable coma o mal.
Disque chegou polas raíces ata o fondo da montaña,
onde, dende hai séculos, está agardando.
Durin tiña razón.
Logo, admites que os ananos o atoparon.
O mineral que contén a luz do Silmaril perdido.
Só admito unha cousa:
xureille a Durin non revelar os segredos deles.
E se manter a promesa ao seu pobo
significase a condena do teu?
Detectámolo xusto antes do regreso de Galadriel.
Pensamos que enviándoa lonxe,
e acabando sí cos últimos vestixios da guerra,
talvez deteriamos o declive.
Pero pese a tódolos esforzos,
o noso declive acelerouse.
O murchar desta árbore só é unha manifestación externa
dunha realidade interna.
De que a luz dos Eldar,
a nosa luz, esmorece.
Quen máis o sabe?
Moi poucos.
Pregúntoo de novo e por última vez:
atoparon os ananos o mineral ou non?
Fíxenlle unha promesa a Durin.
Para algúns non contará moito.
Pero para min
esas cousas manteñen a integridade dun.
E non perderei a miña por unha mera esperanza.
A esperanza nunca é mera, Elrond...
mesmo sendo escasa.
Cando os outros sentidos dormen,
o ollo da esperanza é o primeiro en abrir e o último en pecharse.
Se os elfos abandonan a Terra Media agora,
os exércitos das tebras marcharán pola face da terra.
Será a fin,
non só do noso pobo, senón de tódolos pobos.
Se a esperanza de evitarlo non é razón abonda
para que reconsideres a promesa,
debes buscar outra.
Cal foi a terra que mans inmortais
alzaron do Mar Divisorio?
A terra do don, a terra da estrela
que brillaría para sempre?
Foi Númenor, a fermosa Númenor,
fermosa illa chea de graza...
Que non vai ser perigoso.
Ha estar acabado todo para cando eu desembarque.
Cálallo ao meu pai.
Presume de que vai ter un xenro heroe de guerra.
Cantade! Veña, cantade.
Lembras a letra, non si?
Logo de oírte grallala toda a noite, non a esquecerei.
Igual Isildur canta contigo.
Xa me gustaría velo.
Que a nosa gran terra viva sempre e as nosas espadas venzan a morte.
-Digo que non. -Aínda non dixen nada.
Despois de 15 anos,
cres que non sei o que vés dicir?
-Son 16, pero... -Ontamo.
Vale. Que vin dicir?
Unha desculpa, que Ontamo, seguro,
aceptaría axiña, pero eu non.
E sabes por que?
Véste escusar porque cres que como me ascenderon,
podo meterte na expedición.
-Podes? -Era visto.
Aínda que non cho aceptaría no intre,
-ben por escusarte. -Non o fixo.
Fixen tal!
Pero fareino de novo. Perdón por empezar a pelexa.
Por favor, lévame contigo.
Non.
Que fai falta para amigarnos?
Vale, zóscame unha vez.
Mandíbula, barriga, elixe, un golpe.
Tres.
Dous.
Oíches...
Parecéronme tres.
Entón, lévasme no barco?
Isildur, es o meu máis vello amigo.
E talvez aínda o mellor, pero...
-Que dis? -Ontamo, cala.
Non podo, en conciencia, xogar o nome
recomendándote para un servizo que igual abandonas.
Desta será diferente.
Algún día así o espero.
Un día, espero que atopes algo
polo que esteas disposto a sacrificar o que sexa.
Coidareiche a Berek. Prométocho.
Berek vai?
O mestre cabaleiro recrutouno.
Síntoo, Isil. O mar sempre ten razón.
Vas ir de polisón?
Vas queimar o barco?
Marcha decontado. Non lle direi a ninguén que te vin.
-Dáme a lámpada. -Quieto.
Dáma!
Que veñan todos. Apurade!
Sacádeos. Rápido.
Sacádeos! Isildur?
Isildur!
Que pasou?
El estaba nun pesqueiro. Debeu estoupar un barril.
Un barril?
Salvoume a vida.
Puido marchar, pero salvoume.
Capitán!
Sospeitamos que foi un bandido,
pero aínda non o atopamos.
Menos mal que non perdemos o resto dos barcos.
Ben se ve que foi para facervos dubidar, raíña rexente.
-Non o permitades. -Teño que discrepar da elfa.
Igual si que nos precipitamos.
Un reino débese dirixir, non arrastrar.
Recomendo atrasar a viaxe
ata ganar máis apoio para a vosa causa.
O inimigo cobra forza cada día. Talvez cada hora que dubidamos.
Lembrade por que elixistes este camiño. A vosa fe.
Pensas que o podo esquecer?
Aínda temos tres barcos. E a bendición do voso pai.
E o señor Halbrand?
Agarda que partamos.
Ben seguro.
Dígolle á Garda Mariña que agardamos?
Este consello reunirase ao albor para tomar unha decisión.
Que o señor Halbrand asista.
Que destes descuberto?
Elrond, perdóame.
Por que?
Por non dicircho antes.
Sabiádelo.
Pregueille que cho confiase dende o principio,
pero o Alto Rei prohibiuno.
E o mithril...
É a nosa única salvación?
Elrond, sometino a todo tipo de probas.
Nada diminúe a luz del.
Cremos que se podemos obter moita cantidade del rápido,
para impregnar a tódolos elfos coa luz dos Valar outra vez...
Entón, si.
Si. Talmente podería ser.
Síntoo.
Que o Alto Rei me enganase?
Ou que esteamos condenados se non rompo unha promesa...
e traizoo un amigo?
Eu estaba alí, Elrond, a noite que o teu pai zarpou.
Un home mortal, que cría que podería convencer os deuses
de que nos axudasen na guerra.
Oín a túa nai rogándolle que non fose,
preguntáballe, implorando, por que tiña que ser el?
E sabes o que lle dixo?
Que era o único que o podía facer.
Fixen mal en utilizarte.
E descúlpome.
Mañá, a raíña convocarate a unha audiencia.
A túa voz na reunión pode decidir se a misión segue ou non.
-Axúdame. -Xa che axudei abondo.
Pois axúdate a ti.
Non loites comigo, loitemos xuntos contra eles.
Non hai moito, homes coma min loitaban xunto a eles.
Homes coma ti, non ti mesmo.
Equivócaste.
Non sabes o que fixen antes de acabar naquela balsa.
Non sabes como sobrevivín.
Como sobrevivimos todos.
E cando estes o descubran, rexeitaranme.
E ti tamén.
Ás veces, para atopar a luz, antes hai que tocar a escuridade.
Que sabes ti da escuridade?
De quen era a daga, Galadriel?
A quen perdiches?
A meu irmán.
Que lle pasou?
Matárono.
Nun lugar de tebras e desespero.
Os servos de Sauron. Abóndache?
Logo isto é por vinganza.
Non se sacia a sede con auga de mar.
Logo, por que? Por que segues loitando?
Pídesme que vaia ao único lugar ao que xurei non volver.
Polo menos dime por que.
Por que segues loitando?
Porque non podo parar.
A compañía que dirixía amotinóuseme.
O meu mellor amigo conspirou co rei para exiliarme.
E todos eles actuaron así...
porque creo que xa non me distinguían...
do mal que eu combatía.
Síntoo.
O do teu irmán.
E todo.
Síntoo.
O teu pesar non me pode aliviar a dor.
Nin un martelo e unhas tenaces a túa.
Non hai paz para ti aquí.
Nin para min.
Non haberá paz en camiño ningún,
agás no que está cruzando o mar.
Levo séculos loitando por conseguir a miña.
Así conseguirás a túa.
Moito agardei por este día.
No que a vosa caste volvería ao fin,
para sacarnos do esterco e a sucidade,
e que ocupemos o noso sitio xunto a vós.
Xuro servirvos para sempre.
Xúrolle lealdade a Sauron.
Es Sauron, non si?
Ei... Agarda...
Servireite a ti, entón. Quen sexas.
Só o sangue pode unir.
Waldreg?
Waldreg...
Waldreg, non.
Non...
Non.
Non...
Non!
Debes apuntar máis alto.
E non lle teñas medo á corda.
Para que me queres ensinar?
Porque me levou máis de 200 anos
reunir o valor para estar aquí hoxe.
Ti reuníchelo en só 14.
E vainos facer falta na loita.
Levo a vida vendo os teus vixiarnos.
Controlando cada murmurio.
Cada coitelo moi afiado.
Agora vannos enterrar nesta torre.
Para que enterrarte connosco?
Porque vixiando os murmurios e os coitelos,
cheguei a coñecer as voces e as mans detrás deles.
Moitos dos nosos fuxiron.
Pero moitos quedaron.
Entre eles, ti.
Así que apunta alto.
Hai algo que non sabes.
Xa vin isto antes.
É unha chave.
Embruxada por vellas artes do inimigo para escravizar os teus antecesores.
Unha chave de que?
Non o sei.
O xefe inimigo falou de converterse nun deus.
De darlles aos orcos un fogar nestas terras.
Busque o que busque, algo é seguro:
O inimigo sabe que o teu fillo ten o que precisa.
Canto falta?
Días.
Talvez horas.
Podemos sobrevivir, Bronwyn.
Dalgún xeito.
Ten que o haber.
Hai un.
Non! Dobrégate ante o inimigo e estragaralo todo.
Para o teu fillo e os fillos del.
O teu pobo traballou unha idade enteira para recuperar a virtude.
Desfaríalo todo nun momento de desesperación?
Ten que haber outro xeito.
Di cal. Rógocho.
Ves?
Faciades ben vixiándonos.
Porque estamos destinados ás tebras.
Así sobrevivimos.
Se cadra é o que somos.
O que seremos sempre.
Hai moito máis en xogo aquí cás nosas vidas.
Cando Morgoth fixo a guerra, continentes enteiros afundiron.
Quen sabe que horrores pode desatar iso,
se o inimigo a consegue.
Con que forza o imos deter?
Mira arredor. Acabouse.
-Aínda non. -Pouco falta.
E cando veñan sobre nós, a torre caerá.
Nampat!
Inventáchelo, non si?
Disa quere unha mesa nova hai anos.
Veña, que para tanto non é.
Non é polo da mesa.
E por que non o dis?
Compartir un pesar pode alivialo ou aumentalo.
Depende do corazón que o reciba.
Polas barbas de Aulë! Déixate de andrómenas.
Fala claro e faino sen rodeos.
Non fun sincero contigo, Durin.
Non fun a Khazad-dûm por amizade, senón por ambición.
Non o sabía.
Pero fun polo mithril.
Por que?
Sen el,
a miña raza deberá abandonar estas costas na primavera ou perecer.
Perecer?
E por que?
As nosas almas inmortais reduciranse ao nada,
minguando pouco a pouco,
ata non ser máis ca sombras,
borradas polo pasar do tempo.
Para sempre.
Entón o destino de toda a raza dos elfos depende de min?
Iso parece.
Dío outra vez.
O destino de toda a raza dos elfos depende de ti.
De quen?
De ti.
Fai a equipaxe, que marchamos.
-Durin... -Non mo agradezas aínda.
Faino cando convenzamos a meu pai.
Veña, marchamos ou que?
A viaxe de volta é longa.
E tanto sol xa me está amargando.
Cunha condición. Dille a Disa que a mesa é regalo meu.
Non tentes a sorte, elfo.
Señor Halbrand, a raíña rexente convócavos.
Mira a quen lle conseguiu un posto o pai. Outra vez.
Gañeino. Igual ca ti.
Soldado!
Onda o mestre cabaleiro.
Pero estou na cabalaría.
Estás.
A varrer as cortes.
Soldados!
Soltade amarras!
Axustade a vela!
Rumbo nordés!
Á Terra Media.
Ben!
O sol xa se pon
baixo árbores de pedra.
A luz da torre
xa non é o meu fogar.
Lembranzas do lume,
area negra para durmir.
Cambio o que coñezo
por un escuro provir.
Chamádeme, chamádeme, terras afastadas.
Pois debo marchar neste día de errar.
Debo marchar
neste día de errar.
Bebida teño pouca
e a comida escasa é.
A forza dime non pero o camiño pídeme seguir.
Teño as pernas curtas e o camiño é longo.
Non teño descanso ni consolo,
só me reconforta cantar.
Cantádeme, cantádeme, terras afastadas.
Alzádevos e guiádeme neste día de errar..
Por favor, vide buscarme,
neste día de errar.
Por fin me responden
entre o frío e a xeada,
que non todo o que dubida ou vaga anda perdido.
Non importa a pena
nin o que custe,
non todo o que dubida ou vaga anda perdido.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: María Luisa Lage Garea