Je moet het zweren.
De eerste sporen van een nieuw erts.
Elrond was heel overtuigend in zijn verzekering
dat Gil-galad geen kwade bedoelingen had.
Er speelt nog iets meer.
Ga naar Lindon.
Zoek uit wat.
Verlaat de Zeewacht. Alle drie.
Genoeg.
Ik heb alles verpest, onze familienaam beschaamd.
Ga naar de Mensen in de oude wachttoren.
Breng ze een bericht.
Dat je volk mag blijven leven als jullie dit land opgeven...
En hem trouw zweren.
Ooit zal onze ware koning terugkeren.
Ik geloof dat de man in uw kerkers
de verloren erfgenaam in ballingschap is van de Zuiderlandse troon.
Vecht mee...
-Ik zal dienen. -Ik zal dienen.
...voor Sauron hun land voor zichzelf opeist.
Je hebt gelogen
en 'n gevaarlijke buitenstaander meegebracht.
We zullen worden achtergelaten.
Zo houden we de anderen bij.
Hij helpt ons en wij helpen hem.
Mi -mi -migraatje.
Nee. Migratie.
Mi-gra-tie.
Dat betekent reizen. Wat Bruivels doen.
We overwinteren in Oudewoud
en in de zomer gaan we naar Norvelddal om slakken te vangen.
-'Slakken'? -Slakken, ja.
En zodra de bladeren verkleuren, gaan we naar de Gaard.
Een hele boomgaard,
vol appels, pruimen, abrikozen, wortels. Je zult het geweldig vinden.
Maar het probleem is dat er honderd gevaren zijn tussen hier en daar.
'Gevaren'?
Iets dat kwaad doet.
Grote Lieden, wolven, mist, regen,
Heuveltrollen, Grottrollen, alles wat je kan doden.
'Doden'?
Dat je iets vermoordt.
Ik ben gevaar.
Nee. Dat ben je niet.
-Het is meer... -Nee. Vuurvliegjes.
Dat was een ongeluk.
Je bent geen gevaar.
Je bent goed.
Ben ik goed?
Je bent goed. Je bent hier om te helpen.
Nori.
Mooi. De rest is vast al klaar.
Snel nu.
Laten we gaan. Kom op.
Ik ben...
Ik ben goed.
Als je me weer port,
trek ik de haren van je tenen als je slaapt.
Trek dan ook meteen mijn oren eraf.
Dan hoor ik je gesnurk niet meer.
Ik snurk niet.
Jawel.
Kop op. De Gaard migreert niet naar ons.
Het zou sneller gaan als je je moeders wandellied zingt.
Ja, kom op, Pops. Zing eens wat.
Kom op, het zou ons goeddoen.
De zon schijnt de bomen
Van steen in de rug
Naar het licht in de toren
Kan ik niet meer terug
Voorbij bleke vuren
Het bed zo gewend
Ik verruil wat ik ken en
Treed naar het onbekend
Roep naar mij Roep naar mij, land onbegaan
HEUVELS VAN RHOVANION - KRUIDBROEK
Want ik moet nu zwerven Dit zwervend bestaan
KLIFFEN - GRIJZE MOERASSEN
Ver weg moet ik zwerven
Dit zwervend bestaan
De dorst is onlesbaar
De honger is na
Mijn kracht zegt mij nee, maar Het pad vereist ja
FORELBOCHT
Mijn benen zijn kort En de weg is zo lang
Te onrustig voor troost
Maar vind troost in gezang
DISTELDAL - DE VLECHTEN
Zing voor mij Zing voor mij, land onbegaan
Verrijs toch en leid mij In zwervend bestaan
Beloof mij te vinden
In zwervend bestaan
Ten slotte een antwoord
Door vorst neergedaald
Niet ieder die dwaalt Of die zwerft, is verdwaald
Hoe groot het verdriet
De prijs die je betaalt
Niet ieder die dwaalt Of die zwerft, is verdwaald
De tunnel is voltooid, mijn heer.
Je arm. Laat zien.
Hoe voelt het?
Als vuur, Heer-vader.
Kon je het maar voelen zoals ik.
Want het zal spoedig weg zijn.
En daarmee ook het deel van mij dat zijn warmte kende.
Ik zal het missen.
Roep de troepen bijeen. Het is tijd.
Onze vijand zal ons aanvallen.
In ruil voor genade
moeten we deze toren verlaten
en trouw zweren aan hun aanvoerder.
Ik ben niet de koning op wie jullie wachten.
Maar als jullie met mij vechten,
zal deze toren niet langer symbool staan voor onze zwakte,
maar voor onze kracht.
Wie steunt me?
Wie van jullie zal vechten?
-Ja. We doen het. -Ja.
Vechten?
Je zult sterven.
Ik zeg dat we beter kunnen
buigen voor de vermeende vijand.
Ik heb die vijand in de ogen gekeken.
Hij is niet jullie verlossing.
En jij wel?
Elf?
Dat moet ik onze voorouders nageven.
Ze leefden.
Samen kunnen we dit overleven.
Volg mij en samen zullen we dat doen.
Kom op. Volg mij. Kom op.
Kom op.
Volg mij.
Theo.
Dit is onze kans. Ons moment. Kom op.
Kom mee. Kom op, knul. Volg mij.
Help me even.
Hoger...
Dat is genoeg.
Verscheep het.
-Vader. -Isildur.
Kan ik u spreken?
Waarom mag ik niet mee met de expeditie?
-Je ging toch naar het westen? -Niet meer.
Pas als ik iets heb gedaan wat Númenor waardig is.
En wat is dat? In jouw woorden.
Ik heb er geen woorden voor.
Daarom doe ik zo mijn best het te vinden.
En vraag ik u om hulp.
Kon ik je maar helpen.
Maar we hebben veel meer vrijwilligers dan we kunnen plaatsen.
De halve stad wil mee op die boten.
Zet me boven aan de lijst.
Wat zijn je kwalificaties?
-'Kwalificaties'? -Zit je bij de Zeewacht?
-Ik ben twee keer zo goed... -Zit je bij de Zeewacht?
Paleiswacht? Koopmansgilde?
-Het gaat om uniformen. -Ruitergilde.
U doet absurd.
Terwijl jij deed alsof je trouw was aan onze tradities,
leefden deze mannen ernaar.
Ze zochten manieren om bij te dragen, te dienen.
Iets waar jij duidelijk niet veel om geeft.
Ik geef er wel om. Ik ben klaar om te dienen.
Niets zou me trotser maken.
Maar je hebt je kans gehad.
En je hebt je keuze gemaakt.
Númenoreaanse levens riskeren
voor een vuile Zuiderlander en een oorlogszuchtige Elf?
Consul Pharazôn. Waarom stuurt u onze verwanten de dood in?
Pharazôn.
-Pharazôn. -Kom mee.
Vergeef me dat ik niks heb laten weten. Een zware week.
Waarom stopt hij 't niet?
-Hij is trouw aan haar. Terecht of... -Onterecht.
Velen denken net zo. Niet genoeg om hem te overtuigen...
Dan moet jij het doen. Hij luistert naar jou.
Als ik spreek, sluiten zijn oren zich.
Spreek dan luider.
Zuiderlander.
Je hebt bezoek.
Waar ging de vijand toen heen?
Verder zuidwaarts, denk ik. Naar de wachttoren van Ostirith.
Ik informeer de Zeewacht.
Mijn dank, Heer Halbrand.
Je gezelschap zal vast even waardevol zijn als we aan land gaan.
'Aan land'?
Galadriel informeerde ons dat u uw volk wilt verenigen.
O ja?
Sprak ze overhaast?
Ik ben eigenlijk van plan...
Mijn metgezel voelt de zwaarte van zijn taak.
Ik twijfel er niet aan dat hij zal doen wat nodig is.
Mijn reputatie hangt ervan af, dus ik mag het hopen.
Koningin-regentes, uw vader vraagt om uw aanwezigheid in de toren.
'Galadriel informeerde ons.'
Ik vroeg me af hoe ze wist dat ik naar haar vader zou gaan.
Nooit gedacht dat je me zou verraden voor een gildeteken.
Je hebt me gebruikt. Ik wilde met rust worden gelaten.
Ik heb Númenor overgehaald vijf schepen te sturen
en 500 man om je volk te helpen
en 'n kroon op je hoofd te zetten.
Velen zouden eerder aannemen dat jij mij hebt gebruikt.
Zoek maar een ander hoofd.
Ik vind het hier niets.
Het is in orde, Dil. Het zijn de bomen.
Welke waanzin heeft hen hierheen geleid?
De Steenvoetpas is vast geblokkeerd.
Het wordt niet makkelijker in het donker. Doorlopen.
'Makkelijker in het donker.'
Wolven.
Waarom vertel je niet wat er echt aan de hand is?
Dit bos is nooit zo kaal geweest in deze tijd van het jaar.
Het is zo duidelijk als wat.
Het komt door hem, hè? Die grote kerel.
Wat wil je dat ik eraan doe?
Wat je in het kamp had moeten doen.
Pak hun wielen af en laat hen achter.
Wat is ervoor nodig?
Moet iemand weduwe worden?
Of wees?
De mensen krijgen honger.
Blijf bij elkaar.
Dit is heel vreemd...
Heel eigenaardig...
-Ik kreeg bijna een hartaanval. -Malva.
-Voetafdrukken. -In de modder.
Eén tegelijk, graag.
Rennen.
Kom op, rennen.
Nori.
Ga daar weg.
Nori.
Hij zal je pakken.
Hou stand, Ontamo.
Maak je vader trots.
Hun slagen vallen als de Steenreuzen van de Noordelijke Heide.
Maar?
Ze hebben nog niet tegen deze vijand gevochten.
Zou de Elf misschien wat instructies willen geven?
Je kunt op veel manieren een Ork doden.
Maar voor jullie zal ik het kort en simpel houden.
Steek, draai, trek.
Val me aan.
Eens zien wie me kan raken.
Wie dat doet, zal ik bevorderen...
Tot luitenant.
Zwaardvechten draait meer om balans dan om kracht.
Vecht met je voeten. Niet je armen.
De Elf vecht tegen een soldaat op het plein.
Sta niet stil.
Blijf in beweging.
Gebruik geen brute kracht tegen een Ork.
Het is vaak het makkelijkst hen te slim af te zijn.
Goed gedaan, luitenant.
Nooit een smidsknecht gekend die dat kon.
U kunt dit nog stoppen.
Uw nicht zwaait de scepter, maar de mensen volgen u.
-Met hun hulp kunt u... -Wat?
Uw invloed laten gelden.
De dwaasheid van de jeugd laat een oude man soms huilen.
Is proberen een oorlog te stoppen dwaas?
Tegen de stroom in gaan is dwaas.
Opkomend tij kan een man verdrinken
en laagwater kan hem meesleuren naar de zee.
Om de stroom te beheersen, moet je weten waar die heen gaat.
U hebt voorkomen dat de vorige koning
teruggreep op de oude gewoonten.
Zeg niet dat u Míriel niet kunt ompraten.
Wie zegt dat Míriel en ik niet hetzelfde denken?
Mijn vader zou liever sterven dan bevelen aannemen van een Elf.
'Bevelen van een Elf'?
Als dit voorbij is, nemen Elfen bevelen aan van ons.
Mijn nicht mag best ten strijde trekken voor Galadriel.
Ik trek ten strijde voor Númenor.
Hoe kan dit voor Númenor zijn?
Heb je niets geleerd?
We gaan de lage mannen van Midden-aarde redden,
verheffen ze en geven hun de koning op wie ze hebben gewacht.
Die bij ons in het krijt zal staan.
Denk na, als je kunt, hoe voordelig dat zal zijn.
Ertsen, bossen, handel, belastingen...
Dat hou ik niet tegen. Nog niet voor al het zout in de zee.
En jij ook niet.
Het koninkrijk.
-Het is in gevaar. Ik moet... -Het gevaar is geweken, vader.
We doen nu wat u altijd vond dat we moesten doen.
We herstellen onze band met de Elfen.
Ik ga naar Midden-aarde.
Míriel?
Ja, vader.
Ik ben het.
Ga niet naar Midden-aarde.
Alles wat daar op je wacht...
Wat, vader? Wat wacht er op me?
Duisternis.
Kun je het geloven?
Iedereen praat over wat je hebt gedaan.
Ze zijn nooit zo positief geweest over een buitenstaander.
Ik heb wat bijenwas voor je.
Smeer wat op die poot. Dat helpt tegen de pijn.
Hé.
Stop. Alsjeblieft.
Op 'n blijvende verbintenis tussen onze twee grootse volken,
Khazâd en Noldor.
-Op de verbintenis. -Op de verbintenis.
Voor de wijn ons naar het hoofd stijgt...
Heer Durin, ik wil u prijzen.
Khazad-dûm wordt het stilste der Dwergenkoninkrijken genoemd,
maar de laatste maanden zouden uw ovens
zo fel branden als de ogen van Aulë zelf.
Uw mijnen gaan steeds dieper.
Waaraan dankt u deze nieuwe stimulans?
Dat kan ik ook over Lindon vragen.
Strijders verschepen, steden uitbreiden.
Nogal abrupt voor Elfen, niet?
Jullie denken weken over of jullie zullen sch...
Mag ik even?
De tijd gaat zo langzaam voor onze soort.
We zien vaak de jaren van inspanning over het hoofd die een moment lijken.
Ik zou onze gast daarmee niet willen beledigen.
Onze Dwergenvriend heeft een veel te sterk karakter
om beledigd te zijn door een oprechte vraag.
Ik heb een oprechte vraag voor u.
Waar hebt u de tafel vandaan?
Waarom vraagt u dat?
Deze steen groeit alleen op bepaalde diepten.
Onze resonatoren vinden zelden een afzetting.
We beschouwen elke als een kostbaar geschenk.
Het gebruik is voorbehouden aan de heiligste doeleinden.
Monumenten of tombes,
voor onze geëerde doden.
Vergeef ons onze heiligschennis, Heer Durin.
We zullen het met u meesturen, zodat het met gepast respect kan worden behandeld.
Goed te weten dat er nog Elfen met eer zijn.
Uwe Hoogheid.
Op de verbintenis van onze twee volken dan.
Op de verbintenis.
Je trouw aan de Dwerg is bewonderenswaardig.
Trouw aan een vriend mag worden verwacht.
Ongeacht zijn ras.
Rechtvaardigt het ook, liegen tegen je koning?
Ik vraag me af, Hoge Koning, of u niet tegen mij hebt gelogen.
Ik ging naar Khazad-dûm met een voorstel van vriendschap, maar
u zocht iets veel tastbaarders, nietwaar?
Ken je Het vers van de Wortels van Hithaeglir?
Vertel het voor me, alsjeblieft.
Een obscure legende, door de meesten beschouwd als apocrief.
Vertel het, Elrond Peredhel.
Het spreekt van een strijd,
hoog op de toppen van de Nevelbergen.
Niet om eer of plicht. Maar om een boom.
Waarin de laatste van de Silmarillen verborgen zou liggen.
Aan de ene kant vocht een Elfenkrijger,
met een hart zo puur als Manwë,
die al zijn licht in de boom goot om hem te beschermen.
Aan de andere kant een Balrog van Morgoth,
die al zijn haat de boom in zond om hem te vernietigen.
Te midden van hun eindeloze duel sloeg de bliksem in de boom...
En smeedde zo hun conflict tot 'n kracht.
Een kracht zo puur en licht als het goede.
Zo sterk en onverzettelijk als het kwade.
Het sijpelde door de wortels de diepten van de berg in,
waar ze eeuwenlang heeft gewacht.
Durin had gelijk.
Je geeft toe dat ze 't hebben gevonden.
Het erts met het licht van de verloren Silmaril.
Ik geef alleen dit toe.
Ik heb beloofd de geheimen van zijn volk te bewaren.
Wat als je belofte aan zijn volk
de ondergang van jouw volk garandeert?
We merkten het voor het eerst op vlak voor Galadriels terugkeer.
We hoopten door haar weg te sturen
zo een einde te maken aan de laatste oorlogsresten,
het verval te kunnen stoppen.
Maar ondanks al onze inspanningen
is ons verval alleen maar versneld.
De ziekte in deze boom is een uiterlijke manifestatie
van een innerlijke realiteit.
Dat het licht van de Eldar,
ons licht, vervaagt.
Wie weet dit nog meer?
Slechts weinigen.
Ik vraag het nog één laatste keer.
Hebben de Dwergen het erts gevonden of niet?
Ik heb het Durin gezworen.
Sommigen vinden dat nu misschien weinig waard.
Maar volgens mijn waarden,
is het juist door zulke dingen dat onze zielen zijn verbonden.
Ik laat die niet vallen op basis van een zweempje hoop.
Hoop is nooit een zweem, Elrond...
Zelfs niet als er 'n sprankje is.
Als alle andere zintuigen slapen,
ontwaakt het oog der hoop als eerste en sluit het zich als laatste.
Als de Elfen Midden-aarde nu verlaten,
zullen de legers van het duister over het oppervlak marcheren.
Het zal het einde zijn,
niet alleen voor ons volk, maar voor alle volken.
Als de hoop om dat te voorkomen niet genoeg reden is
om terug te komen op je eed,
zoek dan een andere.
Wat was het land van onsterfelijke handen
Dat uit de Grote Zee verscheen?
Land van het geschenk, land van de ster
Dat eeuwig voor ons scheen?
Het was Númenor Mooi Númenor
Het eiland vol gratie...
Ik zei toch dat het niet gevaarlijk was.
Het is vast al voorbij als ik van de boot stap.
Zeg niets tegen mijn vader.
Hij bazuint rond dat z'n toekomstige schoonzoon een oorlogsheld is.
Zingen. Kom op, zingen.
Je kent de woorden toch wel?
Na ik jou de hele avond heb gehoord, vergeet ik die nooit meer.
Misschien zingt Isildur wel mee.
Dit wordt interessant.
...onze zwaarden de dood verslaan
-Het antwoord is nee. -Ik heb nog niets gezegd.
Ik ken je al 15 jaar.
Denk je dat ik niet weet wat je wilt zeggen?
-Eigenlijk 16, maar... -Ontamo.
Goed. Wat wil ik dan zeggen?
Overdadige excuses, die Ontamo natuurlijk
meteen zou accepteren, maar ik niet.
En weet je waarom?
Je biedt alleen je excuses aan omdat je denkt, nu ik bevorderd ben,
dat ik je mee kan krijgen.
-Kun je dat? -Juist.
Ik zou die niet meteen hebben geaccepteerd.
-Fijn dat je sorry zei. -Deed hij niet.
Deed ik wel.
Maar ik doe het nog wel een keer. Sorry dat ik begon te vechten.
Neem me alsjeblieft mee.
Nee.
Hoe kan ik dit goedmaken?
Je mag één keer slaan.
Kaak, maag, wat jij wilt. Eén keer.
Drie keer.
Twee.
Eigenlijk...
Dat voelde als drie keer.
Mag ik mee op het schip?
Isildur, je bent mijn oudste vriend.
En eerlijk gezegd nog steeds mijn beste vriend, maar...
-Wat? -Ontamo, alsjeblieft.
Ik kan mijn reputatie niet riskeren
en jou aanbevelen voor een post die je misschien verlaat.
Deze keer wordt het anders.
Ik hoop dat dat ooit zo is.
Ik hoop dat je ooit iets vindt
waarvoor je alles wilt opofferen.
Ik zal voor Berek zorgen. Beloofd.
Gaat Berek mee?
De paardenmeester wilde hem.
Sorry, Isil. De zee heeft altijd gelijk.
Ben jij een verstekeling?
Ga je de boot in brand steken?
Ga meteen weg. Ik zal niemand zeggen dat ik je heb gezien.
-Geef me de lantaarn. -Niet doen.
Geef hier.
Verzamel iedereen. Snel.
Haal hen eruit. Snel.
Haal hen eruit. Isildur?
Isildur?
Wat is er gebeurd?
Hij zat op een vissersboot. Er moet een vat zijn ontploft.
Een vat?
Hij heeft me gered.
Hij had weg kunnen gaan, maar hij heeft me gered.
Kapitein.
Het zou een rover geweest kunnen zijn,
maar we hebben nog geen verdachte.
We hebben geluk dat we de andere schepen niet hebben verloren.
Dit was duidelijk bedoeld om u te laten twijfelen, Koningin-regentes.
-Sta dat niet toe. -Ik ben het niet eens met de Elf.
Misschien hebben we het overhaast.
Een koninkrijk moet worden geleid. Niet gesleept.
Laten we de reis uitstellen
tot we meer harten voor uw zaak kunnen winnen.
Onze vijand wordt elke dag sterker. Wellicht elk uur dat we aarzelen.
Onthou waarom u koos voor dit pad. Denk aan uw geloof.
Denk je dat ik dat kan vergeten?
We hebben nog drie schepen. En uw vaders zegen.
En Heer Halbrand?
Hij wacht op ons vertrek.
Dat geloof ik graag.
Zal ik de Zeewacht zeggen te wachten?
Deze raad komt bijeen bij de dageraad voor een definitief besluit.
Zorg dat Heer Halbrand erbij is.
Wat heb je kunnen achterhalen?
Vergeef me.
Je vergeven?
Dat ik het niet eerder heb gezegd.
Jij wist het.
Ik smeekte hem je er vanaf het begin bij te betrekken,
maar de Hoge Koning verbood 't.
En dit mithril...
Is het onze enige redding?
Ik heb het getest op alle manieren.
Niets vermindert zijn licht.
Wij geloven dat, als we er snel veel van kunnen bemachtigen,
genoeg om elke Elf, één keer weer het licht van de Valar te geven...
Dan ja,
ja, dan zou het dat kunnen zijn.
Het spijt me.
Dat de Hoge Koning me bedroog?
Of dat ons volk nu gedoemd is tenzij ik een eed breek?
En een vriend verraadt?
Ik was erbij, de avond dat je vader vertrok.
Een sterfelijke man, die geloofde dat hij de goden kon overhalen
ons te helpen in de oorlog.
Ik hoorde je moeder hem smeken niet te gaan,
vragend, smekend. Waarom moest hij het zijn?
En weet je wat hij zei?
Omdat hij de enige was die het kon.
Ik had je niet moeten gebruiken.
Dat spijt me.
Morgen roept de Koningin je op audiëntie.
Jouw stem bij die bespreking kan bepalen of deze missie doorgaat of niet.
-Help me. -Ik heb je al genoeg geholpen.
Help jezelf dan.
Vecht niet met mij, maar laten we samen hen bevechten.
Niet zo lang geleden vochten mannen zoals ik met hen samen.
Mannen zoals jij. Niet jij.
Je hebt het mis.
Je weet niet wat ik heb gedaan voor ik op dat vlot belandde.
Hoe ik het heb overleefd.
Hoe wij het hebben overleefd.
Als deze Mensen het ontdekken, gooien ze me eruit.
En jij ook.
Om het licht te vinden, moeten we soms eerst het duister aanraken.
Wat weet jij van het duister?
Wiens dolk was het, Galadriel?
Wie heb je verloren?
Mijn broer.
Wat is er gebeurd?
Hij is gedood.
Op een plek vol duister en wanhoop.
Door dienaren van Sauron. Is dat genoeg voor je?
Draait dit om wraak?
Dorst stil je niet met zeewater.
Wat dan? Waarom blijf je vechten?
Je vraagt me naar de enige plek te gaan waar ik nooit meer zou terugkeren.
Je kunt me tenminste vertellen waarom.
Waarom blijf je vechten?
Omdat ik niet kan stoppen.
Mijn compagnie kwam tegen me in opstand.
Mijn beste vriend spande samen met de Koning om me te verbannen.
En elk van hen deed dat...
Omdat ze me niet meer konden onderscheiden
van het kwaad dat ik bevocht.
Het spijt me.
Van je broer.
Van alles.
Het spijt me.
Jouw spijt kan mijn pijn niet verzachten.
En een hamer en tang verzachten de jouwe niet.
Je kunt hier geen rust vinden.
En ik ook niet.
Geen blijvende rust op welk pad dan ook,
behalve aan de overkant van de zee.
Ik heb eeuwen gevochten om de mijne te verdienen.
Zo verdien je de jouwe.
Ik heb lang op deze dag gewacht.
De dag waarop uw soort eindelijk zou terugkeren,
ons uit het vuil zou halen
en ons zou laten plaatsnemen aan uw zijde.
Ik bied u mijn eeuwigdurende diensten aan.
Ik zweer trouw aan Sauron.
U bent Sauron, nietwaar?
Hé... Wacht...
Ik zal u dienen. Wie u ook bent.
Alleen bloed is bindend.
Waldreg?
Waldreg...
Waldreg, nee.
Nee...
Nee.
Richt de volgende keer hoger.
En wees niet zo bang voor de pees.
Waarom probeer je het me te leren?
Omdat het me ruim 200 jaar heeft gekost
de moed te ontwikkelen waardoor ik hier vanavond sta.
Jij vond het al in 14 jaar.
En we zullen het nodig hebben.
Jouw soort heeft ons in de gaten gehouden.
Elke fluistering werd geteld.
Elk keukenmes dat te scherp was.
We worden begraven in deze toren.
Waarom begraven worden met ons?
Door het tellen van de fluisteringen en messen
heb ik de stemmen en handen leren kennen van degenen erachter.
De helft van ons is weg.
Maar de helft is gebleven.
Inclusief jij.
Dus richt hoger.
Er is iets wat je niet weet.
Ik heb dit eerder gezien.
Het is een sleutel.
Met een oude bezwering van de vijand om je voorouders te onderwerpen.
Een sleutel waarvan?
Ik weet het niet.
De vijandelijke aanvoerder wilde een god worden.
De Orks een thuis geven in dit land.
Maar wat zijn plan ook is, één ding is zeker.
Onze vijand weet dat je zoon heeft wat hij nodig heeft.
Hoelang?
Dagen.
Misschien uren.
We kunnen dit overleven, Bronwyn.
Er is een manier.
Dat moet wel.
Er is er één.
Nee. Als je voor de vijand buigt, pak je alles af.
Van je zoon en zijn zonen na hem.
Je volk heeft zo lang gewerkt om hun deugdzaamheid terug te krijgen.
Zou je dat ongedaan maken in één moment van wanhoop?
Er moet een andere manier zijn.
Zeg het. Ik smeek het je.
Zie je?
Goed dat je ons in de gaten hield.
We zijn voorbestemd voor het duister.
Zo overleven we.
Misschien is het wie we zijn.
Wie we altijd zullen zijn.
Er staat veel meer op het spel dan alleen onze levens.
Toen Morgoth oorlog voerde, zonken hele continenten.
Wie weet welke verschrikkingen dit ontketent
als onze vijand het krijgt?
Hoe kunnen we hem tegenhouden?
Kijk om je heen. Het is voorbij.
-Nog niet. -Spoedig dan.
En als ze op ons afkomen, zal deze toren vallen.
Nampat.
Je hebt het verzonnen, nietwaar?
Disa wil al jaren een nieuwe tafel, dus...
Kom op, zo zwaar is hij niet.
Het is niet het gewicht van de tafel dat me belast.
Waarom zeg je het dan niet?
Omdat gedeelde smart halve of dubbele smart wordt.
Afhankelijk van 't ontvangershart.
Aulë's baard. Genoeg met dat sausje.
Geef me het vlees en geef het me rauw.
Ik ben niet eerlijk tegen je geweest.
Ik ben niet gekomen voor vriendschap, maar voor ambitie.
Ik wist het niet.
Maar ik kwam voor mithril.
Waarom?
Zonder
moet mijn soort deze kusten in de lente verlaten of vergaan.
Vergaan?
Hoe vergaan?
Onze onsterfelijke zielen zullen tot niets vervagen,
langzaam afnemend,
tot we slechts schaduwen zijn,
weggevaagd door de getijden van de tijd.
Voor altijd.
Ligt het lot van het hele Elfenras dus in mijn handen?
Daar lijkt het wel op.
Zeg dat nog eens.
Het lot van het hele Elfenras ligt in jouw handen.
Wiens handen?
De jouwe.
Pak je fladdermantel. We gaan lopen.
-Durin... -Bedank me nog niet.
Bedank me als we mijn vader hebben kunnen overtuigen.
Kunnen we nu gaan?
Het is een lange terugreis.
En van al dit zonlicht krijg ik maagzuur.
Op één voorwaarde. Je vertelt Disa dat de tafel van mij komt.
Ga niet te ver, Elf.
Heer Halbrand, de Koningin-regentes vraagt om u.
Kijk wiens vader hem een post heeft bezorgd. Alweer.
Ik heb die verdiend. Net als jij.
Soldaat.
Ga naar de paardenmeester.
Ik zit toch bij de cavalerie?
Dat klopt.
Als stalknecht.
Soldaten.
Trossen los.
Hijs het zeil.
We koersen noord-oost.
Naar Midden-aarde.t
Ja.
De zon schijnt de bomen
Van steen in de rug
Naar het licht in de toren
Kan ik niet meer terug
Voorbij bleke vuren
Het bed zo gewend
Ik verruil wat ik ken en
Treed naar het onbekend
Roep naar mij Roep naar mij, land onbegaan
Want ik moet nu zwerven Dit zwervend bestaan
Ver weg moet ik zwerven
Dit zwervend bestaan
De dorst is onlesbaar
De honger is na
Mijn kracht zegt mij nee, maar Het pad vereist ja
Mijn benen zijn kort En de weg is zo lang
Te onrustig voor troost
Maar vind troost in gezang
Zing voor mij Zing voor mij, land onbegaan
Verrijs toch en leid mij In zwervend bestaan
Beloof mij te vinden
In zwervend bestaan
Ten slotte een antwoord
Door vorst neergedaald
Niet ieder die dwaalt Of die zwerft, is verdwaald
Hoe groot het verdriet
De prijs die je betaalt
Niet ieder die dwaalt Of die zwerft, is verdwaald
Ondertiteld door: Mijke Smits-de Wit
Creatief Supervisor Beatrijs Sluijter