Złóż przysięgę.
Ślady nowej rudy.
Elrond zapewnia przekonująco,
że Gil-galad nie przysłał go w złej wierze.
Tu chodzi o coś więcej.
Udaj się do Lindonu.
Dowiedz się.
Zwalniam was ze straży! Całą trójkę!
Dość!
Zrujnowałem życie przyjaciołom, zhańbiłem nasz ród.
Pójdź do ludzi, którzy schronili się w starej strażnicy.
Zanieś im wiadomość.
Daruje wam życie, jeśli zrzekniecie się prawa do tych ziem
i złożycie mu hołd lenny.
Pewnego dnia powróci nasz prawowity król.
Ten, którego więzisz w swoich lochach,
to zaginiony spadkobierca tronu Krajów Południowych.
Apeluję, walcz wraz ze mną...
-Zgłaszam się. -Zgłaszam się.
...zanim Sauron zagarnie ich ziemie.
Okłamałaś nas,
sprowadziłaś do nas niebezpiecznego osobnika.
Zostaniemy w tyle.
W ten sposób nadążymy za resztą.
On pomoże nam, a my jemu.
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Mdła kaczka. Mdła kaczka.
Nie, migracja.
Mi-gra-cja.
Czyli wędrować. Jak Harfootowie.
Zimę spędzamy w Starym Lesie,
a latem udajemy się do Północnego Wąwozu, żeby załapać się na ślimaki.
-Ślimaki. -Tak.
A gdy dęby zaczynają się złocić, wędrujemy do Zagajnika.
Mamy tam sad
pełen jabłoni, śliw, moreli, marchwi. Spodoba ci się.
Problem tylko w tym, że po drodze czyha mnóstwo zagrożeń.
„Zagrożeń”?
Niebezpieczeństw.
Jak Duzi Ludzie, wilki, mgła, deszcz,
trolle górskie, trolle jaskiniowe, wszystko, co może cię zabić.
„Zabić”?
Pozbawić życia.
Jestem zagrożeniem.
Nie. Nie jesteś.
-To... -Świetliki.
To był tylko wypadek.
Nie jesteś zagrożeniem.
Jesteś dobry.
Jestem dobry?
Jesteś dobry. Bo nam pomagasz.
Nori!
Świetnie. Pozostali są już gotowi.
Raz-dwa!
Idziemy. Chodź.
Jestem...
Jestem dobry.
Jeszcze raz mnie potrącisz,
a wyrwę ci włosy ze stóp, jak będziesz spał.
Przy okazji wyrwij mi uszy.
Nie będę słuchał twojego chrapania.
Brednie. Ja nie chrapię.
-Chrapiesz. -Chrapiesz.
Chodźmy już. Zagajnik do nas sam nie przyjdzie.
Szłoby się nam żwawiej przy piosence twojej mamy.
Dalej, Poppy, zaśpiewaj nam.
Będzie nam raźniej.
Słońce się chowa
Za szczytami gór
Światełko na wieży
To już nie dom mój
Blade ognie nad głową
Pod głową czarny piach
Porzucam, co znam
I ruszam w nieznane
Wzywaj mnie, wzywaj, daleka kraino
WZGÓRZA RHOVANIONU – ZIELONY RUCZAJ
Bo w drogę wyruszam Wędrówki to czas
WISZĄCE SKAŁY – SZARE BAGNA
Bo w drogę wyruszam
Wędrówki to czas
Do picia mam mało
Strawy jeszcze mniej
Z sił już opadam Lecz droga wzywa mnie
ZAKOLE PSTRĄGOWE
Nogi mam krótkie A droga długa jest
Choć brak mi wytchnienia
Ta piosnka niesie mnie
KOTLINA OSTOWA - WARKOCZE
Zanuć mi, zanuć, odległa kraino
Łagodnie mnie prowadź Bo wędrówki to czas
Znajdź mnie i prowadź
Bo wędrówki to czas
Odpowiedź nadeszła
Choć mróz zaczął rządzić
Nie każdy, kto pyta i wędruje, ten błądzi
Choć czarne są smutki
Choć los nas zawodzi
Nie każdy, kto pyta i wędruje, ten błądzi
Tunel jest ukończony, panie.
Twoja ręka. Pokaż mi ją.
Czujesz coś?
Pali jak ogień.
Szkoda, że nie możesz go poczuć jak ja.
Bo wkrótce odejdzie.
A z nim to, co dotąd pozwalało mi czuć jego ciepło.
Będzie mi tego brakować.
Zbierz zastępy. Już czas.
Nasz wróg zapowiedział atak.
Możemy liczyć na łaskę,
jeśli opuścimy tę wieżę
i oddamy się w lenno ich przywódcy.
Nie jestem królem, na którego czekacie.
Ale jeśli wybierzecie walkę u mego boku,
ta wieża nie będzie już świadectwem naszej słabości,
lecz symbolem naszej siły.
Kto mnie wesprze?
Kto spośród was stanie do walki?
-Słusznie. Walczmy. -Tak.
Stanąć do walki?
Czeka was śmierć.
Lepiej na tym wyjdziemy,
jeśli ulegniemy temu domniemanemu wrogowi.
Spojrzałem mu w oczy.
On was nie uratuje.
Ty to zrobisz?
Elf?
Mówię w imieniu naszych przodków.
Oni przeżyli!
Wspólnie może nam się udać.
Pójdźcie za mną, a uda nam się na pewno!
Chodźcie za mną!
Chodźcie!
Za mną!
Theo!
To nasza szansa. Nasz czas. Chodź.
Chodź ze mną, chłopcze. Chodź.
Pomóż mi.
Wyżej!
Na razie wystarczy.
Ładunek gotowy.
-Ojcze. -Isildur.
Możemy porozmawiać?
Czemu mnie nie wybrano?
-Nie jedziesz na zachód? -Już nie.
Najpierw chcę się przysłużyć Númenorowi.
Jak? Nazwij to słowami.
Nie potrafię.
Dlatego próbuję znaleźć jakiś sposób.
I proszę cię o pomoc.
Chciałbym ci pomóc.
Ale mamy już nadmiar ochotników.
Połowa miasta się zgłosiła.
Wpisz mnie na początek kolejki.
A kwalifikacje?
-Kwalifikacje? -Należysz do Straży Morskiej?
-Wiesz, że znam się... -Należysz do Straży Morskiej?
Straży królewskiej? Cechu kupców?
-Chodzi ci o uniform. -Jeźdźców?
To niedorzeczne.
Gdy ty udawałeś wierność tradycjom tej wyspy,
oni pielęgnowali je naprawdę.
Znaleźli sposób, by się przysłużyć.
Coś, na czym tobie aż tak nie zależy.
Zależy mi. Jestem gotowy służyć.
Sprawiłoby mi to wielką dumę.
Miałeś szansę.
I dokonałeś wyboru.
Ryzykować życie Númenorejczyków
dla powsinogi z Południa i elfiej podżegaczki?
Konsulu! Czemu posyłasz naszych rodaków na śmierć?
Pharazônie!
-Pharazônie! -Chodź ze mną.
Wybacz, że się nie odzywałem. Miałem ciężki tydzień.
Czemu jej nie powstrzymał?
-Jest lojalny. Słusznie czy... -Niesłusznie.
Wielu myśli podobnie. Za mało, by go przekonać...
Ty to zrób. Ciebie posłucha.
Zamyka się na moje słowa.
To mów głośniej.
Południowcu.
Masz gości.
Dokąd potem udał się wróg?
Dalej na południe, jak sądzę. W stronę strażnicy w Ostirith.
Poinformuję Straż Morską.
Dziękuję, panie Halbrandzie.
Jestem pewna, że twoje wsparcie będzie równie cenne, gdy zejdziemy na ląd.
Na ląd?
Galadriela wyjawiła nam twoje intencje, by zjednoczyć swoich ludzi.
Doprawdy?
Ufam, że się nie pomyliła.
Prawda jest taka, że...
Mój towarzysz rozumie wagę swojego zadania.
Nie wątpię, że z czasem je wypełni.
Mam nadzieję, skoro w grę wchodzi moja reputacja.
Królowo-regentko, ojciec wzywa cię do wieży.
„Galadriela wyjawiła”.
Zastanawiałam się, skąd wiedziała, że odwiedzę jej ojca.
Nie sądziłam, że wydasz mnie za herb gildii.
Wykorzystałaś mnie. Choć błagałem, byś dała mi spokój.
Przekonałam Númenoryjczyków, by posłali pięć łodzi
i 500 żołnierzy, by wesprzeć twój lud
i cię ukoronować.
Można by stwierdzić, że to ty wykorzystałeś mnie.
Ukoronuj kogoś innego.
Nie podoba mi się tu.
Nie martw się, Dil. To tylko drzewa.
Co ich naszło, żeby tędy iść?
Przełęcz Rockfoot pewnie jest nie do przejścia.
Nie będzie łatwiej po ciemku. Nie zatrzymujcie się.
„Łatwiej po ciemku”.
Wilki.
Co tak naprawdę się tu dzieje?
O tej porze roku lasy nigdy nie były aż tak ogołocone.
To jasne jak kurzajka na dłoni.
To jego wina, prawda? Tego wielkoluda.
I co mam z tym zrobić?
To, co powinieneś był zrobić od razu.
Odebrać im wózki i zostawić w obozie.
Na co czekasz?
Aż uczyni z kogoś wdowę?
Lub sierotę?
Ludzie zaczynają głodować.
Nie rozchodźcie się.
Dziwne...
Bardzo dziwne...
-Serce mało mi nie pękło! -Malvo.
-Widziałyśmy ślady. -W błocie.
Po kolei!
Uciekajmy!
Szybko!
Nori!
Uciekaj stamtąd!
Nori!
Dopadnie cię!
Nie daj się, Ontamo.
Ojciec będzie dumny.
Walczą jak kamienne olbrzymy z Północnych Moczarów.
Ale...
To może się nie sprawdzić w walce z tym wrogiem.
Może pani elf zechce udzielić nam nauk?
Orka można uśmiercić na wiele sposobów.
Ale dam wam jedną, prostą radę.
Dźgnij, przekręć, wyciągnij.
Zmierzcie się ze mną.
Sprawdźmy, kto potrafi zadać ranę.
Tym, którym się uda, przyznam awans...
na porucznika.
W walce mieczem liczy się równowaga, nie siła.
Praca stóp, nie rąk.
Elf walczy z żołnierzem na placu.
Nie zapuszczaj korzeni.
Ruszaj się.
Ślepą siłą nie pokonasz orka.
Zwykle wystarczy wyprowadzić ich w pole.
Gratulacje, poruczniku.
Świetnie, jak na pomocnika kowala.
Nie jest za późno, by to odwołać.
Twoja kuzynka dzierży berło, ale to ciebie ludzie słuchają.
-Z ich pomocą mógłbyś... -Co takiego?
Umocnić swoje wpływy.
Młodzieńcza bezmyślność może doprowadzić starca do łez.
Bezmyślnie jest zapobiegać wojnie?
Bezmyślnie jest płynąć pod prąd.
Przypływ może cię utopić,
a odpływ znieść na pełne morze.
Aby opanować nurt, trzeba przewidzieć jego kierunek.
Zdołałeś powstrzymać ostatniego króla
przed powrotem do dawnych zwyczajów.
Nie mów, że nie mógłbyś powstrzymać Míriel.
Skąd wiesz, że się z nią nie zgadzam?
Bo mój ojciec za nic w życiu nie słuchałby elfich rozkazów.
Elfich rozkazów?
Gdy będzie po wszystkim, to my będziemy rozkazywać elfom.
Moja kuzynka może walczyć za Galadrielę.
Ja walczę za Númenor.
Jak to za Númenor?
Niczego się nie nauczyłeś?
Ocalimy mieszkańców Śródziemia,
damy im lepsze życie i długo wyczekiwanego króla,
który na zawsze będzie miał u nas dług.
Pomyśl, jeśli potrafisz, jak na tym skorzystamy.
Złoża, lasy, handel, daniny...
Nie przeszkodzę w tym za cenę całej soli z morza.
Tobie też nie radzę.
Królestwo!
-Królestwo jest w niebezpieczeństwie... -Już nie, ojcze.
Robimy to, w co zawsze wierzyłeś.
Odnawiamy nasz sojusz z elfami.
Wybieram się do Śródziemia.
Míriel?
Tak, ojcze.
To ja.
Nie płyń do Śródziemia.
Czeka cię tam tylko...
Co, ojcze? Co mnie tam czeka?
Ciemność.
Nie uwierzysz!
Wszyscy mówią o tym, co zrobiłeś.
Nigdy nie widziałam, żeby tak chwalili obcego.
Przyniosłam pszczeli wosk.
Posmaruj nim rękę, złagodzi ból.
Przestań. Proszę.
Za trwały sojusz pomiędzy wspaniałymi rodami
Khazadów i Ñoldorów.
-Za sojusz. -Za sojusz.
Zanim upoimy się winem,
panie Durinie, zasługujesz na pochwałę.
Khazad-dûm obwołano najspokojniejszym z krasnoludzkich królestw,
ale ostatnio wasze piece
płoną niczym oczy samego Aulëgo.
Wasze kopalnie sięgają coraz głębiej.
Czemu przypisujesz to nagłe ożywienie?
To samo można powiedzieć o Lindonie.
Rozsyłacie wojowników, rozbudowujecie miasta.
Żwawe tempo jak na elfy.
Zwykle tygodniami debatujecie, czy już pora się wys...
Jeśli wolno...
Czas upływa elfom powoli.
Często nie doceniamy lat wysiłków, które według nas trwają tylko chwilę.
Nie chciałbym zatem urazić naszego gościa.
Sądzę, że nasz przyjaciel ma na tyle mocny charakter,
że nie urazi go szczere pytanie.
Też mam do ciebie szczere pytanie.
Gdzie nabyłeś ten stół?
Czemu pytasz?
Ten kamień wydobywa się jedynie z pewnych głębokości.
Tak rzadko natrafiamy na jego złoża,
że stanowi on dla nas niezwykle cenny dar.
Przeznaczamy go wyłącznie na uświęcone cele.
Pomniki lub nagrobki
naszych czcigodnych zmarłych.
Wybacz tę profanację, panie Durinie.
Odeślemy go wraz z tobą do domu, by przywrócić należny mu szacunek.
Dobrze wiedzieć, że honor przetrwał wśród elfów.
Wasza Łaskawość.
Za sojusz naszych narodów.
Za sojusz.
Podziwiam twoją lojalność wobec tego krasnoluda.
Lojalność wobec przyjaciół to podstawa.
Bez względu na ich rasę.
Czy to usprawiedliwia okłamywanie króla?
Ciekaw jestem, Najwyższy Królu, czy przypadkiem ty nie okłamałeś mnie.
Udałem się do Khazad-dûmu z ofertą przyjaźni, tymczasem
ty spodziewałeś się czegoś namacalnego, prawda?
Znasz Balladę o podnóżach Hithaeglir?
Przypomnij mi ją, proszę.
To mało znana legenda o wątpliwych źródłach.
Przypomnij mi ją, Elrondzie Peredhel.
Opowiada o bitwie
wysoko wśród szczytów Gór Mglistych.
Nie chodziło o honor czy powinność, ale o drzewo.
W którym podobno ukryty był ostatni z zaginionych Silmarilów.
Po jednej stronie walczył elficki wojownik
szlachetny jak sam Manwë,
który nasycił drzewo swoim światłem, by je chronić.
Po drugiej stanął Balrog Morgotha,
który wlał w drzewo całą swoją nienawiść, by je zniszczyć.
Podczas niekończącego się pojedynku w drzewo uderzył piorun...
i przekuł ich konflikt w moc...
Moc czystą i jasną jak dobro.
Silną i nieugiętą jak zło.
Powiadają, że spłynęła po korzeniach w głąb gór,
by spocząć tam na wieki.
Durin miał rację.
Zatem przyznajesz, że ją znaleźli.
Rudę zawierającą światło zaginionego Silmarila.
Przyznaję tylko jedno:
obiecałem Durinowi, że nie zdradzę ich sekretu.
A jeśli dotrzymując obietnicy złożonej jego ludowi,
utwierdzisz zagładę własnego?
Zauważyliśmy to tuż przed powrotem Galadrieli.
Sądziliśmy, że odsyłając ją
i kładąc kres ostatnim wojennym zrywom,
powstrzymamy chorobę.
Lecz pomimo wszelkich wysiłków
poczyniła jeszcze większy postęp.
Choroba tego drzewa to jedynie zewnętrzna oznaka tego,
co dzieje się wewnątrz.
Tego, że światło Eldarów,
nasze światło, gaśnie.
Kto jeszcze o tym wie?
Kilkoro wybranych.
Zapytam raz jeszcze, po raz ostatni:
krasnoludowie znaleźli tę rudę czy nie?
Złożyłem przysięgę Durinowi.
Według niektórych to bez znaczenia.
Lecz w moim mniemaniu
to właśnie stanowi podporę naszych dusz.
Nie chcę zatracić swojej, zdając się na marną nadzieję.
Nadzieja nigdy nie jest marna, Elrondzie,
choćby była skromna.
Gdy reszta zmysłów śpi,
oko nadziei budzi się pierwsze i jako ostatnie się zamyka.
Jeśli elfy opuszczą teraz Śródziemie,
armie ciemności rozejdą się po całej Ziemi.
To będzie koniec
nie tylko dla nas, ale i dla wszystkich ludów.
Jeśli nadzieja, że można temu zapobiec, to za mało,
byś złamał przyrzeczenie,
to znajdź inny powód.
Cóż to za ląd, który nieśmiertelni
Z Morza Rozłąki wynieśli?
Kraina darów, kraina gwiazdy
Co wiecznym światłem lśni
To Númenor Jasny Númenor
Szlachetna wyspa...
Nie ma się czego bać.
Pewnie będzie po wszystkim, zanim zejdę na ląd.
Nie mów mojemu ojcu.
Chwali się na prawo i lewo, że jego przyszły zięć to wojownik.
Śpiewajcie!
Pamiętasz słowa, prawda?
Cały wieczór tak zawodziłeś, że nigdy ich nie zapomnę.
Może Isildur z wami zaśpiewa.
Zapowiada się ciekawie.
Nasza ziemia przetrwa na wieki Nasze miecze pokonają śmierć
-Odpowiedź brzmi nie. -Jeszcze nic nie powiedziałem.
Znam cię od 15 lat.
Niby nie wiem, co chcesz zaoferować?
-Konkretnie od 16, ale... -Ontamo.
Dobra. Co chciałem zaoferować?
Wylewne przeprosiny, które Ontamo oczywiście
natychmiast by przyjął, ale ja nie.
Wiesz dlaczego?
Bo przepraszasz tylko dlatego, że dostałem awans, i myślisz,
że zabiorę cię na tę wyprawę.
-Mógłbyś? -No tak.
Dodam tylko, że nie od razu dałbym się przeprosić.
-Ale miło to słyszeć. -Nie przeprosił.
Przeprosiłem!
I chętnie to powtórzę. Przepraszam, że wszcząłem bójkę.
Proszę, zabierz mnie.
Nie.
Jak mogę to naprawić?
Możesz mnie uderzyć.
Szczęka, brzuch, wybieraj. Jeden cios.
Trzy.
Dwa.
Albo...
Poczułem trzy.
Zabierzesz mnie na łódź?
Isildurze, jesteś moim najstarszym przyjacielem.
I tak naprawdę nadal jesteś moim najlepszym, ale...
-Co? -Ontamo, odpuść.
Nie mogę narażać swojego imienia,
powołując cię do służby, którą znienacka porzucisz.
Tym razem będzie inaczej.
Może kiedyś tak będzie.
Może znajdziesz coś,
za co będziesz skłonny oddać wszystko.
Zaopiekuję się Berekiem, obiecuję.
Bierzecie Bereka?
Masztalerz go zwerbował.
Wybacz, Isil. Morze zawsze ma rację.
Zamierzasz płynąć na gapę?
Chcesz podpalić łódź?
Odejdź. Nikomu nie powiem, że cię tu widziałem.
-Daj mi latarnię. -Nie.
Daj mi ją!
Zbierzcie ludzi. Biegiem!
Wyciągnijcie ich. Szybko.
-Wyciągnijcie ich! -Isildur?
Isildur?
Co się stało?
Był w łodzi rybackiej. Pewnie beczka wybuchła.
Beczka?
Ocalił mi życie.
Mógł mnie zostawić, ale ocalił mi życie.
Kapitanie!
Podejrzewamy przygodnego zbira,
ale jeszcze nie wiemy, kto to.
Na szczęście nie straciliśmy pozostałych łodzi.
Ktoś próbuje zasiać w tobie wątpliwości, królowo regentko.
-Nie ulegnij. -Nie mogę się z tym zgodzić.
Może faktycznie działamy w pośpiechu.
Królestwo należy prowadzić, ale nie siłą.
Proponuję odłożyć wyprawę,
aż zdobędziemy większe poparcie dla tej misji.
Wróg rośnie w siłę z każdym dniem. Z każdą godziną.
Pamiętaj, czemu wybrałaś tę drogę. Pamiętaj, w co wierzysz.
Jak mogłabym zapomnieć?
Nadal mamy trzy łodzie. I poparcie twojego ojca.
A pan Halbrand?
Czeka, aż wypłyniemy.
Niewątpliwie.
Odwołać Straż Morską?
Zbierzemy się na naradę o świcie, by wydać ostateczną decyzję.
Dopilnuj, by Halbrand się stawił.
Co udało ci się ustalić?
Elrondzie, wybacz mi.
Co takiego?
Że nie powiedziałem ci wcześniej.
Wiedziałeś.
Błagałem Najwyższego Króla, by cię wtajemniczyć,
ale nie zgodził się.
A ten mithril...
To nasz jedyny ratunek?
Poddałem go wszelkim próbom.
Nic nie przyćmi jego światła.
Jeśli w szybkim czasie zdobędziemy go na tyle dużo,
by każdy z elfów ponownie mógł się skąpać w świetle Valarów...
wówczas tak.
To może nas ocalić.
Przykro mi.
Że Najwyższy Król mnie oszukał?
Czy że nasz lud czeka zguba, jeśli nie złamię przysięgi?
Jeśli nie zdradzę przyjaciela.
Byłem przy tym, gdy twój ojciec wyruszał w rejs.
Śmiertelnik, który wierzył, że zdoła przekonać samych bogów,
by wspomogli nas w walce.
Słyszałem, jak twoja matka błagała, by został,
pytając, dlaczego to właśnie musi być on.
Wiesz, co odpowiedział?
Że nikt inny by tego nie zrobił.
Niesłusznie cię wykorzystałam.
Przepraszam za to.
Jutro królowa wezwie cię na audiencję.
Od ciebie może zależeć, czy ta misja się odbędzie.
-Pomóż mi. -Dość ci już pomogłem.
To pomóż sobie samemu.
Zamiast walczyć ze mną, przyłącz się do walki z nimi.
Nie tak dawno ludzie mi podobni walczyli po ich stronie.
Ale nie ty sam.
Mylisz się.
Nie wiesz, co robiłem, zanim znalazłem się na tej tratwie.
Jak przeżyłem.
Jak wszyscy przeżyliśmy.
Gdy się o tym dowiedzą, potępią mnie.
Ty też.
Czasem, aby odnaleźć światło, trzeba najpierw zaznać ciemności.
Co ty wiesz o ciemności?
Czyj to był miecz?
Kogo utraciłaś?
Brata.
Co się z nim stało?
Został zabity.
Pośród mroku i rozpaczy.
Przez sługów Saurona. Tyle ci wystarczy?
Więc szukasz zemsty?
Nie ugasisz pragnienia, pijąc morską wodę.
Więc o co chodzi? Czemu nadal walczysz?
Prosisz, bym wrócił tam, dokąd nigdy nie chciałem już wracać.
Przynajmniej powiedz dlaczego.
Czemu nadal walczysz?
Bo nie mogę przestać.
Mój oddział zbuntował się przeciwko mnie.
Najbliższy przyjaciel spiskował z królem, by usunąć mnie ze Śródziemia.
A zrobili to dlatego...
że pewnie przestali odróżniać mnie
od zła, z którym walczyłam.
Przykro mi.
Z powodu twojego brata.
I tego wszystkiego.
Przykro mi.
To nie ulży mojemu cierpieniu.
A tobie nie ulży młot i kowadło.
Nie zaznasz tu pokoju.
Ja też nie.
Jedyna droga do trwałego pokoju
leży po drugiej stronie morza.
Przez wieki walczyłam, by na niego zasłużyć.
Tak zasłużysz na swój.
Długo czekałem na ten dzień.
Aż wreszcie powrócicie
i wyciągniecie nas z brudu i błota,
byśmy godnie zasiedli u twego boku.
Ślubuję ci dozgonną służbę.
Ślubuję wierność Sauronowi.
Jesteś Sauronem, czyż nie?
Hej... Zaczekaj...
Będę ci służył. Kimkolwiek jesteś.
Tylko krew da świadectwo.
Waldreg?
Waldreg...
Nie.
Nie...
Nie!
Następnym razem celuj wyżej.
I nie bój się cięciwy.
Jaki sens mnie uczyć?
Bo mnie zajęło 200 lat,
by nabrać odwagi, dzięki której nadal tu jestem.
Ty nabrałeś jej w czternaście.
Przyda się w walce, która nas czeka.
Całe życie czułem, jak nas obserwujecie.
Kontrolowaliście każdy szept.
Każdy zbytnio naostrzony nóż.
Skończymy pochowani w tej wieży.
Czemu chcesz być pochowany z nami?
Bo miałem okazję poznać głosy i dłonie tych,
których szepty i noże kontrolowaliśmy.
Połowa odeszła.
Połowa została.
Łącznie z tobą.
Więc celuj wyżej.
Jest coś, o czym nie wiesz.
Już to kiedyś widziałem.
To klucz.
Wykonany przez wroga zapomnianą techniką, by zniewolić waszych przodków.
Klucz do czego?
Nie wiem.
Ich wódz wspomniał, że zostanie bogiem.
Że podaruje orkom te ziemie.
Cokolwiek planuje, jedno jest pewne.
Wróg wie, że twój syn ma coś, czego on potrzebuje.
Kiedy?
Za kilka dni.
Może godzin.
Nie damy im się, Bronwyno.
Znajdziemy sposób.
Musi jakiś być.
Jest.
Nie! Ulegając wrogowi, zmarnujesz szansę.
Odbierzesz ją synowi i wnukom.
Twoi ludzie przez całą erę odzyskiwali utracony honor.
Chcesz to zaprzepaścić w momencie słabości?
Musi być inny sposób.
Powiedz jaki. Błagam cię.
Widzisz?
Słusznie nas obserwowaliście.
Jesteśmy skazani na ciemność.
Pomaga nam przetrwać.
Może to nasz los.
I już się nie zmieni.
Możemy stracić więcej niż tylko nasze życie.
Gdy Morgoth toczył wojnę, zatonęły całe kontynenty.
Kto wie, jakie piekło może się rozpętać,
jeśli to wpadnie w ręce wroga?
Jak możemy go powstrzymać?
Rozejrzyj się. To koniec.
-Jeszcze nie. -Lada moment.
I gdy po nas przyjdą, ta wieża upadnie.
Zmyśliłeś to, prawda?
Disa od lat marzy o nowym stole.
Co tam, nie jest taki ciężki.
To nie stół mi ciąży.
To czemu się nie zwierzysz?
Dzieląc się ciężarem, można go zmniejszyć lub podwoić.
To zależy od serca powiernika.
Na brodę Aulëgo! Dość lania przepiórczego sosu.
Kładź mięso na stół. I podaj je na surowo.
Nie byłem z tobą szczery, Durinie.
Nie przybyłem do Khazad-dûm z powodu przyjaźni, lecz ambicji.
Sam nie wiedziałem...
że przybyłem po mithril.
Po co?
Bez niego
mój lud musi opuścić te strony do wiosny, inaczej przepadnie.
Przepadnie?
W jakim sensie?
Nasze nieśmiertelne dusze odejdą w nicość,
powoli kurcząc się,
aż pozostaną po nas cienie,
które zmyją fale czasu.
Na wieki.
Zatem los wszystkich elfów jest w moich rękach?
Na to wygląda.
Powtórz to.
Los wszystkich elfów jest w twoich rękach.
W czyich rękach?
Twoich.
Pakuj pierzaste łaszki i ruszajmy.
-Durin... -Jeszcze mi nie dziękuj.
Czekaj, aż zdołamy przekonać mojego ojca.
Możemy już iść?
Przed nami długa droga.
Od tego słońca nabawię się niestrawności.
Pod jednym warunkiem. Powiesz Disie, że stół jest ode mnie.
Nie kuś losu, elfie.
Panie Halbrandzie, królowa-regentka wzywa.
Patrzcie, komu ojczulek znów załatwił posadkę.
Zasłużyłem na nią. Tak jak ty.
Żołnierzu.
Zamelduj się u masztalerza.
Nie służę w kawalerii?
Służysz.
Jako stajenny.
Żołnierze!
Odcumować!
Rozwinąć żagiel!
Kurs na północny wschód.
Na Śródziemie.
Tak!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna