Κάλεσε τις λεγεώνες. Ήρθε η ώρα.
Ο εχθρός μας ορκίζεται να επιτεθεί.
Ποιος από εσάς θα πολεμήσει στο πλευρό μου;
Θα πεθάνετε.
Από καιρό περίμενα αυτήν τη μέρα.
Ορκίζομαι να είμαι πιστός στον Σάουρον.
Οι μισοί από μας φύγαμε.
Αλλά οι μισοί μείνατε.
Γιατί δεν επιλέχθηκα;
Νόμιζα ότι θα πήγαινες δυτικά.
Όχι μέχρι να κάνω κάτι αντάξιο του Νούμενορ.
Μόλις έπεισα το Νούμενορ να στείλει πέντε πλοία
και 500 άνδρες για να βοηθήσουν τον λαό σου
και να βάλω ένα στέμμα στο κεφάλι σου.
Μου ζητάς να πάω εκεί που ορκίστηκα να μην επιστρέψω ποτέ.
Γιατί συνεχίζεις να πολεμάς;
Επειδή δεν μπορώ να σταματήσω.
Έλα μαζί μου και μαζί θα λυτρώσουμε και τις δυο γενιές μας.
Κατευθυνόμαστε βορειοανατολικά για τη Μέση Γη.
Δεν είναι σπαθί. Είναι μια δύναμη.
Έχεις ακουστά τον Σάουρον;
Το έχω ξαναδεί αυτό.
Είναι ένα κλειδί.
Ο διοικητής του εχθρού είπε ότι θα δώσει στους Ορκ μια χώρα σε αυτά τα εδάφη.
Όποιο κι αν είναι το σχέδιό του, ένα πράγμα είναι σίγουρο.
Ο εχθρός ξέρει ότι ο γιος σου έχει ό,τι χρειάζεται για να το εφαρμόσει.
Πόσο καιρό;
Ίσως ώρες.
Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ: ΤΑ ΔΑΧΤΥΛIΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ
Νέα ζωή.
Αψηφά τον θάνατο.
Παιδιά μου,
έχουμε αντέξει πολλά.
Απαλλασσόμαστε από τα δεσμά μας.
Διασχίσαμε βουνό, πεδιάδα,
παγετό και έρημο
μέχρι που τα πόδια μας μάτωσαν το χώμα.
Από τα Έρεντ Μιθρίν ως το Έφελ Αρνέν,
έχουμε αντέξει.
Ωστόσο, απόψε, μας περιμένει άλλη μία δοκιμασία.
Ο εχθρός μας μπορεί να είναι αδύναμος, ο αριθμός τους λιγοστός,
ωστόσο, πριν τελειώσει αυτή η νύχτα, κάποιοι από εμάς θα πέσουν.
Όμως για πρώτη φορά, το κάνετε αυτό
όχι ως ανώνυμοι σκλάβοι σε μακρινές χώρες,
αλλά ως αδέρφια.
Ως αδερφοί και αδερφές, στο σπίτι μας!
Νάμπατ.
Αυτή είναι η νύχτα που απλώνουμε το σιδερένιο χέρι των Ούρουκ
και κλείνουμε τη γροθιά μας γύρω από αυτά τα εδάφη.
Νάμπατ.
Ερευνήστε το.
Όλοι σας! Απλωθείτε! Βρείτε τους!
Χωρίς παρεξήγηση, άρχοντα-πατέρα, αλλά πού είναι;
Τι απέγινε ο Σάουρον;
Δεν μπορώ να βρω ούτε ένα δόντι του. Πρέπει να 'βαλε μυαλό και να την κοπάνησε.
Όχι. Το Ξωτικό είναι εδώ.
Τον μυρίζω.
Μάλιστα, πατέρα.
Εδώ πάνω!
Κατεβάστε τον!
Βγείτε τώρα!
Ανοίξτε την πόρτα!
Βγείτε!
Άρχοντα-πατέρα! Πρέπει να φύγεις τώρα!
Πρέπει να φύγεις!
Πόσοι από αυτούς θα μπορούσαν να επιζήσουν;
Πόσο χρόνο έχουμε;
Όχι αρκετό.
Έλα, πρέπει να ετοιμάσουμε το χωριό.
Ήρεμα, Μπέρεκ. Ήρεμα, αγόρι μου.
Νόμιζα ότι όλοι οι στρατιώτες θα ήταν στο κρεβάτι.
Με συγχωρείς, διοικήτρια. Εγώ...
Ελπίζεις να δεις πρώτος τη στεριά;
Ανάπαυση.
Σε λίγες στιγμές θα τη δουν τα μάτια σου.
Τα δικά σου τη βλέπουν ήδη;
Εδώ και μία ώρα σχεδόν.
Τα μάτια των Ξωτικών είναι κοφτερά.
Κι όμως, τα δικά μου δεν σε έχουν ξαναδεί.
Να κραδαίνεις σπαθί ή να τεντώνεις πανιά.
Ποιος είναι ο βαθμός σου;
Σκούπισμα των στάβλων.
Μην περιφρονείς το έργο που ταπεινώνει την καρδιά.
Η ταπεινοφροσύνη έσωσε βασίλεια, που οι περήφανοι οδήγησαν στην καταστροφή.
Δεν συμμετέχω σε αυτή την αποστολή για να ταπεινωθώ, διοικήτρια.
Τότε γιατί κατατάχθηκες, στρατιώτη;
Προσπαθούσα να φύγω.
Όσο πιο μακριά μπορούσα από εκείνο το μέρος.
Το Νούμενορ;
Δεν είναι το Νούμενορ.
Όχι το πραγματικό Νούμενορ.
Αν υπήρξε ποτέ.
Υπήρξε.
Υπάρχει ακόμα...
Στην καρδιά του ταπεινού καθαριστή στάβλων.
Με λένε Ισίλντουρ.
Έπρεπε να το ξέρω.
Έχεις το βλέμμα του πατέρα σου.
Πάντα μου έλεγαν ότι μοιάζω πιο πολύ στη μητέρα μου.
Στρατιώτη.
Πλοίαρχε.
Η μητέρα του...
Τι της συνέβη;
Είναι παράξενο.
Κοίταζα πάντα ανατολικά για να δω τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από τη θάλασσα.
Και δυτικά για να τον δω να χάνεται στη γη.
Πλέουμε προς την αυγή, και όμως, για μένα,
είναι σαν να έρχεται η νύχτα.
Πνίγηκε.
Είδαμε γη, μεγαλειότατη.
Σε πόση ώρα θα ρίξουμε άγκυρα;
Είναι μια ολόκληρη μέρα ταξίδι προς στα βουνά.
Και από εκεί, άλλη μια μέρα με τ' άλογα στην κοιλάδα.
Κάνε σήμα στα άλλα σκάφη.
Πες τους να βιαστούν όσο μπορούν.
Δεν έχουμε την ικανότητα να καταστρέφουμε.
Πού θα το κρύψεις;
Κανείς δεν πρέπει να ξέρει.
Ούτε καν εσύ.
Ο εχθρός μας φάνηκε.
Γλιτώσαμε από αυτόν άλλοτε.
Πρέπει να γλιτώσουμε και πάλι.
Απόψε.
Η θέση μας, μάς δίνει ένα πλεονέκτημα.
Αλλά για να το χρησιμοποιήσουμε, πρέπει να τραβήξουμε τον εχθρό κοντά.
Θα περιμένουμε ώσπου και ο τελευταίος Ορκ
να διασχίσει αυτήν τη γέφυρα και μετά θα επιτεθούμε.
Αυτό θα δοκιμάσει τα όριά σας.
Δεχτείτε το.
Όσοι δεν μπορούν να πολεμήσουν θα οχυρωθούν μέσα.
Αυτό θα είναι το φρούριό μας. Ο τόπος της υποχώρησής μας.
Αναθαρρήστε. Όλοι σας.
Έχω δει μικρότερους στρατούς να νικούν μεγαλύτερους εχθρούς.
Σύντομα, ο ήλιος θα δύσει.
Κάντε το καθήκον σας και σας ορκίζομαι ότι θα τον δείτε να ανατέλλει ξανά.
-Το πιστεύετε; -Ναι.
Στις θέσεις σας.
Κι εγώ;
Στο καπηλειό.
Είναι για τραυματίες και παιδιά. Μπορώ να πολεμήσω.
Το ξέρω ότι μπορείς.
Γι' αυτό σε χρειάζομαι εκεί μέσα, να προστατεύεις αυτούς που δεν μπορούν.
Έλα.
Θυμάσαι όταν ήμουν μικρός... που έβλεπα άσχημα όνειρα;
Το θυμάμαι.
Θυμάσαι τι έλεγες;
Όταν με αγκάλιαζες στο σκοτάδι;
Θα μου το πεις τώρα;
"Να το ξέρεις, αυτή η σκιά είναι μόνο μικρή και περαστική.
"Υπάρχει φως και μεγάλη ομορφιά
"που ποτέ δεν θα μπορέσει να αγγίξει.
"Βρες το φως...
"Και η σκιά δεν θα σε βρει."
Έχε γεια, μητέρα.
Είσαι έτοιμη;
Όχι. Εσύ είσαι;
Οι σπόροι της αλφιρίνης...
Είναι παράδοση των Ξωτικών.
Πριν αρχίσει η μάχη, φύτεψε έναν.
Νέα ζωή που αψηφά τον θάνατο;
Πιστεύεται ότι ένας από τους Βάλαρ
φυλά την καλλιέργεια των φυτών...
Και αυτούς που τα φροντίζουν.
Τους υπόλοιπους...
Θα τους φυτέψουμε μόλις τελειώσει η μάχη.
Σε έναν νέο κήπο.
Εσύ κι εγώ.
Και ο Θίο.
Μαζί.
Υποσχέσου μου.
Ήρθαν.
Πωπώ...
Οι ανόητοι δεν μας είδαν.
Ελάτε!
Κατευθύνονται προς το καπηλειό.
-Πολεμήστε για τις Νότιες Χώρες! -Πολεμήστε για τις Νότιες Χώρες!
Η γη είναι δική μας!
Παραπάνω από λίγο γενναίος, Ξωτικό. Παραπάνω από λίγο.
Μπρόνγουιν.
Πολεμούσαμε τους δικούς μας.
Νόμιζες ότι θα τους παίρναμε για το τίποτα;
Έπρεπε να πληρώσουν το τίμημα...
Τώρα θα το πληρώσετε όλοι σας.
Τρέντγουιλ!
Μητέρα!
Όλοι, στο οχυρό!
Εμπρός!
Μπείτε στο καπηλειό!
Στο καπηλειό!
Όλοι σας!
Εμπρός!
Στο τραπέζι!
Γρήγορα!
Μητέρα.
Βοήθησε αυτόν πρώτο.
Όχι.
Θα σε βοηθήσουμε.
Μητέρα.
Θίο...
Πρέπει να περιορίσεις την αιμορραγία.
Δεν ξέρω...
Ή θα το κάνεις αυτό ή θα πεθάνω. Με καταλαβαίνεις;
Θίο.
Μητέρα, ετοιμάσου.
Συγγνώμη.
Πίεσε το τραύμα.
-Είναι κρύα. Έχασε πολύ αίμα. -Κάψτε...
Όχι.
Λέει "κάψτε".
Οι σπόροι της αλφιρίνης. Θα κλείσουμε την πληγή με φωτιά.
Φέρτε μου ξύλα αναμμένα. Γρήγορα!
Όχι.
Τώρα.
Τώρα από εδώ.
Εμπρός.
Αρκετά.
Μπρόνγουιν;
-Μητέρα; -Μπρόνγουιν;
Ξύπνα! Μητέρα!
Ναμπάτ! Ναμπάτ!
Καθίστε!
Αυτό που αναζητώ.
Δώσ' το μου.
Άφησέ τους να φύγουν.
Θα το σκεφτώ.
Γιατί να θυσιάσουν τη ζωή τους για κάτι τόσο μικρό;
Τη γυναίκα μετά.
Όχι!
-Σταθείτε! -Θίο!
Είναι κάτω από εδώ.
Όχι.
Θίο!
Λυπάμαι.
Γουόλντρεγκ, έχω μια αποστολή για σένα.
Όλοι πρέπει να πεθάνουν.
Όνταμο!
Πήγαινε.
Πατέρα!
-Είμαι καλά. -Νόμιζα ότι εσύ...
Είμαι καλά, Ισίλ.
Στρατιώτη.
Ο διοικητής τους;
Το αντικείμενο που έχει...
Δεν πρέπει να ξεφύγει με αυτό.
Ποια είναι αυτή;
Η διοικήτρια των Βόρειων Στρατιών.
Η Γκαλάντριελ.
Νόρο λιμ!
Εμπρός!
Με θυμάσαι;
Όχι.
Σταμάτα!
Τον χρειαζόμαστε ζωντανό.
Εγώ τον χρειάζομαι ζωντανό.
Δεν ξέρεις τι έκανε.
Προκάλεσα σε κάποιον που αγαπάς πόνο;
Μια γυναίκα;
Ίσως ένα παιδί;
Φάε τη γλώσσα σου.
Χάλμπραντ, άσ' το κάτω.
Κανείς δεν ικανοποιεί τη δίψα πίνοντας θάλασσα.
Λοιπόν, τι λες;
Μ' αρέσουν τα βουνά.
Σε λίγο θα τα δεις από πιο κοντά.
Ο διοικήτρια Γκαλάντριελ οργανώνει έναν λόχο
για να εντοπίσει τους Ορκ που απέδρασαν,
και με καλόπιασμα βρήκα στους δυο μας από μία θέση.
Και ο Όνταμο;
Θα μείνω εδώ για λίγο. Θα δώσω ένα χεράκι στους ανθρώπους.
-Χόρτασες μάχη για μια εβδομάδα; -Μάλλον για μια ολόκληρη ζωή.
Αυτός ο λόχος, πότε θα αναχωρήσει;
Δεν ξέρω σίγουρα. Πρώτα θα τελειώσει με αυτόν.
Όταν ήμουν παιδί, άκουγα ιστορίες για Ξωτικά που είχε πάρει ο Μόργκοθ.
Τα βασάνισε. Τα παραμόρφωσε.
Τα έκανε μια νέα, κατεστραμμένη μορφή ζωής.
Είσαι ένας από αυτούς, έτσι δεν είναι;
Τους Μοριόντορ.
Οι Γιοι του Σκότους.
Οι πρώτοι Ορκ.
Ούρουκ.
Προτιμάμε το "Ούρουκ".
Ακόμα και οι Μοριόντορ παίρνουν διαταγές από έναν αφέντη.
Κι εγώ αναζητώ τον δικό σας.
Πού είναι;
Πού είναι ο Σάουρον;
Μήπως να βγάλουμε τους κρατούμενούς μας στο φως του ήλιου.
Μετά την ήττα του Μόργκοθ,
αυτός που αποκαλείς Σάουρον...
αφιερώθηκε στη θεραπεία της Μέσης Γης,
φέρνοντας τα ερειπωμένα εδάφη της σε τέλεια τάξη.
Επιδίωξε να κατασκευάσει μια δύναμη
όχι της σάρκας...
Αλλά να ελέγχει τη σάρκα.
Μια δύναμη του Αθέατου Κόσμου.
Ανάγκασε όσο πιο πολλούς μπορούσε να τον ακολουθήσουν βόρεια.
Αλλά όσο κι αν προσπαθούσε...
Κάτι έλειπε.
Μια σκιά σκοτεινής γνώσης
που κρατιόταν κρυμμένη, ακόμα και από αυτόν.
Δεν έχει σημασία πόσο αίμα έχυσε κατά την αναζήτησή του.
Από την πλευρά μου...
θυσίασα αρκετά από τα παιδιά μου για τις φιλοδοξίες του.
Τον άνοιξα στα δύο.
Σκότωσα τον Σάουρον.
Δεν σε πιστεύω.
Δεν μπορείς να πιστέψεις ότι ένας Ούρουκ θα μπορούσε να το κάνει αυτό
που ολόκληρος ο στρατός σου δεν μπορούσε.
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι είσαι ο μοναδικός αφέντης αυτού του στρατού.
Τα παιδιά μου δεν έχουν αφέντη.
Δεν είναι παιδιά, είναι σκλάβοι.
Αλλά ο καθένας έχει ένα όνομα. Μια καρδιά.
-Καρδιά που δημιούργησε ο Μόργκοθ. -Είμαστε δημιουργήματα του Ενός.
Αφέντη της Μυστικής Φλόγας, όπως κι εσύ.
Δικαιούται την ανάσα ζωής,
και δικαιούται μια πατρίδα.
Σύντομα...
Αυτή η γη θα γίνει δική μας. Τότε, θα καταλάβεις.
Όχι.
Το είδος σου ήταν λάθος.
Φτιάχτηκε για διακωμώδηση.
Ακόμα κι αν χρειαστεί ολόκληρη Εποχή, θα εξαλείψω και τον τελευταίο από εσάς.
Όμως εσένα θα σε κρατήσω ζωντανό,
ώστε εκείνη την ημέρα,
πριν καρφώσω το μαχαίρι μου στη φαρμακωμένη καρδιά σου,
να ψιθυρίσω στο μυτερό αφτί σου
ότι όλοι οι απόγονοί σου είναι νεκροί
και ότι η μάστιγα του είδους σου τελειώνει μαζί σου.
Φαίνεται ότι δεν είμαι το μόνο ζωντανό Ξωτικό
που έχει μεταμορφωθεί από το σκοτάδι.
Ίσως η αναζήτησή σου για τον διάδοχο του Μόργκοθ
θα έπρεπε να είχε τελειώσει στον καθρέφτη σου.
Ίσως αρχίσω σκοτώνοντας εσένα, δουλέμπορε Ορκ.
Γκαλάντριελ.
Ούρουκ...
Ποιος είσαι;
Σε ευχαριστώ...
που με συγκράτησες.
Εσύ με συγκράτησες πρώτη.
Ό,τι κι αν ήταν αυτό που σου έκανε,
και ό,τι κι αν ήταν αυτό που έκανες...
Απαλλάξου από αυτό.
Ποτέ δεν πίστεψα ότι θα μπορούσα...
Ως σήμερα.
Πολεμώντας στο πλευρό σου...
Ένιωσα...
Ας μπορούσα να διατηρήσω αυτό το συναίσθημα,
ας το κρατούσα μαζί μου πάντα,
ας το έδενα με την ίδια μου την ύπαρξη, και τότε...
Το ένιωσα κι εγώ.
Άρχοντα Χάλμπραντ. Η αντιβασιλέας θέλει να σε δει.
Αντιβασιλέα.
Αυτό που σου χρωστώ... Οι δικοί μου είναι ζωντανοί χάρη σ' εσένα.
Εγώ πιστεύω ότι είναι ζωντανοί χάρη σ' εσένα.
Ένα βάρος που ποτέ δεν επεδίωξα να αναλάβω.
Λίγοι άριστοι ηγέτες το κάνουν.
Αν, όμως, θέλεις κάποιον να σε απαλλάξει από το βάρος,
ίσως μπορώ να βοηθήσω.
Με κάλεσες, μεγαλειότατη;
Μπρόνγουιν...
Να σου γνωρίσω τον άρχοντα Χάλμπραντ.
Μπρόνγουιν.
Αληθεύει; Είσαι ο βασιλιάς που μας υποσχέθηκαν;
Ναι.
Χαίρε!
Χαίρε, αληθινέ βασιλιά των Νότιων Χωρών!
Οι άνθρωποι αυτών των εδαφών περίμεναν αυτήν τη στιγμή πολύ καιρό.
Όχι τόσο καιρό όσο τα Ξωτικά.
Μη βασανίζεις τον εαυτό σου.
Πολλοί ίσως να έκαναν το ίδιο στη θέση σου.
Δεν καταλαβαίνεις.
Δεν νιώθω μόνο ενοχή.
Νιώθω απώλεια.
Απώλεια;
Όταν ήταν στα χέρια μου,
ένιωθα...
Ισχυρός.
Τότε απαλλάξου από αυτό.
Μια για πάντα.
Πώς;
Δώσ' το στο Νούμενορ.
Για να το πετάξουν στη θάλασσα καθώς επιστρέφουν.
Ήρεμα. Μπέρεκ, ήρεμα.
Μια γρατσουνιά είναι. Είσαι καλά.
Ε... Μπέρεκ.
Πρόσεχε.
Άθαε...
νο ίντι χι.
Πώς το έκανες αυτό;
Δεν είναι ο πόνος του που τον ενοχλεί...
αλλά ο πόνος του αναβάτη του.
Δεν πονάω.
Όταν ένα άλογο της Δυτικής Χώρας τρέχει στη μάχη,
δημιουργεί έναν άρρηκτο δεσμό με τον στρατιώτη που το ιππεύει.
Με τον καιρό, γίνονται ένα.
Μαθαίνουν ο ένας και τα πιο ενδόμυχα συναισθήματα του άλλου.
-Ξέρεις τα συναισθήματά του; -Όχι.
Ξέρει τα δικά σου.
Πού τα έμαθες όλα αυτά;
Από τη μητέρα σου.
Μπορείς να με διδάξεις;
Ούντουν...
Φυλαχτείτε!
Η βασίλισσα!
Μπέρεκ!
Βάλαντιλ!
Πάνω από το τείχος!
-Θίο! -Θίο!
Υποτιτλισμός:Γιώργος Λυκούδης
Επιμέλεια: Γιώργος Μικρογιαννάκης