Convoca as lexións. É a hora.
O inimigo ameaza con atacar.
Quen está disposto a loitar?
Ides morrer.
Moito agardei por este día.
Xúrolle lealdade a Sauron.
Moitos fuxiron.
Pero moitos quedaron.
Por que non me levan?
Querías ir ao Oeste.
Non ata facer algo de valía.
Convencín a Númenor de que envíe cinco barcos
e 500 homes para axudar o teu pobo
e poñerche unha coroa.
Pídesme que vaia ao sitio ao que xurei non volver.
Por que segues loitando?
Porque non podo parar.
Ven comigo e xuntos redimiremos as nosas liñaxes.
Poñemos rumbo nordés. Á Terra Media.
Non é unha espada. É un poder.
Oíches falar de Sauron?
Xa vin isto antes.
É unha chave.
O xefe inimigo falou de darlles aos orcos un fogar aquí.
Busque o que busque, algo é seguro:
O inimigo sabe que o teu fillo ten o que precisa.
Canto falta?
Talvez horas.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Nova vida.
Desafiando a morte.
Fillos meus,
levamos soportado moito.
Liberámonos das cadeas.
Cruzamos montañas, campos,
xeada e barbeito,
ata ensanguentar cos pés a terra.
Dende Ered Mithrin ata as Ephel Arnen,
resistimos.
Pero esta noite, agárdanos unha proba máis.
Pode que o inimigo sexa feble e escaso en número,
pero antes de acabar a noite, algúns caeremos.
Mais por primeira vez, farémolo
non coma escravos sen nome en terras distantes,
senón coma irmáns.
Coma irmáns e irmás, no noso fogar!
Morte.
Morte!
Porque esta é a noite cando estenderemos a man de ferro dos uruks
e cerraremos o puño arredor destas terras.
Morte. Morte.
Rexistrádea.
Veña, todos! Despregádevos! Buscádeos!
Non vos ofendades, Señor-Padre, pero onde vai?
Que foi de Sauron?
Non atopamos nin rastro del. Sería listo e escaparía.
Non. O elfo está aquí.
Chéiroo.
Si, Padre.
Aquí arriba!
Abatédeo!
Saíde, agora mesmo!
Abride a porta!
Saíde!
Señor-Padre, debedes marchar!
Marchade!
Cantos sairían vivos diso?
Canto tempo temos?
Non dabondo.
Veña, hai que aviar a vila.
Calma, Berek. Acouga.
Sube iso!
Cría que os soldados estaban deitados.
Perdón, comandante. Vin só...
Para ver se avistabas terra?
Descansa.
Será visible aos teus ollos nuns intres.
É visible xa aos seus?
Dende hai case unha hora.
Ollos élficos penetrantes.
Aínda así, nunca te vira.
Nin co aceiro nin coas velas.
Que rango tes?
Limpo as cortes.
Non despreces o traballo humilde.
A humildade salvou reinos enteiros que o orgullo levou á ruína.
Non vin na expedición para ser humilde, comandante.
Daquela por que, soldado?
Só quería fuxir.
O máis lonxe posible daquel lugar.
De Númenor?
Non é Númenor.
Non o auténtico, polo menos.
Se é que existiu.
Existiu.
Aínda existe.
Aínda que só sexa no corazón dun limpador.
Son Isildur.
Debérame decatar.
Paréceste ao teu pai.
Sempre me din que tiro máis á miña nai.
Soldado...
Capitán.
Á nai del...
Que lle pasou?
É estraño.
Toda vida mirei ao leste para ver nacer o sol do mar.
E ao oeste para velo poñerse pola terra.
Navegamos cara ao abrente, pero para min
é como se fose vir a noite.
A nai afogou.
Avistamos terra, maxestade.
Canto nos falta para fondear?
Queda un día ata as montañas.
Dende alí, outro día a cabalo cara ao leste e ata o val.
Avisa os outros barcos.
Dilles que apuren o máis posible.
Non hai xeito de destruíla.
Onde a vas agochar?
Ninguén debe sabelo.
Nin sequera ti.
Avistamos o inimigo.
Sobrevivimos a el antes.
E debémolo facer de novo.
Esta noite.
Temos unha posición de vantaxe.
Para aproveitala debemos deixar achegar ben o inimigo.
Agardaremos ata que tódolos orcos
crucen a ponte para atacalos.
Probarase a vosa coraxe.
Aguantade.
Quen non poida loitar, que se atrincheire dentro.
Ese será o noso forte. O sitio de retirada.
Sede valorosos. Todos.
Vin exércitos máis pequenos derrotar peores inimigos.
O sol poñerase axiña.
Facede a vosa parte e xúrovos que volveredes velo saír.
-Crédelo? -Cremos.
-Crédelo? -Cremos!
Todos aos postos!
E eu que?
Á taberna.
É para feridos e nenos. Podo loitar.
Ben sei que podes.
Por iso te preciso alí, para protexer os que non.
Vamos.
Lembras cando de pequeno... tiña pesadelos?
Lembro.
Recordas o que me dicías
cando me abrazabas na escuridade?
Dismo agora?
Ao cabo, esta sombra só é algo nimio e pasaxeiro.
Hai luz e gran beleza
sempre fóra do alcance dela.
Busca a luz.
E a sombra non te atopará.
Adeus, Madre.
Preparada?
Non. E ti?
As sementes de alfirin.
É unha tradición entre os elfos.
Antes de que a batalla comece, planta unha.
Nova vida, para desafiar a morte?
Crese que un dos Valar
vela polas cousas que medran...
e polos que coidan delas.
As demais...
plantarémolas tras acabar batalla.
Nun xardín novo.
Ti e mais eu.
E Theo.
Xuntos.
Prométemo.
Chegaron.
Que medo!
Os moi parvos fallaron.
Veña!
Van cara á taberna.
-Loitade polas Terras do Sur! -Polas Terras do Sur!
A terra é nosa!
Fuches moi valente, elfo. Moi valente.
Bronwyn...
Loitamos contra os nosos.
Criades que os acolliamos a cambio de nada?
Tiñan que pagar o prezo.
E agora, tocaravos a vós.
Tredwill!
Madre!
Todos ao refuxio!
Vamos!
Ide á taberna!
Á taberna!
Todos!
Vamos!
Na mesa!
Apurade!
Bulide!
Madre! Madre...
Axudádelle a el primeiro.
Non.
Axudarémosche a ti.
Madre!
Theo...
Tes que cortar a hemorraxia.
Non creo que...
Se non o fas, morro. Entendes?
Theo...
Madre, prepárate.
Perdoa.
Preme na ferida.
Queima.
Está fría. Perdeu moito sangue.
Non.
Dixo: "Queima".
Sementes de alfirin. Hai que cauterizar a ferida.
Trae un pau ardendo. Axiña!
Agora.
Agora!
Agora deste lado.
Veña.
Abonda.
Bronwyn...
-Madre! -Bronwyn.
Esperta! Madre!
Morte! Morte!
Sentade!
O que busco.
Entrégamo.
Déixaos marchar.
E pensareino.
Por que sacrificar as vidas deles por algo tan pequeno?
A muller é a seguinte.
Non!
-Agarda! -Theo!
Está aquí debaixo.
Aquí debaixo.
Non.
Theo!
Síntoo.
Waldreg, vouche encargar algo.
Deben morrer todos.
Ontamo!
Vai.
Padre!
Padre...
-Estou ben. -Pensei que...
Estou ben, Isil.
Soldado...
E o xefe deles?
Colleu un obxecto.
Non debe escapar con el.
Quen é esa?
A comandante militar do Norte.
Galadriel.
Noro lim!
Vamos!
Lémbrasme?
Non.
Para!
Precisámolo vivo.
Necesítoo vivo.
Non sabes o que fixo.
Fixen que alguén que amas sufrise?
Unha muller?
Talvez... un neno?
Cala a boca!
Halbrand, baixa iso.
Non se sacia a sede con auga de mar.
Que che parece?
Gústanme as montañas.
Pois valas ver ben de cerca.
Galadriel vai formar unha compañía
para buscar os orcos fuxidos,
e conseguín meternos nela.
E Ontamo?
Quedarei aquí un pouco. Axudarei esta xente.
-Cheo de batalla para unha semana? -Para toda a vida.
A compañía esa cando parte?
Non o sei. Non ata acabar ela con el.
De nena oín historias de elfos capturados por Morgoth.
Torturados. Deformados.
Convertidos nunha nova e infame forma de vida.
Ti es un deles, non si?
Dos Moriondor.
Os Fillos da Escuridade.
Os primeiros orcos.
Uruks.
Preferimos "uruks".
Mesmo os Moriondor reciben ordes dun amo.
E busco o teu.
Onde está?
Onde anda Sauron?
Talvez deberiamos poñer os prisioneiros ao sol.
Trala derrota de Morgoth,
aquel a quen lle chamas Sauron...
consagrouse a curar a Terra Media,
unindo as terras devastadas en perfecta orde.
Buscaba crear un poder.
Non físico...
senón sobre a vontade.
Un poder do Mundo Invisible.
Pediulles a cantos puido que o seguisen ao norte.
Pero por máis que o intentou...
faltaba algo.
Unha sombra do saber escuro
que se mantiña oculta, mesmo del.
Por moito sangue que derramase na súa procura.
Pola miña parte...
sacrifiquei moitos fillos polas aspiracións del.
E partino en dous.
Matei a Sauron.
Non cho creo.
Non cres que un uruk dese feito
o que o teu exército non deu.
Non creo que sexas o único amo deste exército.
Os meus fillos non teñen amo.
Non son fillos, son escravos.
Pero todos teñen nome. E corazón.
-Un creado por Morgoth. -Somos creacións do Único,
do Mestre do Lume Secreto, igual ca ti.
Co mesmo dereito ao alento da vida
e tamén a un fogar.
Pronto...
esta terra será nosa e halo entender.
Non.
A túa raza foi un erro.
Saída dunha distorsión.
E mesmo se me leva a idade enteira, xuro erradicar ata o último de vós.
Pero a ti mantereite con vida,
para un día,
antes de cravarche a daga no corazón envelenado,
musitarche na orella bicuda
que che morreu toda a prole,
e que a escoura da túa raza remata contigo.
Polo visto non son o único elfo vivo
transformado pola escuridade.
Igual a busca do sucesor de Morgoth
debera acabar no teu espello.
Igual empezo matándote a ti, orco babexante.
Galadriel.
Uruk...
Quen es?
Grazas...
por detéresme.
Ti paráchesme antes.
Malia o que che fixese,
e o que fixeses ti...
libérate.
Non pensei que podería...
ata hoxe.
Loitando ao teu lado, eu...
sentín...
Se puidese aferrarme a esa sensación,
tela sempre dentro,
ligala ao meu ser, entón eu...
Sentina tamén.
Señor Halbrand... A raíña rexente desexa vervos.
Raíña rexente.
Canto vos debo! A miña xente vive grazas a vós.
A min paréceme que é grazas a ti.
Unha carga que non busquei.
Fano poucos dos mellores líderes.
Mais se queres aliviar a carga,
se cadra podo axudarche.
Chamástesme, maxestade?
Bronwyn...
Ese é o señor Halbrand.
Bronwyn.
É verdade? Sodes o rei que nos prometeron?
Son.
Saudemos!
Viva o verdadeiro rei das Terras do Sur!
Viva o rei das Terras do Sur!
Os homes destas terras agardaron moito por isto.
Non tanto coma os elfos.
Non te atormentes.
Moitos habían facer o mesmo ca ti.
Non o entendes.
Non sinto só culpa.
É perda.
E logo?
Cando a tiña na man,
sentíame...
poderoso.
Pois líbrate dela.
Para sempre.
E como?
Dálla a Númenor.
Que a boten ao mar cando volvan.
Acouga. Berek, acouga.
É unha rabuñada. Estás ben.
Ei... Berek.
Coidado.
Acouga.
Non pasa nada.
Como o fixeches?
Non sofre pola dor del...
é pola do xinete.
Non me doe nada.
Cando un cabalo do Lado Oeste vai ao combate
forma un vínculo inquebrantable co soldado que leva.
Acaban volvéndose un.
E cada un coñece os sentimentos máis fondos do outro.
-Sabes os del? -Non.
El sabe os teus.
Onde aprendiches iso?
Da túa nai.
Ensínasme?
Udûn...
Refuxiádevos!
A raíña!
Berek!
Valandil!
Tralo muro!
-Theo! -Theo!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: María Luisa Lage Garea