Zbierz zastępy. Już czas.
Nasz wróg zapowiedział atak.
Kto spośród was stanie do walki?
Czeka was śmierć.
Długo czekałem na ten dzień.
Ślubuję wierność Sauronowi.
Połowa odeszła.
Połowa została.
Czemu mnie nie wybrano?
Nie udasz się na zachód?
Najpierw chcę się przysłużyć Númenorowi.
Przekonałam Númenorejczyków, by posłali pięć łodzi
i 500 żołnierzy, by wesprzeć twój lud
i cię ukoronować.
Prosisz, bym wrócił tam, dokąd nie chcę już wracać.
Czemu nadal walczysz?
Bo nie mogę przestać.
Wspólnie odkupimy winy naszych przodków.
Kurs – północny wschód. Na Śródziemie.
To nie miecz. To moc.
Słyszałeś o Sauronie?
Już to kiedyś widziałem.
To klucz.
Ich wódz wspomniał, że podaruje orkom te ziemie.
Cokolwiek planuje, jedno jest pewne.
Wróg wie, że twój syn ma coś, czego on potrzebuje.
Kiedy?
Za kilka godzin.
WŁADCA PIERŚCIENI: PIERŚCIENIE WŁADZY
Nowe życie.
Wbrew śmierci.
Dzieci moje,
wiele wycierpieliśmy.
Zrzuciliśmy okowy.
Pokonaliśmy góry, pola
i zmrożone ugory,
aż nasze stopy zakrwawiły ziemię.
Od Ered Mithrin po Ephel Arnen...
przetrwaliśmy.
Dziś czeka nas jeszcze jedno wyzwanie.
Nasz wróg może być słaby i nieliczebny,
ale tej nocy niektórzy z nas polegną.
Po raz pierwszy jednak
nie jako bezimienni niewolnicy z rubieży,
lecz jako bracia.
Bracia i siostry na własnej ziemi!
Nampat.
Bo tej nocy właśnie żelazna pięść Uruków
zaciśnie się wokół tych ziem.
Nampat.
Przeszukać.
Jazda! Rozdzielić się! Znaleźć ich!
Bez urazy, Ojcze, ale gdzie on jest?
Gdzie się podział Sauron?
Ani śladu po nim. Pewnie nawiał zawczasu.
Nie. Elf tu jest.
Czuję jego smród.
Tak, Ojcze.
Tutaj!
Ściągnąć go tu!
Uciekajcie stąd!
Otworzyć drzwi!
Wychodźcie!
Ojcze! Szybciej!
Wyjdź!
Ilu przeżyło?
Ile mamy czasu?
Za mało.
Szybciej, przygotujmy wioskę.
Spokojnie, Berek. Spokojnie.
W górę!
Żołnierze mieli być w łóżkach.
Wybacz, dowódczyni. Chciałem tylko...
Dojrzeć ląd?
Spocznij.
Za chwilę ukaże się on również twoim oczom.
A twoim już się ukazał?
Prawie godzinę temu.
Elfy mają bystry wzrok.
A jednak ciebie dotąd nie widziałam.
Ani w gwardii, ani w morskiej straży.
Twoja ranga?
Stajenny.
Nie gardź zajęciem, które uczy pokory.
To pokora ocaliła królestwa, które zrujnowała duma.
Nie po to pisałem się na tę wyprawę.
Po co zatem, żołnierzu?
Szukałem ucieczki.
Jak najdalej od tamtego miejsca.
Od Númenoru?
To nie Númenor.
Przynajmniej nie ten prawdziwy.
Jeśli taki istniał.
Istniał.
Nadal istnieje...
choćby w sercu prostego stajennego.
Isildur.
Mogłam zgadnąć.
Jesteś podobny do ojca.
Zawsze słyszałem, że jestem podobny do matki.
Żołnierzu.
Kapitanie.
Jego matka...
Co się z nią stało?
Dziwne.
Zwykle patrzyłem na wschód, by ujrzeć, jak słońce wyłania się z morza.
A na zachód, by widzieć, jak chowa się za horyzontem.
Płyniemy ku świtowi, tymczasem
mam wrażenie, że nadchodzi noc.
Ona utonęła.
Dojrzeliśmy ląd, Wasza Wysokość.
Kiedy zacumujemy?
Za dzień dobijemy do górskiego wybrzeża.
A stamtąd kolejny dzień zajmie nam przeprawa do doliny.
Powiadomcie pozostałe łodzie.
Niech się szykują.
Nie mamy sposobu, by go zniszczyć.
Gdzie go ukryjesz?
Nikt nie może wiedzieć.
Nawet ty.
Wypatrzyliśmy wroga.
Już raz ich pokonaliśmy.
Teraz też zdołamy.
Dziś w nocy.
Mamy dogodną pozycję.
By ją wykorzystać, zwabimy wroga jak najbliżej.
Zaczekamy, aż ostatni ork
przekroczy ten most, wtedy zaatakujemy.
Wasze nerwy będą poddane próbie.
Wytrzymajcie.
Ci, którzy nie mogą walczyć, zabarykadują się wewnątrz.
To nasza twierdza. Nasze schronienie.
Nie traćcie otuchy.
Widziałem, jak mniejsze armie pokonały większego wroga.
Wkrótce zapadnie zmierzch.
Spełnijcie swój obowiązek, a obiecuję, że zobaczycie świt.
-Wierzycie w to? -Tak.
-Wierzycie w to? -Tak!
Zajmijcie pozycje.
Gdzie jest moja?
W tawernie.
To miejsce dla rannych i dzieci. Mogę walczyć.
Wiem.
Dlatego będziesz bronić tych, którzy nie mogą.
Chodź.
Pamiętasz, jak byłem mały... Gdy miałem złe sny?
Pamiętam.
A pamiętasz, co mi mówiłaś?
Gdy tuliłaś mnie w ciemności.
Możesz to teraz powiedzieć?
„Cień jest ulotny i w końcu przemija.
„Światło i czyste piękno
„trwają poza jego zasięgiem.
„Znajdź światło...
„A cień cię nie dopadnie”.
Żegnaj, mamo.
Jesteś gotowa?
Nie. A ty?
Nasiona alfiryny...
To tradycja wśród elfów.
Sadzimy je, nim zacznie się bitwa.
Nowe życie na przekór śmierci.
Wierzymy, że jeden z Valarów
czuwa nad roślinami...
i tymi, którzy ich doglądają.
Resztę...
zasiejemy po bitwie.
W nowym ogrodzie.
Ty i ja.
I Theo.
Razem.
Obiecaj mi to.
Już tu są.
Rety...
Głupcy chybili.
Dalej!
Idą do tawerny.
Za Południe!
Ziemia jest nasza!
Nie brak ci odwagi, elfie.
Bronwyn.
Walczyliśmy przeciwko naszym.
Mieliśmy wziąć darmozjadów?
Musieli nam zapłacić...
Teraz wy wszyscy zapłacicie.
Tredwill!
Mamo!
Kryjcie się wszyscy!
Prędko!
Do tawerny!
Wszyscy!
Szybko!
Stół!
Prędzej!
Mamo.
Najpierw pomóżcie jemu.
Nie.
Tobie pomożemy.
Mamo.
Theo...
Zatamuj krwawienie.
Nie potrafię...
Jeśli tego nie zrobisz, umrę. Rozumiesz?
Theo.
Mamo, przygotuj się.
Wybacz mi.
Uciskaj ranę.
Przypal...
Ostygła. Straciła za dużo krwi.
Nie.
Radzi przypalić ranę.
Nasiona alfirin . Zasklepimy ranę ogniem.
Podaj płonące polano. Prędko!
Teraz.
Teraz!
Teraz z tej strony.
Dalej.
Wystarczy.
Bronwyno?
-Mamo? -Bronwyno?
Obudź się! Mamo!
Nampat!
Siadaj!
To, czego szukam.
Daj mi to.
Wypuść ich.
Wówczas to rozważę.
Poświęcisz ich życie za tak błahą rzecz?
Teraz ją.
Nie!
-Stój! -Theo!
Jest tutaj.
Pod spodem.
Nie.
Theo!
Przykro mi.
Waldreg, mam dla ciebie zadanie.
Wszyscy mają umrzeć!
Ontamo!
Ruszaj!
Ojcze!
-Nic mi nie jest. -Już myślałem...
Nic mi nie jest, Isil.
Żołnierzu.
Ich dowódca?
Ma przy sobie coś...
Z czym nie wolno mu uciec.
Kto to?
Dowódczyni Armii Północy.
Galadriela.
Noro lim!
Dalej!
Pamiętasz mnie?
Nie.
Stój!
Potrzebujemy go żywego.
Ja go potrzebuję.
Nie wiesz, co on zrobił.
Sprawiłem ból komuś, kogo kochasz?
Kobiecie?
Może dziecku?
Zamilcz.
Halbrand, odłóż to.
Nie ugasisz pragnienia, pijąc morską wodę.
I co o tym sądzisz?
Góry mi się podobają.
Wkrótce przyjrzysz im się z bliska.
Dowódczyni Galadriela zbiera oddział,
by ruszyć za zbiegłymi orkami.
Udało mi się zaklepać nam obu miejsce.
A Ontamo?
Zostanę tu na trochę. Wspomogę miejscowych.
-Nawalczyłeś się już w tym tygodniu? -Raczej już w całym życiu.
Kiedy wyrusza ten oddział?
Nie wiem. Ale nie wcześniej, niż ona się z nim rozprawi.
Gdy byłam dzieckiem, słyszałam historie o elfach porwanych przez Morgotha.
Torturowanych. Znieprawionych.
Przemienionych w nowe, nikczemne formy życia.
Jesteś jednym z nich, prawda?
Moriondorowie.
Synowie Ciemności.
Pierwsi orkowie.
Urukowie.
Wolimy to miano.
Nawet Moriondor słucha rozkazów pana.
A ja poszukuję twojego.
Gdzie on jest?
Gdzie jest Sauron?
Może wyprowadzimy naszych więźniów na słońce.
Po klęsce Morgotha
ten, którego nazywasz Sauronem...
zapragnął uzdrowić Śródziemie
i ustanowić idealny porządek na zniszczonych ziemiach.
Chciał posiąść moc
nie cielesną...
ale pozacielesną.
Moc Niewidzialnego Świata.
Zebrał tylu, ilu mógł, by poszli za nim na północ.
Lecz pomimo usilnych starań...
czegoś wciąż brakowało.
Cień mrocznej wiedzy
nie dał się poznać, nawet jemu.
Choćby nie wiem ile krwi przelał, by ją zdobyć.
Jeśli o mnie chodzi...
poświęciłem dość swoich dzieci dla jego aspiracji.
Rozpłatałem go.
Zabiłem Saurona.
Nie wierzę ci.
Nie wierzysz, że Uruk mógł zrobić coś,
czego nie potrafiła cała twoja armia.
Nie wierzę, że jesteś jedynym panem tej armii.
Moje dzieci nie mają pana.
To nie dzieci, to niewolnicy.
Ale każdy z nich ma imię. I serce.
-Stworzone przez Morgotha. -Stworzył nas Jedyny,
Władca Tajemnego Ognia, tak jak i ciebie.
Mamy równe prawo do życia
i do własnego domu.
Wkrótce...
ta ziemia będzie nasza. Wtedy zrozumiesz.
Nie.
Jesteście pomyłką.
Dziełem szyderstwa.
I choćby zajęło mi to całą erę, ślubuję wyplenić was co do jednego.
Tylko ty pozostaniesz przy życiu,
bym pewnego dnia,
zanim wbiję miecz w twoje zatrute serce,
mogła wyszeptać w twoje spiczaste ucho,
że całe twoje potomstwo nie żyje
i że wraz z tobą kończy się ta plaga.
Najwidoczniej nie jestem jedynym elfem,
którego przemieniła ciemność.
Może poszukiwania następcy Morgotha
zakończą się, gdy spojrzysz w lustro.
Może rozpocznę je, zabijając ciebie, obmierzły orku.
Galadrielo.
Uruku...
Kim jesteś?
Dziękuję...
że mnie powstrzymałeś.
Wcześniej ty powstrzymałaś mnie.
Cokolwiek ci zrobił
i cokolwiek ty zrobiłeś...
zapomnij o tym.
Nie sądziłem, że potrafię.
Aż do dziś.
Walcząc u twego boku...
poczułem...
Gdybym umiał podtrzymać to uczucie,
zachować je na zawsze,
utrwalić je w sobie, wtedy...
Ja też to poczułam.
Panie Halbrandzie. Królowa-regentka wzywa.
Wasza Wysokość.
Jestem ci dłużna... Moi ludzie zawdzięczają ci życie.
Z tego, co wiem, zawdzięczają je tobie.
Ten ciężar przypadł mi przypadkiem.
Jak wielu znakomitym przywódcom.
Jeśli nie chcesz go dłużej dźwigać,
wiem, kto może cię wyręczyć.
Wzywałaś mnie, Wasza Wysokość?
Bronwyno...
To Pan Halbrand.
Bronwyno.
To prawda? Jesteś królem, którego nam obiecano?
Tak.
Chwała królowi!
Chwała prawdziwemu królowi Krajów Południowych!
Mieszkańcy tych ziem długo czekali na ten moment.
Nie tak długo jak elfy.
Nie zadręczaj się.
Wielu na twoim miejscu postąpiłoby tak samo.
Nie rozumiesz.
Mam nie tylko poczucie winy.
Ale i straty.
Straty?
Gdy trzymałem to w dłoni,
czułem w sobie...
moc.
Pozbądź się tego.
Na dobre.
Jak?
Daj to Númenorejczykom.
Niech w drodze powrotnej wrzucą do morza.
Spokojnie, Berek.
To tylko zadrapnie. Nic ci nie jest.
No już... Berek.
Ostrożnie.
Athae...
no ídhui hí.
Jak to zrobiłeś?
Nie niepokoi go własne cierpienie...
tylko jego jeźdźca.
Ja nie cierpię.
Gdy koń z Westernesse uczestniczy w bitwie,
tworzy nierozerwalną więź z żołnierzem, który go dosiada.
Z czasem stają się jednością.
Potrafią wzajemnie odczytywać swoje najskrytsze uczucia.
-Znasz jego uczucia? -Nie.
On zna twoje.
Skąd o tym wiesz?
Od twojej matki.
Nauczysz mnie tego?
Udûn...
Kryć się!
Królowa!
Berek!
Valandil!
Za mur!
-Theo! -Theo!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Opieka kreatywna