Με το πρώτο κοκκίνισμα των φύλλων της βελανιδιάς, πάμε στο Άλσος.
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν εκατό απειλές από εδώ ως εκεί.
Είμαι απειλή.
Σταμάτα!
Το δικό μας φως χάνεται.
Αυτό το μίθριλ... Είναι η μόνη μας σωτηρία;
Η μοίρα ολόκληρης της φυλής των Ξωτικών
είναι στα χέρια σου.
Νάμπατ!
Ο Σάουρον ήταν κάποτε εχθρός του λαού σου, όπως και δικός μου.
Να σχηματίσουμε ξανά τη συμμαχία μεταξύ Νούμενορ και Ξωτικών.
Για να σώσουμε τους ανθρώπους των Νότιων Χωρών.
Δώσ' το μου.
Είναι κάτω από εδώ.
Χαίρε, αληθινέ βασιλιά των Νότιων Χωρών.
Χαίρε!
Φυλαχτείτε!
Η βασίλισσα!
Θίο!
Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙΩΝ: ΤΑ ΔΑΧΤΥΛIΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ
Βοήθεια!
Χάλμπραντ!
Ελέντιλ!
Χάλμπραντ!
Μητέρα; Μητέρα;
Μητέρα!
Εδώ.
Έλα εδώ.
-Τραυματίστηκες; -Όχι.
Μείνε κοντά μου.
Έλα.
Πού είναι ο Όνταμο; Ο Όνταμο ήταν μαζί μου.
Σύρσου.
Σύρσου. Δεν θα σε αφήσω.
Στρατιώτη, εδώ!
Βάλαντιλ.
Στρατιώτη, τον χάσαμε.
Τον χάσαμε.
Από δω!
-Τον χάσαμε... -Έλα!
Σας παρακαλώ, βοηθήστε μας!
Στρατιώτες, η οροφή είναι έτοιμη να πέσει.
Γρήγορα, ανοίξτε δρόμο.
Ελάτε. Από δω.
Πιάσε το χέρι μου. Μη φοβάσαι.
Προχωρήστε. Μείνετε μαζί.
Γρήγορα, βασίλισσά μου.
Τρέξτε.
Τρέξτε προς τη γέφυρα.
Πάρ' τε τους από εδώ!
Όχι!
Ισίλντουρ!
Ο γερο Μπόλγκερμπακ πήγε για σαλιγκάρια
Μια μέρα φθινοπώρου τόσο φωτεινή
Και βρήκε εκατό μεγάλα
Μακάρι να ήταν δικά μου
Μπροστά.
Το Άλσος! Νομίζω ότι αυτό είναι.
Το είπε αυτό πριν τρεις μέρες.
Όχι, έχει δίκιο. Το θυμάμαι αυτό.
Ελάτε.
Το μυρίζεις αυτό; Καπνός από ξύλο! Οι άλλοι πρέπει ν' άρχισαν να ψήvουv.
Κύριε Μπάροους.
Τι έγινε;
Ο προ-προπάπος μου μιλούσε για βουνά στον νότο που έφτυναν πύρινες πέτρες.
Είπε ότι πέφτουν για ύπνο.
Μερικές φορές εκατοντάδες χρόνια.
Ξυπνούν πάλι όταν ένα καινούριο κακό εμφανίζεται.
Μπράντιφουτ.
Ο φίλος σας εκεί πάνω. Ο ψηλός.
-Μήπως... -Τι μήπως;
Μήπως θα μπορούσε να το φτιάξει;
-Άντε, Νόρι. -Όπως έφτιαξε τους λύκους.
-Τι περιμένεις; -Δεν ξέρω...
Έχει κάνει πολλά για μας.
Είναι αγενές να του ζητήσουμε κι άλλα.
Μάλιστα.
Θα του το ζητήσω εγώ.
Σάντοκ!
Στην άκρη, μικρούλια.
Α κεούτα...
Α ενβινιάτα...
Ενβινιάτα...
Λούτε να...
-Λούτε να... -Τι μουρμουρίζει;
Μάλλον εύκολες λέξεις, ώστε το δέντρο να καταλάβει.
Σάντοκ, τα δέντρα δεν μιλάνε.
Κάποια μιλάνε.
Μην τον ενοχλείτε.
Ενβινιάτα!
Λούτε να!
Μα τις κατσίκες. Ζωντανεύει...
Α κουίτα!
Το φτιάχνει.
Ακριβώς όπως είπε ο Σάντοκ.
Ντίλι, κάνε πίσω!
-Όχι! -Νόρι!
Γλυκά μου κορίτσια! Κορίτσια μου!
Νόρι! Ντίλι!
Ντίλι, Νόρι, είστε καλά;
Είσαι καλά;
Είμαι καλά. Είπα.
Είμαι...
Ζητάμε κάτι ιερό από αυτό το βουνό.
Και προσφέρουμε κάτι ιερό σε αντάλλαγμα.
Σε αντάλλαγμα για την πρόσβαση στα ορυχεία σας με το μίθριλ,
τα Ξωτικά θα προμηθεύουν αυτή την πόλη
με θηράματα, σιτάρι,
και ξυλεία από τα μεγαλύτερα δάση του Ερίαντορ τους επόμενους πέντε αιώνες.
Πέντε αιώνες;
Μεγάλη υπόσχεση, αν μπορούν να την κρατήσουν...
Ποτέ δεν έδωσα υπόσχεση που δεν κράτησα.
Βλέπω ότι έμαθες λέξεις της πέτρινης γλώσσας.
Εντυπωσιακό.
Πες μου, γιατί να εμπιστευτούμε κάποιο Ξωτικό;
Δεν θα έπρεπε.
Αλλά μπορείτε να εμπιστευτείτε εμένα.
Διότι δεν είμαι κοινό Ξωτικό, αλλά ο Έλροντ ο Μισός Ξωτικό.
Και βλέπω στα Ξωτικά αυτό που δεν μπορούν να δουν μέσα τους.
Γι' αυτό στέκομαι μπροστά σου τώρα, μόνος...
Και ικετεύω.
Για να σώσεις τον λαό μου.
Σε παρακαλώ, ευγενικέ βασιλιά. Βοήθησέ μας.
Θα μιλήσω στον γιο μου τώρα.
Ποια είναι η απάντησή σου, πατέρα;
Λέγεται ότι όταν ο Άουλε δημιούργησε τον λαό μας,
μας έφτιαξε από δύο στοιχεία.
Φωτιά και πέτρα.
Η πέτρα που ζει μέσα μας διψάει για το αιώνιο,
αντιστέκεται στην έλξη του χρόνου.
Αλλά η φωτιά αγκαλιάζει την αλήθεια.
Ότι όλα τα πράγματα πρέπει μια μέρα να αναλωθούν,
-και να γίνουν στάχτη. -Πατέρα...
Δεν σκάβουμε γη που δεν μπορεί να αντέξει.
Να κατέβεις σε βάθη πέρα από το σκοτάδι.
Να δελεάσεις σκιά, πέτρα και ορυχείο να μας θάψουν όλους κάτω από το βουνό.
Δεν θα βάλω σε κίνδυνο ζωές Νάνων
ώστε τα Ξωτικά να ξεγελάσουν τον θάνατο.
Να ξεγελάσουν τον θάνατο;
Πατέρα!
Ο φίλος μου πνίγεται
και μου ζητάει να τον τραβήξω στην ακτή.
Θέλεις να του σπρώξω το χέρι
επειδή φοβάσαι μια αναθεματισμένη κατολίσθηση;
Η μοίρα των Ξωτικών αποφασίστηκε πριν από πολλούς αιώνες.
Από μυαλά πολύ πιο σοφά,
που έβλεπαν πιο μακριά από το δικό μας.
Αν αψηφήσεις τη θέλησή τους, ολόκληρο το βασίλειο μπορεί να πέσει.
Ίσως και ολόκληρη η Μέση Γη.
Λυπάμαι, γιε μου.
Αλλά ήρθε η ώρα τους.
Τον ψωριάρη, τον αναίσθητο γερο βλάκα!
Κι αν έχει δίκιο;
Δεν σκέφτεσαι να το αφήσεις να συμβεί!
Τι επιλογή έχουμε;
Είπες ότι οι άλλοι Νανο-άρχοντες ήταν ανοιχτοί στην πρόταση.
Αν ανοίξουμε ξανά το ορυχείο μόνοι μας,
και αποδείξουμε ότι υπάρχει ασφαλής τρόπος να μαζέψουμε μίθριλ ,
ίσως τον αναγκάσουν ν' ακούσει.
Ίσως μπορούμε να πιέσουμε τον πατέρα σου.
Ο πατέρας μου είναι κάτι παραπάνω, Ντίσα.
Είναι ο βασιλιάς μας.
Τι σόι πατέρας θα ήμουν
αν μάθαινα στα παιδιά μας πως το θέλημα ενός βασιλιά
πρέπει να το γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια;
Εντάξει, ωραία.
Δεν έπρεπε να τον πω ψωριάρη.
-Ή να τον πω βλάκα. -Ναι.
Όχι.
Όχι, το απεχθάνομαι όταν εσύ τα ψέλνεις στη μητέρα μου.
Στην περίπτωση της μητέρας σου, όντως είναι ψωριάρα...
Αστειεύομαι. Αστειεύομαι.
Να υποθέσω ότι δεν μπορώ να σε πείσω να μείνεις για βραδινό;
Ο Γκιλ-γκάλαντ πρέπει να ενημερωθεί.
Σε λίγο, θα πάψει να είναι βασιλιάς, διότι δεν θα υπάρχει πια Λίντον.
Εδώ λέμε "έχε γεια", λοιπόν;
Δεν λέμε "έχε γεια".
-Λέμε Ναμά ... - Ναμάριε.
Σημαίνει παραπάνω από απλό αποχαιρετισμό.
Σημαίνει... "Πήγαινε στο καλό".
Έλροντ!
Γιατί το έκαναν αυτό;
Για να γίνει αυτό το σπίτι τους.
Η Χώρα της Σκιάς τους.
Θα την πάρουμε πίσω και θα τους διώξουμε.
Δεν έχουμε ούτε θέση ούτε ενισχύσεις.
Αυτά τα εδάφη είναι νεκρά.
Θα συγκεντρώσουμε τους ζωντανούς.
Ή θα τους καρφώσουμε ατσάλι στα λαρύγγια!
Τελείωσε.
Όχι για μένα. Δεν θα το επιτρέψω!
Πρέπει!
Πρέπει.
Γιατί σε απασχολεί τόσο; Δεν είναι δικό σου φταίξιμο.
Ναι, είναι.
Προχωράτε... Έτσι...
Ισίλντουρ;
-Η βασίλισσα! -Είναι ζωντανή.
-Βασίλισσά μου. -Ήρθε.
-Είναι καλά; -Νόμιζα ότι τη χάσαμε.
Βασίλισσά μου.
Πάρε το άλογό μου.
Πλοίαρχε...
-Πλοίαρχε... -Πού είναι;
Πού είναι ο γιος μου;
Σκοτώθηκαν, έτσι δεν είναι;
Ο Αρόντιρ. Οι φίλοι μου.
Η μητέρα μου. Όλοι.
Ό,τι είναι άγνωστο, στοιχειώνει το μυαλό. Μην το γεμίζεις με εικασίες.
Πού μπορούμε να πάμε;
Το Νούμενορ έστησε τον καταυλισμό του στην κορυφογραμμή,
πέρα από τη μακρινή κορυφή.
Εκεί θα πάνε, μαζί με τους επιζώντες.
Μαζί και η μητέρα σου.
Και να έχεις τον νου σου. Οι Ορκ κινούνται στο φως της ημέρας τώρα.
Έχω ξανασκοτώσει Ορκ, ξέρεις.
Όταν ήμουν στην ηλικία σου, δεν υπήρχαν Ορκ.
Και τώρα; Πόσους έχεις σκοτώσει;
-Πολλούς. -Ωραία.
Δεν θα χρησιμοποιούσα τέτοιες λέξεις.
Γιατί όχι;
Σκοτεινιάζει η καρδιά όταν αποκαλείς σκοτεινές πράξεις "καλές".
Δίνει χώρο στο κακό να ευδοκιμήσει μέσα μας.
Κάθε πόλεμος είναι αχρείαστος και εντός και εκτός.
Κάθε στρατιώτης πρέπει να είναι προσεκτικός.
Ακόμα κι εγώ. Ακόμα κι εσύ.
Είμαι στρατιώτης, λοιπόν;
Ίσως μπορέσουμε να σε κάνουμε.
Πόσο ακόμα μέχρι να φτάσουμε στον καταυλισμό;
Είναι πέρα από αυτό το ύψωμα.
Πόσο ακόμα μέχρι να φύγει αυτός ο καπνός;
Σταματήστε εδώ.
Πόσο έχουμε απομακρυνθεί από αυτόν;
Σχεδόν ένα μίλι.
Μάλιστα.
Βλέπεις;
Μόνο γκρίζο.
Συνεχίστε να περπατάτε οι δυο σας.
Καθοδήγησε το άλογό μου. Κανείς δεν πρέπει να το καταλάβει.
Ελέντιλ;
Ελέντιλ, σε παρακαλώ.
Συνέχισε να περπατάς.
Το λένε Μεγάλο Πράσινο Δάσος.
Κράτα το κεφάλι σου κάτω και τα μάτια στη γραμμή των βράχων.
Θα βρεις τους οικισμούς των Μεγάλων στην άλλη άκρη.
Με λίγη τύχη, εκεί μπορούν να σε βοηθήσουν να βρεις τα αστέρια σου.
Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι
ότι οι Τριχοπόδαροι δεν τα έχουν δει
από τότε που οι πρόγονοί μας ζούσαν σε μέρη άγνωστα
πάνω από χίλια χρόνια πριν.
Είναι πολύς ο καιρός για να περιπλανιέσαι. Ακόμα και για κάποιον με μεγάλα πόδια.
Δεν έπρεπε να ξεστρατίσω.
Όταν είδα εκείνο το αστέρι να πέφτει, έπρεπε να το αφήσω ήσυχο.
-Έλανορ... -Προσπάθησες να μου το πεις, μητέρα.
Όμως τώρα καταλαβαίνω.
Είμαι μια απλή Τριχοπόδαρη.
Αυτό θα είμαι πάντα.
Στο κρεβάτι, Νόρι.
Θα φροντίσουμε τα υπόλοιπα το πρωί.
Έχεις χάσει ποτέ κάποιον δικό σου;
Από αυτούς;
Συγγενή εννοώ.
Τον αδερφό μου. Τον Φίνροντ.
Και τον σύζυγό μου.
Σύζυγο;
Κέλεμπορν ήταν το όνομά του.
Γνωριστήκαμε σε ένα ξέφωτο με λουλούδια.
Χόρευα και με είδε εκεί.
Εσύ χόρευες;
Ο πόλεμος φαινόταν τόσο μακρινός τότε.
Όταν πήγε να τον βρει, τον μάλωσα.
Η πανοπλία του δεν του ταίριαζε.
Τον αποκάλεσα ασημένια αχιβάδα.
Δεν τον ξανάδα από τότε.
Αρχόντισσά μου.
Αυτό που είπες πριν...
Κάνεις λάθος.
Δεν είναι δικό σου φταίξιμο.
Δικό μου είναι.
Δεν είχες την πρόθεση να συμβεί αυτό.
Έδωσα δύναμη στον εχθρό. Αυτό με κάνει υπεύθυνο.
Κάποιοι λένε ότι έτσι γίνονται τα πράγματα.
Πιστεύω ότι οι συνετοί κοιτούν επίσης τι υπάρχει στις καρδιές μας.
Αυτό δεν ήταν στη δική σου.
Μη σηκώσεις το βάρος αυτής της ημέρας στους ώμους σου, Θίο.
Μπορεί να σου είναι δύσκολο να την απιθώσεις πάλι.
Μα πώς να το ξεχάσω;
Υπάρχουν δυνάμεις πέρα από το σκοτάδι που δρουν σε αυτόν τον κόσμο.
Ίσως τις μέρες σαν αυτή,
να μην έχουμε επιλογή παρά να εμπιστευόμαστε τους σκοπούς τους.
Ν' απαρνιόμαστε τους δικούς μας.
Το σπίτι μου χάθηκε.
Πού είναι ο σκοπός σε αυτό;
Δεν μπορώ να τον δω ακόμα.
Κύριε...
Κλείσ' το.
Τι είναι; Τι μυρίζεις;
Στάχτες.
Μόνο στάχτες.
Έλα. Χάνουμε χρόνο.
Ξεκουράσου όσο μπορείς.
Θα φύγουμε με το πρώτο φως.
Ποιο φως;
Κι άλλη δόνηση.
Ας δώσουμε χρόνο στους βράχους να κάτσουν.
Αυτοπειθαρχία, άρχοντα Ξωτικό.
Αυτό θα σου φέρει επιτυχία;
Την έφερε στον διαγωνισμό μας.
Σοβαρά;
Όχι.
Έχασες επίτηδες;
Στόχος μου δεν ήταν σε νικήσω,
αλλά να έχω την προσοχή σου λίγο ακόμα.
Το Ξωτικό λέει ψέματα.
Είχα...
Λαχανιάσει.
Ανάθεμα.
Πάντα πίστευα πως αν και Ξωτικό ήσουν και λίγο Νάνος.
Κι εσύ είσαι ένας Ξωτικός Νάνος, Ντούριν.
Γιε του Ντούριν.
-Εγγονέ τού... -Κορόιδευε αν θέλεις.
Ένας Νάνος πρέπει να είναι άξιος του ονόματος του πατέρα του.
Έχουμε τα μυστικά μας ονόματα,
που χρησιμοποιούμε μόνο μεταξύ μας.
Τα αποκαλύπτουμε μόνο στην οικογένεια.
Συζύγους, γονείς, αδερφές, αδερφούς.
-Έλροντ... -Άσ' το, Ντούριν.
Για την άλλη πλευρά.
Ναι.
Ντούριν...
Πατέρα...
Είναι παραπάνω από ό,τι φανταζόμασταν.
-Βασιλιά Ντούριν, υπάρχει... -Αρκετά!
Πατέρα, κοίτα το μόνο.
Συλλάβετε το Ξωτικό.
Όταν η μητέρα σου σε γέννησε,
κάτι μέσα σου ήταν κακοφτιαγμένο.
Η αναπνοή σου ήταν κοφτή και στεγνή.
Ένας μικροσκοπικός, αξιοθρήνητος ήχος, σαν να γδέρνεις κιμωλία.
Λέγαν πως δεν θα έβλεπες τον πρώτο σου χειμώνα.
Και κάθε νύχτα,
όταν τα κλαμένα μάτια της μητέρας σου έβρισκαν παρηγοριά στον ύπνο,
σε κρατούσα στο φως της φωτιάς,
και κρατούσα ψηλά το πηγούνι σου όλη νύχτα.
Έδειχνε να ελαφρύνει λίγο το βάρος.
Και μια νύχτα,
κοίταξα το μικρό σου γυμνό προσωπάκι
και είδα πάνω του
τη μεγάλη γκρίζα γενειάδα ενός γέρου Νάνου βασιλιά.
Πανίσχυρο και τρομερό όσο ένας στρατός με λάβαρα.
Κι όταν ξύπνησε η μητέρα σου, της είπα
πως δεν χρειαζόταν να κλαίει άλλο.
Ο γιος μας θα ζούσε και θα μετακινούσε ολόκληρα βουνά!
Πώς περιμένεις να μετακινήσω βουνά, πατέρα,
όταν γίνεσαι κομμάτια που σκάβω μια τρύπα;
Λες πως θα κάνω μεγάλα έργα,
αλλά πνίγεις μέσα μου κάθε φιλοδοξία,
κάθε επιθυμία,
οποιαδήποτε σκέψη που δεν προέρχεται από σένα.
Το σίδερο που πρέπει ν' αντέχει το πιο βαρύ φορτίο,
πρέπει να υπομένει και το σκληρό σφυροκόπημα!
Να στέλνεις τους συμμάχους σου στον θάνατο, δεν είναι σφυροκόπημα.
Ο Έλροντ είναι σαν αδερφός μου,
σαν να ξεπετάχτηκε από τη μήτρα της ίδιας μου της μητέρας.
Πώς τολμάς...
Πώς τολμάς!
Επικαλείσαι τη μνήμη της μητέρας σου
για να υπερασπιστείς την απόφασή σου να προδώσεις τη φυλή σου;
Όχι! Εσύ πρόδωσες τη φυλή μας!
Χαράμισες το μέλλον μας για να μείνεις κολλημένος στο παρελθόν!
Βεβηλώνεις το στέμμα που φοράς!
Άφησέ το.
Δεν είναι δικό σου πια.
Κι ενώ μάζευε σαλιγκάρια Τη μέρα εκείνη τη φθινοπωρινή
Το μωρό του άφησε να κλαίει Το ρέμα την πήρε μακριά
Πόπι; Τι κάνεις;
Φέρνω έναν κουβά, δεν βλέπεις;
Όχι τις προμήθειες. Μην τρως! Πρέπει να τις φυλάξουμε.
Ρίξε μια ματιά έξω, και μετά τα λέμε.
-Για κοίτα! -Θα πουλήσουμε στην αγορά τη σοδειά.
Ορίστε.
Δεν καταλαβαίνω. Πώς;
Εσύ πώς νομίζεις;
Το έφτιαξε.
Μπορείς να το πιστέψεις, Νόρι;
Υπάρχει αρκετή αφθονία για να γιορτάσουμε απόψε
και θα μας μείνουν αρκετά για να κρατήσουν ως το Παγωμένο Ψάρι.
Η Μάλβα λέει ότι θα φτιάξει κάτι που λέγεται φάβα μήλου.
-Σάλτσα μήλου. -Αυτό είπα κι εγώ.
Πατέρα.
Ευχαριστώ, Μάλβα. Πού πήγε η αδερφή σου;
Το έχουμε. Υπάρχει άλλος χώρος εκεί μέσα; Τελειώσαμε.
...την έπαιρναν τα νερά Κι εκείνη έκλαιγε με κλάμα γοερό
Ο βασιλιάς των βατραχόψαρων
Την έκανε σαλιγκάρι
Ο γερο Μπόλγκερμπακ την έπιασε Τόσο γλυκιά και ζουμερή
Και λένε πως η κορούλα του Δεν μπορούσε παρά να...
Στάσου!
Πας από λάθος δρόμο.
Πήγε από κει.
Πήγαινε τώρα.
Νόρι!
-Αφήστε την ήσυχη! -Την άκουσες.
-Φύγε τώρα! -Χάσου!
Αν πειράξεις μια τρίχα απ' τα πόδια της, θα σας κανονίσω όλους.
Ελάτε. Κρατάτε τα χέρια σας έξω.
Μαζί τώρα.
Δώσ' τον σε μένα.
Όχι!
Θα πας σπίτι. Με ακούς;
Θα έρθεις μαζί μας.
Σε παρακαλώ. Μπέρεκ.
-Σε παρακαλώ. -Δεν θα σε ακούσει.
Δεν θ' ακούσει κανέναν από εμάς.
Δεν έπρεπε να τραβήξω το Ξωτικό στο σκάφος.
Έπρεπε να την άφηνα στη θάλασσα, εκεί που τη βρήκα.
Θίο;
Η αντιβασιλέας. Είναι εδώ;
Οι προετοιμασίες σχεδόν ολοκληρώθηκαν.
Μπορούμε να αναχωρήσουμε σε μία ώρα.
Και οι Νότιοι;
Μια φρουρά θα μείνει πίσω να τους συνοδεύσει σε ασφαλή οικισμό.
Και να αναζητήσει τους αγνοούμενους.
Γκαλάντριελ.
Κανείς δεν γονατίζει στο Νούμενορ.
Δεν είσαι στο Νούμενορ.
Κανείς από τους δυο σας δεν είναι.
Ένα φταίξιμο που είναι μόνο δικό μου.
Τα πλοία μας αναμένουν, βασίλισσά μου.
Ας βάλουμε αυτήν τη γη πίσω απ' τα πανιά μας.
Μη χαραμίζεις τον οίκτο σου σ' εμένα, Ξωτικό.
Κράτα τον για τους εχθρούς μας.
Διότι δεν ξέρουν τι άρχισαν.
Διότι εγώ, η Μίριελ,
θυγατέρα του Αρ-Ινζιλαντούν, ορκίζομαι το εξής.
Το Νούμενορ θα επιστρέψει.
Τότε τα Ξωτικά θα είναι έτοιμα.
Πλοίαρχε, σαλπάρουμε με την παλίρροια.
Πλοίαρχε;
Σήκω, κορίτσι μου. Όρθια. Βοήθησέ με να μαζέψουμε ό,τι μπορούμε.
Νόρι, τώρα.
Μην το αφήσεις να σε λυγίσει, όλα θα πάνε καλά.
Μην της λες ψέματα, Λάργκο. Είναι πολύ μεγάλη για τέτοια τώρα.
Δεν έλεγα ψέματα. Όλα θα πάνε καλά.
Για όνομα πια, Μπράντιφουτ.
Δώσ' μας ένα λεπτό να κλάψουμε.
Να κλάψετε;
Αυτό είναι το μόνο που νομίζετε ότι μας απέμεινε;
Είμαστε Τριχοπόδαροι!
Κοιτάξτε, δεν σκοτώνουμε δράκους.
Δεν μπορούμε να σκάβουμε για πετράδια.
Ένα πράγμα μπορούμε να κάνουμε
καλύτερα από οποιοδήποτε πλάσμα σε όλη τη Μέση Γη.
Να μένουμε πιστοί ο ένας στον άλλο.
Δεν έχει σημασία πού μας βγάζει ο δρόμος ή πόσο γλιστερός γίνεται,
το αντιμετωπίζουμε,
με τις καρδιές μας που είναι μεγαλύτερες απ' τα πόδια μας.
Και προχωράμε.
Νόρι. Πού πας;
Να βοηθήσω τον φίλο μου.
Να τον προειδοποιήσω. Του αξίζει τουλάχιστον αυτό.
Ξεστρατίζεις; Τώρα; Μόνη;
Δεν θα είναι μόνη.
Έχουμε αφήσει αρκετό κόσμο πίσω, δεν τον αφήνουμε αυτόν.
Κορίτσια, δεν θα πάτε πουθενά.
Όχι χωρίς εμένα.
Είσαι σίγουρη γι' αυτό, Γκόλντι;
Αν πάτε στο δάσος, μπορεί να μη βγείτε ποτέ ζωντανές.
Μπορεί να βγουν, αν ένας ιχνηλάτης πάει μαζί τους.
Η Μπράντιφουτ είχε δίκιο που τον βοήθησε. Είχε δίκιο από την αρχή.
Κι αν νομίζετε ότι η Μάλβα Μίντουγκρας είναι πολύ περήφανη για να το παραδεχτεί,
για ποιον λόγο να ζούμε, Σάντοκ, αν δεν ζούμε καλά;
Ξέρεις, Μάλβα, μόνο μια φορά...
Και μια φορά θα ήταν υπέροχη αν δεν είχες πάντα δίκιο.
Θα φέρω προμήθειες και θα πάρω το ραβδί μου.
Έρχομαι μαζί σας.
Δεν έχει σημασία, θα πεθάνουμε όλοι.
Εμπρός, αλλιώς θα είμαστε εδώ όλη μέρα.
Θα μπορέσουμε να τον βρούμε;
Είναι αναθεματισμένος γίγαντας. Πώς να μην τον δούμε;
Πιστεύεις ότι θα κρατήσει την υπόσχεσή της;
Όχι.
Είμαι βέβαιη γι' αυτό.
Τα οστά στέριωσαν, οι πληγές δέθηκαν. Μπορούμε να ταξιδέψουμε.
Πού θα πάτε;
Σε παλιά αποικία των Νουμενοριανών δίπλα στις εκβολές του Αντουίν.
Πέλαργκιρ την ονόμασαν. Λένε ότι υπάρχει φρέσκια γη, φρέσκο νερό.
Μια νέα αρχή.
Θα το αναφέρω στον Υψηλό Βασιλέα μας.
Θα αντιμετωπίσω ό,τι με περιμένει.
Τι θα γίνει με τον βασιλιά μας;
Τον βασιλιά σας;
Δεν σε ενημέρωσε κανείς;
Να με ενημερώσει για τι;
Χάλμπραντ.
Νόμιζα ότι είχες πεθάνει.
Καλύτερα για μένα αν είχα πεθάνει.
Οι Νότιοι τον βρήκαν έτσι στον δρόμο την περασμένη νύχτα.
Η πληγή κακοφόρμισε τόσες ώρες.
Σκέφτηκα να προσπαθήσω να τον θεραπεύσω στον δρόμο, αλλά...
Η πληγή χρειάζεται φάρμακα των Ξωτικών.
Μπορεί να ιππεύσει;
Θα πω στους θεραπευτές να μαζέψουν ό,τι προμήθειες μπορούν.
Λοιπόν, φίλε μου.
Φαίνεται ότι η μοίρα μας επιφυλάσσει άλλη μια σχεδία.
Αυτό δεν έχει τελειώσει.
Δεν θα εγκαταλείψω αυτά τα εδάφη και δεν θα τους καταδικάσω στην πυρά.
Ούτε κι εσύ.
Δύναμη στον βασιλιά!
Κράτα το... στρατιώτη.
Διοικήτρια.
Δύναμη στις Νότιες Χώρες!
Τον απογοήτευσα.
Εγώ φταίω για όλα.
Όχι.
Όχι, δεν φταις.
Και ποιος φταίει;
Ο πατέρας σου.
Γέρασε πολύ, έγινε πολύ καχύποπτος.
Το μυαλό του είναι πολύ αδύναμο.
Τα μάτια του είναι πολύ ασθενικά για να δει
ότι όσα εμβλήματα κι αν πετάξει στο πάτωμα
κάποια μέρα αυτό το βασίλειο θα γίνει δικό σου.
Του Ντούριν Δ'.
Όχι του αδερφού σου.
Όχι άλλου Νάνο-άρχοντα. Δικό σου.
Και δικό μου.
Μαζί θα κυβερνήσουμε αυτό το βουνό κι όλα τ' άλλα πριν περάσει ο χρόνος μας.
Εκείνο το μίθριλ ανήκει σε μας.
Σε σένα και σε μένα.
Και μαζί, κάποια μέρα,
θα σκάψουμε.
Σφραγίστε το.
Παιδιά μου.
Βγάλτε τους αντηλιακούς σας μανδύες και τα κράνη σας.
Δεν θα σας τυραννά πια η μέρα.
Αυτή είναι η γη μας τώρα.
Είναι το σπίτι μας.
Χαίρε Άνταρ, άρχοντα των Νότιων Χωρών!
Όχι...
Αυτό είναι το όνομα ενός τόπου που δεν υπάρχει πλέον.
Πώς να τον ονομάσουμε, άρχοντα-πατέρα;
Άνταρ! Άνταρ! Άνταρ!
ΟΙ ΝΟΤΙΕΣ ΧΩΡΕΣ
ΜΟΡΝΤΟΡ
Υποτιτλισμός: Γιώργος Λυκούδης
Επιμέλεια: Γιώργος Μικρογιαννάκης