Ao arrubiar as follas do carballo, imos ao Arboredo.
O malo son os cen perigos que hai entre acó e aló.
Eu son perigo.
Para!
A nosa luz esmorece.
O mithril é a nosa única salvación?
Entón o destino de toda a raza dos elfos...
Depende de ti.
Morte!
Sauron foi tan inimigo voso coma meu.
Acudo a vós para restablecer a alianza entre Númenor e os elfos.
Para salvar os das Terras do Sur.
Entrégamo.
Está aquí debaixo.
Viva o verdadeiro rei das Terras do Sur!
Viva!
Refuxiádevos!
A raíña!
Theo!
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Axuda!
Halbrand!
Elendil!
Halbrand!
Madre...
Madre!
Aquí.
Ven acó.
-Estás ferido? -Non.
Queda comigo.
Vamos.
Onde vai Ontamo? Estaba comigo.
Arrástrate.
Non te vou deixar.
Soldado, aquí!
Valandil!
Soldado, está morto.
Morreu.
Por aquí!
-Morreu. -Vamos!
Por favor, axuda!
Soldados, o tellado vai caer.
Bulide, abride paso.
Aquí. Por aquí.
Cólleme da man. Tranquilo.
Seguide. Ide xuntos.
Apurade, maxestade.
Vamos.
Ide cara á ponte.
Sacádeos de aquí!
Non!
Isildur!
O vello Bochogamo foi aos caracois
un fermoso día de outono.
Atopou cen deles grandes.
Quen mos dera para min!
Aí diante.
O Arboredo! Coido que chegamos.
Dixéchelo hai tres días.
Non, ten razón. Lémbrome disto.
Vamos!
Chéiralo? Fume de leña! Estarán cociñando os outros.
Señor Tobeira...
Que pasou?
O meu bisavó falaba de montañas ao sur que cuspían rochas ardendo.
Dicía que durmían.
Ás veces, centos de anos.
E que volvían espertar cando xurdía un novo mal.
Brandipé...
O teu amigo. O mangallón...
-Cres que...? -O que?
Igual pode amañalo.
-Iso, Nori. -Coma o dos lobos.
-A que agardas? -Non sei...
Xa fixo moito por nós.
Sería abusar pedirlle máis.
Xa vexo.
Preguntareille eu.
Sadoc!
Deixade pasar, nenas.
Renóvate.
Restáurate.
Restáurate!
Florece.
-Florece... -Que farfalla?
Serán palabriñas que a árbore entenda.
Sadoc, as árbores non falan.
Algunhas si.
Non o distraiades.
Restáurate!
Florece!
Cabrallo! E funciona!
Vive!
Estaa amañando.
Como dixo Sadoc.
Dilly, afasta!
-Non! -Nori!
Neniñas, pequenas!
Nori! Dilly!
Dilly, Nori, estades ben?
Anda, sae.
Estades ben?
Estou. Xa o dixen.
Estou...
Pedímoslle algo sagrado á montaña.
E ofrecemos algo sagrado a cambio.
A troco do acceso ás minas de mithril,
os elfos fornecerán a cidade
de caza, cereais
e madeira dos bosques antigos de Eriador os próximos cinco séculos.
Cinco séculos?
Boa promesa, se a cumpren.
Nunca prometo nada ao chou.
Vexo que aprendiches algo da Lingua da Pedra.
Admirable.
E logo, por que deberiamos confiar nun elfo?
Non deberiades.
Pero en min podedes.
Pois non son un elfo corrente, senón Elrond Medio Elfo.
E vexo nos elfos o que non poden ver en si mesmos.
Por iso agora estou aquí eu só.
Implorando.
Para que salvedes o meu pobo.
Prégovolo, nobre rei. Axudádenos.
Vou falar co meu fillo agora.
Que responderás, Padre?
Din que cando Aulë creou a nosa raza,
fíxonos de dous elementos.
Lume e pedra.
A pedra que vive en nós anhela o eterno,
resistindo o paso do tempo.
Mais o lume asume a verdade.
A de que todo acaba consumido
-e sendo cinzas. -Padre...
Non escavamos na terra que non o aguanta.
Afundando alén da escuridade.
Tentando a sombra, a pedra e a mina a enterrarnos baixo a montaña.
Non arriscarei vidas de ananos
para que os elfos fuxan da morte.
Fuxir da morte?
Padre!
O meu amigo afoga,
pídeme que o leve á beira.
Queres que no o auxilie
porque temes un desprendemento?
O destino dos elfos foi decidido hai moitas idades.
Por mentes máis sabias
e con máis visión ca nós.
Se nos opoñemos, o reino enteiro pode caer.
Talvez a Terra Media toda.
Síntocho, fillo.
Pero chegoulles a hora.
Vello chocho, ruín, de barba piollosa!
E se ten razón?
Non o irás permitir?
E que podemos facer?
Dixeches que os outros Señores Ananos estaban abertos á proposta.
Se reabrimos a mina nós
e lles amosamos que é seguro extraer o mithril,
talvez a eles os escoite.
O teu pai igual acaba cedendo.
É máis ca meu pai, Disa.
É o noso rei.
Que pai sería eu,
se os fillos ven que o que di o rei
conta tanto coma a escoura desbotada?
Vale, de acordo.
Non debín dicir que tiña piollos na barba.
-Nin chamarlle chocho. -Xa.
Non.
Non. Odio que fales mal da miña nai.
Pero ela piollos tenos na...
É broma, muller.
Supoño que non te convencerei para que quedes a cear.
Gil-galad debe ser informado.
Pronto deixará de ser rei, pois Lindon non existirá.
Daquela isto é un adeus?
Nós non dicimos adeus.
-Dicimos namá... -Namárië.
Significa máis ca adeus.
Significa: "Vai cara á bondade".
Elrond!
Por que farían isto?
Para crear un fogar.
A súa Terra da Sombra.
Pois recuperámola e botámolos.
Non temos posición nin reforzos.
Estas terras están mortas.
Debemos ir cos vivos.
Ou cortámoslles gorxa!
Acabouse.
Non. Non o permitirei!
Debemos!
Debemos.
Que vos amola tanto? Non tedes a culpa.
É tal.
Seguide. Iso é.
Axudádelles a aqueles.
Isildur!
-A raíña! -Está viva.
-Maxestade. -Aí está.
-Estará ben? -Pensei que a perderamos.
Miña señora.
Collede o meu cabalo.
Capitán, o...
-Capitán... -Onde está?
Onde está meu fillo?
Estarán mortos, non si?
Arondir. Os meus amigos. Miña...
Miña nai. Todos.
A incerteza desacouga a mente. Non a enchas con cábalas.
Sabemos onde imos?
Númenor instalou o campamento naquel cordal,
pasado aquel pìco.
Alá irán axiña, xunto cos superviventes.
Túa nai tamén.
E vai con ollo, que os orcos andarán de día agora.
Xa teño matado orcos.
Cando era do teu tempo, non había orcos.
E agora, cantos matastes xa?
-Moitos. -Ben!
Non diría tal cousa.
Por que?
Ensombrece o corazón dicir que actos escuros están ben.
Dá lugar a que o mal medre en nós.
As guerras líbranse fóra e dentro.
Todo soldado debe telo presente.
Eu tamén. E ti.
E logo, son soldado?
Igual aínda dámos feito un de ti.
Canto falta para o campamento?
Está despois desta subida.
Canto falta para saírmos do fume?
Parade.
Canto hai que saímos del?
Case unha milla.
Xa vexo.
De verdade?
Só gris.
Seguide andando os dous.
Guiádeme o cabalo. Que ninguén se decate.
Elendil...
Elendil, por favor...
Sigue andando.
Chámanlle a Gran Fraga Verde.
Mira para o camiño e guíate pola liña dos cantís.
Os asentamentos da xente grande están do outro lado.
Con sorte, eles axudaranche a atopar as estrelas.
Porque só che podo dicir
que os pepeludos non as vemos
dende que os antecesores vivían no descoñecido,
hai máis de mil anos.
E iso é moito tempo andando. Ata para un de pernas grandes.
Debera seguir no carreiro.
Cando vin caer aquela estrela, debéraa deixar estar.
-Elanor... -Intentaches dicirmo, Madre.
Pero agora enténdoo.
Son só unha pepeluda.
É o único que serei.
Vaite deitar, Nori.
Seguimos co resto mañá.
Perdestes algún achegado?
Por eles.
Algún familiar.
O meu irmán: Finrod.
E o meu marido.
Marido?
Celeborn chamábase.
Coñecémonos nun claro florido.
Eu bailaba e el viume.
Estabades bailando?
A guerra parecía moi lonxe entón.
Cando el foi loitar, reprendino.
A armadura non lle asentaba ben.
Chameille ameixa prateada.
Non o volvín ver despois diso.
Miña señora...
No que dixestes antes...
enganádesvos.
A culpa non é vosa.
É miña.
Non pretendías que pasase isto.
Deille poder ao inimigo. Iso faime responsable.
Algúns pensarían iso.
Pero creo que os sabios miran tamén o que temos no corazón.
E isto non estaba no teu.
Non botes a carga deste día nos ombros, Theo.
Talvez despois che sexa difícil soltala.
Pero como me esquezo dela?
Hai poderes alén da escuridade que actúan neste mundo.
Se cadra en días coma este,
non nos queda outra que confiar nos seus designios.
E renunciar aos nosos.
O meu fogar desapareceu.
Que sentido ten iso?
Non o vexo aínda.
Señor...
Cala a boca.
Que? Que cheiras?
Cinsas.
Nada máis ca cinsas.
Vamos, que perdemos o tempo.
Descansa mentres poidas.
Seguiremos coa luz do día.
Que luz?
Outro tremor.
Hai que deixar asentar as rochas.
Autodisciplina, mestre elfo.
Iso darache o éxito?
Deumo na nosa contenda.
Ai si?
Non.
Perdiches a propósito?
Non buscaba derrotarte,
senón que me prestases atención.
Mentiras élficas.
Estaba...
sen folgos.
Condenado!
Sempre te vin algo anano para seres elfo.
E ti es un anano ben élfico, Durin.
Fillo de Durin.
-Neto de... -Mófate se queres.
O mellor que pode facer un anano é merecer o nome do pai del.
Pero temos nomes secretos,
para usalos só entre nós.
E dicímosllos só á familia.
Esposas, pais, irmás, irmáns.
-Elrond... -Gárdao, Durin.
Para o outro lado.
Vale.
Durin...
Padre...
É moito máis do que imaxinamos.
-Rei Durin, hai unha... -Abonda!
Padre, veno ver.
Prendede o elfo.
Cando túa nai te deu a luz,
tiñas algo dentro malformado.
Tiñas o folgo irregular e seco.
Soaba feble e penoso, coma raspando xiz.
Dicían que non chegarías ao inverno.
E cada noite,
cando os ollos chorosos da túa nai atopaban refuxio no sono,
eu achegábate ao lume,
e levantávache o queixo.
Parecía que che axudaba a respirar.
E unha noite,
mireiche para a cariña imberbe,
e vin nela
a gran barba gris dun vello rei anano.
Poderoso e formidable coma un exército con estandartes.
E cando túa nai espertou, díxenlle
que non chorase máis.
Porque o noso fillo viviría e movería montañas!
Como vou mover montañas, Padre,
se te alporizas cando escavo un burato?
Falas da grandeza que me agarda,
mais afógasme calquera ambición,
calquera desexo,
calquera idea que non saia de ti.
O ferro que debe soportar as cargas máis pesadas
tamén debe resistir o tempero máis rigoroso!
Enviar os aliados á morte non é temperar.
Elrond é tan irmán para min
coma se se formara no ventre da miña nai.
Como ousas?
Como te atreves?
A invocar a túa nai
para xustificar que traizoases a túa raza?
Non! Traizoáchela ti!
Dilapidando o noso futuro para aferrarte ao pasado.
Profanas a coroa que levas!
Déixao.
Xa non che pertence.
E mentres apañaba caracois aquel día de outono,
a meniña que deixou chorando levouna a corrente.
Poula... Que fas?
Coller un balde. Non o ves?
Non, para de comer os víveres! Hainos que gardar.
Por que non vas mirar fóra e logo falamos?
E logo?
-Mirade! Carai! -Dará ata para vender no mercado.
Velaquí tes.
Non o entendo. Como foi?
Como pensas?
Arranxouno el.
Que che parece, Nori?
Hai abondo para un festín.
E aínda sobrará ata chegar a Peixe Conxelado.
Malva vai facer un composto de mazá.
-Compota. -Foi o que dixen.
De parte de Padre...
Grazas, Malva. Onde vai túa irmá?
Xa está. Queda sitio aí? Rematamos.
Flotaba río abaixo e tan alto berraba
que o rei dos sapiños
volveuna caracol.
O vello Bochogamo colleuna, tan doce e apetitosa,
e a filliña del non puido evitar...
Agardade!
Por aí ides mal.
Marchou por alá.
Ide, veña.
Nori!
-Deixádea en paz! -Xa oístes.
-Liscade de aquí! -Marchade!
Se lle tocades un pelo do pé, esnaquízovos.
Veña! Moi ben. Seguide así.
Todos xuntos.
Xo!
Déixamo a min.
Non!
Vas para a casa. Estamos?
Vés connosco.
Por favor, Berek.
-Por favor. -Non vos fará caso.
Non nolo fai a ningún.
Nunca debín subir a elfa a bordo.
Debín deixala no mar, onde a atopei.
Theo?
E a raíña rexente? Está aquí?
Os preparativos xa case están.
Podemos partir nunha hora.
E os homes do sur?
Unha gornición quedará aquí para escoltalos a lugar seguro.
E buscar os desaparecidos.
Galadriel.
Non te axeonlles en Númenor.
Non estades en Númenor.
Ningún estades alí.
Unha culpa que é miña soa.
Os barcos agardan, maxestade.
Deixemos esta terra atrás.
Non malgastes a compaixón en min, elfa.
Gárdaa para os inimigos.
Pois non saben o que comezaron.
Porque eu, Míriel,
filla de Ar-Inziladûn, xuro...
que Númenor regresará.
Entón os elfos estarán preparados.
Capitán, partimos coa marea.
Capitán!
Xa está.
Arriba, nena. Veña. Axúdame a recoller o que poidamos.
Nori, veña.
Que isto non te desanime, hase amañar.
Non lle mintas, Largo, é maior para iso.
Non mentín. Hase amañar.
Por favor, Brandipé!
Déixanos chorar un pouco.
Chorar?
Cres que non podemos facer máis?
Somos pepeludos!
Mirade, non matamos dragóns.
Nin sabemos desenterrar xoias.
Pero hai algo que a fe facemos
mellor ca ningunha criatura da Terra Media.
Somos leais entre nós.
Por moitas voltas que dea o camiño ou sexa moi empinado,
afrontámolo,
co corazón aínda meirande cós pés.
E seguimos camiñando.
Nori, onde vas?
Axudar o meu amigo.
Avisalo do que vén. Merece polo menos iso.
Vas saír do carreiro? Agora? Soa?
Non estará soa.
Xa deixamos a moitos atrás, a el non o deixaremos.
Non iredes a ningures, nenas.
Non sen min.
Estás segura, Dula?
Se vos metedes nas fragas, igual non saídes vivas.
Ou si, se un busca-carreiros vai con elas.
A rapaza Brandipé fixo ben axudándoo. Moi ben.
E se credes que Malva Grama de Prados non o o vai admitir...
Para que vivirmos, Sadoc, se non vivimos para o ben?
Oes, Malva? Por unha vez...
Por unha vez, que bo sería que non tiveses razón sempre.
Collerei provisións e o caxato.
Vou convosco.
Total, tanto ten, todos imos morrer.
Bulide. Ou botaremos o día aquí.
Cres que o atoparemos?
É un xigante, muller. Como non o imos ver?
Cres que a raíña cumprirá a promesa?
Non.
Estou segura.
Os ósos están recompostos e as feridas vendadas. Podemos marchar.
Onde iredes?
A unha vella colonia numenoreana na foz do Anduin.
Pelargir, chamábanlle. Disque alí hai boas terras e boa auga.
Un novo comezo.
Eu presentareime ante o Alto Rei.
Para afrontar o que me agarde.
E o noso rei que?
O voso rei?
Non vos informaron?
Do que?
Halbrand...
Pensei que morreras.
Habíame ser mellor.
Uns homes do sur atopárono así onte no camiño.
A ferida empeoroulle pola noite.
Ía intentar tratalo de camiño, pero...
A ferida precisa medicina élfica.
Pode montar?
Direilles aos curadores que busquen provisións.
Ben, meu amigo...
Semella que o fado nos preparou outra balsa.
Isto non rematou.
Non deixarei estas terras condenándoas a arder.
E ti tampouco.
Forza para o rei!
Forza para o rei.
Queda con ela... soldado.
Comandante.
Forza para o Sur!
Forza para as Terras do Sur!
Falleille.
É todo culpa miña.
Non.
Non é.
E de quen, logo?
De teu pai.
É moi vello e desconfiado.
Fállalle a cabeza.
Ten a vista mal e non ve
que por moitos brasóns que tire ao chan,
un día o reino será teu.
De Durin IV.
Non de teu irmán.
Nin doutro Señor Anano. Teu.
E meu.
E gobernaremos esta montaña e as outras ata a nosa hora.
O mithril perténcenos.
A ti e a min.
E xuntos, un día,
habemos escavar.
Seládea.
Meus fillos...
Quitade as capas e os helmos.
Xa non vos fará mal o día.
Esta é agora a nosa terra.
O noso fogar.
Viva Adar, señor das Terras do Sur.
Viva Adar, señor das Terras do Sur!
Non.
Ese é o nome dun lugar que xa non existe.
Como lle chamamos logo, Señor-Padre?
Adar! Adar! Adar!
AS TERRAS DO SUR
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: María Luisa Lage Garea