Nada ten maldade ao comezo.
Por aquí!
Houbo un momento no que o mundo era tan novo
que aínda non houbera o primeiro albor,
pero mesmo entón había luz.
E ben? Rematáchelo?
Nin ti pensarás que esa chafallada vai flotar.
Non vai flotar.
Vai navegar.
Para!
Parade, non!
Ídelo estragar!
Parade! Non!
-Veña! -Abonda, que o estragades!
Díxenche que non ía flotar.
Sóltame!
Perdendo xa a compostura, Galadriel?
Era un bo barco, irmá.
Fíxeno como me ensinaches.
Sabes por que os barcos flotan e as pedras non?
Porque a pedra mira só cara abaixo.
A escuridade da auga é enorme e irresistible.
O barco tamén sente a escuridade,
que o quere dominar e afundir.
Pero o barco ten un segredo.
Pois ao contrario cá pedra, olla para arriba, non para abaixo,
fixo na luz que o guía,
que murmura marabillas que a escuridade descoñece.
Pero ás veces as luces brillan tanto
reflectidas na auga coma no ceo.
Custa distinguir o que é arriba do que é abaixo.
Como saberei que luces debo seguir?
Iso semella moi simple.
As maiores verdades adoitan selo.
Pero aprende a discernilas soa.
Non estarei sempre para dicirchas.
Non?
Vamos. Madre e Padre agardan.
Non tiñamos palabra para a morte.
Pois pensabamos que a nosa ventura non tería fin.
Pensabamos que a nosa luz non esmorecería.
Por iso, cando o Grande Inimigo, Morgoth,
destruíu a luz do noso fogar...
resistimos.
E unha lexión de elfos foi á guerra.
Deixamos Valinor, o noso fogar, e fomos a un reino distante.
OS MARES DIVISORIOS
Un reino ateigado de perigos e estrañas criaturas.
Un lugar coñecido como a Terra Media.
Valaron kalanen!
Firuvantë!
Dixeron que remataría axiña,
mais a guerra deixou a Terra Media en ruínas.
E duraría séculos.
Agora temos moitas palabras para a morte.
Ao fin, Morgoth foi vencido.
Pero non sen moita dor.
Pois os seus orcos espalláranse por cada recuncho da Terra Media,
multiplicándose en número,
baixo as ordes do seu servidor máis devoto,
un cruel e astuto feiticeiro.
Chamábanlle Sauron.
Meu irmán xurou perseguilo e destruílo,
pero Sauron atopouno primeiro
e marcoulle a pel cun símbolo,
cuxo significado nin os máis sabios puideron descifrar.
E alí, na escuridade,
o seu xuramento pasou a ser o meu.
Así, emprendemos a busca.
Ata os lindes da Terra, fomos atrás de Sauron.
Pero o rastro foi esvaecéndose.
Un ano deu paso a outro.
Un século deu paso a outro.
E para moitos elfos a dor daqueles días
quedou fóra do pensamento.
Cada vez máis dos nosos
comezaron a crer que Sauron era só unha lembranza.
FORODWAITH O VOUGO SETENTRIONAL
E que a ameaza por fin cesara.
Oxalá eu fose coma eles.
Comandante Galadriel.
Esta compañía seguiuna ata os confíns do mundo.
Pero ninguén que chegara ata esta fortaleza
conseguiu atopar nada.
Xa van anos dende que o último orco foi visto.
E se os outros comandantes están no certo e o inimigo xa non existe?
Está sendo noite.
Canto pode vivir unha criatura onde ata o sol recea saír?
Quizais sexa sensato acampar aquí
e mañá iniciar a viaxe á casa.
Váisenos a luz do día.
Comandante, agarde!
Non. Seguimos avanzando.
Galadriel, pare!
Aquí non hai nada. Xa deberiamos ter chegado.
Xa chegamos.
É aquí.
Aquí se reuniron os orcos trala derrota de Morgoth.
Deberon escapar máis dos que pensamos.
Non sinto a man.
Non.
Neste lugar hai tanto mal que os fachos non dan calor.
Por aquí.
Como o sabe?
Vai máis frío ca no resto.
Aquí había unha porta.
Derrubádea.
Que sortilexio é este?
Eses orcos xogaron cos poderes do Mundo Invisible.
Feiticería escura da antigüidade.
Pero cal era o seu fin?
Seguro que xa se perdeu.
O que pasou aquí foi hai moito.
Auga.
Nin a pedra pode ocultar a marca
daquel cuxa man é un lume inextinguible.
Estivo aquí.
Sauron estivo aquí.
Dilles aos outros que descansen.
Partiremos ao albor. Seguiremos a busca cara ao norte.
Máis ao norte?
Esta marca deixárona para que os orcos a seguisen.
A última vez que a vin foi no meu irmán.
Debemos seguila.
A marca ten varios séculos.
Quen a deixou pode estar morto.
Ou agardando, reunindo forza,
perfeccionando as súas artes escuras.
Excedemos as ordes hai meses.
Deberiamos volver á casa e recibir consello do alto rei.
Non hai alma na nosa compañía
que ansíe o fogar máis ca min.
Aínda podo sentir a luz das Árbores na cara.
Aínda podo vela.
Pero ata que esteamos seguros
de que todo vestixio do noso inimigo foi vencido...
xamais poderei volver.
Trol da neve!
Foi mala idea entrar aquí.
Marcharemos pronto.
É unha orde.
Partimos coa alborada.
Vai ter que facelo soa.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
RHOVANION AS TERRAS ERMAS AO LESTE DO ANDUIN
Pasa algo. Non hai nada para cazar.
Hai lobos en cada matogueira.
Non che parece algo estraño?
O mundo éche estraño.
Se deixo que iso me atorde,
non me afastaría da taberna.
Ei!
Sigue camiñando.
Por que?
Semellaba un teixugo ou un raposo.
Ou un pepeludo.
Un pepeludo?
Non me gustaría ver ningún,
pero se os ves, ten coidado.
Son criaturas perigosas.
Iso inventáchelo.
Veña. Dálle brío.
A ver se chegamos ao lago antes do solpor.
Despexado.
Nori!
Viaxeiros? Nesta época do ano?
-É un presaxio. Avísovos. -Mal agoiro.
-Ben malo. -Tranquila, Malva.
A última vez que os vimos tan cedo foi na Gran Xeada.
E ben lembro o desoladora que foi esa época.
Seguro que se perderon. Nada máis. Ha ser iso.
Vas estragar a cea.
Busquei e volvín buscar.
E os cativos seguen por aí.
Estarán ben, Dula.
Nori está con eles e xa sabes como é.
Xa. Por iso.
Podemos volver xa?
Hai 110 cousas aquí que poderían matarnos.
Son 111 se contas morrer coa preocupación.
Sabes que non nos deixan afastarnos tanto.
Se non fixeramos todo o que non debemos,
non fariamos nada.
Eu primeiro!
Vamos. Ollo co charco.
Coidado coa cabeza.
Por aquí!
Nori!
Veña!
É...
Nori!
Que ben.
Veña.
Podemos volver xa?
-Se aínda non o viches. -Non vin o que?
Aínda nos vai saír un trol das montañas.
Que cousa marabillosa!
Nori!
Atopei unha cousa.
Hai algo na lama.
Que é iso?
Semella un pegada.
Un can.
É só un can. Sabes que lles encantan as bagas.
Vainos comer as bagas?
Non, se non nos ve.
Veña, andando todo o mundo. Hai que marchar.
-Que apuro hai? -Lobo.
Xa oístes a vosa irmá. Vamos.
Bulide, veña.
O primerio come torta antes na Festa da Colleita.
Vamos.
E se alguén pregunta, só estivemos buscando caracois.
"I Palannúmen... I Alfirimë Nóri...
"Na metta avantë...
"Fogar.
"Durante séculos, non deixaron fenda sen percorrer,
"acabando cos remanentes do noso inimigo.
"Coma a chuvia que cae sobre os ósos dun...
"animal morto".
"A chuvia que cae sobre os ósos de...".
Heraldo Elrond.
Por fin.
Xa, pode parecer que non quixese ser atopado.
Que novas traes?
O Consello lamenta dicirlle
que non se lle perimitirá asistir á reunión.
Só Señores dos Elfos.
Hai algo máis?
Hai. Chegou a súa amiga.
Está aquí? Por que non o dixeches antes?
Para a cerimonia.
LINDON CAPITAL DOS ALTOS ELFOS
Galadriel.
Elrond.
Lindon recíbete con graza.
Con graza son recibida.
Din que cando entras, escoitas unha canción.
Unha que todos lembramos.
Envólvete unha luz,
máis embriagadora ca ningunha sensación da Terra Media.
Cando era nena, esa era a única emoción que coñecía.
E mírate agora.
Capitá dos Exércitos do Norte. Guerreira do Vougo.
Agardaba que viñeses cuberta de carraña e lama.
Desta vez, conxelada e con sangue de trol.
E sen exército.
Cóntamo todo.
A existencia desta marca proba que Sauron escapou.
Aínda anda por aí.
A cuestión agora é onde.
Pretendo solicitarlle ao rei unha nova compañía.
-Se me dá abondo para... -Apenas chegaches.
Tes que falar de marchar tan axiña?
Ben sabes que debo.
Haberá tempo abondo para tratar asuntos oficiais.
Quero saber de ti.
Da túa arrepiante viaxe.
Vaites, Elrond.
Estás feito un bo político.
Dilo como algo espantoso.
Non son unha cortesá que apazuga con afagos baldíos.
Solicito falar co rei en persoa.
Falaches claro.
Así que tamén o farei.
Non foi a túa compañía a que te desafiou alá.
Fuches ti quen desafiou o alto rei
ao negáreste a acatar os teus límites.
Nun acto de grandeza,
el decidiu honrar os teus logros,
en vez de reprochar a túa insolencia.
Volve poñelo a proba
e pode que o atopes menos receptivo do que esperabas.
Vasme concertar unha audiencia ou non?
Se despois da cerimonia aínda é a túa vontade,
terala.
A meniña volveu.
-Como estás? -Mellor ca ben, padre.
Mira para aí!
Atopaches todo iso na beira do río, non si?
Oíches o dos viaxeiros?
-Viaxeiros? -Cazadores.
Dous.
Grandes coma farallóns.
Por alí, naquela crista.
Mira ti, e non os vin.
Para outra queda máis preto da casa e non perdes nada.
Fuches á vella granxa outra vez.
Non si?
Tiven coidado.
Pero os cativos poden non telo.
Síntoo, non o sabía.
Nunca veñen cazadores antes da colleita.
Nin lobos.
Se cadra hai problemas no sur.
Que máis che dá iso, Elanor Brandipé?
Nunca te preguntaches...
que hai máis alá?
Ata onde chega o río
ou onde aprenden os pardais o que trilan na primavera?
Dáme a alma que hai máis marabillas no mundo
das que podemos imaxinar.
Xa cho teño dito.
Moreas de veces.
Os elfos teñen que protexer os bosques.
Os ananos, as minas. Os homes, os campos de cereais.
Mesmo as árbores teñen que pensar na terra das súas raíces.
Pero os pepeludos estamos libres dos problemas do ancho mundo.
Somos pequenas ondas nunha longa corrente.
As estacións márcannos o camiño.
Ninguén sae do carreiro e ninguén camiña só.
Témonos uns aos outros e estamos a salvo.
Así é como sobrevivimos.
Veña. Axuda a teu pai.
Ese é o problema. Unha roda ten que ser redonda.
Estes valorosos guerreiros nosos
axeónllanse aquí ante nós, vitoriosos.
Pois malia que Morgoth caeu hai unha era,
algúns temían que un novo mal xurdise da súa sombra.
Así, durante séculos,
estes soldados non deixaron fenda sen percorrer,
acabando cos remanentes do noso inimigo,
coma a chuvia que cae sobre os ósos dun cadáver podrecido.
E agora, por fin,
volven con nós, triunfantes,
pois probaron que non queda dúbida
de que os días de guerra remataron.
Hoxe...
os nosos días de paz comezan.
E en sinal da nosa gratitude,
estes heroes serán laureados
co maior dos nosos honores.
Serán acompañados aos Portos Grises
e poderán cruzar os mares para morar toda a eternidade
no Reino Abeizoado do Oeste Distante.
As Terras Inmorredoiras de Valinor.
Á fin, regresan ao fogar.
Vas quedar aí de pé, respirando coma un orco?
Din que o viño da vitoria é máis doce
para quen con amarguras o fermentou.
Non me sinto vitoriosa.
Mereces os honores deste día.
Teu irmán estaría orgulloso.
Lembro cando tallaron a primeira destas.
O retrato dun caído preservado en algo vivo.
Unha parte de min sempre pensou que o meu descanso estaría aquí,
con eles.
Porén, hei deixalos.
Este é o agasallo do teu rei.
Un agasallo que decidín refusar.
Galadriel, ti...
Meu irmán deu a vida na procura de Sauron.
A súa encomenda é agora a miña.
Irei na busca do inimigo que nos escapou no norte.
Soa, se ten que ser.
Ai, xa, o da marca misteriosa.
Compartino co alto rei.
-Entón...? -Por ver unha marca
non quere dicir que vaias atopar a Sauron.
Terminou. O mal marchou.
Daquela por que o sinto aínda aquí?
Despois de todo o que pasaches...
é normal que esteas cofusa.
Confusa?
Agradezo que non coñezas o mal como eu o coñecín.
Pero ti non viches o que eu vin.
Vin bastante.
Ti non viches o que eu vin.
O mal non dorme, Elrond.
O mal agarda.
E no momento en que somos compracentes,
céganos.
Poñamos que os teus medos son certos
e que o inimigo anda por aí, agardando.
De veras cres que procuralo te vai satisfacer?
Cres que un orco máis caído pola túa espada che traerá paz?
-Se estás errada... -Non estou.
Se estás errada,
levarás máis elfos a morrer en terras afastadas?
Para saber que fixeches abondo,
cantas estatuas máis engadirías aquí?
Ninguén na historia refusou a invitación.
Se o fas, pode que non se repita.
Quedarás aquí, afastada,
roída por rumores e soños escuros.
E no oeste, cres que o meu fado sería mellor?
Onde a música calaría os berros da batalla nos meus oídos?
Dis que conseguín a vitoria sobre tódolos horrores da Terra Media.
E deixaríalos vivos dentro de min?
Para levalos comigo?
Inmortais, inmutables, inalterables,
á terra da primavera sen inverno?
Só no Reino Abeizoado
pode sandar aquilo que crebou dentro de ti.
Vai alá.
Vai, e prométoche...
que se o máis mínimo rumor da ameaza que concibes se proba,
non descansarei ata poñerlle solución.
Xa loitaches abondo, Galadriel.
Deixa a espada.
E sen ela, que serei?
O que sempre fuches.
A miña amiga.
AS TERRAS DO SUR AS TERRAS DOS HOMES
Boas tardes.
Caraes en tres movementos.
Envelenado, seguro.
Envelenado? Por quen?
Polo que sabemos, foi o paifoco choromicas.
Arondir.
Xa pasou unha quincena?
Pasou.
Haiche pouco que contar desta vez.
Un par de liortas cativas, algunha trampa aos dados...
Ai, si!
Pasou algo emocionante o troudes pasado.
Unha rifa por unha rapaza.
El tiña un ollo vago e ela moi vivo, xa me entende.
Tómalle algo, soldado?
O meu pozo é seu, coma sempre.
E o envelenamento?
Cal dis?
Do que falabades.
Non, ho.
El falaba dunha herba envelenada.
Un tipo veu e dixo que lle murchara o pasto.
Que só lle crecían malas herbas.
E o tipo ese de onde era?
Non sei. Do leste, coido.
Que día estivo aquí?
Déixao estar, orellas bicudas.
Só é un pouco de herba.
Eses cos que nos relacionades pereceron hai mil anos.
Cando vai a vosa xente deixar o pasado atrás?
O pasado está con todos nós, gústenos ou non.
Un día, o noso verdadeiro rei regresará
e sacaranos de debaixo das vosas botas bicudas.
Apaga o lume, rapaz.
Veña, rapaz.
Vai querer algo máis?
Dáme a man.
Inzos de alfirin.
Non vexo esa flor dende que era cativo.
Onde as atopaches?
Troqueillos a outro curador que pasou por aquí.
Esmagamos os pétalos para unturas.
Esmagádelos?
Con delicadeza.
Hai curadores entre os teus?
Hainos.
Pero chamámoslles artífices.
A meirande parte das nosas feridas curan por si mesmas,
así que o seu labor é converter verdades ocultas en obras fermosas.
Pois a beleza ten o poder de sandar a alma.
Espero que atopes beleza nas flores de alfirin.
Deica a próxima.
Soldado.
Algo do que informar?
Nada fóra do normal.
E o pozo...
Como foi?
Sacaches auga?
Agárdannos en Ostirith.
Consideraches as consecuencias ás que me enfronto
se o Gardián descobre a que andas?
Non sei o que queres dicir.
Xa é ebondo vixialos
sen ter que velarte a ti.
Cres que estou cego?
Non. Penso que falas demasiado.
E cheiras a follas podres.
Diso nada.
Cheiras.
O que quero dicir é que só dúas veces na historia
intentaron emparellarse os elfos cos humanos
e as dúas acabaron en traxedia.
Acabaron en morte.
Non mo tes que lembrar.
Entón por que insistes?
Dáme unha razón. Unha.
Arondir! Médhor!
O alto rei dixo que os días de guerra acabaron.
Todas as avanzadas vanse disolver.
Marchamos.
Botando a última ollada?
Levo 79 anos destinado aquí.
Supoño que me habituei a isto.
Podes crer que este lugar foi antano un ermo rochoso?
Cambiou moito, Gardián.
Pero os homes que viven aquí non.
O sangue dos que apoiaron a Morgoth aínda escurece as súas veas.
Diso hai moito, Gardián.
Que eras antes da guerra?
Labrego.
Pois ao teu regreso atoparás moito máis do que deixaches.
Honores, un título...
A túa vida comezará de novo.
Pero lembra isto, Arondir:
durante 79 anos, vixiaches os homes e mulleres de Tirharad,
non polo que os seus antecesores fixeron un día,
senón polo que aínda son.
E agradece
que non teñas que velos máis.
Coidado. É po de raíz de lume, vai amodo.
Máis amodo e boto aquí o día.
Andas de mal xenio.
Apenas durmín. Os ratos corricaron seguido
-debaixo do sollado. -Outra vez?
Tres noites seguidas. Rañando e rabuñando.
Que fai un deles aquí?
Oín que marchabades.
Así é.
U-lo resto da túa compañía?
Andarán buscándome neste momento.
E que fas na miña casa?
Di o que teñas que dicir.
Xa o dixen.
Un cento de veces, agás con palabras.
Madre.
Un home pregunta por ti.
Mamá.
Tamén curas animais?
Podes botarlle un ollo?
Parece que ten unha enfermidade.
Que tipo de enfermidade?
Non é unha febre.
E non parece que teña lastras.
Onde estivo pastando?
Polo leste hai uns días.
Será que comeu algo?
Que é iso que lle saíu?
Canto ao leste?
Pode que chegara ata Hordern.
Onde vas?
Hordern está a un día de viaxe. Podo chegar ó ocaso.
Vou contigo.
Alixeira.
Se nos atopa aquí, arríncanos os dentes.
Acheino por casualidade.
Pisei a táboa boa.
Veña, cóntame,
é certo? O da túa nai.
Se é certo o que?
Polo visto Waldreg pillouna cun bicudo
moceando tralo pozo del o outro día.
Quen dixo iso?
Todo o mundo.
É mentira.
Se cadra por iso marchou teu pai.
Meu pai non marchou.
Daquela que lle pasou?
Nin sequera o sabes, ou que?
Ese nugallán ten os tesouros do rei aí abaixo.
Este é o tesouro.
Coidado!
Lisca, axiña.
Vai xa alén do meu alcance.
Galadriel tiña ben claro que debía seguir a busca.
Mais tememos que se continúa,
podería manter vivo o mal que quere derrotar.
Pois o mesmo vento que quere apagar o lume
tamén pode facer que se espalle.
Entón a sombra que busca...
Credes que existe?
Calma a mente ao respecto.
O que fixeches foi apropiado.
Para Galadriel e para a Terra Media.
É difícil saber o que é apropiado
cando amizade e deber se entretecen.
Tal é a carga dos que lideran
e dos que queren liderar.
Galadriel navega cara ao solpor.
Ti e mais eu debemos mirar cara ao novo albor.
E para tal efecto,
oíches falar do traballo do señor Celebrimbor?
O mellor ferreiro élfico, como non.
Admiro a súa mestría dende neno. Por que o preguntades?
Vai emprender un novo proxecto de notable importancia.
E acordamos que traballarás con el.
Deixo que lle expliques ti os detalles, señor Celebrimbor.
Primeiro, a xente grande. Agora, as estrelas.
Ollos espertos que deberían durmir.
Case coma...
Coma se agardasen ver algo.
Ver o que?
Unha reprimenda, se non te metes no teu.
Que é? Que é o que ves?
Elanor Brandipé, co nariz de teu pai
e meténdoo onde non debes.
Es demasiado curiosa e cheirona para ser unha pepeluda.
Seguro que non es medio esquío?
Sadoc. Sadoc, por favor.
Cóntamo.
Os ceos están estraños.
Estraños...
E logo como?
Nori! Colliches a graxa?
Xa vou.
Coñeces ben a xente de Hordern?
Abofé, ou debería. Nacín alí.
Por que?
Os de Hordern teñen fama de que foron
moi leais a Morgoth.
Que acabas de dicir?
A verdade.
Falas dos meus amigos.
Dos meus familiares. Hai boa xente alí.
Por iso estou aquí contigo
e non co Gardián.
Bronwyn.
Es o único amable que coñecín nos meus días nestas terras.
Hordern.
AS TERRAS DO SUR
TERRA MEDIA
OS MARES DIVISORIOS
Sabes por que os barcos flotan e as pedras non?
Galadriel.
Dáme a man.
Pero ás veces as luces brillan tanto
reflectidas na auga coma no ceo.
Como saberei que luces teño que seguir?
Ás veces non o podemos saber
ata que non tocamos a escuridade.
Galadriel!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: María Luisa Lage Garea