ใดๆ ล้วนมิได้ชั่วร้ายในกาลแรก
ตรงนี้
เคยมีกาลซึ่งโลกนี้ยังเยาว์นัก
เมื่อครั้งตะวันยังไม่ปรากฏ
ทว่าในกาลนั้น ยังมีแสง
นี่ สำเร็จหรือยัง
เจ้าเชื่อด้วยหรือว่าเศษขยะนั่นจะลอย
ไม่ใช่แค่ลอย
แต่จะล่องไป
หยุดนะ
ไม่ อย่า
หยุดนะ เจ้าจะทำมันพัง
หยุดนะ อย่า
- มาเร็ว - หยุดนะ เจ้าจะทำมันพัง หยุดเดี๋ยวนี้
บอกแล้วว่ามันลอยไม่ได้
ปล่อยข้านะ
พลั้งท่าอีกแล้วรึ กาลาเดรียล
นั่นเป็นเรือที่ดีนะน้องพี่
ข้าทำตามที่พี่สอน
รู้หรือไม่ เหตุใดนาวาจึงลอย แต่ศิลากลับจม
เพราะศิลาก้มมองเพียงเบื้องล่าง
ผืนน้ำดำมืดนั้นลึกล้ำกว้างใหญ่ ลวงให้มิอาจห้ามใจ
นาวาก็รับรู้ถึงความมืดเช่นกัน
มันคอยบังคับ ฉุดรั้งนาวาให้จมสู่เบื้องล่าง
แต่นาวามีความลับ
เพราะนาวานั้นหมายตาที่สูง ต่างจากศิลาที่มองต่ำ
นาวาจับจ้องแสงนำทาง
แสงกระซิบขับขานความยิ่งใหญ่ ซึ่งอนธการไม่อาจล่วงรู้
แต่บางครั้งแสงทอสว่างจ้า
สะท้อนผืนน้ำเช่นเดียวกับผืนฟ้า
ยากจะรู้ว่าทางใดล่องขึ้น ทางใดร่วงหล่น
ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องตามแสงใดไป
ฟังดูเหมือนจะเรียบง่าย
ความจริงแท้อันสำคัญ มักจะธรรมดาเรียบง่ายเช่นนั้น
แต่เจ้าต้องหัดแยกแยะด้วยตนเอง
พี่จะไม่อยู่บอกเล่ากับเจ้าเสมอไป
พี่จะไม่อยู่รึ
มาเถิด ท่านพ่อท่านแม่รออยู่
พวกเราไม่มีคำนิยามความตาย
เพราะเราเคยคิดว่า ความปีติสุขของเราไร้วันสิ้นสุด
เราเคยคิดว่าแสงสว่างไม่มีวันสลัวราง
ดังนั้นเมื่ออริร้าย มอร์กอธ
ทำลายแสงอันเป็นที่รักของบ้านเรา...
เราจึงลุกขึ้นต้าน
เหล่าเอลฟ์จัดทัพสู่สงคราม
วาลินอร์
เราจากวาลินอร์ บ้านของเรา และเดินทางมายังแดนไกลโพ้น
ทะเลจากพราก
แผ่นดินซึ่งมากด้วยภยันตราย มีสิ่งประหลาดมากมายเกินคณานับ
แผ่นดินซึ่งเรียกกันว่า มิดเดิ้ลเอิร์ธ
วาลารอน คาลาเนน
ฟิรูวานเต
พวกเขากล่าวว่าสงครามจะจบสิ้นโดยไว
แต่สงครามกลับทิ้งมิดเดิ้ลเอิร์ธ ไว้กับความพังภินท์
และยืดเยื้อนานหลายศตวรรษ
ถึงยามนั้น เราได้รู้คำมากมาย ที่ใช้นิยามความตาย
สุดท้าย มอร์กอธแพ้พ่าย
แต่ต้องแลกด้วยความทุกข์ระทมใหญ่หลวง
เพราะฝูงออร์คกระจายตัวไปทั่ว ทุกซอกมุมมิดเดิ้ลเอิร์ธ
พวกมันยิ่งเพิ่มทบทวีคูณ
ใต้การบัญชาของ ข้ารับใช้ผู้จงรักภักดีที่สุดต่อมอร์กอธ
จอมขมังเวทร้อยเล่ห์ผู้เหี้ยมโหด
พวกเราเรียกมันว่า เซารอน
พี่ข้าสาบานจะตามล่าและกำจัดมัน
แต่เซารอนพบเขาก่อน
มันตีตราสัญลักษณ์บนร่างของเขา
แม้แต่ผู้ทรงปัญญาที่สุดของเรา ยังไม่เข้าใจความหมายนั้นได้ถ่องแท้
ณ ที่แห่งนั้น ใจกลางอนธการ
คำสาบานของพี่กลายเป็นของข้า
ต่อมา เราจึงออกล่า
เราไล่ล่าเซารอนไปสุดหล้า
แต่ร่องรอยของมันเริ่มจางหาย
ผ่านไปปีแล้วปีเล่า
จากศตวรรษหนึ่ง ขึ้นศตวรรษใหม่
สำหรับเอลฟ์มากมาย ความทุกข์เศร้าในกาลเก่า
ได้เลือนหายไปจากห้วงคิดและจิตใจ
พวกพ้องเผ่าพันธุ์ของเรา
เริ่มพากันเชื่อว่าเซารอน คงอยู่เพียงในความทรงจำ
โฟโรดไวธ์ - แดนรกร้างทางเหนือ
และมหันตภัยนั้นหมดสิ้นในที่สุด
แต่ข้ามิอาจคิดดั่งพวกเขาเหล่านั้นได้
ท่านแม่ทัพกาลาเดรียล
คณะของเราติดตามท่านจนถึงสุดขอบโลก
แต่ผู้กล้าทุกคนที่ตามหาที่มั่นสุดท้ายของศัตรู
ไม่มีใครพบอะไรเลย
ออร์คตนสุดท้ายที่เราเจอ นั่นก็เมื่อนานมาแล้ว
แม่ทัพคนอื่นๆ อาจคิดถูก ศัตรูของเราอาจหมดไปแล้วก็เป็นได้
ใกล้มืดค่ำเต็มที
ร่างกายจะทนได้นานเท่าใดกัน ในที่ซึ่งตะวันยังไม่กล้าส่อง
เราพักค่ายกันที่นี่เถิด
พรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับบ้าน
แสงกำลังจากเราไป
ท่านแม่ทัพ รอก่อน
ไม่ เราต้องไปต่อ
กาลาเดรียล หยุดก่อน
แถวนี้ไม่มีอะไร ยามนี้เราควรจะถึงที่หมาย
เราถึงแล้ว
ที่นี่เอง
ออร์คมารวมพลกันที่นี่ ภายหลังจากมอร์กอธแพ้พ่าย
พวกมันต้องหนีไปได้มากกว่าที่เราคิด
ข้ามือชาจนไร้ความรู้สึก
ไม่ใช่
ที่นี่มีความชั่วร้ายรุนแรง แม้กระทั่งคบไฟยังไม่เหลือไออุ่น
ทางนี้
ท่านแน่ใจได้อย่างไร
ตรงนี้เยียบเย็นกว่าจุดอื่น
ประตูอยู่ตรงนี้
ทำลายเสีย
นี่มันผีร้ายอะไรกัน
ออร์คเหล่านี้ข้องแวะกับพลังจากภพเร้นลับ
ไสยเวทโบราณ
พวกนั้นมีจุดประสงค์ใดกันแน่
แต่ทุกอย่างหายไปตามกาลเวลาแล้ว
เหตุการณ์ตรงนี้เป็นเรื่องในอดีต
ขอน้ำ
ศิลายังมิอาจซ่อนรอยตรา
จากฝ่ามือของผู้กระหายอัคคีอมตะ
มันเคยมาที่นี่
เซารอนเคยมาที่นี่
บอกทุกคนให้พักตอนที่ยังพักได้
อรุณรุ่งเราจะเดินทางต่อ ขึ้นเหนือไปอีก
ขึ้นเหนืออีกงั้นรึ
รอยตรานี้ทิ้งไว้ให้ออร์คติดตาม
ข้าเคยเห็นครั้งสุดท้ายบนร่างของพี่
เราต้องตามไป
รอยนั่นอายุตั้งหลายร้อยปี
ผู้ทิ้งมันไว้อาจตายไปนานแล้ว
หรือเฝ้ารออยู่ ซ่องสุมกำลังพล
ฝึกฝนไสยเวทซึ่งไม่อาจบรรลุได้ที่นี่
เราทำเกินคำสั่งมาหลายเดือนแล้ว
เราต้องกลับบ้าน ไปรายงานให้จอมกษัตริย์ทรงทราบ
ข้าขอยืนยัน ไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเรา
โหยหาบ้านยิ่งไปกว่าข้า
ข้ายังรับรู้ถึงแสงทวิพฤกษาบนใบหน้า
ข้ายังมองเห็น
แต่จนกว่าเราจะแน่ใจ
หากร่องรอยของศัตรูเรายังไม่สิ้น...
ข้าไม่มีวันกลับไปได้
ฮริสตอร์โค
เราไม่น่ามาที่นี่เลย
เราจะไปในไม่ช้า
เจ้าได้รับคำสั่งแล้ว
เราจะเดินทางเมื่อรุ่งสาง
ถ้าเช่นนั้น ท่านต้องไปคนเดียว
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ - แหวนแห่งอำนาจ
โรวาห์นิออน ทุ่งหญ้ารกร้าง ทางตะวันออกของมหานทีอันดูอิน
ที่นี่ไม่ชอบมาพากล ไม่มีสัตว์ให้ล่า
หมาป่าก็ซ่อนอยู่ทุกพุ่มไม้
ไม่คิดว่ามันประหลาดนิดหนึ่งเรอะ
โลกนี้มันประหลาด
ถ้ามัวแต่สงสัยไม่เลิก
เดี๋ยวไม่ได้ลุกไปไหนกันพอดี
เฮ้ย
เดินต่อไป
ทำไมล่ะ
เหมือนตัวแบดเจอร์ หรือจะหมาจิ้งจอก
น่าจะตัวฮาร์ฟุต
ฮาร์ฟุตเรอะ
ไม่อยากเจอพวกนั้นหรอก
แต่ถ้าเจอเข้าละก็ ระวังให้ดีเชียว
พวกมันตัวอันตราย
เจ้าแต่งเรื่องเองละ
เร็วๆ เร่งกีบเท้า
รีบไปให้ถึงทะเลสาบก่อนตะวันตกดิน
ทางโล่ง ทางสะดวก
โนริ
นักสัญจร ช่วงนี้ของปีน่ะนะ
- เป็นลางแหละ จะบอกให้ - ลางร้าย
- มายังไงร้ายยังงั้น - อย่าแตกตื่นน่ะ มัลวา
ตอนโน้นที่นักสัญจรมาไวขนาดนี้ นั่นก็เกิดพายุน้ำแข็ง
ยังจำแม่นอยู่ ฤดูนั้นหนาวยิ่งกว่าอะไร
พวกเขาแค่หลงทาง แค่นั้นแหละ ต้องเป็นงั้นแน่
เดี๋ยวก็ทำข้าวเย็นบูดหมด
ข้ามองหาไปทั่วจากบนยันล่าง
พวกเด็กๆ ยังออกไปเถลไถล
เด็กๆ ไม่เป็นไรหรอก โกลดี้
โนริอยู่ด้วย เจ้าก็รู้จักโนริ
ใช่ ก็รู้จักน่ะสิ
กลับกันได้ยัง
แถวนี้มีอะไรเยอะแยะ เป็นสิบเป็นร้อยอย่างที่ฆ่าเราได้
นับได้ร้อยสิบเอ็ดเลย ถ้ารวมความขี้ตื่นของเจ้าด้วย
แต่เราไม่ควรออกมาไกลขนาดนี้
ถ้าไม่ทำอะไรที่ไม่ควรทำ
เราก็แทบไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
ข้าก่อน
มาเลย ระวังหย่อมโคลน
ระวังหัวด้วย
ทางนี้
โนริ
มาช่วยแล้ว
มัน...
โนริ
น่ารักซะไม่มีดี
มาเถอะ
ทีนี้จะกลับได้ยัง
- แต่เจ้ายังไม่ได้เห็น - เห็นอะไร
ที่ซ่อนเหมาะๆ ของโทรลล์ภูเขาน่ะสิไม่ว่า
อลังการอร่ามเรือง
โนริ
พี่โนริ
ข้าเจออะไรไม่รู้
อะไรไม่รู้อยู่ในตม
มันคืออะไรเหรอ
หน้าตาเหมือนรอยเท้า
หมา
หมานั่นแหละ เจ้าก็รู้ว่าหมาชอบกินผลเบอร์รี่
มันจะมากินเบอร์รี่ของเราเหรอ
ไม่ ถ้ามันไม่เห็นเราก็ไม่กิน
นี่ จับคู่จูงมือกัน เราต้องไปแล้ว
- ทำไมรีบล่ะ - หมาป่า
ฟังพี่เจ้า เราต้องเผ่นแล้ว
เร็วๆ เร็วเข้า
ใครถึงค่ายคนแรก ได้กินพายชิ้นแรกของงานเก็บเกี่ยว
ไปเร็ว ไปให้ถึงรั้ว
อย่าลืมนะ ถ้าใครถาม บอกไปว่าเราออกมาขุดหาทาก
"อิ พาลันนูเมน... อิ อัลฟิริเม โนรี...
"นา เม็ตตา อวานเต...
"บ้าน"
"หลายศตวรรษมานี้ พวกเขาเที่ยวกวาดล้างทั่วทุกหัวระแหง
"กำจัดร่องรอยศัตรูของเราให้สิ้นซาก
"ดั่งสายฝนในฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งชะล้างกระดูกของ...
"ซากสัตว์"
"ฝนกลางวสันตฤดูซึ่งชะล้างกระดูก..."
ประกาศกเอลรอนด์
กว่าจะเจอท่านได้
ใช่ เหมือนข้าไม่อยากให้ใครหาเจอ
มีเรื่องอะไรรึ
ทางสภาจำเป็นต้องแจ้งให้ทราบ
ท่านไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าประชุมครั้งหน้า
ต้องเป็นระดับผู้ใหญ่เท่านั้น
มีเรื่องอื่นอีกไหม
มี สหายท่านมาถึงแล้ว
มาแล้วรึ ทำไมไม่รีบบอก
สำหรับงานพิธี
ลินดอน นครหลวงแห่งไฮเอลฟ์
กาลาเดรียล
เอลรอนด์
เป็นเกียรติแก่ลินดอนที่ได้ต้อนรับท่าน
เป็นเกียรติแก่ข้าที่ได้น้อมรับ
ว่ากันว่า ยามเมื่อข้ามฝั่งไป เราจะได้ยินเพลง
เพลงซึ่งกอปรด้วยความทรงจำเราทุกคน
เราจะอาบแสงสว่าง
ลึกล้ำอิ่มเอมยิ่งกว่าสัมผัสใดในมิดเดิ้ลเอิร์ธ
เมื่อครั้งยังเด็ก นั่นเป็นความรู้สึกเดียวที่ข้ารับรู้
แล้วดูท่านตอนนี้
แม่ทัพบัญชาการแดนอุดรทิศ ยอดนักรบแห่งทุ่งร้าง
ข้ายังคิดว่าท่านจะเปื้อนโคลนตมกลับมา
ครั้งนี้เป็นรอยหิมะกัดและเลือดโทรลล์
และไม่มีกองทัพ
เล่ามาให้หมด
รอยตรานี้เป็นเครื่องพิสูจน์ว่า เซารอนหนีไปได้
มันยังลอยนวล
ดังนั้นขณะนี้มันอยู่ที่ใด
ข้าตั้งใจจะขอนักรบชุดใหม่จากกษัตริย์
- หากเขายอมจัดกำลังพลให้... - ท่านกลับมาไม่ทันไร
ต้องด่วนพูดว่าจะจากไปอีกแล้วรึ
เจ้ารู้เหตุผลที่ข้าต้องไป
เรื่องบ้านเมืองยังมีเวลามากมาย ให้เราสนทนากันภายหลัง
ตอนนี้ข้าอยากฟังเรื่องของท่าน
การเดินทางสุดทรหดของท่าน
โธ่เอ๋ย เอลรอนด์
เจ้ากลายเป็นผู้เล่นการเมืองไปแล้วจริงๆ
ท่านพูดเสียราวกับมันน่าหดหู่
ข้าไม่ใช่ข้าราชสำนักไร้ศักดิ์ ให้ใครกล่อมได้ด้วยคำประจบสอพลอ
ข้าขอคุยกับกษัตริย์โดยตรง
ท่านแสดงออกชัดเจน
ข้าก็จะพูดให้ชัดเจนพอกัน
คนของท่านไม่ได้ขัดคำสั่งท่าน
แต่ท่านเป็นผู้ขัดคำสั่งจอมกษัตริย์
ท่านก้าวล่วงขอบเขตที่วางไว้ให้
พระองค์แสดงความกรุณาสูงสุด
โดยเลือกจะให้เกียรติผลงาน
และไม่ติดใจการกระทำดื้อรั้นของท่าน
ลองดีกับพระองค์อีกครั้ง
แล้วจะได้รู้ว่าพระองค์ อาจมิได้ผ่อนปรนอย่างที่ท่านหวัง
เจ้าจะนัดให้ข้าเข้าพบหรือไม่
หลังจบพิธี หากยังปรารถนาเช่นนั้น
ท่านจะได้สมดังใจ
กลับมาจนได้
- เป็นยังไงล่ะ - ดียอดดีเยี่ยมจ้ะพ่อ
ดูเข้าสิ
หมดนี่ไปเจอแถวริมตลิ่งใช่ไหม
รู้เรื่องนักสัญจรหรือยัง
- นักสัญจรเหรอ - นายพราน
สองราย
ตัวใหญ่ล่ำอย่างกับหินผา
อยู่บนสันเขาโน่น
พลาดจนได้สิเรา
ถ้าเจ้ายอมอยู่ใกล้ๆ บ้าน ก็คงไม่พลาดอะไรไป
เจ้าไปแถวไร่เก่าอีกแล้ว
ใช่ไหม
ข้าระวังตัวนะ
แต่น้องๆ อาจไม่ทันระวัง
ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้
นายพรานไม่เคยขึ้นมาบนนี้ ก่อนฤดูเก็บเกี่ยว
หมาป่าก็ไม่เคย
ไม่รู้ทางใต้มีปัญหาอะไรกัน
แล้วนั่นเป็นเรื่องของเจ้าตรงไหน เอลานอร์ แบรนดี้ฟุต
แม่ไม่เคยสงสัยบ้างเหรอ
โลกภายนอกมีอะไรอีกบ้าง
สายน้ำไปไกลถึงไหน
นกกระจอกไปรู้เพลงใหม่ๆ มาร้องยามฤดูใบไม้ผลิกันจากที่ใด
ข้าอดรู้สึกไม่ได้ว่าโลกนี้มีสิ่งมหัศจรรย์
นอกจากทางพเนจรของเรา
แม่บอกแล้วนะ
หลายครั้งหลายหน
เอลฟ์มีป่าต้องรักษา
คนแคระมีเหมือง มนุษย์มีเรือกสวนไร่นา
แม้แต่ต้นไม้ยังต้องห่วงดินใต้ราก
แต่พวกเราฮาร์ฟุต เป็นอิสระจากปัญหาโลกกว้าง
เราเป็นแค่ระลอกคลื่นเล็กๆ ในสายน้ำหลั่งไหล
มีฤดูกาลคอยกำหนดหนทางไป
ใครก็อย่าออกนอกทาง ใครก็อย่าเดินตามลำพัง
พวกเรามีกัน พวกเราปลอดภัย
เราอยู่ได้เพราะอย่างนี้
ไปโน่น ไปช่วยพ่อ
นั่นไงปัญหาของเจ้า ล้อมันควรจะกลม
ยอดนักรบผู้กล้าเหล่านี้
คุกเข่า ณ เบื้องหน้าเราอย่างผู้พิชิต
แม้มอร์กอธพ่ายไปในยุคก่อน
ยังมีผู้หวั่นเกรงว่ามหันตภัยใหม่ อาจกำเนิดขึ้นจากเงานั้น
ด้วยเหตุนี้ หลายศตวรรษที่ผ่านมา
นักรบเหล่านี้จึงเที่ยวกวาดล้าง ทั่วทุกหัวระแหง
เพื่อกำจัดศัตรูของเราให้สิ้นซากไป
ดั่งฝนกลางวสันตฤดู ซึ่งชะล้างกระดูกจากซากโสมม
บัดนี้ ในที่สุด
พวกเขากลับมาหาเราพร้อมชัยชนะ
เพราะได้พิสูจน์จนหมดข้อกังขา
ยุคสมัยแห่งสงครามสิ้นสุดลงแล้ว
วันนี้
ยุคสมัยแห่งสันติสุขได้เริ่มขึ้น
เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ
วีรชนเหล่านี้จะได้รับเกียรติ
ไร้เทียบเทียมต่อลำนำเล่าขานทุกบท
พวกเขาจะได้ไปยังนครเกรย์เฮเวนส์
และเดินทางข้ามไปใช้ชีวิตนิรันดร์
ในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ ณ แดนตะวันตกโพ้นทะเล
ดินแดนอมตะวาลินอร์
ในที่สุด พวกเขาจะได้กลับบ้าน
เจ้าจะยืนหายใจดัง ทำตัวเป็นออร์คอยู่นั่นรึ
กล่าวกันว่าไวน์ฉลองชัยชนะจะหวานล้ำ
ยิ่งเมื่อเพาะบ่มมันด้วยความขมขื่น
ข้าไม่รู้สึกถึงชัยชนะ
ท่านคู่ควรกับเกียรติยศวันนี้
พี่ชายท่านจะต้องภูมิใจ
ข้ายังจำวันแรกสลักของสิ่งเหล่านี้ได้
เค้ารูปคล้ายผู้ที่จากไป จารไว้บนสิ่งซึ่งคงอยู่
ใจข้าเชื่อเสมอว่าข้าจะได้พักที่นี่
กับพวกเขา
แต่แล้ว ข้ากลับจะทิ้งพวกเขาไป
กษัตริย์ของท่านเป็นผู้ประทานของขวัญนี้
ของขวัญที่ข้าขอปฏิเสธ
กาลาเดรียล ท่าน...
พี่ข้าสละชีพไล่ล่าเซารอน
ตอนนี้นั่นเป็นภารกิจของข้า
ข้าจะตามล่าศัตรูที่หนีเราไปได้ทางเหนือ
แม้เดียวดายก็ต้องไป
อ้อ เรื่องตราปริศนา
ข้าแจ้งให้จอมกษัตริย์ทราบแล้ว
- แล้วทำไม... - เพราะแค่เครื่องหมาย
ไม่ได้แปลว่าเข้าใกล้ตัวเซารอนแม้แต่น้อย
มันจบแล้ว ความชั่วร้ายนั้นจากไปแล้ว
แต่เหตุใดมันยังอยู่ในใจข้า
ด้วยเหตุการณ์มากมายที่ท่านประสบมา
ใจท่านย่อมรู้สึกขัดแย้งเป็นธรรมดา
ขัดแย้งรึ
ข้าโล่งใจแทนเจ้าที่ไม่เคยต้องรู้จัก ความชั่วร้ายเหมือนที่ข้าเจอ
แต่เจ้าไม่เคยเห็นสิ่งที่ข้าเห็น
ข้าได้เห็นมาไม่น้อย
เจ้าไม่เคยเห็นสิ่งที่ข้าเห็น
ความชั่วร้ายไม่เคยหลับใหล เอลรอนด์
มันเฝ้ารอ
แล้วในโมงยามที่เราหลงลำพองใจ
มันจะทำให้ดวงตาเรามืดบอด
สมมติว่าทั้งหมดที่ท่านกลัวนั้นเป็นจริง
สมมติว่าศัตรูนี้เฝ้ารออยู่ที่ใดสักแห่ง
ท่านเชื่อจริงหรือว่าไปตามล่ามัน แล้วท่านจะพอใจ
ได้จ่อดาบสังหารออร์คอีกตน แล้วใจท่านจะสงบ
- หากท่านคิดผิด... - ข้าคิดไม่ผิด
หากท่านคิดผิด
ต้องพาเอลฟ์ไปตายเพิ่ม ในที่กันดารไกลโพ้นใช่หรือไม่
กว่าจะปลอบใจตนเองได้ว่าทำดีแล้ว
ถนนสายนี้ต้องมีรูปสลักเพิ่มอีกเท่าใด
ในประวัติศาสตร์เรา ไม่มีผู้ใดเคยปฏิเสธเสียงเรียก
หากไม่ไปตอนนี้ โอกาสอาจไม่หวนมาอีก
ท่านจะตกค้างอยู่ที่นี่ ไร้ญาติขาดมิตร
จับไข้พิษจากถ้อยคำดำมืดและความฝัน
แล้วไปอยู่ตะวันตก เจ้าคิดว่าชะตาข้าจะดีกว่านั้นรึ
เสียงเพลงที่นั่นจะเย้ยหยัน เสียงร้องออกศึกที่ยังก้องในโสตข้า
เจ้าบอกว่าข้าเอาชนะความน่าสะพรึง ทั้งปวงแห่งมิดเดิ้ลเอิร์ธ
แต่กลับจะทิ้งให้มันอาศัยในใจข้ารึ
ให้ข้านำติดตัวไป
มิอาจตาย มิอาจเปลี่ยน มิอาจสลาย
สู่แผ่นดินแห่งวสันต์อันปราศจากเหมันต์
มีเพียงอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์
ที่เดียวเท่านั้นจึงเยียวยา ความเจ็บร้าวในใจของท่านได้
ไปที่นั่น
ไปเถิด ข้าขอให้สัญญา
หากภัยที่ท่านหยั่งรู้เป็นจริงแม้แต่นิด
ข้าจะไม่หยุดพักจนกว่ามันได้รับการแก้ไข
ท่านสู้มานานพอแล้ว กาลาเดรียล
วางดาบลงเถิด
หากไม่จับดาบแล้วข้าจะเป็นใครเล่า
เป็นท่านคนเดิมเสมอมา
เป็นสหายข้า
ลินดอน
แดนใต้ อาณาจักรมนุษย์
สายัณห์สวัสดิ์
อีกสามตาคาราเอส
ถูกวางยาพิษมากกว่า
ยาพิษเหรอ ฝีมือใคร
เท่าที่รู้ เจ้าตาแฉะขี้ตื่นนั่นคงรนหาที่
อารอนเดียร์
ผ่านไปสองอาทิตย์แล้วจริงหรือนี่
จริง
รอบนี้ไม่ค่อยมีเรื่องมารายงานหรอกนะ
ทะเลาะวิวาทกันสองสามครั้ง เล่นโกงกันเล็กน้อย
อ๋อใช่
มีเรื่องเร้าใจเมื่อวันพฤหัสที่แล้ว
เกิดการแย่งชิงสาว
ไอ้หนุ่มนั่นตาขี้เกียจ สาวเจ้าก็เล่นหูเล่นตา พูดไปคงเข้าใจ
ดื่มอะไรหน่อยไหม นายทหาร
บ่อน้ำบ้านข้าก็เหมือนของเจ้า เราคนกันเอง
แล้วเรื่องยาพิษล่ะ
ยาพิษอะไร
เรื่องที่เจ้าคุยกันเมื่อครู่
อ๋อ ไม่ ไม่มีอะไร
เขาแค่พล่ามเรื่องหญ้าเป็นพิษ
มีหนุ่มคนหนึ่งผ่านมา เล่าว่าหญ้าแถวบ้านเน่าหมด
มีแต่วัชพืชเติบโต
ชายหนุ่มคนนั้นมาจากไหน
ไม่ได้บอกนะ มาจากตะวันออกมั้ง
เขามาถึงที่นี่วันไหน
ช่างมันเถอะ เจ้าหูแหลม
แค่หญ้าผืนเดียว
คนที่เจ้าเหมารวมเป็นพวกเดียวกับเรา ตายไปตั้งพันปีโน่นแล้ว
เมื่อไหร่พวกเจ้าจะปล่อยวางอดีต
อดีตอยู่กับเราทุกคน ไม่ว่าจะพอใจกับมันหรือไม่
สักวันหนึ่ง ราชันที่แท้จริงจะกลับมา
เขาจะมาช่วยเราให้หลุดพ้น จากการเป็นเบี้ยล่างพวกหูแหลมอย่างเจ้า
เย็นไว้ไอ้หนุ่ม อย่าใจร้อน
เย็นก่อนไอ้หนุ่ม
งั้นมีอะไรอีกไหม
ยื่นมือมาสิ
เมล็ดอัลฟิริน
ตั้งแต่โตมาก็ไม่เคยเจอดอกไม้นี้อีก
ท่านไปหามาจากไหน
ข้าขอแลกกับหมอยาอีกคนที่ผ่านมาแถวนี้
เราบดกลีบมาปั้นเป็นยาใส่แผล
บดขยี้มันรึ
อย่างทะนุถนอม
พวกพ้องท่านมีหมอยาบ้างไหม
มีสิ
แต่เราเรียกเขาว่าช่างประดิษฐ์
แผลส่วนใหญ่บนร่างกายเราสมานเองได้
เขาจึงต้องแปลงความจริงใต้รอยแผล ให้กลายเป็นความงาม
เพราะความงามมีพลังยิ่งใหญ่ ช่วยชโลมจิตใจเราได้
งั้นหวังว่าท่านจะเห็น ความงามของดอกอัลฟิริน
แล้วเจอกันคราวหน้า
นายทหาร
มีเรื่องรายงานไหม
ไม่มีอะไรผิดปกติ
แล้วบ่อน้ำ...
มันเป็นอย่างไร
ได้ตักน้ำขึ้นมาหรือเปล่า
คนอื่นรอเราอยู่ที่ออสทิริธ
เคยคิดถึงผลกรรมที่ข้าต้องเผชิญบ้างไหม
ถ้าท่านนายกองรู้เข้าว่าเจ้าทำอะไรอยู่
เจ้าพูดเป็นนัยแบบนั้นข้าคงไม่เข้าใจ
แค่เฝ้ายามพวกนี้ก็ลำบากพอแล้ว
ยังต้องแบ่งตามาดูเจ้าอีก
หรือเจ้าคิดว่าข้าตาบอด
ไม่ ข้าคิดว่าเจ้าพูดมากไป
กลิ่นตัวก็เหมือนใบไม้เน่า
ไม่จริงนะ
จริงสิ
ข้าตั้งใจจะบอกแค่นี้ ในประวัติศาสตร์มีเพียงสองครั้ง
เมื่อเอลฟ์กับมนุษย์พยายามครองคู่กัน
แต่ละครั้งลงเอยด้วยโศกนาฏกรรม
ลงเอยด้วยความตาย
เจ้าไม่จำเป็นต้องเตือนข้า
แล้วจะดึงดันไปทำไม
ขอเหตุผลสักข้อ ข้อเดียว
อารอนเดียร์ เมดอร์
จอมกษัตริย์ประกาศสิ้นสุดยุคสงครามแล้ว
ด่านชายแดนห่างไกลทั้งหมด ยกเลิกประจำการ
เราจะได้ไปจากที่นี่แล้ว
มองดูครั้งสุดท้ายรึ
ข้าอยู่เฝ้าด่านนี้มา 79 ปี
ข้าคงจะคุ้นเคยกับมันเสียแล้ว
ใครจะเชื่อว่าครั้งหนึ่ง ที่นี่เคยเป็นแผ่นดินแล้งกันดาร
มันเปลี่ยนไปมาก ท่านนายกอง
แต่มนุษย์ผู้อาศัยที่นี่ไม่ได้เปลี่ยนไป
เลือดบรรพบุรุษที่เข้าข้างมอร์กอธ ยังเข้มข้นในตัวพวกเขา
นั่นก็ผ่านนานมาแล้ว ท่านนายกอง
ก่อนสงครามเจ้าทำอะไร
เพาะปลูก
เจ้าจะได้กลับบ้าน มั่งคั่งกว่าตอนจากมา
เกียรติยศ สถานะ
เจ้าจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่
แต่ฟังไว้ อารอนเดียร์
เจ็ดสิบเก้าปีที่ได้เฝ้าระวัง ผู้คนแห่งเทียร์ฮารัด
ไม่ใช่เพราะบรรพบุรุษพวกเขา เคยทำอะไรไว้
แต่เพราะธาตุแท้คนเหล่านี้ยังเหมือนเดิม
และจงยินดี
เพราะเจ้าไม่ต้องเจอพวกเขาอีก
ระวัง นั่นผงรากไฟ ต้องทำช้าๆ
ขืนช้ากว่านี้ ข้าได้ติดอยู่ที่นี่ทั้งวัน
เช้านี้เจ้าดูวุ่นวายใจนะ
แทบไม่ได้นอน หนูวิ่งพล่านกันสนุก
- ใต้พื้นกระดาน - อีกแล้วเหรอ
สามคืนติด ทั้งข่วนทั้งขูด
อย่างเขามาทำอะไรที่นี่
ได้ข่าวว่าท่านกำลังจะไป
ใช่
เพื่อนท่านไปไหนกันหมด
ตอนนี้น่าจะกำลังตามหาข้า
งั้นมาที่บ้านข้าทำไม
อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ
ข้าเคยพูดไปแล้ว
นับร้อยครั้ง ผ่านทุกทางนอกจากคำพูด
แม่
มีคนมาหาแม่
แม่
ท่านรักษาสัตว์ด้วยไหม
ช่วยดูมันหน่อย
มันป่วยไข้อะไรสักอย่าง
ป่วยอย่างไร
ไม่ใช่พิษไข้
ดูมันก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน
มันไปกินหญ้าที่ไหนมา
ทางตะวันออกมาเมื่อหลายวันก่อน
มันเผลอกินอะไรไปหรือเปล่า
อะไรน่ะ มันพ่นอะไรออกมา
ไปทางตะวันออกไกลแค่ไหน
น่าจะไปถึงฮอร์เดิร์น
ท่านจะไปไหน
ฮอร์เดิร์นใช้เวลาเดินทางหนึ่งวัน ไปตอนนี้จะถึงก่อนพลบค่ำ
ข้าไปด้วย
รีบๆ เลย
ถ้าเขามาเจอเราในนี้ ได้โดนต่อยฟันร่วง
แค่บังเอิญเจอ
เหยียบกระดานถูกแผ่น
บอกมาหน่อย
มันจริงไหม เรื่องแม่เจ้า
ความจริงอะไร
วัลเดรกเห็นนางอยู่กับไอ้หูแหลม
พลอดรักหวานชื่น อยู่หลังบ่อบ้านเขาเมื่อวันก่อน
ใครบอกเจ้า
ใครๆ ก็พูด
โกหก
มิน่าเล่า พ่อเจ้าถึงได้หนีไปแบบนั้น
พ่อข้าไม่ได้หนี
งั้นเกิดอะไรขึ้นกับเขา
เจ้าก็ไม่รู้ใช่ไหมล่ะ
ไอ้ขี้งกมีสมบัติอย่างกับพระราชา
นี่ต่างหากสมบัติของจริง
ระวังหน่อย
รีบไป เร็วเลย
นางพ้นสายตาข้าไปแล้ว
กาลาเดรียลแน่ใจเหลือเกินว่า นางต้องค้นหาต่อไป
เราหยั่งรู้ได้ว่าหากฝืนรั้น
นางอาจบ่มเพาะภัยร้ายให้เติบใหญ่ แม้เคยตั้งใจกำจัดมัน
เพราะสายลมซึ่งตั้งท่าจะดับไฟ
อาจโหมไฟให้ลุกลามเสียเอง
แล้วเงามืดที่นางตามหา...
ท่านเชื่อหรือไม่ว่ามีอยู่จริง
เรื่องนั้นวางใจให้สงบเถิด
เจ้าทำถูกแล้ว
ทั้งเพื่อกาลาเดรียลและมิดเดิ้ลเอิร์ธ
การแยกแยะถูกผิดนั้นยากนัก
เมื่อมิตรภาพกับหน้าที่มาปะปนกัน
นั่นคือภาระของผู้นำ
และผู้ซึ่งใฝ่ใจเป็นผู้นำ
กาลาเดรียลล่องเรือสู่ตะวันตก
ข้ากับเจ้าต้องคิดถึงรุ่งอรุณครั้งใหม่
เพื่อการนั้น
เจ้ารู้จักผลงานของ ลอร์ดเคเลบริมบอร์หรือไม่
เอลฟ์ช่างฝีมือผู้เก่งกาจ รู้แน่
ข้าชื่นชมฝีมือเขาตั้งแต่เด็ก ท่านถามทำไมรึ
เขากำลังจะเริ่มงานใหม่ งานซึ่งมีความสำคัญยิ่งยวด
เราตกลงจะให้เจ้าร่วมงานกับเขา
แต่ขอเชิญท่านชี้แจงเองเถิด ลอร์ดเคเลบริมบอร์
ทีแรกก็คนตัวโต ทีนี้ก็ดาว
เบิกตากว้างทั้งที่ควรจะหลับ
แทบจะเหมือนกับ...
ดาวกำลังเฝ้าดูอะไรสักอย่าง
ดูอะไรเหรอ
ดูตัวหาเรื่อง ตัวอะไรชอบแหย่เท้าล่อเกวียน
อะไรล่ะ ลุงเห็นอะไรบนนั้น
เอลานอร์ แบรนดี้ฟุต ช่างสอดจมูกเก่งเหมือนพ่อ
ชอบรนหาที่เดือดร้อนอยู่ได้
เจ้ามันอยากรู้อยากเห็น แถมจุ้นจ้านจนไม่น่าเกิดเป็นฮาร์ฟุต
แน่ใจนะว่าไม่ใช่ลูกครึ่งกระรอก
ซาด็อคจ๋า ลุงซาด็อค ขอร้อง
บอกหน่อยนะ
ท้องฟ้ามันหน้าตาแปลกๆ
แปลก...
แปลกยังไง
โนริ ได้ไขสัตว์มาแล้วยัง
กำลังไปจ้ะ
ท่านรู้จักกับชาวเมืองฮอร์เดิร์นดีแค่ไหน
รู้จักดีทีเดียว ข้าเกิดที่นั่น
ถามทำไม
เป็นที่รู้กันว่าชาวฮอร์เดิร์นผูกพัน
สวามิภักดิ์ต่อมอร์กอธอย่างหนักแน่น
ท่านพูดอะไรออกมา
ความจริง
ท่านกำลังพูดถึงมิตรสหายของข้า
ญาติสนิท ข้ารู้จักพวกเขา ที่นั่นมีคนดีๆ อยู่
ข้าถึงได้มากับท่าน
และไม่ไปกับนายกอง
บรอนวิน
ท่านคือสัมผัสอ่อนโยนหนึ่งเดียวที่ข้ารับรู้ ตั้งแต่อยู่บนแผ่นดินนี้
ฮอร์เดิร์น
แดนใต้
มิดเดิ้ลเอิร์ธ
ทะเลจากพราก
รู้หรือไม่ เหตุใดนาวาจึงลอย แต่ศิลากลับจม
กาลาเดรียล
ส่งมือท่านมา
แต่บางครั้งแสงทอสว่างจ้า
สะท้อนผืนน้ำเช่นเดียวกับผืนฟ้า
ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องตามแสงใดไป
บางครั้งเราไม่อาจรู้ได้
จนกว่าจะสัมผัสกับอนธการ
กาลาเดรียล
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม