ANTERIORMENTE
Está morto, veña!
Que?
Veña... Arriba!
De onde es, por certo?
Quere axuda para atopar esas estrelas.
Nori...
Debo volver á Terra Media.
Non foron elfos os que me botaron da miña terra. Foron orcos.
Era ese o emblema do voso rei?
Nós non temos rei.
Todas as avanzadas vanse desmantelar.
Botando a última ollada?
Cambiou moito, Gardián.
Pero os homes que viven aquí non.
O sangue dos que apoiaron a Morgoth aínda escurece as súas veas.
-Alguén escavou este corredor. -Algo. Os homes non foron.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
A traballar!
Ti! Átao.
Bótao fóra co resto.
Bótao ti co resto. Eu fixen quenda ao sol onte.
Quedarás ao sol ata torrares se Adar o manda.
Por Adar, logo, pero non por ti!
Por Adar.
Rematou o descanso, lacaceiro.
Veña, cava.
Está viva.
Os anfitrións... salváronnos ou capturáronnos?
Non está envelenada, se é o que temes.
Ou non para os humanos.
Unha Elda a bordo do meu barco?
Estrañas mareas.
Que buque é este?
Calma. Teño que te entregar a salvo aos meus superiores.
Responderanche eles, non eu.
Cara a que porto navegamos?
Mírao ti mesma. Estamos chegando.
Chegando a onde?
Á casa.
Que lugar é este?
Non pode ser máis ca un.
A Terra da Estrela.
O máis occidental dos reinos mortais.
O Reino Insular de Númenor.
Velocidade de porto!
-Esa é unha elfa? -Non vin...
Dende cando homes coma min constrúen reinos coma este?
Estes homes non son coma ti.
Na Gran Guerra, os teus antecesores aliáronse con Morgoth.
E estes homes cos elfos.
Como recompensa, os Valar déronlles esta illa,
que cambiou moito dende entón.
Detecto certa envexa?
Envexa non.
Pesar.
Antano os elfos ían e viñan libres desde aquí.
Os nosos pobos eran irmáns.
Compartiamos agasallos e sabedoría.
Que pasou?
Númenor rexeitounos barcos.
E despois cortou o contacto.
Por que?
Pode que o saibamos pronto.
Seguide andando.
Non vos convén perdervos aquí sen escolta.
Pono cos outros.
Está quente.
Paciencia...
Somos homes e mulleres de Númenor.
Énos mellor deixar a historia polo momento e ter prudencia.
Intentemos non contrariar esta xente.
Capitán, a raíña rexente está ocupada.
Tamén o chanceler Pharazôn. Suxiro que...
Axeónllate.
Aquí ninguén se axeonlla.
Perdoa.
Fala, elfa.
Preséntate.
Galadriel dos Noldor.
Filla da magnífica casa de Finarfin.
Comandante dos Exércitos do Norte do alto rei Gil-galad.
Halbrand.
Das Terras do Sur.
Un home e unha elfa, xuntos?
Por circunstancias.
Atopámonos por azar, en mar aberto.
O voso capitán librounos dunha morte segura.
Só pedimos que Númenor continúe coa compaixón
e nos conceda embarcar para a Terra Media.
Hai moito que os barcos de Númenor
non poden saír ao mar por conta dun elfo.
Grazas aos elfos déronvos esta illa.
Poderedes prescindir dunhas táboas e un temón.
Aos nosos antecesores non lles deron nada.
Pagaron esta illa co sangue do seu pobo.
A elfa quere dicir...
Se o sangue é o prezo da pasaxe, pagareino.
Dun xeito ou doutro, partirei.
Convídote a intentalo.
Non preciso a vosa invitación.
E axiña vas quedar sen ela.
-Gardas! -Meus amigos...
Parece que a nosa marcha presenta complicacións.
Igual sería mellor que quedásemos...
-Quedar? -Tempo abondo, boa raíña,
para que ti e os teus conselleiros sopesedes a nosa petición.
Uns días, talvez?
Tres días. E a elfa permanecerá no recinto do palacio.
Non me deixarei prender.
Mellor domaría un semental
ca intentar encarcerar a gran comandante dos Exércitos do Norte.
Daquela, serás convidada en Númenor.
Capitán...
A miña gratitude.
"Boa raíña"?
As Terras do Sur seguirán alí en tres días.
E a xente delas?
Mira arredor. Isto é un paraíso.
Cheo de oportunidades.
Esperas que me volva botar ao forno contigo?
Arriscácheste para salvares unha vida.
Quero salvar moitas.
Busco a paz hai máis tempo do que pensas.
Por favor, polo ben dos dous, déixame conservala.
Algo de paz tamén che viría ben.
Pero polo menos,
tenta non facer máis inimigos.
Sería mellor resolver isto axiña.
Só é unha elfa.
Un alude pode empezar cunha pedra.
Mellor non traer de volta a nube do voso pai.
Fálame do capitán.
Chámase Elendil.
Nacido de nobre liñaxe, agora é un garda mariño, cun fillo,
que se a memoria non me falla, hao seguir no servizo.
Tirade!
Xuntos, agora!
Tirade!
Debedes subir as velas máis rápido para estardes na miña garda!
Veña, cadetes!
Xuntos, agora!
Isildur...
Isildur.
Isildur!
Un cadete que gaña un posto na Garda Mariña
convértese en máis ca un protector de Númenor.
Ese non!
Imrahil!
A babor! Virade a babor!
Valandil! Ontamo!
Axuda! Tirade!
Coordinación, cadetes! A traballar!
Non hai mestre máis duro có mar.
O mar sempre ten razón!
O mar ten razón sempre!
Pobre Imrahil.
O pai del vaino matar.
Por pouco Isil acaba igual.
Eu?
Botaches o día nas nubes outra vez. Que che pasa?
Devezo por marchar. Nada máis.
Faltan nove días. Nove días!
Pasamos a Proba de Mar e en catro anos, oficiais.
E noutros dez, comandantes.
-Oito para min. -Ou dezaoito.
Isildur! Túa irmá está aquí.
E chegaches!
Berek, meu amigo!
Milagre que deixases o caderno.
Non tiñas que vir ata aquí só para verme.
-Isil, taberna? -Non, ide vós.
Ven despois. Non sexas coma teu irmán.
Tempo terás para ser unha vella.
Ou para ser nova.
Que fas aquí? Onde está Padre?
Os fieis cren que cando os pétalos da Árbore Branca caen,
non é cousa trivial,
senón que son as bágoas mesmas dos Valar.
Un recordatorio vivo de que os seus ollos
e o seu xuízo están pendentes de nós.
Ti cres niso?
Na miña experiencia, non é sabio vivir
cavilando sobre sinais e portentos.
"Elendil". Un nome pouco común.
Das costas occidentais, non é?
É orixinario de alí.
Conta, que significa?
Aquel que ama as estrelas.
Non é a única tradución, non si?
Na antiga lingua dos Eldar,
tamén é "Amigo dos Elfos".
E ti es? Amigo dos Elfos?
Son un servidor leal a Númenor.
Porén, malia que os elfos non son benvidos nas nosas costas
dende o reinado do bisavó do meu avó,
escolliches romper con ese precedente. Por que?
Foi o mar o que a puxo no meu camiño.
E o mar sempre ten razón.
O mar non pode cometer traizón.
Con respecto, raíña,
dadas as circunstancias, fixen o que considerei máis prudente.
Se iso, Elendil, é o que de verdade desexas,
pedireiche que me fagas un servizo.
OS MARES DIVISORIOS
AS TERRAS DO SUR
Estes pasadizos levan ata Hordern.
Pode que máis alá.
Será así como evitaron que os detectásemos
e como se protexen da luz do sol.
Andan á procura de algo.
Será algunha arma?
Non o sei.
Pero saquean unha vila tras outra,
búscano cada noite para o líder.
Un do que os orcos falan case con veneración,
ou reverencia, se os orcos fosen capaces diso.
Semella que Morgoth ten un sucesor.
"Adar".
Como terán os orcos un nome élfico para o líder?
Disque Sauron tiña moitos nomes na antigüidade.
Ese pode ser un.
Aquí pasa máis do que vemos.
Se tedes oportunidade
de mirar por riba do foxo, aproveitade.
Buscade árbores cerca,
e cando o sol brille máis, escapamos.
Aínda que só chegue un á casa,
podemos volver con reforzos
e varrer o inimigo destas terras coma o sal dunha mesa.
A calar e cava, elfo!
-Esas raíces impiden o paso. -Arrincádeas.
Arrincade a condenada árbore toda!
Pinchar unha árbore vainos atrasar. É mellor rodeala.
Inténtao, elfo, e fareiche un mapa no lombo.
Esta árbore brotou da terra moito antes de que saísedes
do lugar inmundo no que medrastes.
Gañou o seu sitio nestas terras.
Ben, elfo.
Moi ben.
Demostraches forza.
Ganaches unha ración de auga para a túa compañía.
Non teñas medo.
Seguro que tes sede.
Iso é.
A árbore.
Húna hravan! Húna hravan!
Cortareina eu.
Cortareina eu!
Ánin apsene...
Dille a Pharazôn que a elfa escapou.
Tocoume da outra vez.
Foi por un can.
Mellor rouba o veleiro pequeno.
Ese esquife non te sacará do porto.
Éche mellor có meu anterior transporte.
Porén, non cho podo permitir.
A raíña encargoume
vixiar que non causes máis problemas.
Púxomo coma castigo.
Entón as dúas si que temos algo en común.
Desexamos que non me trouxeses aquí.
Probarei sorte co esquife.
Pois non me quedará outra que chamar os gardas.
E se as palabras non chegan a saírche da gorxa?
E se o fan?
Volverías ao palacio encadeada, máis lonxe do teu obxectivo.
Quen é este mortal que fala coma se tivese idea de quen son?
Teño unha filla que corre moito e un fillo que anda ás cegas.
Os teus ollos lémbranme moito os deles.
A onde vou e como o faga non é cousa túa.
Calquera lugar é mellor ca este, onde todos me odian.
Así que chama polos gardas ou aparta do meu camiño.
Non te odian todos, miña señora.
Falas élfico?
Onde me criei, fálano moitos.
Aínda o ensinan no Salón do Saber.
Aínda se ve en estatuas da cidade, se miras ben.
Ese Salón do Saber a canto queda?
Un cuarto de día a cabalo.
Que é o que buscas?
Dixeches "a cabalo"?
Non lle hai home na illa que domine este oficio mellor ca min.
Padexarei carbón se fai falla, cortarei madeira,
fareille unha áncora, de balde,
a máis robusta que viu. Que lle parece?
Quero empezar de novo.
Déame a oportunidade, por favor.
E non o esquecerei.
Tes o corazón valente.
Mais ata que gañes o brasón do gremio, non podes forxar aceiro en Númenor.
É el, non é?
O tipo que veu coa elfa?
Es ti, non si?
Iso parece.
-Como te chamabas? -Depende.
Depende de que?
Do íntimos que sexamos.
E sodes moi íntimos ti e a elfa?
Tes a sorte de cara, pobre home.
Viaxas gratis á nosa illa, comes a nosa comida,
bebes a nosa cervexa...
Que máis nos quitarás?
As terras? Os oficios?
Non esquezas as mulleres.
Mira que descarado é.
Se cadra non é tan íntimo da elfa como pensabamos.
Seguro que ela prefire alguén de mellor raza.
Tes razón.
Mirade para min.
Son un invitado na vosa illa
e non vos amosei nin migalla de gratitude.
A ver que vos parece?
As próximas págoas eu!
Tan malo non es, pobre home.
Daquela, mellor marcharei,
mentres aínda teñades boa opinión de min.
Señores, señoras, ata outra!
Ei, pobre home.
Crías que non me ía decatar?
Home, pagaba a pena intentalo.
Cólleo.
Non quero problemas.
Algo tarde para iso, non si?
Abofé é.
Por favor, non o fagas.
Por que non, pobre home?
Veña.
Chámame Halbrand.
Por aquí.
Buscamos toda a información que teñas sobre isto.
Botarei unha ollada.
Non dixeches que o Salón do Saber fora iniciativa do propio Elros.
É admirable.
Por suposto...
Coñeciches a Elros.
Alguén pouco corrente.
Pero estiven máis unida a seu irmán.
Extraordinario.
Grazas por traéresme aquí.
Dállas ao último rei.
Grazas a el non derribaron este lugar.
Era leal aos elfos?
É leal.
Botámolo do trono por iso.
Disque agora pasa os días na torre.
Exiliado no seu propio reino.
Aí está.
Que é isto?
O relato dun espía humano recuperado dun alxube inimigo.
Debuxou isto para marcar a localización da torre.
Un momento. Debo de estar cega.
Non é un símbolo.
É un mapa das Terras do Sur.
Tal como dixo Halbrand.
E a inscrición?
Está na fala negra.
Non fala só dun lugar, tamén dun plan.
Un para crear un reino propio,
onde o mal non só perduraría, tamén prosperaría.
Un plan para ser executado trala derrota de Morgoth...
polo seu sucesor.
Galadriel...
A cousa é peor do que pensaba.
Entón as Terras do Sur corren grave perigo.
Se Sauron regresou de verdade,
as Terras do Sur son só o principio.
Ninguén sae do carreiro.
E ninguén camiña só.
Iso é.
Ninguén sae do carreiro.
E ninguén camiña só.
Ninguén sae do carreiro.
-Veña. -E ninguén camiña só.
Ninguén sae do carreiro.
E ninguén camiña só.
Ninguén sae do carreiro.
E ninguén camiña só.
Ninguén sae do carreiro.
E ninguén camiña só.
Ninguén sae...
-Non mellorou. -E ninguén camiña só.
Ninguén sae do carreiro.
E ninguén camiña só.
Ninguén sae...
Non podemos levar o carro sen ti.
Vannos deixar atrás.
Ningún Brandipé quedou atrás nunca.
Sabes? Cando perdín a Rosa,
foi coma se me rompesen as rodas.
Entón vinte a ti na herba.
Neste mesmo claro.
Estabas moi fermosa ese día.
E nun instante,
souben que envellecería contigo, Caléndula.
Chegaremos ao Arboredo.
Todos nós?
Todos.
Como?
Irei na dianteira da caravana.
E temos a Nori.
Non! Cando esa rapaza se empeña en algo,
non a para nada.
Pon unha pouta nese libro,
e Sadoc fará máis páxinas co teu pelello!
Tes unha idea mellor? A migración é mañá.
Para axudalo a atopar as estrelas
só temos o libro.
Eu non o quero axudar.
É un xigante con mal xenio que mata vagalumes.
Sen querer.
O máis sensato é darlle moita comida,
mandalo para unha vila humana e "que che vaia ben".
-Non é o sitio del. -E cal é?
-É o que intento descubrir. -Por que é cousa túa?
Por que te segues arriscando por el?
Un pensa coa cabeza e o corazón.
Pensa con sentidiño ou sen el.
E se non o tes, douche do meu.
Prefiro coller mapas de estrelas do libro.
E vasme axudar. Ou dígolle a Malva que fuches ti
quen botou epilobio na crema dos pés?
Vixiarei.
Vai.
Non ten que dar xa o discurso, señor Tobeira?
Teño. Vou por el ao carro.
Claro, moi ben. Vaia por el ao carro!
"Coas pernas descansadas e os carros cheos"?
Ca, non.
Non.
"Cos carros cheos e a barriga ben chea".
Señor Tobeira!
Que foi agora?
Nada, só que todos agardan.
Vai todo ben?
Vai, si. Estou acabando.
Canto lle falta?
Un pouquiño?
Dilles que estou estando.
Vou alá. Non! Para alí! Iso. Non...
Xa llelo digo, vou decontado.
Acouga e come unha pouca torta de castañas.
Que rapaza máis estraña.
Meus afables e honorables pepeludos.
Outra estación pasou neste claro
e deixounos cos carros cheos e a barriga ben chea.
Algunha máis ca outra, ben o sabemos.
E que máis?
A lúa vai moi chea,
así que, ollo onde facedes cousas despois.
Vanvos ver todos e ninguén o quere.
É unha broma.
E agora, antes de comezarmos a próxima viaxe,
lembremos os de migracións pasadas
-que quedaron atrás. -Iso.
E se algún pepeludo queda atrás nesta migración,
tamén o levaremos connosco,
no corazón e na lembranza.
En vida, non puidemos agardar por eles.
Mais aquí, agora, convidamos ao noso círculo a...
Miles Mazá Brillante.
Quedou atrapado nas neves do desfiladeiro.
Agardamos por ti.
Chance Castegrande.
Milfollas Castegrande.
Strapa, Dewis,
Liñaza Castegrande.
Levounos un alude un día chuvioso de inverno.
Agardamos por vós.
Amarelle Tobeira.
Lobos.
Agardamos por ti.
Druda Baleigán. Comeu bagas amarelas.
Agardamos por ti.
Blovo Ovelleiro.
Abellas.
Todos o queriamos, pero era un paspán.
Agardamos por ti.
Ma Tolleita. Facía unha escultura.
Agardamos por ti.
Nori...
Mentiches, roubaches,
e metiches un forasteiro perigoso entre nós.
E mentiu.
-Xa o dixo. -Pero mentiu.
Non, estaba perdido. Ferido.
Que ía facer? Deixalo alí?
A verdade, Sadoc, que é extraordinario.
Oíches falar de seres que caen das estrelas?
Oín falar dos convertidos en estrelas.
Non ao contrario.
É preocupante.
E as estrelas daquela páxina?
Que queren dicir?
Nada. As páxinas están queimadas. Por que non as liches?
Pensei que nos daría tempo.
A ti e a quen?
A ninguén. A min. El é amigo meu.
Non precisamos amigos, nena.
Precisamos sobrevivir.
Sen amigos, para que queremos sobrevivir?
"Pepeludiños, non saiades da ruta, ollo cos perigos".
Nunca exploramos nada novo!
Elanor Kellamark Brandipé!
Eses costumes protéxennos hai mil anos.
As nosas leis son claras.
Calquera pepeludo que as quebrante será expulsado da caravana.
As nosas leis son ben claras. Mais...
A nena Brandipé é nova.
Fáltalle aínda pelo nas dedas e sentido entre as orellas.
Mañá partiremos segundo o plan.
E o carro dos Brandipé virá connosco.
Ao final da caravana.
-Ao final? -Ao final.
Agarda unha raiola, Sadoc.
Temos que falar disto.
Refíreste ao final de todo ou ao medio do final?
Refírome ao final.
Xa nos podes meter no libro dos que quedaron atrás.
El veu a nós por algo.
De verdade, Nori?
Ves o destino nisto?
Pensas que as estrelas baixaron e tocáronte, non si?
Pensas que es especial? Es só unha nena.
Sei que non son especial.
Son só unha pepeluda pequena nun grande e ancho mundo.
Pero el é especial.
Dámo a alma.
Miña neniña.
Tes o corazón coma teu pai.
Pero ata a leiteiriña máia alta acaba cortada.
É hora de recoller.
Oh, non!
-Ides morrer, raíña! -Non!
-Non! Galadriel! -Vouvos zoscar!
Non!
Toma!
Galadriel!
Galadriel, o azoute dos orcos?
Tanto ten de quen sexa azoute. Que fai en Númenor?
Quere embarcar para a Terra Media.
A raíña rexente ascendeume a capitán para que vixíe mentres.
Traes unha elfa e Míriel ascéndete?
Quen a vai acompañar de volta?
Buscas un ascenso, cadete?
Axiña é a Proba de Mar.
-Dillo. -Listo?
Temo que os nosos achegados do norte
invitáronse sós á festa da túa partida.
-Paréceche ben? -Talvez a aprace.
-Aprazala? -Quizais unha temporada.
Ti sabías iso?
Ás veces escoito o que di, e algo sospeitaba.
E non mo dixeches?
-Só o ando pensando. -Falaba con Eärien.
Teño moitas cousas encima, Padre.
Tan tráxico é? Anárion dixo que adiaches a túa.
Que pinta o teu irmán nisto?
-Nada. -Algo máis ca nada.
Grazas.
Polos deuses!
Direiche igual que a el.
Non hai nada para nós nas costas do oeste.
O pasado está morto.
Ou miramos cara adiante ou morremos con el.
Cres que foi doado convencer o oficial de que servías?
Non cho pedín.
Fixéchelo, cando rifaches cos gardas da raíña.
-Empezaron eles! -Botáronte da instrución.
Non tiven a culpa!
-Isil ten razón, diso non... -Non falaba contigo!
-Desculpe, capitán. -Que foi?
Unha mensaxe para súa filla Eärien.
Sei que dubidas, fillo.
Por que non te fías de que busco o teu ben?
A parte do mundo cuberta de auga cura as feridas máis profundas.
Como curou as túas?
En nove días, cando a Proba de Mar comece e o barco parta,
ti irás nel.
-Padre... -Que foi?
Xa son aprendiza.
Aceptáronme no gremio de construtores.
E iso? Pensei que o gremio non reconsideraba.
Isildur animoume a insistir.
Que te animou Isildur?
Como vai a procura da paz?
Mellor do esperado.
Que che pasou?
Disputa por unha muller.
Halbrand...
Non empeces.
Non encaixas nesta illa.
Se un dos dous non encaixa aquí, elfa, es ti.
Xa non estou tan segura.
Mais agora algo aclarei.
Ti es máis do que dis.
Atopei isto no Salón do Saber.
Mira ti! Eu atopei isto nun cadáver.
Pensei que me quedaba ben.
Moito tempo atrás,
un home que levaba ese emblema
uniu as tribos das Terras do Sur baixo unha bandeira.
A mesma que as podería volver unir agora.
Contra o mal que agora quere quitarlles as terras.
As túas, Halbrand.
O teu pobo non ten rei, xa que o rei es ti.
Vaia cousa lle dis a un home nunha gaiola.
Onde acabaches porque sofres baixo os farrapos de plebeo.
E a armadura que deberías levar sobre os ombros
pésache na alma.
Coidado, elfa.
O herdeiro deste emblema herdou máis ca nobreza.
Pois o seu antecesor fixo un xuramento de sangue con Morgoth.
Non son o heroe que buscas.
Foi a miña familia a que perdeu a guerra.
E foi a miña a que a empezou.
Non nos atopamos por azar.
Non foi o fado nin o destino
nin outra cousa que os homes lles chamen
ás forzas que non entenden.
O noso foi cousa de algo maior.
Debes velo.
Só vexo unha elfa que non deixará a espada.
Ven comigo á Terra Media.
Xuntos redimiremos as nosas liñaxes.
Como?
Estás atrapada nesta illa.
E aínda non tes exército.
Iso está a piques de cambiar.
Chegou, Padre.
O momento que temiamos.
A elfa está aquí.
Veña, empurrade.
Sigue, Poula, vas quedar atrás.
Dáme un momento para recuperar o alento.
Atrás!
Ei...
Quieta.
Amiga.
Así será.
Así seguiremos os outros, e todos.
El axúdanos e nós a el.
Podemos, mamá? Pode vir connosco?
Soltade o wargo!
Libérate!
Arondir!
Háno!
Non!
Agarda!
Levádello a Adar.
Adar! Adar!
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: María Luisa Lage Garea