POPRZEDNIO
Nie żyje! Chodź!
I w górę...
Skąd pochodzisz?
Mamy pomóc mu znaleźć te gwiazdy.
Nori?
Obowiązek wzywa mnie do Śródziemia.
To nie elfy wygnały mnie z mojej ziemi. Tylko orkowie.
To herb waszego króla?
Nie mamy króla.
Likwidują odległe placówki.
Ostatnie spojrzenie?
Sporo się tu zmieniło, Nadzorco.
Ale nie tutejsi mieszkańcy.
Krew tych, którzy wspierali Morgotha, nadal zatruwa ich żyły.
-Ktoś wykopał tu przejście. -Coś. To nie dzieło człowieka.
WŁADCA PIERŚCIENI PIERŚCIENIE WŁADZY
Do roboty!
Ty tam! Zakuć go.
Wyrzuć go na zewnątrz.
Sam go wyrzuć. Wczoraj dość się nastałem na słońcu.
I będziesz tak sterczeć, aż się zwęglisz, jeśli Adar tego zażąda.
Dla Adara, owszem. Ale nie dla ciebie!
Dla Adara.
Dość obijania się.
Kop. Trzymaj.
Żyjesz.
Co to za łódź? Ratunek czy więzienie?
To nie trucizna, jeśli o to pytasz.
Przynajmniej nie dla ludzi.
Eldar. Na pokładzie mojej łodzi?
Niezbadane są wyroki morza.
Co to za łódź?
Bez obaw. Przekażę was bezpiecznie swoim przełożonym.
To oni odpowiedzą na wasze pytania.
Do którego portu zawiniemy?
Sama się przekonasz. Już dopływamy.
Dokąd?
Do domu.
Gdzie jesteśmy?
Jest tylko jedno takie miejsce.
Kraj Gwiazdy.
Zachodnie królestwo śmiertelników.
Królestwo Númenoru.
-To elf? -Nic nie widziałem...
Ludzie tacy jak ja zbudowali takie królestwo?
Nie są tacy jak ty.
Podczas Wielkiej Wojny twoi przodkowie wsparli Morgotha.
Ci ludzie byli wierni elfom.
W nagrodę Valarowie podarowali im tę wyspę.
Ale sporo się tu zmieniło.
Wyczuwam nutę zazdrości?
To nie zazdrość.
To smutek.
Dawniej elfy miały tu swobodny dostęp.
Oba rody były sobie bliskie.
Dzieliły się wiedzą i darami.
Co się stało?
Zaczęli odprawiać nasze łodzie.
Z czasem zerwali z nami kontakt.
Dlaczego?
Może wkrótce się dowiemy.
Idziemy.
Nie radzę się tu zgubić bez eskorty.
Odłóż na bok.
Za gorący.
Cierpliwości.
Jesteśmy Númenorejczykami.
Nie wspominajmy dawnych dziejów. Okażmy powściągliwość.
Nie naróbmy sobie wrogów.
Kapitanie. Królowa Regentka jest zajęta.
Kanclerz Pharazôn także. Radzę...
Uklęknij.
W Númenorze nikt nie klęka.
Wybacz.
Mów, elfie.
Przedstaw się.
Galadriela ze szczepu Noldorów.
Córka Złotego Rodu Finarfina.
Dowódczyni północnych armii Najwyższego Króla Gil-galada.
Halbrand.
Z Krajów Południowych.
Człowiek i elf razem?
Tak się złożyło.
Spotkaliśmy się przypadkiem. Na otwartym morzu.
Wasz kapitan ocalił nas od pewnej śmierci.
Prosimy tylko, by Númenorejczycy okazali dalsze miłosierdzie
i umożliwili nam podróż do Śródziemia.
Wieki minęły, odkąd łódź Númenoru
odbyła taki rejs na życzenie elfa.
To dzięki elfom otrzymaliście tę wyspę.
Chyba nie pożałujecie kilku desek ze sterem.
Nasi przodkowie nie dostali niczego za darmo.
Zapłacili za tę wyspę krwią swoich rodaków.
Elf ma na myśli...
Jeśli krew stanowi zapłatę, to ją uiszczę.
Wypłynę stąd, choćby nie wiem co.
Możesz próbować.
Nie potrzebuję pozwolenia.
A my twojej obecności.
-Straże! -Przyjaciele.
Wygląda na to, że nasza prośba stwarza pewien problem.
Być może powinniśmy tu zostać...
-Zostać? -...do czasu, łaskawa królowo,
aż ty i twoi doradcy zdołacie ją rozważyć.
Może kilka dni?
Trzy dni. Przy czym elf nie może opuszczać terenu pałacu.
Nie będę więźniem.
Prędzej okulawiłbym ogiera,
niż próbował uwięzić wielką dowódczynię armii Północy.
Będziesz naszym gościem.
Kapitanie...
Wyrazy wdzięczności.
„Łaskawa królowo”?
Kraje Południowe mogą poczekać trzy dni.
A ich mieszkańcy?
Rozejrzyj się. To istny raj.
Pełen możliwości.
Oczekujesz, że rzucę się za tobą w ogień?
Rzuciłeś się w morze, by ocalić jedno życie.
Ja chcę ocalić więcej.
Nie wiesz nawet, od jak dawna pragnąłem zaznać spokoju.
Proszę, pozwól mi się nim cieszyć.
Może tobie też wyszłoby to na dobre.
Proszę tylko...
nie rób sobie więcej wrogów.
Radzę uporać się z tym jak najprędzej.
To tylko jeden elf.
Jeden głaz może ściągnąć lawinę.
Oby nie odrodził się ferment z czasów twojego ojca.
Co wiesz o tym kapitanie?
Zwie się Elendil.
Szlachetnie urodzony, obecnie służy jako strażnik morski. Ma syna,
który, o ile pamiętam, podąża w jego ślady.
Wybieraj!
Razem!
Wybieraj!
Musicie wybierać szot szybciej, jeśli chcecie być w mojej straży.
Dalej, kadeci!
Razem!
Isildur...
Isildur!
Kadet, który zdobędzie rangę strażnika morskiego,
jest kimś więcej niż obrońcą Númenoru.
Nie ta lina!
Imrahil!
Bakburta! Przeciągnąć na bakburtę!
Valandil! Ontamo!
Ciągnijcie!
Koordynacja! Wracać do pracy!
Nie ma surowszego kapitana niż morze.
Morze zawsze ma rację!
Biedny Imrahil.
Ojciec wyrzuci go na bruk.
Isilowi się upiekło.
Mnie?
Znów bujałeś w obłokach. Co z tobą?
Nie mogę się doczekać. To wszystko.
Jeszcze dziewięć dni.
Próba morska i za cztery lata awansujemy na oficerów.
Za następne dziesięć na dowódców.
-Ja za osiem. -Raczej osiemnaście.
Isildur! Twoja siostra.
Nareszcie.
Berek, mój kochany.
Ktoś się w końcu oderwał od szkicownika.
Nie musiałaś przychodzić specjalnie dla mnie.
-Kantyna? -Sami idźcie.
Dołącz do nas, nie wdawaj się w brata.
Zdążysz jeszcze być starą panną.
Albo młodą.
Co tu robisz? Gdzie ojciec?
Wierni uważają, że spadające płatki z Białego Drzewa
to nie zwykła kolej rzeczy...
lecz łzy ronione przez samych Valarów.
Żywa pamiątka, że wciąż nas widzą
i stale osądzają.
Wierzysz w to?
Przekonałem się, że nie warto żyć,
odgadując znaki i wróżby.
„Elendil”. To niezwykłe imię.
Z zachodnich stron, prawda?
Stamtąd pochodzi.
Co ono oznacza?
„Miłujący gwiazdy”.
Nie tylko tak się je tłumaczy, prawda?
W starożytnej mowie Eldarów
oznacza też „przyjaciela elfów”.
Jesteś nim? Przyjacielem elfów?
Jestem oddanym sługą Númenoru.
Tymczasem, choć elfy nie są tu mile widziane
od czasów pradziadka mojego dziadka,
zdecydowałeś się zaburzyć ten porządek. Czemu?
To morze postawiło ją na mojej drodze.
A morze zawsze ma rację.
Morze nie dopuszcza się zdrady.
Z całym szacunkiem,
zrobiłem to, czego wymagały ode mnie okoliczności.
Jeśli takie jest twoje życzenie,
to powierzę ci pewne zadanie.
MORZA ROZŁĄKI
KRAJE POŁUDNIOWE
Tunele prowadzą aż do Hordern.
Możliwe, że dalej.
W ten sposób przeszli nam pod nosem.
Tak też kryją się przed słońcem.
Szukają czegoś.
Może jakiejś broni?
Nie wiem.
Ale plądrują wioskę po wiosce,
tyrając co noc na rozkaz ich przywódcy.
Orkowie mówią o nim z uwielbieniem,
wręcz z nabożnością, o ile są do niej zdolni.
Wygląda na to, że Morgoth ma następcę.
„Adar”.
Czemu orkowie nazywają swojego przywódcę elfim słowem?
Sauron posługiwał się ponoć wieloma przydomkami.
Może to jeden z nich.
To tylko zapowiedź czegoś większego.
Gdy tylko nadarzy się okazja,
spróbujcie wyjrzeć z tego rowu.
Wypatrzymy najbliższy las
i uciekniemy, gdy słońce będzie w zenicie.
Jeśli choć jeden z nas się przedrze,
powrócimy z posiłkami
i zmieciemy wroga z tych ziem jak sól ze stołu.
Zamknij gębę i kop, elfie!
-Korzenie blokują drogę. -To je wyrwijcie.
Wyrwijcie całe parszywe drzewo!
Ścięcie drzewa spowolni naszą pracę. Lepiej je ominąć.
Spróbuj, a wyryję ci mapę na plecach.
To drzewo wyrosło z ziemi, na długo zanim wypełzliście
z waszej plugawej nory.
To jego prawowite miejsce.
Dobrze, elfie.
Bardzo dobrze.
Wykazałeś się siłą.
W nagrodę ty i twoi kompani dostaniecie przydział wody.
Nie obawiaj się.
Pewnie chcecie pić.
Tak...
Drzewo.
Dość! Húna hravan!
Zetnę je.
Ja je zetnę!
Ánin apsene...
Powiesz Pharazônowi, że uciekła.
Już raz mu mówiłem.
Chodziło o psa.
Radziłbym ukraść coś większego.
Ta łajba daleko nie popłynie.
Wierz mi, jest lepsza od poprzedniej.
Tak czy owak, nic z tego.
Królowa zleciła mi
dopilnować, że nie sprawisz więcej kłopotów.
Pewnie uznała to za rodzaj kary.
Okazuje się, że mam z nią coś wspólnego.
Obie żałujemy, że mnie tu przywiodłeś.
Zaryzykuję.
Będę zmuszony wezwać straż.
Chyba że słowa uwięzną ci w gardle.
Powiedzmy, że tak się stanie.
Wróciłabyś do pałacu zakuta w łańcuchy, jeszcze dalej od swego celu.
Kim jest ten śmiertelnik, któremu wydaje się, że mnie zna?
Mam córkę, która działa pospiesznie, i syna, który działa pochopnie.
W twoich oczach widzę ich oboje.
To, jak działam, to nie twoja sprawa.
Wszędzie będzie mi lepiej niż tu, gdzie wszyscy mnie nienawidzą.
Wezwij straż albo zejdź mi z drogi.
Nie wszyscy tu cię nienawidzą, moja pani.
Znasz elfią mowę?
Wielu ją zna tam, gdzie dorastałem.
Nadal uczą jej w naszej Izbie Pamięci.
Znajdziesz ją wyrytą na posągach w całym mieście.
Jak daleko stąd jest ta Izba Pamięci?
Ćwierć dnia galopem.
Czego szukasz?
„Galopem”?
Nikt na tej wyspie nie zna tego fachu lepiej ode mnie.
Będę dorzucał węgla, rąbał drwa,
wykuję kotwicę, nieodpłatnie,
najtrwalszą, jaką widziałeś. Co ty na to?
Chcę zacząć od nowa.
Podaruj mi szansę. Proszę.
Nie zapomnę ci tego.
Masz niezłomną naturę.
Ale bez godła rzemieślniczego nie możesz kuć stali w Númenorze.
To on, prawda?
Ten, co przypłynął tu z elfem?
To ty, prawda?
Na to wygląda.
-Jak na ciebie wołają? -To zależy.
Od czego?
Od stopnia znajomości.
A jak dobrze znasz się z elfią panną?
Masz dobrą passę, przybłędo.
Dostałeś wstęp na naszą wyspę, posilasz się,
pijesz nasze piwo...
O co jeszcze będziesz zabiegał?
Nasze ziemie? Rzemiosło?
Nie zapomnij o kobietach.
Pyskata z niego bestia.
Może aż tyle go nie łączy z tą elfią panną.
Założę się, że wolałaby kogoś z lepszym rodowodem.
Macie rację.
Spójrzcie na mnie.
Zostałem tu ugoszczony,
a nie okazałem ani krzty wdzięczności.
Co powiecie na to?
Stawiam parę kolejek!
Nie jesteś aż taki zły, przybłędo.
W takim razie oddalę się,
póki masz o mnie dobre zdanie.
Panowie, panie, bywajcie!
Przybłędo!
Myślałeś, że nie zauważę?
Warto było spróbować.
Trzymaj.
Nie chcę kłopotów.
Za późno na to, nieprawdaż?
Za późno.
Proszę. Nie rób tego.
Niby czemu? Przybłędo!
Leć.
Mów mi Halbrand.
Tutaj.
Szukamy informacji na ten temat.
Sprawdzę.
Nie mówiłeś, że sam Elros założył Izbę Pamięci.
Robi wrażenie.
Oczywiście...
Znałaś Elrosa.
Niezwykła istota.
Choć bliższą więź miałam z jego bratem.
Niesamowite.
Dzięki, że mnie tu przyprowadziłeś.
Dziękuj komuś innemu.
Poprzedniemu królowi, który ocalił to miejsce.
Był lojalny wobec elfów?
Nadal jest.
Utracił przez to tron.
Teraz ponoć żyje w wieży.
Wygnaniec we własnym królestwie.
Proszę.
Co to?
Relacja szpiega znaleziona w lochu wroga.
Narysował to, by wskazać, gdzie jest wieża.
Chwileczkę. Chyba jestem ślepa.
To nie sigil.
To mapa Krajów Południowych.
Tak, jak mówił Halbrand.
A ten napis?
To Czarna Mowa.
Opisuje nie tylko miejsce, ale i plan.
By stworzyć własne królestwo,
w którym zło może nie tylko istnieć, ale i rozkwitać.
Plan ma być przeprowadzony na wypadek klęski Morgotha...
Przez jego następcę.
Galadrielo.
Jest gorzej, niż myślałam.
Kraje Południowe są zagrożone.
Jeśli Sauron faktycznie powrócił,
nie poprzestanie na Krajach Południowych.
Nikt nie zbacza ze szlaku.
I nikt nie wędruje sam.
Tak jest.
Nikt nie zbacza ze szlaku.
I nikt nie wędruje sam.
Nikt nie zbacza ze szlaku.
Dalej.
Nikt nie zbacza ze szlaku.
I nikt nie wędruje sam.
Nikt nie zbacza ze szlaku.
I nikt nie wędruje sam.
Nikt nie zbacza ze szlaku.
I nikt nie wędruje sam.
Nikt nie zbacza ze szlaku.
Nie polepszyło się.
Nie udźwigniemy wózka bez ciebie.
Zostaniemy w tyle.
Żaden Brandyfoot nigdy nie pozostał w tyle.
Po tym, jak straciłem Rose,
czułem, jakbym utracił grunt pod nogami.
Wtedy ujrzałem ciebie. Pośród traw.
Na tej polanie.
Byłaś taka piękna.
Od razu wiedziałem,
że się z tobą zestarzeję, Marigold.
Dotrzemy do Zagajnika.
Wszyscy?
Wszyscy.
Jak?
Pójdę na przedzie karawany.
I przecież mamy Nori.
Nie! Jak się do czegoś przyłoży,
nic jej nie powstrzyma.
Jeśli tkniesz tę książkę,
Sadok wygarbuje ci skórę na okładkę do następnej.
Masz lepszy pomysł? Jutro wyruszamy.
Jeśli chcesz pomóc odnaleźć gwiazdy,
cała nadzieja w tej książce.
Nie chcę mu pomóc.
To olbrzym i narwaniec, który czasem morduje świetliki.
Niechcący.
Jedyne rozsądne wyjście to dać mu prowiant,
posłać do najbliższej ludzkiej wioski i „bywaj zdrów”.
-To nie jego miejsce. -A gdzie ono jest?
-Próbuję się dowiedzieć. -O co ci chodzi?
Po co narażać dla niego własny kark?
Co innego głowa, co innego serce.
Jak rozum i głupota.
Jeśli brak ci tego pierwszego, to ci pożyczę.
Wolę pożyczyć mapy gwiazd z tej książki.
Pomóż mi. Czy wolisz, by Malva się dowiedziała,
kto dodał piołun do jej maści do stóp?
Stanę na czatach.
Dobrze.
Pora na przemowę, panie Burrows?
Tak. Właśnie idę po nią do wozu.
Świetnie. Niech ją pan weźmie ze swojego wozu!
„Wypoczęte nogi i pełne wozy”?
Nie...
Nie.
„Pełne wozy i jeszcze pełniejsze brzuchy”.
Panie Burrows!
O co chodzi?
Nic, tylko... Wszyscy czekają.
Gotowe po drugiej stronie?
Tak, prawie skończyłem.
A na poprzedniej stronie?
Tylko troszkę?
Przekaż, że prawie skończyłem.
Dobrze. Nie! Wróć. Tak...
Pójdę i powiem. Idę.
Ochłoń trochę. Zjedz sobie ciasta.
Dziwna z niej osóbka.
Wielce zacni, szanowni Harfootowie.
Po kolejnym sezonie na tej polanie
mamy pełne wozy i jeszcze pełniejsze brzuchy.
Niektórzy bardziej niż inni, nie da się ukryć.
Co jeszcze...
Księżyc jest w pełni.
Miejcie to na względzie, jeśli zachce wam się baraszkować.
Wszystko będzie na widoku, a kto by chciał to oglądać.
Żartuję.
Zanim ruszymy w dalszą drogę,
wspomnijmy tych, którzy podczas poprzednich wędrówek
-pozostali w tyle. -Słusznie.
Jeśli jacyś Harfootowie pozostaną w tyle i tym razem,
ich też na zawsze zachowamy
w naszych sercach i w naszej pamięci.
Choć nie mogliśmy zaczekać na nich za życia,
tu i teraz witamy ich w naszym kręgu.
Miles Brightapple.
Utknął w śnieżnej zaspie w górach.
Czekamy na ciebie.
Chance Proudfellow.
Yarrow Proudfellow.
Strap, Dewis,
Linseed Proudfellow.
Porwało ich osuwisko w deszczowy zimowy dzień.
-Czekamy na was. -Czekamy na was.
Daffodil Burrows.
Wilki.
Czekamy na ciebie.
Druda Bumbelly. Zatruła się żółtymi jagodami.
Czekamy na ciebie.
Blovo Bolgerbuck.
Pszczoły.
Kochaliśmy tego gamonia.
Czekamy na ciebie!
Ma Hambley. Szykowała rzeźbę...
Czekamy na ciebie.
Nori?
Okłamałaś nas, okradłaś,
sprowadziłaś do nas niebezpiecznego osobnika.
I kłamała.
-Już to powiedział. -Bo to prawda.
Był zagubiony. I ranny.
Co miałam zrobić? Porzucić go tam?
Przyznaj, Sadok. To nadzwyczajne.
Słyszałeś kiedyś, by ktoś spadł na Ziemię z gwiazd?
Słyszałem o istotach przemienionych w gwiazdy.
Ale nigdy na odwrót.
To niepokojące.
A co z gwiazdami w książce?
Co oznaczają?
Nic. Te strony spłonęły. Czemu ich nie przeczytałaś?
Miałyśmy to zrobić później.
Kto jeszcze?
Nikt. Tylko ja. To mój przyjaciel.
Nie potrzebujemy przyjaciół.
Musimy przetrwać.
Jaki w tym sens bez przyjaciół?
Potulni Harfootowie idą utartą ścieżką, unikają zagrożeń.
Nie daj Boże, byśmy odkryli coś nowego!
Elanoro Kellamark Brandyfoot!
W ten sposób przetrwaliśmy tysiące lat.
Nasze prawa są jasne.
Harfoot, który je łamie, musi opuścić karawanę.
Owszem, nasze prawa są jasne. Ale...
Panna Brandyfoot jest młoda.
Ma jeszcze czas, by nabrać rozumu między uszami.
Jutro wyruszymy zgodnie z planem.
A wraz z nami wóz Brandyfootów.
Na tyle karawany.
-Na tyle? -Na tyle.
Chwila, momencik, Sadok.
Musimy to omówić.
Masz na myśli na samym końcu czy pod koniec?
Na samym końcu.
Równie dobrze mogłaś wpisać nas do księgi tych, którzy pozostali.
Zjawił się tu nie bez powodu.
Doprawdy, Nori.
Uważasz, że to przeznaczenie?
Że dotknęły cię gwiazdy? To masz na myśli?
Że jesteś wyjątkowa? Jesteś tylko dzieckiem.
Wiem, że nie jestem wyjątkowa.
Że jestem tylko niepozornym Harfootem w wielkim świecie.
Ale on jest wyjątkowy.
Czuję to.
Moja najdroższa.
Masz serce jak twój ojciec.
Ale najwyższe zioło najłatwiej zerwać.
Czas się pakować.
O nie!
Zginiesz, królowo!
O nie! Galadriela!
-Polegniesz! -Nie!
A masz!
Galadriela?
Ta Galadriela? Pogromczyni orków?
Nieważne czego. Co robi w Númenorze?
Czeka na rejs do Śródziemia.
Awansowałem na starszego kapitana, by sprawować nad nią dozór.
Sprowadziłeś elfa i dostałeś awans?
Kto ją odeskortuje?
Liczysz na awans, kadecie?
Niedługo próba morska.
-Powiedz mu. -Gotowy?
Ostrzegam, że krewni z północy
wprosili się na twoją ucztę pożegnalną.
-Może być? -Chcę to przełożyć.
-Przełożyć? -Do następnego sezonu.
Wiedziałaś o tym?
Czasem słucham, o czym mówi, więc coś podejrzewałam.
I nic mi nie powiedziałaś?
-Jeszcze się waham. -Rozmawiam z Eärien.
Ostatnio mam sporo na głowie.
To aż taka tragedia? Anárion mówił, że ty też...
Anárion? Co twojemu bratu do tego?
-Nic. -Niezupełnie nic.
Dzięki.
Na bogów.
Powiem ci to, co jemu.
Nic nas nie czeka na zachodnim brzegu.
Przeszłość obumarła.
Albo o niej zapomnimy, albo umrzemy wraz z nią.
Myślisz, że łatwo mi było przekonać bosmana, że jesteś gotowy?
Nie prosiłem o to.
Owszem, wdając się w bójkę ze strażnikami.
-Sami zaczęli. -Wylatując z nauki jazdy konnej.
To nie moja wina!
-Racja, to nie... -Nie wtrącaj się!
-Przepraszam, kapitanie. -Co jest?
Wiadomość dla pana córki, Eärien.
Wiem, że się wahasz, synu.
Nie wierzysz, że mam na względzie wyłącznie twoje dobro?
Woda, która obmywa brzegi tego świata, potrafi uleczyć najgłębsze rany.
Tak jak uleczyła twoje?
Gdy za dziewięć dni zacznie się próba morska,
wsiądziesz na łódź.
-Ojcze. -O co chodzi?
Odbędę praktyki.
Przyjęli mnie do gildii budowniczych.
Jak to? Nie sądziłem, że znów to rozważą.
Isildur namówił mnie, bym spróbowała.
Isildur cię namówił?
Jak ci idzie utrwalanie pokoju?
Lepiej, niż się spodziewałem.
Co się stało?
Poszło o kobietę.
Halbrand.
Nie zaczynaj.
Ta wyspa nie jest ci pisana.
Stwierdziłbym raczej, że nie jest pisana tobie.
Nie jestem już tego taka pewna.
Za to jedno wiem na pewno.
Nie jesteś tym, za kogo się podajesz.
Znalazłam to w Izbie Pamięci.
Zabawne. Znalazłem to przy nieboszczyku.
Uznałem, że mi pasuje.
Przed wiekami
człowiek noszący ten herb
zjednoczył plemiona Krajów Południowych pod jednym sztandarem.
Tym samym, pod którym dziś znów mogą się zjednoczyć.
Przeciwko złu, które chce zagarnąć ich ziemie.
Twoje ziemie, Halbrandzie.
Twoi ludzie nie mają króla, bo to ty nim jesteś.
Mówisz to człowiekowi, który siedzi w klatce.
Znalazłeś się w niej, bo uwierają cię pospolite szaty.
A zbroja, która powinna spoczywać na twoich ramionach,
ciąży ci na duszy.
Uważaj, elfie.
Spadkobierca tego herbu odziedziczył coś więcej niż tytuł.
To jego przodkowie złożyli przysięgę krwi Morgothowi.
Nie jestem bohaterem, którego szukasz.
To moja rodzina przegrała tę wojnę.
A moja ją rozpoczęła.
Nie przypadek nas połączył.
Nie los czy przeznaczenie,
czy inne siły, których ludzie nie pojmują
na tyle, by nadać im imię.
Za tym stoi jakaś większa siła.
Musisz to dostrzegać.
Widzę tylko kogoś, kto nie chce odłożyć miecza.
Udaj się ze mną do Śródziemia.
Wspólnie odkupimy winy naszych przodków.
Jak?
Utknęłaś na tej wyspie.
I nadal nie masz armii.
To się wkrótce zmieni.
Stało się, ojcze.
To, czego się obawialiśmy.
Zjawił się elf.
Naprzód! Pchaj!
Idź, Poppy, bo zostaniesz w tyle.
Pozwól mi złapać oddech.
Cofnijcie się!
Przyjaciel.
Otóż to.
W ten sposób nadążymy za resztą. Wszyscy.
On pomoże nam, a my jemu.
Dobrze, mamo? Może iść z nami?
Wypuścić warga!
Uwolnij się!
Arondir!
Háno!
Nie!
Czekajcie!
Zabierzcie go do Adara.
Adar!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska