Sumumpa ka sa akin.
Unang palatandaan ng bagong mambato.
Mahusay mangumbinsi si Elrond.
na walang masamang hangarin si Gil-galad nang ipadala siya
May higit pa ritong nangyayari.
Pumunta ka sa Lindon.
Alamin mo kung ano.
Tanggal na kayo sa Bantay-Dagat! Kayong tatlo!
Tama na!
Sinira ang buhay ng mga kaibigan ko, dinungisan ang apelyido natin.
Pumunta ka sa mga Taong nagkubli sa lumang tore.
Maghatid ka ng isang mensahe.
Na maari silang mamuhay dito kung isusuko ang karapatan nila sa lupain
at susumpang tapat sa kanya
Balang araw, babalik ang tunay na hari namin.
Naniniwala ako na ang lalaking ipiniit mo
ay ang nawawalang tagapagmana ng trono ng Katimugan.
Makipaglaban ka kasama ko...
-Maglilingkod ako! -Maglilingkod ako!
bago angkinin ni Sauron ang kanilang mga lupain.
Nagsinungaling ka,
nagdala ng mapanganib na tagalabas sa grupo natin.
Maiiwan tayo.
Ganito tayo makakasabay sa iba.
Tutulungan niya tayo, at tutulungan natin siya.
May grasya 'yon. May grasya yon.
Hindi, Mi... Migrasyon.
Mi-gras-yon.
Ibig sabihin, lumipat. Ganoon kami, ang mga Harfoot.
Ganito, nagpapalipas kami ng taglamig sa Lumang Kagubatan,
at sa tag-init, lilipat kami sa Kapatagan ng Norfield para manghuli ng suso.
-"Suso, suso"? -Oo, suso.
At sa unang taglagas ng mga dahon ng oak, pupunta kami sa Kakahuyan.
Isang buong halamanan,
puno ng mga mansanas, sirwelas, aprikot, karot, magugustuhan mo roon.
Ang problema lang ay ang daan-daang banta sa pagitan ng mga iyon.
"Banta"?
Parang panganib.
Alam mo na, malalaking tao, lobo, hamog, ulan
troll sa mga burol, troll sa mga kuweba, anumang papaslang sa iyo.
"Paslang"?
Ibig sabihin, papatayin ang isang bagay.
Banta ako.
Hindi. Hindi, ikaw ay hindi.
-Parang... -Hindi. Ang mga alitaptap.
Aksidente lang iyon. Iyon ay...
Hindi ka banta.
Mabuti ka.
Mabuti ako?
Mabuti ka. Dahil tinutulungan mo kami.
Nori!
Ayos. Handa na siguro ngayon ang iba.
Bilis!
Sige na. Tara na.
Ako... Ako ay...
Ako ay mabuti.
Kapag tinusok mo ulit ako niyan,
bubunutin ko ang mga balahibo sa paa mo habang tulog ka.
Bunutin mo na rin ang balahibo sa tainga ko.
Para hindi ko marinig ang hilik mo.
Hindi ako naghihilik.
-Oo totoo. -Oo totoo.
Tayo na. Hindi lalapit sa atin ang Kakahuyan.
Baka maging mas mabilis ang lakad natin kapag kinanta mo ang awit ng nanay mo.
Sige na, Tay, kumanta ka.
Sige na. Makakatulong iyon.
Lumulubog ang araw
Sa ilalim ng mga punong bato
Ang ilaw sa tore
Hindi ko na tahanan
Palayo sa mapuputlang apoy
Itim na buhangin ang aking kama
Ipinagpalit ko ang lahat ng alam ko
Para sa hindi nalalamang sasapit
Tawagin ako, Tawagin ako, sa malayong lupain
Sapagkat kailangan kong maglibot ngayong araw na ito
Kailangan kong maglibot
Ngayong araw ng paggala
Kaunti lang ang inumin ko
At wala akong masyadong pagkain
Ayaw ng lakas ko Pero pinapatuloy ako ng landas
Maiikli ang mga binti ko At napakalayo pa
Wala akong pahinga ni kaginhawahan
Walang kaginhawahan, kundi awit
Awitan mo ako, awitan mo ako, malalayong lugar
Bumangot ka't gabayan ako Ngayong araw ng paggala
Ipangako mong hahanapin ako
Ngayong araw ng paggala
Sa wakas, dumating ang sagot nila
Patawid sa niyebe at patawid sa yelo
Na hindi lahat ng nagtataka o naglilibot ay naliligaw
Anuman ang kalungkutan
Anuman ang kapalit
Na hindi lahat ng naglilibot ay naliligaw
Tapos na ang lagusan, panginoon ko.
Ang iyong braso. Ipakita mo sa akin.
Ano'ng pakiramdam nito?
Parang apoy, Panginoon.
Sana, madama mo itong tulad ko.
Malapit na itong mawala.
At kasama nito ang bahagi kong alam ang init nito.
Hahanap-hanapin ko ito.
Ipatawag ang mga lehiyon. Panahon na.
Sasalakay ang kaaway natin.
Kapalit ng awa,
inutusan tayong iwanan ang toreng ito
at sumumpa ng katapatan sa pinuno nila.
Alam kong hindi ako ang haring hinihintay ninyo.
Pero kung pipiliin ninyong makipaglaban kasama ko,
Hindi na ipapaalala ng toreng ito ang kahinaan natin,
ngunit magiging simbolo ito ng ating lakas.
Sino ang mananatiling kasama ko?
Sino sa inyo ang mananatili at lalaban?
-Sige. Gawin natin ito. -Sige.
Manatili at lumaban?
Mamamatay kayo.
Para sa akin mas mabuting ipagsapalaran nating
sumuko sa sinasabing kaaway natin.
Tinitigan ko sa mata ang kaaway.
Hindi niya kayo papalayain.
Ikaw ba ang gagawa no'n?
Elf?
Magsasalita ako para sa mga ninuno natin.
Nabuhay sila!
Makakaligtas tayo nang sama-sama.
Sumunod kayo sa akin, at gagawin natin iyon!
Tayo na. Sumunod kayo sa akin. Tayo na!
Halina kayo!
Sumunod kayo!
Theo!
Pagkakataon na natin ito. Oras na. Tayo na.
Sumama kayo sa akin. Halika, iho. Sumunod ka.
Puwede mo ba akong tulungan?
Mas mataas pa...
Tama na iyan, mga bata.
Itawid na 'yan ngayon.
-Ama. -Isildur.
Puwede ba tayong mag-usap?
Bakit hindi ako pinili para sa ekspedisyon?
-Akala ko, magpapakanluran ka. -Hindi na po.
Hindi muna hanggat maging karapat-dapat ako sa Númenor.
At ano iyon, para sa iyo?
Hindi ko masabi.
Kaya pilit ko 'yong hinahanap.
Kaya ko hinihingi ang tulong mo.
Sana, maibigay ko iyon.
Pero sobra-sobra na ang mga nagboluntaryo.
Halos kalahati ng lungsod ang gustong sumama.
Isingit mo ako harap.
Ano ang mga kwalipikasyon mo?
-"Kwalipikasyon"? -Kabilang ka ba sa Bantay-Dagat?
-Alam mong mas mahusay ako kaysa... -Kabilang ka ba sa Bantay-Dagat?
Sa Bantay ng Reyna? Sa Kapisanan?
-Puro mga opisyal iyon. -Sa mga Kabalyero?
Hindi ka makatwiran.
Habang nagpapanggap kang matapat sa kaugaliang ito,
isinasabuhay iyon ng mga taong iyon.
Naghahanap ng paraang makapag-ambag. Makapaglingkod.
Isang bagay na wala kang masyadong pakialam.
May pakialam ako. Handa akong maglingkod.
Wala nang mas magpapasaya sa akin.
Pero sinayang mo ang pagkakataon.
At nagpasiya ka na.
Ilagay sa panganib ang mga Númenorean
para sa mabahong taga-Katimugan at palaaway na Elf?
Konsul Pharazôn! Bakit 'nyo ipapadala ang mga kaanak namin upang mamatay?
Pharazôn!
-Pharazôn! -Sumama ka sa akin.
Patawad sa 'di pag-aabiso. Masalimuot ang linggong ito.
Bakit 'di niya ito pinigilan?
-Matapat siya sa kanya. Tama man iyon o... -Mali.
Maraming nakadarama na tulad mo. Pero hindi pa sapat para...
Kung gayon ikaw na siguro iyon. Makikinig siya sa iyo.
Kapag nagsalita ako, isinasara niya ang mga tainga niya.
Kaya lakasan mo ang tinig mo.
Taga-Katimugan.
May mga bisita ka.
At saan sunod magtutungo ang kaaway?
Mas patimog pa, sa tingin ko. Patungo sa tore ng Ostirith.
Sasabihan ko ang Bantay-Dagat.
Salamat, Panginoong Halbrand.
Tiyak akong matutulungan mo kami pagdaong doon.
Pagdaong?
Ipinaalam sa amin ni Galadriel ang hangarin mong pag-isahin ang tao mo.
Alam ba niya?
Hindi ba siya nagkamali sa pagsalita nang padalos-dalos?
Sa katunayan, ang intensyon ko ay...
Kinakabahan lang ang kasama ko sa nalalapit na gawain.
Wala akong duda na kapag sumapit iyon, gagawin niya ang tungkulin niya.
Sana nga, dahil isinusugal ko rito ang pangalan ko.
Reyna Rehente, hinihiling ng haring pumunta ka sa tore niya.
"Ipinaalam sa amin ni Galadriel."
Nagtataka ako kung paano nalaman ng reyna ang plano ko sa ama niya.
Hindi ko inakalang ipagpapalit mo ako sa isang kapisanan.
Ginamit mo ako. Kahit nagmakaawa akong tantanan mo ako.
Nakumbinsi ko ang Númenor na magpadala ng limang barko
at 500 kawal para tulungan ang mga tao mo
at patungan ng korona ang ulo mo.
Marami ang mag-iisip na ako ang ginamit mo.
Humanap ka ng ibang kokoronahan.
Ayaw ko rito.
Ayos lang, Dil. Mga puno lang iyan.
Ano'ng kabaliwan ang nagparaan sa kanila rito?
Baka may harang sa Daang Rockfoot.
Mas mahirap kapag dumilim. Tayo na.
"Mas mahirap kapag dumilim."
Mga lobo.
Bakit hindi mo sabihin kung ano talagang nangyayari?
Hindi naman ganito kapanglaw ang mga kakahuyang ito ng ganitong taon.
Kasing simple ng labing kabute.
Kasalanan niya ito, 'di ba? Iyong malaki.
Ano'ng gusto mong gawin ko tungkol dito?
Ang dapat na ginawa mo noon sa kampo.
Kunin ang mga kariton nila at iwan sila!
Anong kakailanganin dito?
Ang may mabalo sa atin?
O may maulila?
Nagugutom na ang mga kasama.
Huwag kayong lalayo.
Lubhang kakaiba ito...
Labis na kakaiba...
-Muntik na akong atakihin dahil sa iyo. -Malva.
-May mga bakas. -Sa putikan.
Pakiusap, isa-isa lang!
Takbo!
Tayo na, takbo!
Nori!
Nori! Nori!
Nori, umalis ka riyan!
Nori! Nori!
Hindi! Maaabutan ka!
Lumaban ka, Ontamo.
Ipagmalaki mo sa iyong ama.
Bagsak ang hampas nila tulad ng mga Higanteng Bato ng Hilagang Talampas
At gayon man?
HIndi sila sinanay sa magiging kalaban.
Baka gusto silang turuan ng Elf?
Maraming paraan para pumatay ng Orc.
Pero sa inyo, pananatilihin kong malakas at simple.
Saksakin, pilipitin, gilitan.
Sugurin ninyo ako.
Tingnan natin kung sinong makakatama.
Sinumang makakagawa no'n, itataas ko ang ranggo...
Para maging tenyente.
Ang pakikipag-espada ay tungkol sa balanse, higit sa lakas.
Makipaglaban gamit ang mga paa. Hindi ang mga braso.
Nakikipaglaban ang Elf sa kawal sa may liwasan.
Huwag kang tuod.
Manatiling kumikilos.
Huwag magtiwala lang sa lakas para talunin ang Orc.
Mas kadalasang madali ang linlangin sila.
Mahusay, Tenyente.
Wala akong kilalang katulong ng panday na nagawa iyon.
Hindi pa huli para itigil ito
Dala ng pinsan mo ang setro, pero sinusunod ka ng mga tao.
-Sa tulong nila puwede mong... -Puwedeng ano?
Igiit ang iyong impluwensiya.
Minsan ang kahangalan ng kabataan ay sapat para paiyakin ang matanda.
Kahangalan bang subukang patigilin ang digmaan?
Kahangalang lumangoy laban sa alon.
Maaaring, tumaas ang tubig at manlunod ng tao,
o bababa ito at aanurin siya palaot.
Ang susi sa kahusayan sa alon ay ang malaman kung saan ito susunod na dadaloy.
Mag-isa mong napigilan ang huling hari natin
sa pagkaladkad sa atin sa nakagawian.
'Wag mong sabihing 'di mo mababago ang isip ni Míriel ngayon.
Paano mo nalamang hindi kami pareho ng iniisip ni Miriel?
Dahil mas nanaisin pa ng ama ko ang mamatay kaysa sundin ang isang Elf.
"Sundin ang isang Elf"?
Kapag natapos ang lahat ng ito, tayo ang susundin ng mga Elf.
Ngayon, kayang makidigma ng pinsan ko para kay Galadriel kung nais niya.
Makikidigma ako para sa Númenor.
Paanong para ito sa Númenor?
Wala ka bang natutuhan?
Ililigtas natin ang mga mababang uring tao ng Gitnang lupa,
papaunlarin sila, at bibigyan ng haring matagal na nilang hinihintay.
Haring habambuhay naming kinauutangan.
Nagyon, pagisipan mo, kung kaya mo, paano iyon makakabuti sa atin.
Mga mambato, kagubatan, mga kalakal, alay...
Hindi ako mangagahas na pigilan 'yun. Kahit mawala ang alat sa dagat.
At ganoon ka rin dapat.
Ang kaharian!
-Nasa panganib ang kaharian. Kailangang... -Lumipas na ang panganib, Ama.
Ginagawa na namin ang matagal mo nang paniniwalang dapat naming gawin
Ibinabalik namin ang ugnayan natin sa mga Elf.
Pupunta ako sa Gitnang-lupa.
Míriel?
Opo, Ama.
Ako ito.
Huwag kang pupunta sa Gitnang-lupa.
Ang naghihintay lang sa iyo roon ay...
Ano po, ama? Anong naghihintay sa akin?
Kadiliman.
Naniniwala ka ba?
Pinag-uusapan ka ng lahat dahil sa ginawa mo.
Hindi ko pa nakitang nagustuhan nila kailanman ang isang tagalabas.
Dinalhan kita ng pagkit.
Ipahid mo sa kamay na iyan, makakatulong sa pamamaga.
Hoy.
Tumigil ka. Pakiusap.
Para sa isang matatag na pagkakaisa sa pagitan ng ating mga lahi,
Khazâd at Noldor.
-Sa pagkakaisa. -Sa pagkakaisa.
Bago tayo malasing,
Panginoong Durin, nais kitang purihin.
Ang Khazad-dûm ay natawag na pinakatahimik sa mga kaharian ng mga Dwarf,
pero nitong mga nakaraang buwan, ang inyong mga hurno ay nagliliyab
na kasinliwanag ng mga mata mismo ni Aulë
Palalim nang palalim ang inyong minahan.
Ano ang dahilan nitong bagong kasiglahan?
May ganyang tanong din ako sa Lindon.
Pinaglalayag ang mga mandirigman nito, pinapalawak ang mga lungsod nito.
Biglaan iyon para sa mga Elf, ano?
Madalas inaabot kayo ng ilang lingg obago magpasiyang...
Kung maaari...
Mabagal ang takbo ng oras para sa aming uri.
Madalas naming isiping sandali lamang ang mga taon ng pagsisikap.
Sa dahilang ito, sana'y 'di nakakasakit sa aming panauhin
Iniisip kong masyadong matibay ang puso ng ating kaibigang Dwarf
para masaktan ng isang matapat na tanong.
May matapat na tanong ako sa iyo.
Saan mo nakuha ang lamesang ito?
Bakit mo naitanong?
Ang ganitong bato ay natatagpuan lang sa partikular na lalim ng lupa.
Bihirang makatuklas ng ganitong deposito ang aming mga tagatunog.
Kinokonsidera naming mahalagang kaloob ang mga ganito.
Inilalaan namin ang paggamit nito sa mga pinakasagradong layunin.
Mga bantayog o mga puntod,
ng aming mga iginagalang na namayapa.
Patawad sa aming kalapastanganan, Panginoong Durin.
Ipapdadala namin ito sa iyong pag-uwi, para mabigyan ito ng wastong paggalang.
Mabuting malaman na may natitirang karangalan pa rin sa mga Elf.
Kamahalan.
Para sa pagkakaisa ng ating dalawang lahi.
Para sa pagkakaisa.
Kahanga-hanga ang katapatan mo sa Dwarf.
Ang katapatan sa kaibigan ay tama lang asahan.
Anuman ang lahi niya.
Kahit pa magsinungaling ka sa hari mo?
Iniisip ko, Mataas na Hari, na baka ikaw ang nagsisinungaling sa akin.
Pumunta ako sa Khazad-dûm para sa pakikipagkaibigan, pero sa katunayan,
may iba ka pang nais ipagawa, hindi ba?
Pamilyar ka ba sa Awit ng mga Ugat ng Hithaeglir?
Ikuwento mong muli sa akin, pakiusap.
Isang lingid na alamat na itinuturing ng marami na huwad
Ikuwento mo, Elrond Peredhel.
Sinasabi nito ang isang labanan,
na naganap sa tugatog ng Mahamog na Kabundukan.
Hindi para sa karangalan o tungkulin. Kundi para sa isang puno.
Na sinasabing nakatago sa loob nito ang huli sa mga nawawalang Silmaril.
Sa isang panig, nakikipaglaban ang isang mandirigmang Elf,
na may pusong kasindalisay ni Manwë,
na ibinuhos lahat ng kanyang liwanag sa puno para protektahan ito.
Sa kabila, isang Balrog ng Morgoth,
na ibinuhos ang lahat ng kanyang poot sa puno para ito ay wasakin.
Sa gitna ng walang humpay na laban nila, tinamaan ng kidlat ang puno...
Pinanday ang kanilang pagtungali, isang kapangyarihan...
Isang kapangyarihang kasindalisay at kasinliwanag ng kabutihan.
Kasinlakas at kasintibay ng kasamaan.
Sabi nila tumulo ito sa mga ugat sa kailaliman ng bundok,
kung saan ilang siglo na ngayon, itong naghihintay.
Tama si Durin.
Inaamin mong nahanap iyon ng mga Dwarf.
Ang mambato na naglalaman ng liwanag ng nawawalang Silmaril.
Ito lang ang inaamin ko.
Nangako ako kay Durin na 'di ko isisiwalat ang lihim nila.
At paano kung ang pagtupad mo sa pangako sa kanila
ay tinitiyak ang kapahamakan ng sa iyo?
Una namin itong napansin bago ang pagbalik ni Galadriel.
Umaasa kaming sa pagpaalis sa kanya,
at sa pagdala ng katapusan sa mga huling bakas ng digmaan,
mapipigilan namin ang pagkabulok nito.
Pero sa kabila ng aming pagsusumikap,
bumilis pa lalo ang ating paghina.
Ang kasiraan sa punong ito ay panlabas na bakas lamang
sa tunay na nangyayari sa loob.
Na ang liwanag ng Eldar,
ang ating liwanag, ay kumukupas.
Sino pang nakakaalam nito?
Iilan lamang.
Kaya tinatanong ulit kita, at sa huling pagkakataon,
nahanap na ba ng mga Dwarf ang mambato o hindi?
Sumumpa ako kay Durin.
Para sa ilan, maaring hindi iyon masyadong mahalaga.
Pero para sa akin,
sa mga bagay na iyon nagbubuklod ang ating mga kaluluwa.
Hindi ko binabalak na baliin iyon dahil lang sa kaunting pag-asa.
Hindi kailanman kaunti ang pag-asa, Elrond...
kahit na katiting lang ito.
Kapag natulog na ang lahat ng pandama,
ang mata ng pag-asa ang unang nagigising, at huling natutulog.
Kapag inabandona ngayon ng mga Elf ang Gitnang-lupa,
kakalat ang mga hukbo ng kadiliman sa ibabaw ng balat ng lupa.
Iyon ang magiging wakas,
ng hindi lang ng lahi natin, kundi ng lahat ng nilalang.
Kung ang pag-asang maiwasan yan ay hindi sapat na dahilan
upang muli mong ikonsidera ang iyong sinumpaan,
iminumungkahi kong humanap ka ng isa pa.
Ano ang lupaing iniangat ng mga kamay
ng mga walang kamatayan sa Malawak na Dagat?
Lupaing kaloob, lupain ng bituin
Para magliwang nang walang hanggan?
Iyon ay Númenor Marikit na Númenor
Magandang pulong puno ng biyaya...
Sabi ko hindi iyon mapanganib.
Pustahan, tapos na iyon pagbaba ko sa bangka.
'Wag mong sabihin sa ama ko
Sinasabi niya sa lahat, na bayani ng digmaan ang magiging manugang niya.
Kanta na! Sige pa, kanta.
Naaalala mo ang liriko, 'di ba?
Matapos kitang marinig buong gabi, tila hindi ko na iyon malilimutan.
Baka puwede kang sabayan ni Isildur sa pagkanta.
Magiging interesante ito.
Pagtibayin ang aming dakilang lupain Lupigin ng mga espada namin
-Ang sagot ay hindi. -Wala pa akong sinasabi.
Kilala kita nang 15 taon.
Sa tingin mo, hindi ko alam ang sasabihin mo?
-Sa katunayan 16, pero ang totoo... -Ontamo.
Sige. Ano'ng sasabihin mo?
Isang marubdob na paghingi ng tawad, na siyempre,
tatanggapin agad ni Ontamo, pero ako hindi.
At alam mo ba kung bakit?
Humihingi ka lang ng tawad dahil sa tingin mo, dahil tumaas ang ranggo ko,
maisasama kita sa ekspedisyon.
-Puwede ba? -Tamo.
Sasabihin ko lang na hindi ko tatanggapin agad.
-Pero masaya akong nagpaumanhin ka. -Hindi.
Ginawa ko!
Pero masaya akong ulitin iyon. Patawad na sinimulan ko ang away.
Ngayon, isama ninyo na ako.
Hindi.
Ano'ng magagawa ko para maitama ito?
Sige, suntukin mo ako.
Sa panga, tiyan, ikaw bahala. Isa lang.
Tatlo.
Dalawa.
Sa katunayan...
Parang tatlo iyon.
Isasama mo ako sa barko?
Isildur, ikaw ang pinakamatagal kong kaibigan.
At ang totoo, ikaw pa rin ang matalik kong kaibigan, pero...
-Ano? -Ontamo, sandali.
Hindi ko maitataya ang pangalan ko
para irekomenda ka sa isang tungkuling baka iwan mo rin.
Iba ngayon.
Balang-araw, sana nga.
Balang-araw, sana'y makahanap ka ng isang bagay
na magiging handa kang isakripisyo ang lahat.
Aalagaan ko si Berek para sa iyo. Pangako.
Sasama si Berek?
Hinikayat ng tagapag-alaga ng mga kabayo.
Patawad, Isil. Laging tama ang dagat.
Sasama ka nang walang pahintulot?
Susunugin mo ang bangka?
Umalis ka na. Hindi ko sasabihing nakita kita.
-Akin na ang lampara. -Huwag.
Ibigay mo sa akin!
Tipunin ang lahat. Bilis!
Iahon sila. Bilis.
Iahon niyo sila! Isildur?
Isildur?
Ano'ng nangyari?
Nakasakay siya sa pang-isda. Sumabog siguro ang isang bariles.
Isang bariles?
Iniligtas niya ang buhay ko.
Puwede niya akong iwan, pero iniligtas niya ako.
Kapitan!
May suspetsa kami sa isang naparaang tulisan,
pero hindi pa namin siya nakikilala.
Mapalad tayong hindi nadamay ang ibang mga barko.
Malinaw na pagtatangka ito para magduda ka ulit, Reyna Rehente.
-Huwag mong hayaan. -Hindi ako sumasang-ayon sa Elf.
Baka nagmadali tayo sa pagkilos.
Pinamumunuan ang isang kaharian. Hindi pinipilit.
Iminumungkahi kong ipagpaliban ito
hanggang sa may oras tayo para dumami ang suporta.
Lumalakas araw-araw ang kaaway natin. Sa bawat oras na nag-aalinlangan tayo.
Tandaan mo ang pinili mong landas. Tandaan ang pananampalataya mo.
Paano ko makakalimutan?
May tatlong barko pa tayo. At ang pagpayag ng iyong ama.
Si Panginoong Halbrand?
Hinihintay niya lang tayo.
Tiyak akong tama ka.
Pauuwiin ko na ba ang Bantay-Dagat?
Mag-uusap ulit ang konsehong ito bukas ng umaga para magpasiya.
Tiyakin mong dadalo si Panginoong Halbrand.
Ano ang nalaman mo?
Elrond, patawarin mo ako.
Patawarin ka?
Na hindi ko agad sinabi sa iyo.
Alam mo.
Nagmakaawa akong sabihin agad sa iyo noong simula pa lang,
pero ipinagbawal ng Mataas na Hari.
At ang na mithril ito...
Ito lang ang magliligtas sa atin?
Elrond, sinubukan ko na ito.
Walang pumapatay sa liwanag nito.
Naniniwala kaming kapag nakakuha agad nang marami nito,
sapat para pagkalooban ulit ang lahat ng Elf sa liwanag ng mga Valar...
Kung gayon, oo.
Oo. Malamang na malamang.
Patawad.
Na nilinlang ako ng Mataas na Hari?
O na malulupig ang lahi natin maliban kung babaliin ko ang isang sumpa?
At tatraydurin ang kaibigan?
Naroon ako, Elrond, noong gabing naglayag ang ama mo.
Isang mortal na tao, na naniniwalang makukumbinsi niya ang mga diyos
na tumulong sa ating digmaan.
Narinig ko ang nanay mong nagmamakaawang huwag siyang umalis,
itinatanong sa kanya kung bakit siya ang nararapat umalis.
At alam mo ba kung ano'ng sinabi niya?
Dahil siya lang ang makakagawa no'n.
Mali akong gamitin ka.
Patawad.
Bukas, ipapatawag ka ng reyna.
Ikaw ang makakapagpasiya kung matutuloy o hindi ang misyon.
-Tulungan mo ako. -Sobra-sobra na ang itinulong ko.
E 'di tulungan mo ang sarili mo.
'Wag mo na akong awayin, at labanan natin sila nang magkasama.
Noon, mga taong tulad ko ang kumampi sa kanila sa labanan.
Mga taong tulad mo. 'Di ikaw mismo.
Nagkakamali ka.
Hindi mo alam ang ginawa ko bago ako umabot sa balsang iyon.
'Di mo alam kung paano ako nakaligtas.
Kung paano kami nakaligtas.
At kapag nalaman iyon ng mga taong ito, itataboy nila ako.
Ikaw rin.
Minsan, para mahanap ang liwanag, dapat munang hipuin ang dilim.
Ano'ng alam mo sa dilim?
Kaninong punla iyon, Galadriel?
Sino ang nawala sa iyo?
Ang kapatid ko.
Ano'ng nangyari sa kanya?
Napatay siya.
Sa isang lugar ng kadiliman at kalungkutan.
Ng mga lingkod ni Sauron. Sapat na ba iyan para sa iyo?
Paghihiganti ba ito?
Hindi nakakapawi ng uhaw ang tubig-dagat.
E ano? Bakit ka patuloy na lumalaban?
Pinapapunta mo ako sa isang lugar na isinumpa kong hindi ko na babalikan.
Kahit sabihin mo lang sa akin kung bakit.
Bakit ka patuloy na lumalaban?
Dahil hindi ko ito mapigilan.
Naghimagsik sa akin ang hukbong pinamumunuan ko.
Nagsabwatan ang pinakamalapit kong kaibigan at ang hari para ipatapon ako.
At kumilos silang dalawa na tila...
Dahil naniniwala akong hindi na nila ako matukoy...
Mula sa kasamaang nilalaban ko.
Pasensya.
Para sa kapatid mo.
Para sa lahat ng ito.
Patawad.
Hindi mapapagaan ng paumanhin mo ang lungkot ko.
At 'di rin iyon magagawa ng aking martilyo at tong.
Walang kapayapaan para sa iyo rito.
Ganundin sa iyo.
Walang tumatagal na kapayapaan sa anumang landas,
maliban sa landas na magtatawid sa atin sa dagat.
Ilang siglo na akong nakikipaglaban, hinahanap ang sa akin.
Mahahanap mo rito ang sa iyo.
Matagal ko nang hinihintay ang araw na ito.
Ang araw na babalik ang katulad mo,
iaangat kami mula sa lusak at dumi,
para makasamang muli sa panig ninyo.
Ipinapanata ko ang walang humpay na serbisyo ko sa iyo.
Ipinapanata ko ang aking katapatan kay Sauron.
Ikaw si Sauron, 'di ba?
Hoy... Sandali...
Paglilingkuran kita. Sino ka man.
Dugo lang ang magpapatunay.
Waldreg?
Waldreg...
Waldreg, huwag.
Hindi...
Huwag...
Hindi...
Huwag!
Iangat mo puntirya sa susunod.
At huwag kang matakot sa pisi.
Bakit mo pa kasi ako tinuturuan?
Dahil 200 taon ang hinintay ko
para magkaroon ng tapang para manatili rito ngayong gabi.
Nahanap mo ito noong 14 ka.
At kakailanganin natin ito.
Buong buhay ko, binabantayan kami ng lahi mo.
Nakikinig sa bawat bulong.
Binibilang ang bawat kutsilyong matalim.
Mamamatay kami sa toreng ito.
Bakit gusto mong mailibing kasama namin?
Dahil sa pakikinig sa mga bulong at pagbilang sa mga kutsilyo,
nakilala ko ang mga tinig at kamay ng mga taong nasa likuran nito.
Umalis ang kalahati sa amin.
Pero nanatili ang kalahati.
Kabilang ka.
Kaya iangat mo ang tira mo.
May isang bagay na hindi mo alam.
Nakita ko na ito noon.
Isa itong susi.
Nilikha ng isang nalimutang kakayahan ng kaaway, para alipinin ang mga ninuno mo.
Susi sa ano?
Hindi ko alam.
Nagsalita ang pinuno ng mga kaaway tungkol sa pagiging diyos.
Sa pagbibigay sa mga Orc ng tahanan sa lupaing ito.
Pero anuman ang plano niya, ito ang tiyak.
Alam ng kaaway na nasa anak mo ang kailangan niya.
Gaano katagal?
Ilang araw.
Baka ilang oras.
Makakaligtas tayo, Bronwyn.
May paraan.
Dapat.
Mayroong isa.
Hindi! Kapag sumuko kayo, isusuko ninyo ang lahat.
Ang anak mo, at ang mga anak niya.
Isang buong Panahon kayong naghirap para maibalik ang inyong kabutihan.
Babalewalain ba ninyo ito dahil sa isang sandali ng paghihirap?
May magagawa pa siguro tayo.
Pakiusap, tukuyin mo.
Kita mo?
Tamang binantayan ninyo kami.
Dahil kapalaran naming maging masama.
Sa ganoon kami makakaligtas.
Iyon talaga siguro kami.
Na mananatili magpakailanman.
Higit pa sa mga buhay natin ang nakataya rito.
Nang makidigma si Morgoth, lumubog ang mga kontinente.
Ano kayang karimlan ang maaring palitawin nito
sakaling makamtan ng kaaway natin?
Anong kapangyarihan natin para mapigilan siya?
Tumingin ka sa paligid. Tapos na.
-Hindi pa. -Malapit na.
At kapag umatake sila, babagsak ang toreng ito.
Nampat!
Gawa-gawa mo lang iyon, 'di ba?
Ilang taon nang gusto ni Disa ng bagong mesa, kaya...
Hindi naman ito ganito ganoon kabigat.
Hindi ang bigat ng mesa ang nagpapahirap sa akin.
Bakit hindi mo ito sabihin?
Kapag sinabi ko ito, maaaring gumaan o bumigat ito lalo.
Depende sa tatanggap nito.
Balbas ni Aulë! Tama na ang pagtula mo.
Sabihin mo na, at diretsuhin mo na ako.
Hindi ako naging matapat sa iyo, Durin.
'Di ako pumunta sa Khazad-dûm para sa pakikipagkaibigan, pero sa ambisyon.
Hindi ko iyon alam.
Pero ang mithril ang ipinunta ko.
Bakit?
Kung wala ito,
lilisanin ng lahi ko ang mga lupaing ito sa tagsibol, o malilipol kami.
Malilipol?
Paano kayo malilipol?
Manghihina ang aming kaluluwang walang kamatayan,
dahan-dahang manlulupaypay,
hanggang maging mga anino kami,
tatangayin ng mga alon ng panahon.
Magpakailanman.
Nasa mga kamay ko ang kapalaran ng buong lahi ng mga Elf?
Tila ganoon na nga.
Sabihin mo nga ulit.
Nasa mga kamay mo ang kapalaran ng buong lahi ng mga Elf.
Kaninong mga kamay?
Sa iyo.
Kunin mo na ang mabalahibo mong damit. Tayo nang maglakad.
-Durin... -Huwag mo muna akong pasalamatan.
Magpasalamat ka kapag nakumbinsi ko na ang aking ama.
Ngayon, puwede na ba tayong umalis?
Mahaba ang lalakbayin natin pabalik.
At sumasakit ang tiyan ko dahil sa sinag ng araw na ito.
Sa isang kondisyon. Sabihin mo kay Disa na galing sa akin ang mesa.
Sumusobra ka na, Elf.
Panginoong Halbrand, pinapatawag ka ni Reyna Rehente.
Mukhang nagkaranggo ang isa riyan dahil sa ama niya. Ulit.
Pinaghirapan ko ito. Tulad mo.
Kawal.
Doon ka sa tagapag-alaga ng kabayo.
Akala ko, kabalyero ako.
Oo.
Tagalinis ng kuwadra.
Mga kawal!
Ayusin ang mga lubid!
Ibuka ang layag!
Hahayo tayo sa hilagang-silangan.
Para sa Gitnang-lupa.
Oo!
Lumulubog ang araw
Sa ilalim ng mga punong bato
Ang ilaw sa tore
'Di ko na tahanan
Lampas mga mata ng maputlang apoy
Itim na buhaning higaan
Nilimot lahat sa
Nais puntahan
Tawagin ako, Tawagin ako, sa malayong lupain
Sapagkat kailangan kong maglibot ngayong araw na ito
Kailangan kong maglibot
Ngayong araw ng paggala
Kaunti lang ang inumin ko
At wala akong masyadong pagkain
Ayaw ng lakas ko Pero pinapatuloy ako ng landas
Maiikli ang mga binti ko At napakalayo pa
Wala akong pahinga ni kaginhawahan
Walang kaginhawahan, kundi awit
Awitan mo ako, awitan mo ako, malalayong lugar
Bumangot ka't gabayan ako Ngayong araw ng paggala
Ipangako mong hahanapin ako
Ngayong araw ng paggala
Sa wakas, dumating ang sagot nila
Patawid sa niyebe at patawid sa yelo
Na hindi lahat ng nagtataka o naglilibot ay naliligaw
Anuman ang kalungkutan
Anuman ang kapalit
Na hindi lahat ng naglilibot ay naliligaw
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Arvin James Despuig
Mapanlikhang Superbisor: Brian Mathew Ligsay