สาบานมาก่อน
ขุดเจอแร่ใหม่เอี่ยม
เอลรอนด์ยืนยันได้น่าเชื่อถือ
กิล-กาลัดไม่มีเจตนาร้ายที่ส่งเขามาที่นี่
งานนี้มีเบื้องหลังมากกว่าที่เห็น
ไปลินดอน
ไปให้รู้
เจ้าถูกปลดจากกองสมุทรโยธิน ทั้งสามคน!
พอที!
ข้าเพิ่งทำลายชีวิตเพื่อน ทำชื่อเสียงของตระกูลเสื่อมเสีย
จงไปหามนุษย์ที่หลบอยู่ในหอสังเกตการณ์
ไปส่งสาสน์ถึงพวกเขา
คนของเจ้าจะมีชีวิตรอด หากยอมสละสิทธิ์ในดินแดนนี้
และสาบานสวามิภักดิ์ต่อเขา
สักวัน ราชาตัวจริงของเราจะกลับมา
ชายผู้อยู่ในคุกของท่าน
คือทายาทผู้สาบสูญ ของบัลลังก์เซาท์แลนด์ส
ข้าขอให้ร่วมสู้ไปกับข้า
- ข้าจะรับใช้ - ข้าจะรับใช้
ก่อนเซารอนมายึดครองแผ่นดินพวกเขาไป
เจ้าโกหก
พาคนอันตรายเข้ามาในหมู่เรา
เราจะพลัดจากขบวน
แบบนี้เราจะตามคนอื่นๆ ได้ทัน
เขาช่วยเรา เราก็ช่วยเขา
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ - แหวนแห่งอำนาจ
อับพายุ อับพายุ
ไม่ใช่ อบ... อพยพ
อบ-พะ-ยบ
แปลว่าย้ายที่ เราฮาร์ฟุตทำอย่างนั้นกัน
อย่างตอนหน้าหนาว เราหลบในป่าดึกดำบรรพ์
กลางหน้าร้อนก็ไปทุ่งนอร์ฟิลด์เกล็น เก็บทากตอนที่ทากกำลังดี
- "ทาก" เหรอ - ทาก ใช่
พอใบต้นโอ๊คเปลี่ยนสี เราก็มุ่งหน้าไปที่สวนป่าละเมาะ
ทั้งสวนเลยนะ
มีลูกแอปเปิ้ล พลัม แอปริคอท แครอท เต็มไปหมด ท่านจะต้องชอบ
ติดก็ตรงที่กว่าจะถึงที่นั่นได้ มีภัยนับร้อยอย่าง
"ภัย"
อันตรายน่ะ
อย่างคนตัวโต หมาป่า หมอก ฝน
โทรลล์ภูเขา โทรลล์ถ้ำ พวกที่จะฆ่าเราได้
"ฆ่า"
หมายถึงทำให้ตาย
ข้าคือภัย
ไม่ๆ ไม่ใช่นะ
- แต่เป็น... - ใช่ หิ่งห้อย
นั่นแค่อุบัติเหตุ มัน...
ท่านไม่ใช่ภัย
ท่านเป็นคนดี
ข้าดี
ท่านเป็นคนดี เพราะท่านมาช่วย
โนริ!
อ้อ ป่านนี้คนอื่นๆ น่าจะพร้อมแล้ว
เร็วเข้า
ไปกันเถอะ มาสิ
ข้า... ข้า...
ข้าดี
ขืนเอาไม้ค้ำนั่นสะกิดข้าอีก
แม่จะถอนขนนิ้วเท้าให้เกลี้ยงตอนหลับ
แหม ไหนๆ แล้วก็ช่วยถอนหูให้ด้วยนะ
จะได้ไม่ต้องฟังเสียงเจ้านอนกรน
เพ้อเจ้อ ข้านอนกรนเสียที่ไหน
- กรนจ้ะ - กรนจ้ะ
เอ้า เร็วเร้ว ป่าไม่ย้ายมาหาเรานะ
ร้องเพลงพเนจรของแม่เจ้าให้ฟังได้ไหม เผื่อเราจะขยับตัวกันไวขึ้น
ใช่ เอาเลย ป๊อปส์ เอื้อนให้ฟังหน่อย
หน่อยน่า เราจะได้มีกำลังใจ
ตะวันจะล่วงลับไกล
หล่นพ้นใต้แนวภูผา
ยอดหอส่องแสงมา
จากลาต้องจำจร
แดดรอนดับลาลับไป
หลับบนทรายกับริมคอน
แลกทุกอย่างที่เคยรู้
สู่อนาคตไม่แน่นอน
เรียกให้มา เรียกให้มา แดนแสนไกลห่าง
เทือกเขาโรห์วานิออน - วี้ดบรูค
ออกท่องโลกเดินทาง ในวันพเนจร
อันเดอร์คลิฟส์ - บึงเทา
ออกท่องโลกเดินทาง
ในวันพเนจร
น้ำดื่มแค่พอประทัง
อาหารแค่กันอดตาย
หมดแรงจะเดินก้าวไป แต่หนทางไม่รอรั้ง
คุ้งน้ำเทราต์
สองขาเราก็สั้นนัก ถนนนั้นช่างยาวไกล
ไม่ได้หยุดแม้ทุกข์กาย
แค่ปลอบใจนี้ด้วยเพลง
ธิสเซิลเดลล์ - เบรดส์
ร้องเป็นเพลง ร้องเป็นเพลง บรรเลงแสนไกลห่าง
ลุกเถิด มานำทาง ในวันพเนจร
โปรดมาหาตามคำมั่น
ในวันพเนจร
ที่สุดตอบขานรับเรา
ผ่านไอหนาวยะเยือกก่อน
ผู้ฉงนหรือคนจรใช่ว่าหลงสูญทางไม่
แม้ตรมโศกจมน้ำตา
แม้แลกมาอย่างอาลัย
แต่คนจรใช่ว่าหลงจากโลกนี้เมื่อไร
อุโมงค์เสร็จแล้ว นายท่าน
แขนเจ้า เผยออกมา
รู้สึกอย่างไร
เหมือนไฟลวก อดาร์
ข้าอยากให้เจ้ารู้สึกเช่นเดียวกับข้าได้
ในไม่ช้า ไฟนี้จะหายไป
ส่วนหนึ่งของข้าที่รู้จักไออุ่น จะตายจากไปด้วย
ข้าจะคิดถึงมัน
เรียกรวมพล ถึงเวลาแล้ว
ศัตรูหมายมั่นจะโจมตี
แลกกับความเมตตา
มันสั่งให้เราออกจากหอนี้
และสาบานสวามิภักดิ์ต่อนายของมัน
ข้าไม่ใช่ราชาที่ทุกคนเฝ้ารอ
แต่ถ้าเลือกต่อสู้เคียงข้างข้า
ต่อไปหอคอยนี้จะไม่ใช่เครื่องเตือนใจ ถึงความอ่อนแอของเรา
แต่จะเป็นสัญลักษณ์แทนความเข้มแข็ง
ใครจะร่วมสู้กับข้า
ใครในที่นี้บ้างจะลุกขึ้นมาสู้
- เออ สู้มัน - ใช่
ลุกขึ้นสู้หรือ
ลุกขึ้นสู้
เจ้าจะตายกันหมด
ข้าว่าเรามีโอกาสรอดมากกว่า
ถ้ายอมก้มหัวให้ศัตรูที่ว่า
ข้าจ้องตากับศัตรูนี้มาแล้ว
เขาไม่ใช่ผู้มาโปรด
แล้วเจ้าใช่หรือ
เอลฟ์
ข้าขอพูดแทนบรรพบุรุษ
พวกเขารอดมาได้
ถ้าร่วมมือกัน เราจะรอด
ตามข้ามา แล้วเราจะรอดไปด้วยกัน
ไปด้วยกัน ตามข้ามา ไวๆ
ไปกัน
ตามมา
ธีโอ
โอกาสเรามาแล้ว เวลาของเรามาแล้ว มาเถอะ
ไปกับข้า ไปด้วยกันเจ้าหนุ่ม ไปกับข้าสิ
ช่วยหน่อยได้ไหม
สูงอีก...
เท่านั้นพอก่อน ทุกคน
นำเรือออกไป
- ท่านพ่อ - อิซิลดูร์
ขอคุยด้วยได้ไหม
ทำไมข้าไม่ได้รับเลือกให้เดินทาง
- ไหนเจ้าว่าจะไปตะวันตก - ไม่ไปแล้ว
ยังไปไม่ได้จนกว่าข้าจะทำเรื่อง คู่ควรแก่นูเมนอร์
แล้วเรื่องที่ว่าคืออะไร อธิบายมาซิ
ข้าอธิบายไม่ได้
ข้าจึงพยายามค้นหามันไม่เลิก
ข้าจึงต้องขอให้ท่านช่วย
ข้าอยากจะช่วยเจ้าได้
แต่อาสาสมัครล้นหลาม จนที่เรารองรับไม่พอ
คนครึ่งเมืองอยากไปกับกองเรือนี้
ส่งข้าไปแนวหน้า
เจ้ามีคุณสมบัติอะไร
- คุณสมบัติ - เจ้าเป็นสมุทรโยธินรึ
- ท่านรู้ว่าข้าเป็นกะลาสีที่เก่ง... - เจ้าเป็นสมุทรโยธินหรือไม่
หรือเป็นองครักษ์ราชินี อยู่สมาคมวาณิช
- มันก็แค่เครื่องแบบ - อาชาบาลล่ะ
ท่านกำลังไร้เหตุผล
ระหว่างที่เจ้าเอาแต่เสแสร้งภักดี ต่อวิถีของเกาะนี้
คนเหล่านี้ใช้ชีวิตตามวิถีนั้น
หาทางอุทิศตน รับใช้
เจ้าแทบไม่ใส่ใจไยดีต่อเรื่องนั้น
ข้าใส่ใจ ข้าพร้อมรับใช้
นั่นจะทำให้พ่อภูมิใจที่สุด
แต่เจ้าเคยได้รับโอกาสนั้นแล้ว
และเจ้าเลือกเอง
เอาชีวิตนูเมนอร์ไปเสี่ยง
เพื่อมนุษย์เซาท์แลนด์สโสโครก กับเอลฟ์กระหายสงคราม
ท่านกงสุลฟาราซอน ทำไมส่งญาติพี่น้องของเราไปตาย
ฟาราซอน!
- ฟาราซอน! - มากับข้า
ขอโทษที่ข่าวคราวเงียบหาย สัปดาห์นี้วุ่นวายมาก
ทำไมเขาไม่ยับยั้งเรื่องนี้
- เขาภักดีต่อนาง ไม่ว่าถูกต้องหรือ... - ผิดพลาด
คนมากมายรู้สึกเหมือนเจ้า แต่ยังไม่มากพอให้เขาเปลี่ยนใจ ถ้า...
งั้นต้องเป็นเจ้า เขาจะยอมฟัง
ข้าเปิดปากพูดทีไร เขาก็ปิดหูไม่รับฟัง
พูดให้ดังขึ้นอีก
คนเซาท์แลนด์ส
มีแขกมาเยือน
ศัตรูมุ่งหน้าไปที่ใดต่อจากนั้น
ข้าว่าลงใต้ไปอีก ไปทางหอคอยออสทิริธ
ข้าจะไปแจ้งสมุทรโยธิน
เราขอบใจ ลอร์ดฮัลบรานด์
เราแน่ใจว่าพันธมิตรนี้จะมีค่ายิ่งนัก เมื่อได้ยกพลขึ้นบก
ยกพลขึ้นบก
กาลาเดรียลแจ้งแก่เราว่า เจ้าหมายมั่นจะรวมใจคนเป็นหนึ่งเดียว
นางว่าอย่างนั้นรึ
นางคงไม่ได้ปากไวใจด่วนหรอกกระมัง
ที่จริงข้าตั้งใจว่า...
สหายข้าเพียงแค่รู้สึกหนักใจกับภารกิจนี้
ข้าไม่แคลงใจว่าเมื่อถึงเวลาจำเป็น เขาจะทำหน้าที่ของเขา
เราเอาชื่อตัวเองเป็นประกันไปแล้ว คงได้แต่หวังให้เป็นเช่นนั้น
พระราชินีนาถ บิดาพระองค์ ขอความกรุณาให้ไปพบที่หอคอย
"กาลาเดรียลแจ้งแก่เรา"
ข้าสงสัยนักว่าราชินีไปขวางทางข้า ข้างเตียงบิดาได้อย่างไร
ไม่นึกเลยว่าที่แท้ เจ้าเอาข้าไปแลกตราสมาคม
ท่านหลอกใช้ข้า ทั้งที่ข้าวิงวอนให้ปล่อยข้าไป
ข้าเพิ่งเกลี้ยกล่อมนูเมนอร์ให้ส่งเรือห้าลำ
กับทหารห้าร้อยนายไปช่วยคนของเจ้า
ขอให้เขาเทินมงกุฎกษัตริย์ไว้เหนือหัวเจ้า
หลายคนอาจสรุปว่า เจ้าหลอกใช้ข้า
ไปใช้หัวคนอื่นเถอะ
ข้าไม่ชอบแถวนี้เลย
ไม่มีอะไรหรอก ดิล ก็แค่ต้นไม้
อะไรเข้าสิงให้นำขบวนมาทางนี้นะ
ช่องเขาร็อคฟุตคงมีอะไรขวางอยู่แน่ะ
เดี๋ยวมืดจะยิ่งโดนโจมตีง่ายนะ ไปต่อเร็วๆ
"มืดจะยิ่งง่าย"
หมาป่า
บอกมาเสียดีๆ ว่ามีอะไรกันแน่
ช่วงนี้ของปี ป่าไม่เคยโล่งเตียนเท่านี้
นี่มันโล่งเกลี้ยงยิ่งกว่าหน้าคน
เพราะเขาใช่ไหม คนตัวโตนั่น
เจ้าจะให้ข้าทำไงล่ะ
ทำไอ้ที่น่าจะทำตั้งแต่อยู่ในค่าย
ถอดล้อเกวียนพวกเขาแล้วปล่อยไป
ต้องรอถึงขั้นไหน
ต้องให้ใครเป็นม่าย
หรือให้มีเด็กกำพร้า
คนเริ่มหิวกันแล้ว
เกาะกลุ่มกันไว้
มันแปลกจริงๆ
เพี้ยนพิลึกที่สุด
- เล่นเอาหัวใจจะวาย - ป้ามัลวา
- เราเจอรอยเท้า - ในตม
ช้าๆ ทีละคน
เผ่น!
เร็วๆ รีบหนี!
โนริ!
โนริ หนีเร็วๆ!
โนริ!
ไม่นะ มันจะเล่นงาน!
อย่าได้ถอย ออนตาโม
จงทำให้พ่อเจ้าภูมิใจ
ฝีดาบพวกเขาราวกับ ยักษ์ศิลาแห่งทุ่งนอร์ธมัวร์ส
แล้วอย่างไร
พวกเขาไม่เคยต่อกรกับศัตรูรายนี้
หากเอลดาร์จะยินดีชี้แนะ
เราฆ่าออร์คได้หลายวิธี
แต่สำหรับพวกเจ้า ข้าจะแนะวิธีที่ง่ายและเด็ดขาด
แทง บิด คว้าน
ประมือกับข้า
ดูว่าใครเก่งพอจะเรียกเลือดข้าได้
ผู้ใดสามารถ ข้าจะเลื่อนขั้นให้...
เป็นนายธง
การใช้ดาบอยู่ที่สมดุลมากกว่ากำลัง
จงใช้เท้า อย่าใช้แขน
เอลฟ์กำลังลองฝีมือทหารที่ลานจัตุรัส
อย่าปักหลัก
อย่าหยุดนิ่ง
อย่ามั่นใจว่าทุ่มใช้แต่กำลัง แล้วจะพิชิตออร์ค
เอาชนะด้วยปัญญาและท่วงท่า มักจะเป็นวิธีง่ายที่สุด
เก่งมาก นายธง
ไม่เคยเจอช่างตีเหล็กที่มีฝีมือเช่นนั้น
เปลี่ยนใจตอนนี้ยังไม่สาย
ลูกพี่ลูกน้องท่านอาจเป็นผู้ครองคฑา แต่ประชาชนเชื่อฟังท่าน
- ถ้าพวกเขาช่วย ท่านอาจ... - อาจทำอะไร
ใช้อิทธิพลของท่าน
ความเขลาของผู้เยาว์ บางครั้งแทบจะทำให้พ่อเฒ่าน้ำตาไหล
พยายามจะยับยั้งสงคราม เป็นความเขลารึ
ฝืนทวนกระแสต่างหากที่น่าเขลา
คลื่นอาจโถมสูงจนทำให้คนจมน้ำตาย
หรือหลุบลงจนซัดเราออกไปกลางทะเลได้
เคล็ดของการคุมกระแสอยู่ที่ ต้องรู้ว่าคลื่นลูกถัดไปจะเป็นทางใด
ท่านคนเดียวเคยยับยั้งราชันองค์ก่อน
ไม่ให้ลากเรากลับเข้าวิถีโบราณ
อย่ามาบอกว่า ท่านโน้มน้าวใจมิริเอลตอนนี้ไม่ได้
เหตุใดเจ้าคิดว่า ใจพ่อกับมิริเอลไม่ได้พ้องตรงกัน
เพราะพ่อข้ายอมตายดีกว่า รับคำสั่งจากเอลฟ์
"คำสั่งจากเอลฟ์" รึ
เมื่อเรื่องนี้จบลง พวกเอลฟ์จะต้องรับคำสั่งจากเรา
ญาติเราอยากไปสงคราม เพื่อกาลาเดรียล นั่นเรื่องของใจนาง
ข้าไปสงครามเพื่อนูเมนอร์
แบบนี้ทำเพื่อนูเมนอร์อย่างไร
เจ้าไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยรึ
เรากำลังจะช่วยกอบกู้ พวกมนุษย์ต่ำศักดิ์ในมิดเดิ้ลเอิร์ธ
อุ้มชูพวกเขา และมอบราชาที่เฝ้ารอคอยกันนัก
ราชาซึ่งจะเป็นหนี้บุญคุณเราตลอดไป
ลองตรองดูสิ นั่นจะเป็นประโยชน์ต่อเราอย่างไร
แร่มีค่า พันธุ์ไม้นานา สินค้า เครื่องบรรณาการ...
ข้าไม่อยากยับยั้งมันแน่ ต่อให้เอาเกลือทั้งมหาสมุทรมาแลก
เจ้าก็เช่นกัน
อาณาจักร!
- อาณาจักรมีภยันตราย ข้าต้อง... - ภัยนั้นจากไปแล้ว ท่านพ่อ
เรากำลังทำเรื่องที่ท่านเชื่อเสมอมา ว่าจำเป็นต้องทำ
เรากำลังฟื้นฟูสัมพันธ์กับชาวเอลฟ์
ข้าจะไปมิดเดิ้ลเอิร์ธ
มิริเอล
ใช่ ท่านพ่อ
นี่ข้าเอง
อย่าไปมิดเดิ้ลเอิร์ธ
สิ่งที่รอเจ้าอยู่ที่นั่น...
อะไรรึท่านพ่อ สิ่งใดรอข้าอยู่
ความมืด
ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ
ใครๆ ก็พูดถึงเรื่องที่ท่านทำเมื่อกี้
ไม่เคยเห็นพวกเขา ปลื้มคนนอกเท่านี้มาก่อน
เอาขี้ผึ้งมาให้แน่ะ
ทาอุ้งมือจะได้ช่วยปลอบผิว
นี่
หยุดนะ หยุดเถอะ
แด่สัมพันธไมตรีอันยั่งยืน ระหว่างสองเผ่าพันธุ์
ชาวคาซัดกับโนลดอร์
- แด่สัมพันธไมตรี - แด่สัมพันธไมตรี
ก่อนไวน์จะออกฤทธิ์
ลอร์ดดูริน เราขอกล่าวชื่นชมท่าน
คาซัด-ดูมนับเป็นอาณาจักรคนแคระ ที่เงียบสงบที่สุด
แต่หลายเดือนมานี้ ว่ากันว่าเตาของพวกท่านกำลังร้อนระอุ
โชติช่วงราวกับนัยน์แห่งอาวเล
ขุดเหมืองกันยิ่งลึกลงไปอีก
ความคึกคักฮึกเหิมครั้งนี้มีที่มาอย่างไร
ข้าก็ถามลินดอนได้เหมือนกัน
ส่งนักรบออกไป ขยับขยายเมือง
กะทันหันมากทีเดียวนะ สำหรับเอลฟ์
ปกติพวกท่านใช้เวลาเป็นเดือน กว่าจะขับถ่าย...
ขออนุญาต
เวลาของเผ่าพันธุ์เราเดินอย่างเชื่องช้า
เราจึงมองข้ามความหมั่นเพียรหลายปี เพราะรู้สึกว่านั่นแค่ชั่วครู่
ข้าไม่ปรารถนาให้เรื่องนั้น มาระคายเคืองใจอาคันตุกะของเรา
สหายคนแคระย่อมมีหัวใจอันแข็งแกร่ง
ไม่ระคายเคืองโดยง่าย เพียงเพราะคำถามตรงไปตรงมา
ข้าก็มีคำถามตรงๆ อยากจะถาม
ท่านไปได้โต๊ะตัวนี้จากไหน
ไยจึงถาม
หินประเภทนี้อยู่ตามหุบเหวบางแห่งเท่านั้น
นักสะท้อนของเราแทบไม่เคยสำรวจเจอ
เราเห็นแต่ละก้อนเหมือนของขวัญล้ำค่า
เราสงวนไว้ใช้กับพิธีศักดิ์สิทธิ์
เอาไว้สร้างอนุสาวรีย์หรือสุสาน
เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้วายชนม์
โปรดอภัยที่เราล่วงเกินสิ่งศักดิ์สิทธิ์นี้ ลอร์ดดูริน
เราจะส่งกลับไปพร้อมท่าน ให้ได้รับการเคารพดูแลอย่างเหมาะสม
ดีใจที่เห็นว่าเอลฟ์ยังมีเกียรติเหลืออยู่
เหนือหัว
แด่สัมพันธไมตรีของสองเผ่าพันธุ์
แด่สัมพันธไมตรี
เจ้าภักดีต่อคนแคระได้น่าชื่นชมนัก
เราควรต้องภักดีต่อสหาย
ไม่ว่าสหายเป็นเผ่าพงศ์ใด
นั่นทำให้เจ้าโป้ปดต่อกษัตริย์ของเจ้าได้รึ
จอมกษัตริย์ของข้า ข้าว่าท่านต่างหากที่หลอกลวงข้า
ข้าไปคาซัด-ดูมเพื่อเจริญไมตรี แต่ในความเป็นจริง
ท่านต้องการสิ่งของจับต้องได้ ใช่หรือไม่
เจ้าคุ้นเคยกับ ลำนำรากพฤกษ์แห่งฮิธายเกลียร์ หรือไม่
เล่าให้ข้าฟังซิ
ตำนานเล่าลือ ส่วนใหญ่เชื่อว่าเป็นเรื่องเท็จ
เล่ามา เอลรอนด์ เพเรเดล
ลำนำว่าด้วยการต่อสู้
บนยอดสูงชันของเทือกเขามิสตี้
ไม่ใช่เพราะศักดิ์ศรีหรือหน้าที่ แต่เพื่อต้นไม้
อ้างกันว่าในลำต้นนั้นซุกซ่อน ซิลมาริลดวงสุดท้ายที่สาบสูญไป
ด้านหนึ่งคือนักรบเอลฟ์
ผู้มีหัวใจพิสุทธิ์ดั่งเทพมานเว
เขาอุทิศแสงทั้งหมดที่มีเพื่อปกป้องมัน
อีกด้านหนึ่งคืออสูรบัลร็อกแห่งมอร์กอธ
ผู้ส่งความชิงชังทั้งหมดไปเพื่อทำลาย
ท่ามกลางการประลองไม่จบสิ้น บังเกิดอสนีบาตฟาดยังพฤกษานั้น
ขั้วขัดแย้งทั้งสองหลอมรวมกัน เกิดเป็นพลัง...
พลังซึ่งบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งความดี
และแกร่งกล้าแผลงฤทธิ์ดั่งความชั่ว
เล่ากันว่ามันซึมผ่านรากลึกลงสู่ใจบาดาล
และเฝ้ารอในที่แห่งนั้นมาหลายร้อยปี
ดูรินเข้าใจถูก
เจ้ายอมรับแล้วว่าคนแคระพบมัน
แร่นั้นมีแสงมณีแห่งซิลมาริลที่สาบสูญ
ข้ายอมรับเพียงเรื่องเดียว
ข้ารับปากดูรินไว้ว่า จะไม่เผยความลับของเผ่าพันธุ์เขา
หากการรักษาคำมั่นต่อเผ่าพันธุ์เขา
เป็นการยืนยันหายนะของวงศ์วานเราเล่า
เราสังเกตเห็นครั้งแรกไม่นานนัก ก่อนกาลาเดรียลกลับมา
เราหวังว่าเมื่อส่งตัวนางไป
ร่องรอยสุดท้ายจากสงครามเก่าจะหมดสิ้น
และเราอาจรั้งความเสื่อมถอยไว้ได้
ทว่าแม้พยายามทุกวิถีทาง
ความเสื่อมถอยกลับยิ่งเร่งทวี
ความป่วยไข้ของมหาพฤกษ์นี้เผยถึง
ความเป็นจริงภายใน
แสดงว่าแสงแห่งเอลดาร์
แสงของเรา กำลังจางหาย
เรื่องนี้มีใครรู้อีก
รู้กันไม่กี่คนเท่านั้น
ข้าขอถามอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย
คนแคระค้นพบแร่นั้นแล้วหรือไม่
ข้าสาบานกับดูรินไว้
บางคนอาจเห็นว่าไม่สลักสำคัญนัก
แต่สำหรับข้า
คำสาบานพันธนาการดวงวิญญาณของเรา
ข้าไม่คิดจะเผลอไผลหลุดปาก เพราะเห็นแก่ความหวังลมๆ แล้งๆ
ความหวังไม่เคยสิ้นแล้ง เอลรอนด์
แม้ในยามขาดแคลนยิ่ง
เมื่อสัมผัสหยั่งรู้อื่นใดล้วนหลับใหล
ความหวังเป็นสังหรณ์แรกที่ฟื้นตื่น และดับสนิทเป็นสิ่งสุดท้าย
ถ้าเอลฟ์ละจากทวีปมิดเดิ้ลเอิร์ธไปตอนนี้
กองทัพอนธการจะมาบุกรุกทั่วผืนพิภพ
มันจะเป็นอวสาน
ไม่ใช่ลำพังพวกพ้องเรา แต่ทุกเผ่าพันธุ์
ถ้าความหวังในการยับยั้งเรื่องนั้น ยังไม่มีน้ำหนักพอ
ให้เจ้าทบทวนคำสาบาน
เจ้าควรไปมองหาอย่างอื่น
แผ่นดินใดหนา ได้หัตถ์เทวา
กลางทะเลจากพราก ฉุดผุดขึ้นมา
ดินแดนกำนัล แผ่นดินดารา
ส่องแสงสว่างนิรันดร์
คือนูเมนอร์ นูเมนอร์แสนงาม
เกาะแวววามเปี่ยมหรรษทาน...
ข้าว่าไม่อันตรายหรอก
พนันได้ ไม่ทันลงจากเรือทุกอย่างก็จบแล้ว
อย่าบอกพ่อข้าแล้วกัน
พ่อคุยฟุ้งไปทั่วว่า ว่าที่เขยเป็นวีรบุรุษสงคราม
ร้องเพลง มาร้องเพลงกัน
จำเนื้อได้ใช่ไหม
ฟังพวกเจ้าแหกปากมาทั้งคืน ข้าไม่มีทางลืมลง
อิซิลดูร์น่าจะร้องคู่กับเจ้า
คงน่าสนใจนะ
เกาะเราอยู่ยั้งยืนยง คมดาบพิฆาตความตาย
- ขอปฏิเสธ - ข้ายังไม่ได้พูดอะไร
ข้ารู้จักเจ้ามา 15 ปี
เจ้าจะพูดอะไร ทำไมข้าจะไม่รู้
- สิบหกปีต่างหาก แต่ว่า... - ออนตาโม
ได้ ข้าจะพูดอะไร
เจ้าจะขอโทษขอโพยยกใหญ่ แน่นอนว่าออนตาโม
จะยกโทษให้ทันที แต่ข้าไม่
รู้ไหมว่าทำไม
เจ้าแค่ขอโทษเพราะคิดว่าข้าได้เลื่อนขั้น
ข้าคงช่วยให้เจ้าเดินทางด้วยได้
- ได้ไหม - นั่นไง
ขอแก้ข่าว ข้าคงไม่ยกโทษให้เจ้าทันที
- แต่ก็ดีใจที่เจ้าขอโทษ - เขาไม่ได้ขอโทษ
ขอโทษแล้ว
และเต็มใจพูดอีกที ข้าขอโทษที่หาเรื่องก่อน
แต่พาข้าไปด้วยนะ
ไม่
ต้องทำยังไงถึงจะหายกัน
ได้ ข้ายอมให้ต่อย
กราม ท้อง เลือกมาเลย หนึ่งหมัด
สาม
สอง
อันที่จริง...
รู้สึกโดนสาม
ทีนี้ เจ้าพาข้าขึ้นเรือด้วยได้ใช่ไหม
อิซิลดูร์ เจ้าเป็นเพื่อนที่ข้าคบมานานที่สุด
ถ้าอยากฟังความจริง เจ้าน่าจะยังเป็นเพื่อนรักที่สุดด้วย แต่...
- อะไร - ออนตาโม อย่าเลย
สติห้ามไม่ให้ข้าเอาชื่อตัวเองไปประกัน
ให้เจ้าได้หน้าที่ซึ่งสุดท้ายก็ทิ้งอยู่ดี
ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
สักวัน ข้าก็หวังว่าอย่างนั้น
สักวัน ข้าหวังว่าเจ้าจะเจอ
สิ่งที่เจ้ายอมสละทุกอย่างเพื่อให้ได้มา
ข้าจะดูแลเบเร็คให้ ข้ารับปาก
เบเร็คไปด้วยเหรอ
นายอัศวรักษ์เป็นคนเลือก
เสียใจด้วยอิซิล ทะเลถูกต้องเสมอ
นี่เจ้ามาซ่อนตัวรึ
เจ้ามาเผาเรือรึ
ไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะไม่บอกใครว่าเจอเจ้าที่นี่
- ส่งตะเกียงนั่นมา - อย่า
เอามานี่
ตามทุกคนมา ไวๆ เลย
ช่วยพวกเขาขึ้นมา เร็วสิ
- ช่วยขึ้นมา - อิซิลดูร์
อิซิลดูร์
เกิดอะไรขึ้น
เขาอยู่ในเรือหาปลา ดินปืนคงจะระเบิด
ดินปืนรึ
เขาช่วยชีวิตข้าไว้
เขาจะหนีไปก็ได้ แต่เขาช่วยข้าไว้
นายกอง!
เราสงสัยว่าเป็นฝีมือโจรที่ผ่านไปมา
แต่ยังชี้ตัวไม่ได้
โชคดีที่ไม่เสียเรือลำอื่นๆ ไปด้วย
การกระทำนี้จงใจ จุดประกายความกังขา ราชินีนาถ
- อย่าได้โอนอ่อน - ข้าจำเป็นต้องแย้งกับเอลฟ์
เราอาจทำการวู่วามไปจริง
อาณาจักรควรมีผู้นำ หาใช่ผู้ลากจูง
เราควรผัดผ่อนการเดินทางไปก่อน
รอให้เราชนะใจประชาชน มาร่วมอุดมการณ์ของท่านมากกว่านี้
ศัตรูเราแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน หรืออาจจะทุกโมงยามที่เราลังเล
อย่าได้ลืมเหตุผลที่เลือกทางนี้ อย่าได้ลืมศรัทธา
คิดว่าข้าลืมได้งั้นรึ
เรายังมีเรืออีกสามลำ กับคำอวยพรของพ่อท่าน
ลอร์ดฮัลบรานด์ว่าอย่างไร
เขารอเราออกเดินทาง
เขาต้องรออยู่แน่
ข้าควรแจ้งสมุทรโยธินให้พักก่อนหรือไม่
เราจะประชุมกันอีกครั้งเมื่อตะวันขึ้น เพื่อตัดสินใจขั้นเด็ดขาด
กำชับลอร์ดฮัลบรานด์ให้มาด้วย
ท่านเสาะหาได้พบสิ่งใดหรือไม่
เอลรอนด์ ยกโทษให้ข้าด้วย
ยกโทษรึ
ข้าไม่ได้บอกเจ้าก่อนหน้านี้
ท่านรู้
ข้าขอร้องจอมกษัตริย์ ขอให้เจ้าร่วมรับรู้กับเราตั้งแต่ต้น
แต่พระองค์สั่งห้ามไว้
แล้ว มิธริล
เป็นทางรอดเดียวของเราแน่รึ
เอลรอนด์ ข้าทดสอบทุกทางแล้ว
ไม่มีสิ่งใดทำให้แสงนั้นจางไปได้
เราเชื่อว่าหากได้ปริมาณมากพอในเร็ววัน
มากพอให้เอลฟ์ทุกตน ได้อาบแสงแห่งวาลาร์อีกครั้ง
ถ้าเช่นนั้น ใช่
ใช่ อาจเป็นทางเดียว
ข้าเสียใจด้วย
เรื่องที่จอมกษัตริย์หลอกลวงข้า
หรือที่เผ่าพงศ์เราต้องพบกับอวสาน หากข้าไม่ผิดคำสาบาน
และทรยศสหาย
ข้าอยู่ในเหตุการณ์นั้น เอลรอนด์ ในคืนที่พ่อเจ้าล่องเรือไป
มนุษย์ผู้เชื่อว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมเทพ
ให้มาออกศึกเพื่อช่วยพวกเรา
ข้าได้ยินแม่เจ้าร้องขอไม่ให้เขาไป
ทั้งวิงวอน ทั้งพร่ำถามว่าเหตุใด ไยจึงต้องเป็นเขา
รู้ไหมเขาตอบอย่างไร
เพราะมีเพียงเขาคนเดียวที่ทำได้
ข้าผิดที่หลอกใช้เจ้า
เรื่องนั้นข้าขออภัย
พรุ่งนี้ ราชินีจะเรียกเจ้าไปพบ
ความเห็นของเจ้าจะชี้เป็นชี้ตายภารกิจนี้
- ช่วยข้า - ข้าช่วยท่านมาพอแล้ว
ถือว่าช่วยตัวเจ้าเอง
เลิกสู้กับข้า แต่มาร่วมมือกันต่อสู้กับมัน
ไม่นานนี้เอง มนุษย์อย่างข้า ร่วมต่อสู้อยู่ฝั่งพวกเขา
มนุษย์อย่างเจ้า แต่ไม่ใช่ตัวเจ้า
ท่านคิดผิด
ท่านไม่รู้ว่าข้าทำอะไรไป ก่อนลงเอยบนแพนั่น
ท่านไม่รู้ว่าข้ารอดมาได้ยังไง
หรือเราทุกคนรอดมายังไง
เมื่อคนเหล่านั้นรู้เข้า พวกเขาจะขับไล่ข้า
ท่านก็ด้วย
บางครั้งการพบแสงสว่าง ก่อนอื่นต้องสัมผัสกับอนธการ
ท่านรู้จักอะไรบ้างล่ะ เรื่องความมืด
กริชนี้ของใครกัน กาลาเดรียล
ท่านเสียใครไป
พี่ชายข้า
เกิดอะไรขึ้นกับเขา
เขาถูกสังหาร
ในสถานที่มืดมิดไร้สิ้นความหวัง
ด้วยน้ำมือของข้ารับใช้เซารอน เท่านี้พอหรือยัง
งั้นนี่คือการแก้แค้นใช่ไหม
เราไม่อาจกลืนน้ำทะเลเพื่อดับรสขมขื่น
งั้นเพราะอะไร ทำไมท่านสู้ไม่เลิก
ท่านขอให้ข้าไปที่แห่งเดียว ที่ข้าสาบานไว้ว่าจะไม่กลับไปอีก
อย่างน้อยก็ช่วยบอกเหตุผลมา
ทำไมท่านสู้ไม่เลิก
เพราะข้าหยุดไม่ได้
คณะนักรบในบัญชาต่อต้านข้า
สหายใกล้ชิดที่สุด สมคบคิดกับกษัตริย์เนรเทศข้า
แต่ละคนทำลงไป...
เพราะพวกเขาแยกไม่ออกแล้ว ระหว่างข้า...
กับความชั่วร้ายที่ข้าผจญ
เสียใจด้วย
เรื่องพี่ชายท่าน
เรื่องทั้งหมดนั้น
ข้าเสียใจด้วย
ความเสียใจของเจ้าไม่อาจบรรเทา ความเจ็บปวดของข้า
เช่นเดียวกับที่ค้อนคีมช่วยอะไรเจ้าไม่ได้
เจ้าไม่มีวันพบความสงบที่นี่
ข้าก็เช่นกัน
ไม่มีทางได้พบกับความสงบอย่างถาวร
นอกจากทางที่อยู่โพ้นทะเลนั้น
ข้าสู้มาหลายร้อยปีเพื่อแสวงหามัน
เจ้าจะได้พบมันด้วยวิธีเดียวกัน
ข้ารอวันนี้มานานเหลือเกิน
วันที่พวกท่านจะกลับมา
มาช่วยเราออกจากที่ต่ำตมโสโครก
และรับเราไปอยู่เคียงข้างท่าน ในที่ซึ่งเป็นของเรา
ข้าสาบานว่าจะรับใช้ท่านชั่วนิรันดร์
ข้าสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อเซารอน
ท่านคือเซารอนใช่ไหม
เดี๋ยว...
ข้ารับใช้ท่านก็ได้ จะเป็นใครก็ช่าง
พันธะนี้เกิดได้ด้วยเลือด
วัลเดรก
วัลเดรก อย่า
ไม่นะ
อย่า
ไม่
ไม่!
ครั้งหน้ายกเล็งให้ดี
อย่าไปหวั่นเกรงสายธนู
เสียเวลาสอนข้าไปทำไม
เพราะข้าใช้เวลาสองร้อยกว่าปี
กว่าจะมีความกล้ามาอยู่ตรงนี้ในคืนนี้
เจ้าใช้แค่ 14 ปี
และเราต้องใช้มันต่อสู้สิ่งที่กำลังจะมา
ตั้งแต่ข้าเกิด พวกท่านจับตาดูเรามาตลอด
นับทุกคำร่ำลือ
มีดในครัวทุกเล่มที่คมเกินไป
พวกเรากำลังจะถูกฝังในหอคอยนี้
มายอมถูกฝังกับเราด้วยทำไม
เพราะระหว่างที่นับคำร่ำลือกับใบมีด
ข้าก็ได้รู้จักเจ้าของเสียงและมือเหล่านั้น
พวกเราหนีไปครึ่งหนึ่ง
แต่อีกครึ่งยังอยู่
รวมทั้งเจ้า
ดังนั้นยกขึ้นเล็งให้ดี
มีเรื่องที่ท่านยังไม่รู้
ข้าเคยเห็นมาก่อน
มันเป็นกุญแจ
สร้างจากอาคมที่ลืมเลือนของศัตรู ใช้พันธนาการบรรพชนพวกท่านให้เป็นทาส
กุญแจไขอะไร
ข้าไม่รู้
แม่ทัพของศัตรูพูดถึงการเป็นเทพ
ทำให้ดินแดนนี้เป็นที่อาศัยของออร์ค
ไม่ว่าเขาวางแผนอะไรไว้ เราแน่ใจได้เรื่องหนึ่ง
ศัตรูเรารู้ว่าลูกท่านมีของที่เขาต้องใช้
อีกนานแค่ไหน
ไม่กี่วัน
อาจแค่ไม่กี่ชั่วโมง
เรายังรอดกันได้ บรอนวิน
ยังมีหนทาง
ต้องมี
มีอยู่ทางหนึ่ง
ไม่ได้ ถ้ายอมหมอบแก่ศัตรู ท่านจะพรากทุกอย่างไป
จากลูกท่าน และลูกหลานของเขา
คนของท่านใช้เวลาทั้งยุค กว่าจะกลับสู่หนทางที่ถูกต้อง
ท่านจะทำลายทุกอย่าง ในจังหวะสิ้นหวังเท่านี้เองรึ
ต้องมีทางอื่น
ว่ามาสิ ข้าขอร้อง
เห็นไหม
ท่านทำถูกแล้วที่จับตาดูพวกเรา
เพราะชะตาเราถูกลิขิตมาให้เข้าสู่ทางมืด
เราอยู่รอดมาได้ด้วยวิธีนี้
นั่นคงเป็นธาตุแท้ของเรา
เราจะเป็นอย่างนี้เสมอไป
สิ่งนี้มีภยันตรายร้ายแรง ไม่ใช่แค่กับชีวิตเรา
เมื่อครั้งมอร์กอธทำสงคราม ทั้งทวีปถึงกับจม
มันจะสร้างความสยดสยองแบบใด ยังไม่มีใครรู้
ถ้าศัตรูได้มันไป
เรามีอำนาจอะไรไปหยุดเขาได้
มองไปรอบๆ สิ มันจบแล้ว
- ยังก่อน - ในไม่ช้า
พอมันยกทัพมา หอคอยนี้จะล่มสลาย
นัมพัต!
เจ้ากุเรื่องขึ้นเองใช่ไหม
ดีซาอยากได้โต๊ะใหม่มาหลายปี
เอาน่ะ ไม่เห็นจะหนักเท่าไร
ใจข้าไม่ได้แบกรับน้ำหนักของโต๊ะนี้
แล้วไม่ระบายออกมาล่ะ
เพราะเมื่อระบายไป นั่นอาจแบ่งเบา คนละครึ่งหรือหนักถึงสองเท่า
ขึ้นกับใจที่รับฟัง
เคราอาวเล! อย่าพูดจาน้ำท่วมทุ่ง
ขอเนื้อๆ เน้นๆ เป็นพอ
ข้ามิได้จริงใจกับเจ้า ดูริน
ข้ามิได้ไปคาซัด-ดูมเพื่อแสวงหาไมตรี แต่เพราะมีเป้าหมายใหญ่
ข้าไม่รู้มาก่อน
แต่ข้าไปเพราะมิธริล
ทำไม
หากไม่ได้มันมา
เผ่าพันธุ์ข้าต้องจากทวีปนี้ไป ก่อนฤดูใบไม้ผลิ มิฉะนั้นต้องดับสูญ
ดับสูญรึ
ดับสูญอย่างไร
วิญญาณอมตะของเรา จะลดด้อยถอยเข้าสู่ความว่างเปล่า
ค่อยๆ เลือนราง
จางหายกลายเป็นเงา
ถูกกระแสแห่งกาลพัดพาไป
ชั่วนิรันดร์
ชะตากรรมเอลฟ์ทั้งเผ่าพันธุ์ อยู่ในมือของข้าหรือนี่
ดูจะเป็นเช่นนั้น
พูดอีกทีซิ
ชะตากรรมเอลฟ์ทั้งเผ่าพันธุ์ อยู่ในมือของเจ้า
มือใครนะ
มือเจ้า
จัดเสื้อขนนกย้วยย้ายของเจ้า แล้วออกเดินได้ละ
- ดูริน... - อย่าเพิ่งขอบใจข้า
หาทางเกลี้ยกล่อมพ่อข้าให้ได้ก่อน ค่อยขอบใจทีหลัง
ทีนี้จะไปกันได้หรือยัง
ทางกลับบ้านตั้งไกล
แดดแรงจนเริ่มจะแสบท้อง
มีข้อแม้เดียว บอกดีซาว่าโต๊ะนั่นข้ามอบให้
อย่าได้คืบจะเอาศอกน่ะเอลฟ์
ลอร์ดฮัลบรานด์ พระราชินีนาถเรียกตัวท่าน
ดูสิ ใครมีพ่อหาตำแหน่งให้อีกแล้ว
ข้าพิสูจน์ตัวเอง เหมือนกับเจ้า
ทหาร
ไปรายงานกับนายอัศวรักษ์
นึกว่าข้าอยู่กองทหารม้า
ใช่
ล้างคอกม้า
ทหาร!
ตรวจเส้นแนว!
กางใบ!
มุ่งหน้าตะวันออกเฉียงเหนือ
ไปมิดเดิ้ลเอิร์ธ
ตะวันจะล่วงลับไกล
หล่นพ้นใต้แนวภูผา
ยอดหอส่องแสงมา
จากลาต้องจำจร
แดดรอนดับลาลับไป
หลับบนทรายกับริมคอน
แลกทุกอย่างที่เคยรู้
สู่อนาคตไม่แน่นอน
เรียกให้มา เรียกให้มา แดนแสนไกลห่าง
ออกท่องโลกเดินทาง ในวันพเนจร
ออกท่องโลกเดินทาง
ในวันพเนจร
น้ำดื่มแค่พอประทัง
อาหารแค่กันอดตาย
หมดแรงจะก้าวไป แต่หนทางไม่รอรั้ง
สองขาเราก็สั้นนัก ถนนนั้นช่างยาวไกล
ไม่ได้หยุดแม้ทุกข์กาย
แค่ปลอบใจนี้ด้วยเพลง
ร้องเป็นเพลง ร้องเป็นเพลง บรรเลงแสนไกลห่าง
ลุกเถิด มานำทาง ในวันพเนจร
โปรดมาหาตามคำมั่น
ในวันพเนจร
ที่สุดตอบขานรับเรา
ผ่านไอหนาวยะเยือกก่อน
ผู้ฉงนหรือคนจรใช่ว่าหลงสูญทางไม่
แม้ตรมโศกจมน้ำตา
แม้แลกมาอย่างอาลัย
แต่คนจรใช่ว่าหลงจากโลกนี้เมื่อไร
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
ผู้ตรวจสอบงานแปล