รวบรวมไพร่พล ถึงเวลาแล้ว
ศัตรูเรามุ่งมั่นจะโจมตี
ใครในที่นี้จะลุกขึ้นมาสู้
เจ้าจะตายกันหมด
ข้ารอวันนี้มานานเหลือเกิน
ข้าขอสาบานจะภักดีต่อเซารอน
พวกเราไปกันครึ่งหนึ่ง
แต่อีกครึ่งยังอยู่
ทำไมข้าไม่ได้รับเลือก
ไหนว่าเจ้าจะไปตะวันตก
ยังไปไม่ได้จนกว่าข้าจะได้ทำเรื่องที่มีค่า
ข้าเพิ่งโน้มน้าวนูเมนอร์ให้ส่งเรือห้าลำ
กับทหารอีกห้าร้อยไปช่วยคนของเจ้า
และให้เขาเทินมงกุฎกษัตริย์ไว้บนหัวเจ้า
ท่านกำลังขอให้ข้า ไปที่ซึ่งข้าสาบานว่าจะไม่กลับไปอีก
ทำไมไม่เลิกสู้
เพราะข้าหยุดไม่ได้
ไปกับข้า ร่วมกันไถ่ถอนสายโลหิตของเราสอง
มุ่งหน้าตะวันออกเฉียงเหนือ สู่มิดเดิ้ลเอิร์ธ
นี่ไม่ใช่ดาบ มันคือพลัง
เคยได้ยินชื่อเซารอนไหม
ข้าเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน
มันเป็นกุญแจ
แม่ทัพฝ่ายศัตรูพูดว่าจะให้ออร์ค อยู่อาศัยในดินแดนนี้
ไม่ว่าเขาวางแผนอะไรไว้ เราแน่ใจได้เรื่องหนึ่ง
ศัตรูรู้ว่าลูกท่านมีสิ่งที่เขาจำเป็นต้องใช้
อีกนานแค่ไหน
อาจไม่กี่ชั่วโมง
เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์ - แหวนแห่งอำนาจ
ชีวิตใหม่
ท้าทายมรณะ
บุตรแห่งข้า
เราอดทนกันมามาก
เราปลดเปลื้องพันธนาการ
ข้ามภูเขา ทุ่งหญ้า
ความหนาวเหน็บและรกร้าง
จนเท้าชุ่มเลือดเปรอะผืนดิน
จาก เอเรดมิธริน ถึง เอเฟลอาร์เนน
เราเคยสู้ทนกันมา
แต่คืนนี้ มีอีกหนึ่งการทดสอบ รอคอยเราอยู่
ศัตรูของเราอาจอ่อนแอ จำนวนแค่หยิบมือ
แต่ก่อนจะสิ้นคืนนี้ พวกเราหลายคนอาจไม่รอดกลับมา
ทว่าเป็นครั้งแรกที่เจ้าจะได้สละชีพ
ไม่ใช่เยี่ยงทาสไร้ชื่อในถิ่นกันดาร
แต่ในฐานะพี่น้อง
ในฐานะพี่น้องหญิงชาย ในบ้านของเรา
นัมพัต
เพราะคืนนี้ เราจะยื่นฝ่ามือเหล็กแห่งอุรุกออกไป
ฉวยยึดแผ่นดินนี้มาครอบครองเป็นของเรา
นัมพัต นัมพัต
หาให้เจอ
ทุกคน กระจายกันไป หามัน
อย่าถือสาเลยนะ ท่านบิดา แต่เขาอยู่ไหนหรือ
เกิดอะไรขึ้นกับเซารอน
ไม่เห็นแม้แต่เงา มันคงไหวตัวทันหนีไปได้
ไม่ เอลฟ์ยังอยู่ที่นี่
ข้าได้กลิ่นมัน
รับทราบ ท่านบิดา
บนนี้
เอามันลงมา
หนีออกมาเดี๋ยวนี้
เปิดประตูนั่น
หนีไป
ท่านบิดา ท่านต้องหนีก่อน
ท่านต้องไป
มีกี่คนที่รอดมาได้
เรามีเวลาแค่ไหน
ไม่มากนัก
เร็วเข้า เราต้องเตรียมหมู่บ้านให้พร้อม
ไม่เป็นไร เบเร็ค ไม่เป็นไรนะ
ชักใบขึ้น
นึกว่าทหารเข้านอนกันหมดแล้ว
ขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าแค่...
หวังจะได้เห็นแผ่นดินคนแรกรึ
ตามสบาย
อีกไม่กี่อึดใจเจ้าจะได้เห็นแล้ว
ท่านมองเห็นมันแล้วรึ
เห็นมาเกือบชั่วโมงแล้ว
สายตาเอลฟ์ช่างกว้างไกลนัก
แต่กระนั้น ข้ากลับไม่เคยเห็นเจ้า
กวัดแกว่งดาบหรือกางใบเรือ
เจ้าประจำตำแหน่งใด
กวาดคอกม้า
อย่าได้รังเกียจงานว่าต่ำต้อยเกินใจ
ผู้ถ่อมตนเคยรักษาอาณาจักรซึ่ง ผู้หยิ่งทระนงล้วนนำพาไปพินาศมาแล้ว
ข้าไม่ได้ร่วมภารกิจ เพราะอยากถ่อมตน ท่านแม่ทัพ
แล้วมาร่วมเพราะเหตุใดเล่า ทหาร
ข้าแค่อยากหนีมา
ให้ไกลจากที่นั่นเท่าที่ทำได้
นูเมนอร์น่ะรึ
ไม่ใช่นูเมนอร์
หรือที่จริง ไม่ใช่นูเมนอร์จริงแท้
ถ้ามันเคยมีอยู่
มันเคยมีอยู่
มันยังอยู่...
ต่อให้อยู่ในหัวใจคนกวาดคอกม้าผู้ต่ำต้อย
อิซิลดูร์
ข้าควรดูออกแต่แรก
รูปเค้าเจ้าคล้ายกับพ่อ
คนบอกเสมอว่าข้าเหมือนแม่มากกว่า
ทหาร
ท่านนายกอง
แม่ของเขา...
เกิดอะไรขึ้นกับนาง
ช่างแปลกนัก
ชีวิตนี้ ข้ามักจะมองไปทางตะวันออก เพื่อชมดวงอาทิตย์โผล่พ้นทะเล
และทางตะวันตกยามมันกลับสู่แผ่นดิน
เรากำลังแล่นเรือเข้าหาอรุณรุ่ง แต่สำหรับข้า
กลับรู้สึกเหมือนรัตติกาลมาเยือน
นางจมน้ำตาย
เห็นฝั่งแล้ว เกล้ากระหม่อม
เราจะทอดสมอกันนานเท่าใด
ล่องเข้าเทือกเขาใช้เวลาหนึ่งวันเต็ม
จากตรงนั้นขี่ม้าอีกวัน เข้าสู่หุบเขาทางตะวันออก
ส่งสัญญาณแจ้งเรือลำอื่นๆ
สั่งให้เร่งความเร็วเต็มที่
เกินความสามารถของเราที่จะทำลายมัน
ท่านจะซ่อนไว้ที่ไหน
ต้องไม่ให้ใครรู้
แม้แต่ท่าน
เห็นศัตรูของเราแล้ว
เราเคยรอดเงื้อมมือพวกมันมาได้
เราต้องพากันรอดไปอีกครั้ง
คืนนี้
ตำแหน่งเรามีความได้เปรียบ
แต่ในการนั้น เราต้องล่อศัตรูเข้ามาใกล้
ต้องรอจนกว่าออร์คทุกตน
ข้ามสะพานนั้นมา จากนั้นค่อยโจมตีพวกมัน
งานนี้ทุกคนจะได้ทดสอบความกล้า
จงเผชิญกับมัน
ใครที่สู้ไม่ไหว ขอให้ไปหลบข้างใน
ตรงนี้จะเป็นป้อมของเรา เป็นจุดล่าถอย
ทุกท่าน ทำใจสู้เข้าไว้
ข้าเคยเห็นกองทัพที่เล็กกว่านี้ เอาชนะข้าศึกที่แกร่งกว่านี้มาได้
ในไม่ช้า ตะวันจะลับไป
ทำหน้าที่ของท่าน แล้วข้าให้สาบาน ท่านจะได้เห็นอรุณรุ่งอีกครั้ง
- เชื่อกันหรือไม่ - เชื่อ
- เชื่อหรือไม่ - เชื่อ
เข้าประจำที่
แล้วข้าล่ะ
โรงเตี๊ยม
ในโรงเตี๊ยมมีแต่คนบาดเจ็บกับเด็ก ข้าสู้ได้
แม่รู้ว่าเจ้าทำได้
แม่จึงต้องให้เจ้าอยู่ในนั้น คอยปกป้องผู้ที่ป้องกันตัวเองไม่ได้
ไปกันเถอะ
จำตอนข้าเด็กๆ ได้ไหม ที่ข้าเคยฝันร้าย
จำได้สิ
จำได้ไหมว่าแม่เคยบอกยังไง
ตอนที่แม่กอดข้าในความมืด
ช่วยพูดกับข้าอีกทีได้ไหม
"ในที่สุดแล้วความมืด เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยในชีวิตที่จะผ่านพ้นไป
"ยังมีแสงสว่างและความงามสูงส่ง
"ที่ความมืดไม่อาจแผ้วพานได้
"ตามหาแสงสว่าง...
"แล้วความมืดจะไม่พานพบเรา"
ลาก่อนนะแม่
ท่านพร้อมหรือไม่
ไม่ ท่านล่ะ
เมล็ดอัลฟิริน
เป็นธรรมเนียมในหมู่เอลฟ์
ปลูกไว้หนึ่งต้น ก่อนเริ่มทำศึก
ชีวิตใหม่ เพื่อท้าทายความตายรึ
เชื่อกันว่าเทพีวาลาร์องค์หนึ่ง
คอยเฝ้าดูสรรพชีวิตซึ่งเติบโต
และคุ้มครองผู้เพาะปลูกดูแลมัน
ที่เหลือ...
ไว้ค่อยปลูกหลังการสู้รบจบลง
ในสวนแห่งใหม่
ข้ากับท่าน
และธีโอ
อยู่ด้วยกัน
สัญญานะ
พวกมันมากันแล้ว
โธ่ถัง...
ไอ้พวกโง่มันเล็งพลาด
ไปเลย
พวกมันไปที่โรงเตี๊ยม
- สู้ตายเพื่อเซาท์แลนด์ส - สู้ตายเพื่อเซาท์แลนด์ส
แผ่นดินของเรา
กล้ายิ่งกว่ากล้านะ เอลฟ์ ยิ่งกว่ากล้า
บรอนวิน
เมื่อกี้นั่นพวกเดียวกับเรา
นึกว่าเราจะเลี้ยงดูพวกนั้นไว้เฉยๆ รึ
มันต้องชดใช้...
พวกเจ้าทุกคนก็เหมือนกัน
เทรดวิล
แม่
ทุกคน กลับเข้าป้อม
ไป
เข้าไปในโรงเตี๊ยม
โรงเตี๊ยม
ทุกคน
ไป
โต๊ะ
เร็วเข้า
เร็วๆ
แม่
ช่วยเขาก่อน
ไม่
เราจะช่วยท่าน
แม่
ธีโอ...
เจ้าต้องห้ามเลือด
ข้าไม่รู้...
ถ้าเจ้าไม่ทำ แม่จะตาย เข้าใจไหม
ธีโอ
แม่ ทำใจดีๆ ไว้นะ
อภัยให้ข้า
กดแผลไว้
เผา...
แม่ตัวเย็นเฉียบ เสียเลือดไปมาก
ไม่
นางพูดว่า "เผา"
เมล็ดอัลฟิริน เราต้องใช้ไฟปิดปากแผล
ไปจุดฟืนมา เร็วเข้า
ไม่
ไป
ฝั่งนี้
เอาสิ
พอแล้ว
บรอนวิน
- แม่ - บรอนวิน
ตื่นสิ แม่
นัมพัต
นั่งลง
ของที่ข้าตามหา
เอามาให้ข้า
ปล่อยพวกเขา
แล้วข้าจะตัดสินเอง
ไยต้องสละชีวิตพวกเขาเพื่อเรื่องเล็กน้อย
ถัดไปเป็นหญิงนั่น
ไม่นะ
- เดี๋ยว - ธีโอ
มันอยู่ใต้นี้
มันอยู่ข้างล่างนั่น
ไม่นะ
ธีโอ
ข้าขอโทษ
วัลเดรก ข้ามีงานให้ทำ
มันทุกคนต้องตาย
ออนทาโม
ไปเลย
ท่านพ่อ
- ข้าไม่เป็นไร - ข้านึกว่าท่าน...
พ่อไม่เป็นไร อิซิล
ทหาร
แม่ทัพของมันอยู่ไหน
สิ่งที่อยู่กับเขา...
อย่าให้เขาหนีไปกับมันได้
นั่นใครน่ะ
แม่ทัพแห่งแดนเหนือ
กาลาเดรียล
โนโร ลิม
ไปเลย
จำข้าได้ไหม
ไม่ได้
หยุด
เราต้องใช้เขาตัวเป็นๆ
ข้าต้องใช้เขาตัวเป็นๆ
ท่านไม่รู้หรอกว่ามันทำอะไรไปบ้าง
ข้าเคยทำร้ายคนที่เจ้ารักรึ
ผู้หญิงรึ
หรือว่าลูก
หุบปากของเจ้า
ฮัลแบรนด์ วางดาบเสีย
เราไม่อาจกลืนน้ำทะเล เพื่อดับกระหายความขื่นขม
เจ้าคิดว่าไง
ข้าชอบภูเขานะ
เจ้ากำลังจะได้ไปดูชัดๆ
แม่ทัพกาลาเดรียลกำลังรวบรวมคณะ
ตามล่าออร์คที่หนีไปได้
แล้วข้าก็ดึงดัน จองที่ให้เราสองคนจนได้
แล้วออนทาโมล่ะ
ข้าว่าจะอยู่แถวนี้สักพัก อยู่ช่วยเหลือคนพวกนี้ก่อน
- สัปดาห์เดียวก็เข็ดกับการรบแล้วรึ - ครั้งเดียวในชีวิตก็พอแล้ว
คณะที่ว่านั่น ออกเดินทางกันเมื่อไร
ไม่รู้แน่หรอก แต่ก็จนกว่านางจะซักเขาจนพอใจ
เมื่อครั้งยังเด็ก ข้าได้ยินเรื่องของเอลฟ์ ผู้ถูกมอร์กอธจับไป
ถูกทรมานร่าง บิดเปลี่ยนวิญญาณ
กลายเป็นชีวิตใหม่ซึ่งพินาศ
เจ้าเป็นหนึ่งในนั้นใช่หรือไม่
มอริออนดอร์
บุตรแห่งอนธการ
ออร์คกลุ่มแรก
อุรุก
เราชอบให้เรียกว่าอุรุก
แม้แต่มอริออนดอร์ ต้องรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย
ข้าตามหานายของเจ้า
มันอยู่ไหน
เซารอนอยู่ที่ไหน
เราน่าจะนำตัวนักโทษออกไปสู้แสง
หลังจากมอร์กอธพ่าย
ผู้ที่ท่านเรียกว่าเซารอน...
ได้อุทิศตนเพื่อเยียวยามิดเดิ้ลเอิร์ธ
รวมดินแดนพังพินาศ ให้กลับคืนสู่ความเรียบร้อย
เขาหมายมั่นจะปลุกปั้นพลัง
มิใช่กำลังแห่งเนื้อหนังมังสา
แต่เป็นอำนาจแห่งเจตนา
พลังแห่งภพเร้นลับ
เขาขอให้ไพร่พลที่มี ติดตามเขาขึ้นไปไกลทางเหนือ
แต่ถึงแม้จะเพียรพยายาม...
บางอย่างก็ยังขาดหายไป
เสี้ยวเงาแห่งอาคมมืด
มันหลบเร้น ซ่อนกระทั่งจากเขา
แม้เขาหลั่งเลือดไปมากมายเพื่อไล่ล่ามัน
ส่วนข้า...
ข้าเสียสละลูกๆ ไปมากแล้ว เพราะความมุ่งมาดปรารถนาของเขา
ข้าจึงฟาดฟันใส่ร่างนั้น
ข้าสังหารเซารอน
ข้าไม่เชื่อ
ท่านไม่อาจปักใจเชื่อว่าอุรุกสามารถ
ทำเรื่องที่คนของท่านทั้งกองทัพทำไม่ได้
ข้าไม่อาจปักใจเชื่อว่า เจ้าเป็นนายหนึ่งเดียวของกองทัพนี้
ลูกๆ ของข้าไม่มีนาย
พวกมันไม่ใช่บุตร พวกมันเป็นทาส
แต่ทุกรายล้วนมีชื่อ มีหัวใจ
- หัวใจที่สร้างโดยมอร์กอธ - เราเป็นผลงานของพระผู้สร้าง
บุตรแห่งผู้ครองอัคคีเร้นลับ เช่นเดียวกับท่าน
เราคู่ควรแก่การมีลมหายใจ
คู่ควรแก่การมีบ้านเฉกเช่นกัน
อีกไม่นาน
แผ่นดินนี้จะเป็นของเรา แล้วท่านจะเข้าใจ
ไม่
เผ่าพันธุ์เจ้าเกิดจากความผิดพลาด
สร้างมาล้อเลียนเย้ยหยัน
ต่อให้ต้องใช้เวลาทั้งยุค ข้าขอปฏิญาณจะกำจัดพวกเจ้าให้สิ้นซาก
แต่เจ้าจะได้มีชีวิตอยู่
เพื่อที่ว่าสักวันหนึ่ง
ก่อนจะแทงกริชทะลุหัวใจอาบพิษของเจ้า
ข้าจะกระซิบข้างหูตั้งชันของเจ้า
ให้รู้ไว้ว่าทายาทของเจ้าตายหมดสิ้น
และเผ่าพันธุ์อัปยศนี้ดับสูญไปกับเจ้า
ข้าคงไม่ใช่เอลฟ์เพียงหนึ่งเดียวเสียแล้ว
ที่ถูกอนธการกลืนกลาย
การเสาะหาผู้สืบอำนาจมอร์กอธ
น่าจะจบลงเมื่อท่านมองเงาสะท้อนตนเอง
หรือข้าน่าจะเริ่มจากสังหารเจ้า เจ้าออร์คพ่นน้ำลาย
กาลาเดรียล
อุรุก...
เจ้าเป็นใคร
ขอบใจ
ที่ยั้งมือข้าไว้
ท่านยั้งมือข้าก่อน
ไม่ว่าเขาเคยทำอะไรต่อเจ้า
และไม่ว่าเจ้าเคยทำอะไรไป
จงเป็นอิสระจากมัน
ข้าไม่เคยเชื่อว่าจะทำได้...
จนกระทั่งวันนี้
ได้ต่อสู้เคียงข้างท่าน ข้า...
ข้ารู้สึก...
ถ้าข้ายึดเหนี่ยวความรู้สึกนั้นไว้ได้
เก็บรักษามันไว้ตลอดกาล
ตรึงมันไว้กับตัวตนที่เป็นอยู่ ข้าก็จะ...
ข้ารู้สึกได้เช่นกัน
ลอร์ดฮัลแบรนด์ พระราชินีนาถอยากพบท่าน
พระราชินีนาถ
ข้าเป็นหนี้บุญคุณ... ผู้คนของข้ารอดมาได้เพราะพระองค์ท่าน
เท่าที่เรารู้ พวกเขารอดมาได้เพราะเจ้า
ข้าไม่ได้ตั้งใจแบกรับภาระนี้ไว้เลย
ผู้นำชั้นยอดบางคนก็เป็นเช่นนั้น
แต่ถ้าเจ้าอยากปลดเปลื้องภาระนี้
เราอาจช่วยได้
เรียกหาข้ารึ เกล้ากระหม่อม
บรอนวิน...
นี่คือลอร์ดฮัลแบรนด์
บรอนวิน
จริงหรือไม่ ท่านคือราชา แห่งพันธสัญญาของเราจริงหรือไม่
จริง
ขออวยชัย
ราชาแท้จริงแห่งเซาท์แลนด์ส
มนุษย์ที่นี่เฝ้ารอเวลานี้มานานแสนนาน
แต่หาได้เทียบเท่ากับเหล่าเอลฟ์
อย่าทรมานตัวเองเลย
หลายคนจะทำแบบเดียวกัน ถ้าตกที่นั่งเดียวกับเจ้า
ท่านไม่เข้าใจ
ข้าไม่ได้แค่รู้สึกผิด
ข้ารู้สึกสูญเสีย
สูญเสียรึ
ตอนถือมันไว้ในมือ
ข้ารู้สึก...
มีอำนาจ
งั้นต้องกำจัดมันไป
ตัดใจทีเดียว
ยังไงล่ะ
เอาให้พวกนูเมนอร์
ให้เขาโยนทิ้งลงมหาสมุทร ระหว่างทางกลับบ้าน
ใจเย็นๆ เบเร็ค นิ่งไว้
แค่โดนข่วนนิดเดียว ไม่เป็นไรนะ
นี่... เบเร็ค
ระวังนะ
อาธาเอ...
โน อีดิ ฮี
ท่านทำอย่างไร
แผลบนตัวไม่ได้กวนใจมัน
แผลของคนบนหลังมันต่างหาก
ข้าไม่ได้บาดเจ็บ
ยามเมื่ออาชาแห่งเวสเทิร์นเนส เข้าสู่สนามรบ
มันผูกพันธะกับทหารผู้ขี่อย่างที่ไม่อาจทำลาย
เวลาผ่านไป ทั้งสองจะเป็นหนึ่งเดียวกัน
รับรู้แม้แต่ความรู้สึกที่ซ่อนลึกสุดใจ
- ท่านเข้าใจความรู้สึกของมันรึ - ไม่ใช่
มันเข้าใจเจ้า
ท่านไปศึกษาเรื่องนี้มาจากไหน
จากแม่ของเจ้า
ท่านจะสอนข้าได้ไหม
อูดูน...
หาที่กำบัง
พระราชินี
เบเร็ค
วาลันดิล
ไปทางกำแพง
- ธีโอ - ธีโอ
คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม