De quen é a daga, Galadriel?
O meu irmán matárono os servos de Sauron.
Trala derrota de Morgoth, aquel a quen lle chamas Sauron
buscaba crear un poder, non físico, senón sobre a vontade.
Matei a Sauron.
Non cho creo.
Vive!
Dilly, afasta!
Pero pese a tódolos esforzos, o noso declive acelerouse.
O mithril é a nosa única salvación.
Nada diminúe a luz del.
-Rei Durin... -Abonda!
Non arriscarei vidas de ananos para que os elfos enganen a morte.
Vou ir á Terra Media.
Todo o que te agarda alí son tebras.
Refuxiádevos!
Non!
Onde está o meu fillo?
Adar!
Deixemos esta terra atrás.
-Loitando ao teu lado, sentín... -Sentino tamén.
Isto precisa medicina élfica.
Forza para o rei!
Onde vas?
-Avisalo do que vén. -Soa?
Non estará soa.
ERYN GALEN GRAN FRAGA VERDE
Non es perigo ningún.
Es bo.
Nori?
Vimos servirvos, señor Sauron.
O SEÑOR DOS ANEIS: OS ANEIS DE PODER
Gil-galad chega mañá,
esperando unha solución para salvar o Reino elfo.
E non a temos.
Oxalá houbese algún xeito...
de facer máis con menos.
O mesmo Sol empezou como algo non meirande cá palma da miña man.
E como poderiamos igualar os poderes que forxaron o Sol?
Non nos queda tempo, Celebrimbor.
Debemos informar o Alto Rei que fracasamos.
Logo, os elfos débense preparar para deixar estas costas. Para sempre.
Galadriel?
Elrond!
Que pasou?
Unha lanza inimiga. Hai seis días.
Cabalgamos sen parar.
Podedes axudalo?
Volve á vida...
Rei das Terras do Sur? Como tropezaches con el?
Que fas aquí?
Que fas ti aquí?
Ven. Temos moito que falar.
Non te debera subir a aquel barco.
Debera confiar en ti. É un erro que non repetirei.
Saltei do barco.
Porque o corazón me dicía que non merecía regresar aínda.
Sabía que a miña tarefa aquí aínda non rematara.
E ao saír á superficie, non puiden máis que nadar
e pregar que elixira ben.
Non crucei ese mar bravo...
para afogar agora.
Nin te deixarei afogar.
Boteite en falta.
Que debemos facer?
O único que podemos.
Nadar.
Quen anda aí?
Quen anda aí? Déixate ver.
Está Galadriel aquí?
Non.
Non deberías estar descansando?
Que lugar é este?
Era o taller de Celebrimbor.
O gran Celebrimbor?
Non andará por aquí?
Pois... a verdade é que si.
Celebrimbor...
O mestre que tiven
falaba das marabillas que faciades.
Non pensei que tería ocasión de velas en persoa.
Es ferreiro?
Pois... non tan bo coma vós.
E as xemas estas? Nunca vira nada igual.
Para que pensades usalas?
A xoiaría de Feänor deu captado esencia de Valinor.
E iso busco para a Terra Media.
Que mineral máis peculiar. Que é?
Non hai abondo.
Para que?
Por favor.
Probastes a mesturalo con outros? Para aproveitalo mellor.
Con este non conviría.
-E logo? -Precisamos tal cantidade
que iso diluiría moito as súas virtudes únicas.
Perdoade, pero aínda quedando por necio,
non podería a aliaxe idónea amplificar tales virtudes?
Amplificalas?
Onde me formei, os metais preciosos eran escasos.
E aprendemos a mesturalos para potenciar virtudes e ocultar fallas.
Vin engadir níquel ao ferro para facer follas máis lixeiras e fortes.
Non haberá algunha aliaxe para potenciar o voso mineral?
Pois é... unha idea interesante.
Considerádeo... un don.
Pronto percorrerá o camiño que leva a todo home cara á fin.
Bandeiras negras encherán o noso porto.
Teremos o deber de facerlle unha tumba,
para darlle en pedra a inmortalidade que ningún home,
nin sequera un rei, pode lograr en vida.
Debuxantes de todo Númenor foron chamados para captar o rostro del,
para que propoñan un deseño.
De tódolos aprendices,
escolléusevos para propoñerdes un tamén.
Nos vindeiros días,
cada un teredes unha hora co rei.
Aproveitádea ben.
Sei a que andaches no medio da noite,
-cando facías a todos durmindo. -Perdoade.
A vosa criada volverá decontado, maxestade.
Entón aínda queda tempo.
Tempo para que?
Para avisarte, pequena Míriel.
-Enganádesvos, non son... -Raíña aínda? Non.
Mais seralo. E avísote:
se os vellos costumes non se restauran pronto,
a illa caerá.
Axuda!
Para o rei! Axuda!
Ven. Debes subir.
Pero non fagas coma min. Botei moito mirando.
E agora, xa non distingo o que é do que foi,
o que foi do que será.
Un obxecto. Para toda a Terra Media.
Sei que soa estraño, Alto Rei,
pero debemos probar calquera solución.
E que tipo de obxecto?
Sería máis pequeno do que imaxinabamos.
Algo para poder levar...
-Un cetro. -Espada?
Ou se cadra... unha coroa.
Por que iso?
A forma circular será a ideal.
Permitirá que á luz se curve sobre si nun círculo continuo,
xerando un poder que será practicamente ilimitado.
E poriades todo ese poder sobre un único ser?
Non calquera, Alto Rei. Vós.
Perigosos murmurios eses.
Ás veces o camiño perigoso é o único.
Ou eu non estaría aquí.
E non deberías estar.
Alto Rei, só pedimos tempo
para reunir os ferreiros e probar a teoría.
Quédanos pouco.
-Por iso... -Menos do que pensades.
Dende a erupción da montaña de lume, a Grande Árbore perde follas.
Pronto caerá a derradeira.
E se o noso pobo non marcha, tamén caeremos.
Non hai elfo na Terra Media que queira unha solución máis ca min.
Mais se esta ía ser a nosa salvación, precisabámola antes.
Pero xa case a tiña.
Ao falar co home do sur vin...
O astroso? A idea foi del?
O que suxeriu foi a chave que abriu o encoro.
Estamos a punto de crear unha nova clase de poder.
Non de forza, senón espiritual.
Non físico, senón sobre a vontade.
Isto é...
É un poder do Mundo Invisible.
Síntoo, señor Celebrimbor.
Ordénovos desmantelar a cidade
e regresar a Lindon decontado.
Facédeo todos.
As palabras esas... "Un poder sobre a vontade",
onde as oístes?
Estaba falando cos ferreiros, coido que...
-Son palabras miñas. -Estabades con Halbrand?
Que máis ten? Acabouse.
Alto Rei, agardade!
-Síntoo... -Dádeme tres meses.
Débeseme polo menos iso.
Non se che debe nada.
Non mo deades de recompensa.
Senón porque volo pido eu.
É a esperanza dun tolo, Elrond.
Só iso, nada máis.
"A esperanza nunca é mera, mesmo sendo escasa".
Ou esquecestes o voso consello?
Preciso estirpes reais, liñaxes. O que atopes das Terras do Sur.
Temos documentos limitados sobre os reinos mortais.
Terei que buscar nas catacumbas a información.
-Ven. -Tres semanas...
Tres semanas para un labor de igual tres séculos.
A limitación pode ser a proxenitora da invención.
Marcha. Non lle fales disto a ninguén.
Non teñas medo.
Celebrimbor atopará unha solución. Estou seguro.
De súpeto, parecedes íntimos.
Só lle ofrezo a humilde axuda que podo.
A verdade, aínda me custa crelo.
Alguén coma min, aquí,
traballando cos ferreiros elfos de Eregion.
Grazas, Galadriel.
Por te traer aquí?
Por salváresme a vida.
Como ti salvaches a miña. Estamos a pre.
Non.
Non, fixeches moito máis por min.
Xa case me rendera.
Mais ti... criches en min.
Viches forza en min.
Fixéchesme chegar a alturas como ninguén podería.
Non o esquecerei.
E ocupareime de que ninguén o faga.
Non teñades medo, mestre.
Canto máis esperten os vosos poderes, máis se debilitará o veo.
Que veo?
Ese co que vos cubriron a mente os que vos expulsaron.
Mais viñemos aquí para darvos a benvida.
Para levarvos ás nosas terras.
Ás vosas terras?
Xa as coñecedes.
As estrelas.
Chámase o Chapeu do Ermitán.
Unha constelación visible nun só lugar.
Moi ao leste, onde as estrelas son estrañas.
As terras de Rhûn.
-Rhûn... -Si.
Onde vos coñecerán por fin por quen de verdade sodes.
Caestes das estrelas. Porén, sodes superior a elas.
Pois o lume obedece a vosa vontade.
Caestes baixo o po. Porén, o po témevos.
Pois treme cando vos anoxades.
Os ventos e as augas, a calor e o frío.
En Rhûn, aprenderedes a dominalos a todos.
E todo ser que camiñe ou repte será o voso escravo.
-Pois sodes o señor Sauron. -Pois sodes o señor Sauron.
Abonda!
Co tempo, aprenderá a controlar os seus poderes.
Polo de agora, átao.
Que ocorre?
De tódalas malas ideas do mundo, esta podería ser a peor.
Tes outra mellor?
A terceira marchou.
Onde marchou?
Mellor dúas ca tres. É a nosa ocasión.
Ei!
Brandipé! Corre!
Sadoc!
Mestre, calmádevos.
Nori! Nori, vamos!
Vamos!
Fai que vexa.
Cólleo.
Precisámoste. Anda, cólleo.
Afasta de min. Ou...
Ou mancareite outra vez.
O que? Que che fixeron?
Mostráronme o que son.
Só ti podes demostrar o que es.
Elixes cos teus actos.
Estás aquí para axudar.
Seino.
Pecha os ollos. Só che doeará un momento.
Non!
Da sombra viñestes.
E á sombra ordénovos volver!
-Non é Sauron. -É o outro. O istar. É...
Son bo.
Nori!
Sadoc?
Non te movas. Buscaremos o xeito de levarte.
Síntoo, boa señora.
Temo que estou a piques de saír do carreiro.
Señor Tobeira...
Non pasa nada, Castegrande.
A miña muller agárdame.
Agora, se non vos importa, gustaríame sentar un anaco
e ver saír o sol.
Un, dous, tres,
catro, cinco, seis,
sete, oito...
Son nove.
Os chanzos ata a cuberta.
Facédelo ben.
Volve ser condescendente comigo e quítoche o barco.
Vide entón.
Apóiovos.
E quen te apoia a ti?
Dada a túa perda,
entendería que ao regresar quixeses renunciar ao posto.
Dunha vez pregunstástesme por que saquei a Galadriel do mar.
Dixen que non me quedara outra.
Mais a verdade é que a puiden deixar alí.
Puiden negarme a seguila á Terra Media.
Ou evitar que meu fillo o fixese.
Pero as decisións que tomei foron porque...
Por que, Elendil?
Porque "Elendil" non significa só "o que ama as estrelas".
Non imaxinei que me traería aquí.
Meu pai díxome un día que o camiño dos Fieis
implica pagar o prezo.
Aínda que o custo non se saiba.
E confiar en que, ao final, pagará a pena.
Ás veces o custo é elevado.
É, si.
Pois non nos queda outra que seguir servindo.
E no meu caso, ocupareime de facer que o final valla a pena.
Pase o que pase?
Pase o que pase.
Capitán! Númenor á vista.
Miña soberana.
Elendil, que é? Que sucede?
Que pasa?
Que estás vendo?
Que pasou?
O mithril é orgulloso.
Non se deixa aliar con minerais inferiores.
Ao acceder ós poderes do Visible e o Invisible
parecían atenuarse os límites entre ambos.
Non o entendo.
Usamos presión como para fundir ceo e terra.
-Desta debera funcionar! -Paciencia. Isto é unha viaxe.
Non sempre avanzaremos. Quizais leve tempo.
-Tempo? Non o temos. -Tempo...
Igual era ben deixalo por hoxe.
Se cadra forzámonos demasiado.
Que nos forzamos demasiado.
E se ese é o problema?
E se aplicamos demasiada forza?
Que quere dicir iso?
Que os metais non se deben forzar a unirse,
hai que convencelos de que o fagan.
E se é así, fixémolo todo mal.
Rápido, desmontade isto, empezamos de novo.
Miña señora...
Galadriel!
Atopámolo.
Non sei como non caemos antes.
É moito poder para un obxecto.
Necesitamos dous.
Imos facer dous.
-Dúas coroas? -Non exactamente.
Terá que ser algo...
máis pequeno.
Ven, veno ver.
Non ata que me digas quen es.
Sabes quen son.
Quen es de verdade.
Galadriel, temo que non...
Non existe o rei das Terras do Sur.
A liña cortouse.
O último que levou ese brasón morreu hai máis dun milenio.
Non tiña herdeiros.
Díxenche que o atopara nun morto.
Non.
Non, na balsa salváchesme...
Alí, salváchesme ti a min.
Convenciches a Míriel para salvar a Terra Media.
Convencíchela ti. Eu quería quedar en Númenor.
Loitaches ao meu lado.
Contra o teu inimigo. E o meu.
Dime o teu nome.
Levo esperto dende antes de romperse o primeiro silencio.
Nese tempo... tiven moitos nomes.
Perdendo xa a compostura, irmá?
Foi un tropezón, nada máis.
Ponte de pé.
Sáeme da mente.
Por favor, irmá.
Mírame.
Galadriel...
A miña vella daga.
Coidaches dela todo este tempo.
Fuches moi valente.
Loitaches moi duro, durante moitos anos,
para rematar o que eu non puiden.
A túa tarefa era perseguir a Sauron.
Era a de asegurar a paz.
Pero descubrín que tamén era a de Sauron.
Non.
Non, ti morriches.
Xunto con moitos máis, por culpa del.
Non, Galadriel.
El buscaba un poder non para destruír a Terra Media,
senón para curala.
Igual que os teus amigos elfos intentan neste momento.
Non tes que mentirlles.
Deixa que o traballo siga.
Lembras o que che murmurei baixo esta árbore?
Toca a escuridade outra vez.
Meu irmán está morto. Pola túa culpa.
Galadriel, por que dis iso?
Como dis tal cousa?
Galadriel...
Galadriel, volve onda min.
Galadriel, mira para min!
Galadriel, mírame.
Sabes quen son.
Son amigo teu.
Es amigo de Morgoth.
Cando Morgoth foi derrotado,
foi coma se un gran puño cerrado
me soltase o pescozo.
E na quietude daquel primeiro albor,
por fin, sentín a luz do Único de novo.
E souben que se quería o perdón,
tiña que curar todo o que axudara a destruír.
Nada podería borrar o mal que fixeches.
-Non é o que cres. -Non me digas o que creo.
Non. Dixéchesmo.
Trala vitoria, dixeches que podía liberarme do que fixera antes.
-Enganáchesme. -Conteiche a verdade.
Que fixera maldades, e non che importou.
Porque sabías que o noso pasado non era nada,
comparado co noso futuro.
Non hai tal futuro.
Ai non?
Os demais mírante con dúbidas.
Só eu vexo a túa grandeza.
Só eu vexo a túa luz.
Farías de min unha tirana.
Faría de ti unha raíña.
Fermosa coma o mar e o Sol.
Máis forte cós alicerces da Terra.
E de ti... o meu rei.
O Señor Escuro.
Non. Escuro non.
Non contigo ao meu lado.
Dixéchesme dunha vez que nos atopamos por unha razón.
É esta.
Ti átasme á luz e eu átote ao poder.
Xuntos podemos salvar a Terra Media.
Salvala?
Ou gobernala?
Non vexo a diferenza.
E por iso nunca estarei ao teu lado.
Non tes elección.
Sen min, o teu pobo desaparecerá.
E a sombra espallarase e cubrirá o mundo.
-Necesítasme. -Debín deixarte no mar.
Alí estabas porque os elfos te expulsaron.
E fixérono por rebaixarte a pedirlles uns poucos soldados.
Que farán cando lles digas que fuches a miña aliada?
Cando lles digas que Sauron vive grazas a ti?
E morrerás grazas a min.
Galadriel!
Enganador!
Galadriel, para! Elrond. Son Elrond.
Demóstrao.
Onde nos coñecemos?
Na costa, cando quedei orfo.
Estaba só. Un rapaz medio elfo, sen amigos nin parentes.
Ti déchesme auga.
Elrond.
Á cuith tessë, Galadriel.
E Celebrimbor. Onde anda?
No taller. Xa estará acabando.
Non!
Galadriel! Que pasou?
Galadriel!
Está feito?
Galadriel, estás toda empapada.
Por que?
Porque a saquei das augas do Glanduin.
Do Glanduin? Que pasou?
Galadriel.
Onde vai Halbrand?
Marchou. E dubido que regrese.
E se o fai, non debemos volver tratar con el.
Que pasou onda o río?
Dunha vez faláchesme dun erro.
Un que prometiches non repetir.
Fas que sexa difícil cumprir a promesa.
De ser doado, non requiriría confianza.
Daquela seguimos?
Non.
Debemos facer tres.
Tres? Por que?
Un sempre corromperá. Dous dividirán.
Mais con tres, hai equilibrio.
Os poderes que forxemos hoxe deben ser só para os elfos.
Sen tocalos outras mans.
Galadriel, descubrín que a pureza
dos minerais inferiores da aliaxe é crucial.
Necesito ouro e prata da máis exquisita calidade.
Preciso ouro e prata de Valinor.
A verdadeira creación require... sacrificio.
Lembras xa algo máis?
Fragmentos. Impresións.
Lembrei máis, pero para descubrir o resto, sei que debo ir a Rhûn.
Equivocáronse co teu nome.
E se se equivocaron niso tamén? Ou mentían ou...
O que dixeron souben que era verdade cunha certeza que non podo explicar.
Elas...
Chamáronche algo máis: "Istar".
É a túa raza?
Istar?
Na túa lingua significa "sabio".
Ou...
"mago".
Non vas vir connosco, verdade?
Por veces, o camiño márcannolo poderes maiores có noso.
Neses momentos, debemos facer que os pés vaian
onde o corazón non quere ir.
Malia os perigos que nos agarden no camiño.
Semella unha aventura.
Indo só é unha simple viaxe.
As aventuras hai que compartilas.
Creo que xa tiven máis das que unha pepeluda podería esperar.
Aquí di que indo cara ao norte,
temos trinta días de carreiro despexado.
Moita herba verde e ningún trol.
-Si! E parece todo costa abaixo. -Telo do revés.
Síntocho, Malva. Serán semanas de costas pinas e silveiras.
Pois se tan lista es, por que non buscas ti o camiño?
Mirade polos cativos e os que queden atrás!
Ninguén sae do carreiro!
E ninguén camiña só!
Soaba mellor cando o dicía Sadoc.
Oxalá o vello rosmón estivese connosco.
Está.
Marcha.
Agora es parte de algo importante.
El necesítate.
E o teu lugar está polo mundo.
Adeus, Nori!
-Adeus... -Ten coidado.
Cóidate.
-Colliches o farol? -Claro.
Ben.
Pois... adeus.
Nori...
Toma. Uns caracois para o mangallón.
Sabes que é comellón.
E outra manta por se tes frío. Ale.
Déixame verte.
Vaia pai son.
Vas saír ao mundo, e non che ensinei nadiña.
Oíches, ensinaches tal.
Apaga sempre o lume con auga e terra.
Non te alivies no río, que non sabes se terás que beber río abaixo.
E un pepeludo sen modais chegará tan lonxe coma unha roda cadrada.
Unha roda cadrada.
Sempre escoitaba, Padre.
Busca a onde vai o río e onde aprenden os cantos os pardais.
Fareino, Madre.
E terei coidado.
Non.
Serás valente.
Anda, veña, marcha.
Que igual te arrepintes.
Ou facémolo nós.
Agarda! Nori!
Poula!
Por que marchan sempre tódolos que máis quero?
Porque se non o fixésemos, non aprenderiamos nada novo.
Vas volver? Promételo?
-E ti que coidarás de todos? -Claro, paponiña.
Es a miña mellor amiga en todo o ancho e tolo mundo.
Faría o que fose por ti.
O mundo tan ancho non é, Poula, éche que nós somos pequenas.
Non te afastes do mangallón.
É un bo amigo nun apuro.
Non tanto coma ti.
-Estás segura? -Máis ca nunca.
Están dicíndoche adeus.
Se me viro, non vou dar marchado.
Entón, igual será mellor que vaias diante.
Agora que chega o momento, pésanme os pés coma o ferro.
E ademais tampouco sei cara a onde tirar.
É por aí.
Estás seguro?
De todo non.
O aire recende doce cara a alá.
Cando dubides, Elanor Brandipé...
sigue sempre o olfacto.
Tres aneis para os Reis dos Elfos
baixo o ceo.
Sete para os Señores Ananos
nas súas salas de pedra.
Nove para os Homes Mortais
condenados a morrer.
Un para o Señor Escuro
no seu trono escuro
na Terra de Mordor,
onde se estenden as Sombras.
Onde se estenden as Sombras.
Un anel para gobernalos a todos,
un anel para atopalos,
un anel para atraelos a todos
e atalos nas tebras,
na terra de Mordor,
onde se estenden as Sombras.
Onde se estenden as Sombras.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa María Luisa Lage Garea